Hoek van Harm (75) VOSSEHAOR Hennerk van Klaos en Gitje was aait 'n raor prop van 'n kind,. zee nooit 'n woord as 't anspraokn wör. 't Jong wör plaogd deur de aander kinder om zien rood haor: „Rood haor is vossehaor, vossehaor is duvels haor en duvels haor dat stinkt!" zongn ze. Ali gauw duzzn ze, 't neet meer waogn en zeedn ze 't allennig nog maor zaggies. 't Wör 'n kleine rooie duvel, waor gien laand met te bezeiln was. Het leern gung hum stoer aof en doe de mister hum ies „pikzwarte" nuimde, stun hij geregeld in de gang of zat hij in 't törfhok en muik daor jacht op moezn, veur zover hij dat bij 't betie licht van 't raompie me spinnewebbn zeen kun. Daor benn misschien de jachtinstinctn in hum wakker wordn. Klaos het hum bij zuk in 't keuterboerderijgie noomn, doe hij van school kun zunder 1 ast met de wet te kriegn. Hij huilp vao met 't een en ander en met zien beidn gungn ze dan naor dizze, dan naor ginne boer. Maor Hennerk zat vaok in 't veld, hij verdeende een paor kwatties as driever wanneer een Grunneger hereboer kwam jaogn. Al gauw zette' hij strikkn en gung er met. streupers op oet. Op 'n middag mus hij melde in de eerpels plukkn, oet 'n stukkie achter 't kerkhof Vao kwam hum controleren maor von gien Hennerk. — De jong het scheper met schaop achter de hoogten bij 't bos heurd. Blief dan maor ies meldn trekkn as 't zuk mooi weer is ! In 'n oognblik was hij over de wal. Klaos het zegd: „Dat moet aofloopn weezn ! 'k Wil dr gien streekloper van hebbn!" 's Aovens het hij de jong houwd waor hij hum raokn kun, maor Hennerk het de tandn op mekaor zet. Hij het allennig zegd: „Houw maor !" Doe was 't verloorn. laodn. Hij het metholpn. Ze bolderdn „Wat der in zit houw je dr neet oei !" zee Klaos laoter. Hij wil ok gien traonn en lawaai in hoes; Gitje is dr weekn beroerd van west zo as hij die jong aoftuugd het. Je houwt het dr neet oet! Hennerk is gien verkeerde jong, hij mot zien weg maor vindn, desnoods as streekloper. En Gitje zuchtte. Misschien dat de vrijerij hum in 't rechte spoor holln zul. Het leek dr op doe hij achter dokters meid anluip, Trientie, een mooi wicht. Maor t' haar de kop wat hoog, ze keek naor de nije mister en huil rooie Hennerk an de praot. Ze het geen van beidn kreegn. Ze mus op 'n aovmd met 'n aoto r^or 't Willemiennao zeeknhoes in - Assn, drekt opereerd wordn; ze haar wat in de ingewandn. Heur vao het zegd: ,,'k Ben bang dat 't verkeerd gijt; ze ijlde maor aal, dei leste daogn met hoge koorts". Hennerk is 'n paor daogn laoter op de olie fiets van Vao naor Assn reedn. Ze het de bosschup metgeevn of hij ies kwam. Nou komp-ie. Dat ze zo omdraaid is, gef hum hoop, maor mak hum meteen benauwd: 't Mot wel slim weezn ! 't Is 'n wonderliek stille veurjaorsdag met jong gruin in 't bos, en de lucht zo wied en hoog as hij allennig maor in 't begun van 't jaor is, zo gries-blauw met witte wolkvegen. De wind is schraol, maor dat knip Hennerk neet in de luchtpiep. Hij denkt: as ze 't maor overleefd ! Wat zul 't mooi weezn as ze met zien beidn over 't veld reedn. Hij het op de zaol bij 't witte bed zeetn. 't Was die frisse Trientie neet meer. Ze lag maoger in de deekns. Hij kun eerst gien woord oetbrengen, zo beroerd vun hij 't. Doe is hij oetgelaotn wordn, hij wus 't wicht toch wat aofleiding geevn. De zuster die bezorgd bij de deur stun te kiekn, het al gauw zegd dat 't tied was. Trientie kreeg 'n vrömde kleur van opwinding. Bij aofscheid zee ze: „Zo gauw ik klaor ben, praot wij er wel over". Meer was neet neudig, ze gaf hum hoop. Bij Smit an 't Kenaol het hij de brug opeetn; Smit haar vroger 'n café in 't dörp. Hij stun met Geert te praotn, doe de snik van Veenhoezn anlegde om lege vaotn en funstn te over de plank en 't gung zo gauw, dat ze de schipper . haost van de beenn rolden. „Niet zo haastig!" zee die (Die Veenhoezers praot zon Hollands taoltie) Oet 'n klein vattie luip nattigheid, daor hebt ze om beurtn de mond an zet; dr zat veur elk nog 'n slok jenever in. Ze wördn dr lollig van, zodat hij 't zeeknhoes heelndal vergat. Hoe kun hij 't doon ? Twee daogn loater kwam 't bericht dat Trientie störvn was. Hij het heur met begraovn achter de denn. Doe de klok ludde was 't of zien beter lee>'m oetlud wör. 't Het hum slim angreepn; maor dat wus geeneen Ze hebt al gauw van hum zegd: „Hennerk gijt 't brede pad op!" En dat was waor. Stoffers Jaantie die hum al vaoker naoloopn was, luit hij neet meer links liggen. Hij het nachten met heur vrijd, vaok met bezoopn kop. Dat Marchie Kregel meer aandacht verdeende kreeg hij te laot in de gaotn; dat wicht wos zon stille. Op 'n Zundagaovmd laot stun ze bij 't hek, dot hij in hoes kwam. ,,'n Jong had, Marchie ?" (Hij haar Lucas Zweers nog zeen fietsen). „Jao, Lucas !" Ze loog dr neet om. Ze haar ok geen haost om in hoes te gaon, waor 't lucht brandde. De maon stun boovm boomn en 't was haost heldere dag. „Is 't an met Lucas ?" „Nee, dat wordt niks". „Dat docht ik wel", zee hij. „Aans ree hij zo vroo niet hen hoes". „Jaantie is geen wicht veur dij, Hennerk !" het ze op eenmaol slim ernstig zegd. Ze keek hum daorbij an met 'n paor oogn, dat hum de plaogerij vergung. „Heb ik kaans bij dij, Marchie ?" het g~vraogd. Maor ze wees hum aof, hij stonk naor jenever. „Nee, nou neet!" Ze is in hoes gaon, en haar de deur dicht veur hij de fiets teegn de heeg zettn kun. Hij het gien tweede kans kreegn; een paor daogn laoter kVam Jaantie* veurbij en zee met 'n laang gezicht, dat ze bang was dat r t zo wied was. --- ROOFOVERVAL TE GIEKERK OPGEHELDERD. Lang heeft de politie moeten tasten en zoeken, voor zij een draad in handen kreeg, die leidde tot de arrestatie van de beide inbrekers in de coöperatieve zuivelfabriek „Trynwalden" te Giekerlt. Men herinnert zich deze overval, Twee gemaskerde mannen overweldigden de directeur en dwongen hem de sleutels van de brandkast, af te geven en verdwenen met het geld en een tweetal fietsen. Thans heeft men de daders geknipt. Het zijn twee Leidenaren, die pas onlangs uit de gevangenis waren ontslagen. De maskers en de te water geworpen rijwielen zijn teruggevonden, terwijl op de mannen een vuurwapen met scherpe patronen werd aangetroffen. Zij zijn na verhoor te Leeuwarden ingesloten. --- Raad van Cassatie bevestigt 2 doodvonissen De Bijzondere Raad van Cassatie te 's-Gravenhage deed Maandagmorgen uitspraak in de zaak tegen de leden van het voormalige commando Frank, te weten: J. H. C. Krom, door het Haagse Bijzonder Gerechtshof tot d< doodstraf veroordeeld, C. W. J. van Boetzelaar, door dit zelfde Hof tot levenslang veroordeeld, H. Zinkhaan, tegen wie het vonnis 15 jaar luidde en C. van Baarle, die tot 20 jaar werd veroordeeld. Hen werd ten laste gelegd dat zij tientallen mensen, zowel illegale werkers als Joden, arresteerden en aan de Duitsers uitleverden, waardoor velen de dood vonden. De procureur fiscaal bij de Bijzondere Raad eiste in dfie van de bovengenoemde gevallen verwerping van het beroep. Alleen ten aanzien van van Boetzelaaer concludeerde hij tot 20 jaar gevangenisstraf met aftrek. Krom hoorde zich wederom tot de doodstraf veroordeeld. Van Boetzelaer werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van twintig jaren, zonder aftrek van voorarrest. Ten aanzien van H. Zinkhaan en C. van Baarle werd het beroep eveneens verworpen en bleef het vonnis van het Bijzonder Gerechtshof gehandhaafd. Voorts deed de Bijzondere Raad uitspraak in de zaak tegen G. van Bruggen uit Groningen, die door het Bijzondere Hof te Leeuwarden tot de doodstraf was veroordeeld wegens moord op landgenoten tijdens de bezetting. De bijzondere raad verwierp het beroep, conform de conclusie van de procureur-fiscaal. De doodstraf bleef gehandhaafd. H. J. J. Marinus werd door het Bijzonder Hgf Amsterdam tot een straf van 12 jaar veroordeeld. Hij was gedurende de bezetting journalist en stelde twee redacteuren van het dagblad Het Volk, door verraad bloot aan opsporing en gevangenneming. De procureur fiscaal bij de Bijzondere Raad concludeerde tot 15 jaar met aftrek. M. werd conform deze conclusie veroordeeld. --- Weinreb thans tot 6 jaar veroordeeld De Bijzondere Raad van Cassatie te 's-Gravenhage heeft • Maandag uitspraak gedaan in de zaak tegen de doctorandus in de economie Fr. Weinreb. W. was in de jaren 1942, 1943 de opsteller geweest van de zogenaamde „Weinreb-lijsten", waarop de namen van Joden voorkwamen, die voor het gevangen zetten in het kamp Westerbork of het doorvoeren naar Polen behoed zouden worden. Van diverse kanten waren echter verklaringen binnengekomen als zou Weinreb zich schuldig hebben gemaakt aan verraad van zijn geloofsgenoten. Het Bijzondere Hof te 's-Gravenhage had hem veroordeeld tot 3y 2 jaar gevangenisstraf. De Raad vernietigde de bestreden sententie en veroordeelde requirant tot een gevangenisstraf van 6 jaar met aftrek. # --- Tegen Prof.' dr. Jan van Dam zeven jaar geëist Voor het ' Amsterdamse Bijzonder Gerechtshof is gisteren tijdens een zitting, welke tot laat in de avond duurde, tegen de voormalige secretaris-generaal van het departement van opvoeding, wetenschap en cultuurbescherming een gevangenisstraf van 7 jaar geëist met aftrek, alsmede ontzetting uit de kiesrechten, het recht om bij de gewapende macht te dienen en het recht om openbare ambten uit te oefenen, een en ander voor de tijd van 15 jaar. --- DUITSE KAMPBEWAKERS KOMEN VOOR Op 16 November a.s. zullen zeven Duitse bewakers van kamp Amersfoort voor hun in dat kamp gedurende de bezettingstijd op gevangenen gepleegde mishandelingen voor 't Amsterdamse Bijzondere Gerechtshof terecht staan. Het zijn Jos. J. Cotella, Ernst G. May, Karl P. Berg, Jos Oberle, Edin Hrahm, Erwin E. Alscher en Hugo H. Wolf. Op 18 November zal Karl Berg nog afzonderlijk berecht worden. --- Bijzondere Gerechtshoven verdwijnen (Van onze parlementair^ redacteur) De overgang 'van de bijzondere rechtspleging naar de gewone justitie begint haar beslag te kragen. Het Directoraat-Generaal van de Bijzondere Rechtspleging zal op 1 Januari 1949 ophouden te bestaan'. De Bijzondere Gerechtshoven In 's Hertogenbo-ch en Leeuwarden zullen vermoedelijk in Januari 1949 opgeheven wor-* den, die in Arnhem en Den Haag waarschijnlijk in April 1949 e. dat in Amsterdam vermoedelijk nog in de eerste helft van het volgend jaar. Over de Bijzondere Raad van Cassatie valt op het ogenblik echter nog niets te zeggen. Met de geleidelijke overbrenging van de berechting der politieke delinquenten van de bijzondere rechtspleging naar de gewone rechter is een grotere rechtswaarborg verkregen, hoewel nog geen volledige gelijkheid van rechtsbedeling bestaat. Intussen is de bijzondere rechtspleging wel heel hard nodig geweest. Als de politieke delinquenten namelijk van de aanvang af door de commune justitie waren berecht, dan zou daamede waarschijnlijk een periode van twintig jaar gemoeid zijn geweest ; --- Een extra rantsoen vlees Met ingang van Dinsdag j.1. geeft bon 336 algemeen (voorkomende op A, B, C-kaarten) recht op het kopen van 100 gram vlees. Deze bon blijft geldig tot 6 November 1948. Deze extra verstrekking is mogelijk dank zij de ruime aanvoer van slachtvee. --- Eindelijk. In het Staatsblad no. 1432 Eindelijk. In het Staatsblad no. 1432 is opgenomen een K. B. van 1 October 1948 tot het treffen van een regeling voor de salariëring van gepensionneerde Nederlands-Indisohe, Surinaamse en Curagaose overheidsdienaren, hier te lande door het Rijk aangesteld of op arbeidsovereenkomst naar burgerlijk recht in dienst genomen. --- LANDBOUWKRONIEK Te veel van het goede De aardappeloogst - van dit jaar is dermate overvloedig, dat er gesproken kan worden van een teveel. Voor een hoeveelheid van naar schatting een half tot anderhalf millioen ton, — nauwkeurig weet men het nog niet — is geen afzetgebied in binnen- of buitenland te vinden. Heel veel aardappelverbouwende boeren zullen daardoor voor de noodzakelijkheid worden gesteld hun aardappelen onder het winterpak te stoppen of ze te gaan stomen. De regering, doordrongen van de moeilijkheden, die 'hier voor de boeren rijzen, heeft vooral deze laatste methode van verduurzaming warm aanbevolen en reeds een subsidie van een kwart millioen gulden toegezegd voor de bouw van meer aardappelstomers. Daarmede is de kous echter niet af. Per slot van rekening zitten aan deze zaak voor de boer nog verschillende consequenties vast, waarvan de financiële zeker niet de onbelangrijkste zijn. Het vraagstuk is in zijn geheel uitvoerig besproken in de jongste vergadering van de Akkerbouwcommissie uit de Stichting van de Landbouw. In deze bijeenkomst vroegen deskundigen zich af of men door het stomen van aardappelen de thans bestaande moeilijkheden wel kan oplossen. Misschien zou deze kans groter zijn, indien de regering een prjjs garandeerde voor het gestoomde product per 1 Augustus '49. Von Stichtingszijde is hierop aangedrongen; de regering heeft het voorstel in overweging genomen, maar een beslissing is nog niet gevallen. Er bestaan over het overschot van aardappelen verschillende schattingen. De meest pessimistische beweegt zich rondom de anderhalf milïoen ton. De meest optimistische schat het overschot op ongever een half millioen ton. De Akkerbouwcommissie was er meer van overtuigd, dat de pessimistische schatting juist is. Zij meent zich te herinneren, dat de regering indertijd toegezegd heeft, dat de prijs voor de aardappelen oogst 1948 vijftig cent per 100 kfe lager zou zijn dan die van de oogst van het daaraan voorafgaande jaar. Indien de regering niet een minimum garantieprijs voor deze oogst wil geven, zou de enige oplossing zijn, dat zij een aanzienlijk kwantum aardappelen zo spoedig mogelijk uit de markt neemt. De Akkerbouwcommissie zal dan ook aan het hoofdbestuur van de Stichting verzoeken in deze geest nogmaals overleg te plegen met de regering en met klem op nadere maatregelen aan te dringen. Met betrekking tot het prijsbeleid kan men zich verschillende vragen stellen. De prijs van de producten wordt vastgesteld op basis van het beter geleide gemechaniseerde bedrijf. Klopt deze prijs echter wel met die van het doorsnee bedrijf? Indien dit niet zo is, kan men dan in Nederland met één prijs toe. Dit zijn vragen en gedachten, die weergeven wat leeft in de geest van de practische boer en die daarom - aandacht verdienen. f In Bern is een internationale conferentie gehouden over de bestrijding van de coloradokever, waarop ook een Nederlandse delegatie tegenwoordig was. De bedoeling van de conferentie was de samenwerking op het gebied van de bestrijding van de coloradokever, die reeds bestaat tussen Engeland, België, Luxemburg en Nederland, uit te breiden tot andere landen. De gedelegeerden van die landen zetten uiteen, hoe de bestrijding in hun gebied geschiedt. Getracht zal worden, deze maatregelen te coördineren, speciaal op het gebied van onderzoek, propaganda en voorlichting. Van Nederlandse zijdt werd er op gewezen, dat in verscheidene landen de invoerbelemmerlngen in verband r .iet de coloradokever onnodig streng zijn. Hierover zal r er overleg gepleegd worden met de regeringen van de betrokken landen. Verder drong de Nederlandse delegatie er op aan de samenwerking uit te breiden tot andere problemen op plantenziektenkundig gebied, welk voorstel door vele gedelegeerden werd ondersteund. --- HAAR NOODLOT door F. COPPERSMITH 27) „Ja, het zou pijnlijk zijn geweest, mijnheer Collin", gaf Pepperill toe. „Nog een geluk voor U, dat hij niet aangekomen is. Maar tussen twee haakjes: Wat heeft U met deze beide jonge mensen te maken ?" „Dat is het nu juist, mijnheer Pepperill. Ik heb me nu eenmaal met hen bemoeid; d. w. z. met juffrouw Murner. Alleen niet zo, dat ik heb kunnen verhinderen dat zij haar ongeluk tegemoet ging, een goede leer om je neus niet in andermans zaken te steken. Nu ik dat allemaal gedaan heb, moet ik ook consequent zijn. Nooit had ik het meisje naar 't Westen moeten laten gaan. Ik had het haar energiek moeten beletten". „Hoor eens", wierp Pepperill tegen, „bent U zelf soms op haar verliefd ?" „Neen", was het antwoord, „als ik twintig jaar .onger was geweest-had ik niet zolang geaarzeld als m'neer Van Waell uit Amsterdam, de candidaat in de wijsbegeerte". „Is dat ook al een beroep ?" vroeg Pepperill Collin knikte. „Ja, er zijn grote wijsgeren, die zeer veel verstandige dingen hebben gezegd". Pepperill schudde het hoofd. Toen viel hem plotseling iets in. „Dat is waar ook, met „De Gelderland" is een brief voor U meegekomen. Ik heb hem niet aan de postmeester overhandigd, omdat ik er de voorkeur aan gaf hem door een klerk te laten brengen". Hij stond op en haalde uit een bureaulade een dikke brief met veel rode zegels te voorschijn. Collin verbrak de zegels en las de brief door. „Het zijn alle documenten die juffrouw Murner tot erfgename van haar vader bestempelen. U weet, dat de oude heer Murner tijdens de overtocht is gestorven en dat zijn dochter een wissel van 160 pond sterling op Poole en Gibbons had ?" „Ja, dat herinner ik me". „Nu kan zij het geld innen. Ik heb hier alle papieren. Ik had niet gedacht dat men mij deze zo vlug zou kunnen sturen. Ik neem aan dat Poole en Gibbons nu wel geen bezwaar meer zullen hebben om het geld uit te betalen''. „Jammer genoeg heeft juffrouw Murner daaraan op het ogenblik niet veel, evenmin als aan de. credietbrief die de jonge Van Waell voor haar heeft gestuurd. Fort Pitt is ver weg en bovendien onbereikbaar!" „Herinner me daar niet aan", steunde Collin. „Wat denkt U, zou men het fort kunnen ontzetten ?" „Daarvan heb ik geen verstand", ontweek Pepperill de vraag. „Is er wel iemand, die zich dienaangaande aan voorspellingen kan wagen ? Als U de mogelijkheid van insluiting van 't fort door de Indianen een week geleden geopperd zou hebben, had iedereen U uitgelachen, ja misschien had men U wel in de gevangenis geworpen". Collin keek bedrukt naar de grond, zo bedrukt zelfs, dat Pepperill meende hem een beetje te moeten opbeuren. „In Uw plaats zou ik me voorlopig maar geen zorgen maken. U hebt weinig kunnen doen en dat zal de jonge Van Waell ook wel inzien, als U eens rustig met hem spreekt! Bovendien wie weet of hij wel komt ? Neen, ik zou me voorlopig maar niet het hoofd breken over Uw geringe verantwoordelijkheid in deze kwestie. En wat Fort Pitt betreft, de Indianen mogen het dan al ingesloten hebben, ze zullen er zich wel voor hoeden het te bestormen. Tegen kanonnen en geweren kunnen zij toch niet op". * * * * Reeds vele dagen zweeg het geschut van Fort Pitt! De vier kanonnen, opgesteld in de vier hoeken, zwegen even hardnekkig als de batterij, die, dagen lang — opgesteld in de ruimte voor het fort — de Indianen op eerbiedige afstand had gehouden. Het verstommen van de kanonnen betekende echter allerminst een overwinning. Neen, het kruit was op. En nu was het fort al twee weken lang van de buitenwereld afgesloten. De opstandige Indianenstammen lagen in een wijde kring rond het bolwerk, na eerst de Ohio overgestoken te zijn. Pontiac, de aanvoerder, had blijk gegeven van ware veldheerstalenten en de troepen, die tot nu toe in het Fort gelegerd waren, hadden zich slechts op het nippertje terug kunnen trekken. Nauwelijks waren zij in de laatste bescherming teruggekeerd, of de wachtposten meldden dat overal hoog % de vlammen oplaaiden: elke nieuwe brand betekende een in de as gelegde farm. Och, aanvankelijk zag men de toestand niet zo ernstig in. Binnen enke - le dagen immers rekende men op de aankomst van hulptroepen, die de Indianen een gevoelig lesje zouden geven. Men . had echter buiteh het doorzicht van Pontiac gerekend. Een week nadat de kring rond het Fort gesloten was meldde een der uitkijkposten, dat de Roodhuiden de prairie in brand gestoken hadden. En dat bericht maakte een verpletterende indruk, omdat men begreep hoe moeilijk het zou zijn voor de hulptroepen zich tij dip een weg naar Fort Pitt te banen. En nu was de belegering al sinds twee weken een feit. In het Fort was niet alleen gébrek aan munitie voor de kanonnen doch ook aan kruit en kogels voor de geweren was nijpend gebrek. • Beter was het intussen met de voedselvoorraden gesteld. De gevluchte kolonisten hadden veel vee en voorraden tarwe en maïs meegevoerd en ook de voorraden van de Ohio-Compagnie waren nog op tijd binnen het Fort ondergebracht. Daarentegen kempte men met een gebrek aan ruimte. Het Fort, dat gewoonlijk slechts aan een paar honderd soldaten onderdak bood, herbergde nu meer dan duizend mensen soldaten, kolonisten, vrouwenen kinderen. De vrouwen waren ondergebracht in de blokhutten, waarin anders de soldaten verbleven; de mannen kampeerden in tenten. Desondanks heerste er overal een ontzettend gedrang. Niet zelden struikelde men op klaarlichte dag ergens over een slapende, die 's nachts op wacht was geweest, en die het eerste het beste vrije plaatsje benutte om de moede leden te strekken. Men had koortsachtig gewerkt om het Fort in staat van verdediging te brengen. Telkens weer verlieten patrouilles soldaten het Fort om te trachten een uitweg te vinden. Maar overal werden zij door de waakzame Indianen opgevangen en ontsponnen zich korte gevechten, zodat er welhaast onophoudelijk schoten knalden. Meer dan duizend mensen waren zo, dag in dag uit, gedwongen om dicht op elkaar te leven. Ieder was geprikkeld en uiterst gauw op ° e teentjes getrapt. De vrouwen huilde 11 bij het minste en geringste, de kinderen verveelden zich en schreeuwden, dj mannen hadden voortdurend ruzie over de geringste kleinigheid"Drankmisbruik verergerde deze toestand niet zelden, maar ook brach de whiskeyfles maar al te vaak uitkomst bij twisten,'een soort geneesmiddel, waardoor men zich weer ve - zoende en uitbarstingen van huo ruchtige vrolijkheid het gevolg waren waarbij luid gezongen en S ' lachen werd. (Wordt vervolgd* --- Met de plastische chirurgie verricht men in Engeland wonderen Waar menselijke wrakken weer mensen worden Een twintigtal deskundigen uit twaalf Europese landen bestudeert de methoden, die in verschillende Engelse centra worden toegepast, waar men hulp aan oorlogsgewonden verleent. De deskundigen, die afkomstig zijn uit Denemarken, Nederland, Noorwegen, Zweden, Frankrijk, Italië en andere landen, zijn daarbij zo onder de indruk gekomen van de vorderingen der Engelse medische wetenschap, dat zij deze methoden ook in het buiten land willen toepassen. De buitenlandse bezoekers hebben de wonderen van de plastische chirugie aanschouwd, waardoor honderden vliegers, die met zware brandwonden uit te pletter gevallen vlieg-r tuigen werden gehaald, een nieuw gezicht kregen, evenals de tankbemanningen, die uit de in brand geraakte gevechtswagens konden worden gered. ■ Door de plastische chirurgie zijn mensen, die hun neus, kin, oren, oogleden en wenkbrauwen verloren, weer in staat gesteld om als gewone stervelingen te leven en hun werkzaamheden te verrichten. De buitenlanders hebben de medische behandeling kunnen gadeslaan in het Stoke Mandeville Hospitaal te Aylesburg in 't graafschap Buckinghamshire, waar men zich' speciaal toelegt op de behandeling van oorlogs slachtoffers, die de controle op de physieke functies van het onderlichaam hebben verloren. Hoewel zulke aandoeningen in het buitenland als hopeloos worden beschouwd legt Engeland er zich op toe om deze patiënten zoveel mogelijk hun zelfvertrouwen terug te geven en hen weer in staat tot werken te stellen, ondanks hun voortdurentie invaliditeit. Zestig procent van deze, in het Stoke Mandeville Hospitaal behandelde patiënten, kon weer een werkkring ambiëren. In meer dan 300 Engelse ziekenhuizen wordt de moderne psysiotherapie toegepast: handenarbeid, spelen in de openlucht en oefeningen welke de genezing bevorderen. In sommige streken hebben firma's inrichtingen gebouwd, waar haar employé's de getroffen ledematen kunnen trainen om straks weer het gewone werk uit te oefenen. --- GEMEENTERAADSVERKIE. ZINGEN WORDEN IN 1949 GEHOUDEN In verband met de in enkele dagbladen verschenen berichten inzake uitstel van de verkiezingen van de gemeenteraden deelt men ons van bevoegde zijde mede, dat lwt niet in het voornemen der regering ligt *e bevorderen, dat de gemeenteraads verkiezwger zullen worden verschoven naar '50. Krachtens een wet zullen de ver-vezL». ge:i in 1949 worden gehouden In 19-"»<» worden de leden van de provinciale staten worden gekozen. PRIJZEN VAN AARDAPPELMEEL VRIJ De prijzen van pudding- en custardpoeder, sauspoeder, maizena en geoxydeerd aardappelmeel, alsmede het gewone aardappelmeel in consumentenv --pakking, aardappelsago, stijfsel, koffiestroop, dextrine en ouwels zijn vrijgelaten, in verband met het feit, dat door de grote oogst van industrieaardappelen en de daaruit voortvloeiende grote productie van aardappelmeel, deze producten niet meer schaars zijn. Hoewel de in deze sector tot nu toe bestaande kleine subsidie thans wordt ingetrokken, wordt verwacht, dat door de zich op dit gebied reeds voordoende concurrentie de consumentenprijzen niet of nauwelijks zullen stijgen. --- Amerika versterkt gestadig zijn vloot De Amerikaanse 'vloot zal uitgebreid worden met een vloot van vliegdekschepen, ,die zware lange afstandsvliegtuigen kunnen vervoeren en laten starten, aldus blijkt uiteen door vice-admiraal Earle W. Mills, chef van 't scheepsbureau, opgestelde verklaring. Op het programma van bouw en ombouw van de vloot staan snelle diepauikende onderzeeboten, waarvan enkele onder meer speciaal de strijd tegei onderzeeboten moeten opnemen, verkenningsvaartuigen en schepen voor de Poolstreek. Slagschepen zijn niet in het programma opgenomen. Eind^fyan dit jaar of begin volgend jaar begint men aan de bouw van een „super-vliegdekschip" van 65.000 ton. De bestaande vliegdekschepen zullen versterkt en verbeterd worden. Vier torpedoboten, groter dan het type van 2400 ton tijdens de oorlo", zés nieuwe onderzeeboten en twee kruisers voor de strijd tegen onderzeeboten zullen gebouwd worden, terwijl 20 schepen voor ditzelfde doel omgebouwd worden. --- O.-Berlijnse politiecomman danten met verlof gezonden Volgens de met Britse vergunning verschijnende „Telegraf" zijn de commandant van de politiemacht in de Sovjet-Russische sector van Berlijn, Wagner, en zijn plaatsvervanger, Eikemeyer, met verlof gezonden wegens onbetrouwbaarheid. Wagner werd destijds benoemd tot opvolger van Hans Kanig, de vorige commandant, nadat deze naar de Westelijke sector was uitgeweken, omdat hij vreesde gearresteerd te zullen worden. Volgens de „Telegraf" staat 't ontslag van Wagner en Eikemeyer in nauw verband met communistische plannen om de politie van de Oostelijke sector onder rechtstreekse controle van het hoofdbureau van de politie in de Oostelijke zone te plaatsen, waar ook een zuivering op handen zou zijn. --- Van dit. van dat .... over 't Drenthe van toen i - De oorzaak van de vele moeiljit heden „die in het verleden zjiJ gerezen over de grenzen <}£ de verschillende dorpen scheidden dus ook de dorpsbelangen en de be. voegdheden van de schuiten afp aa ^ den, was vaak het gemis aan eer j goede afbakening. Men moet hierbij niet vergeten dat er tijden geweest zijn dat men maar niet één twee drie op een kadaster kon nagaan hoe eeti bepaalde grens getrokken was. Zoals wij bij de Lebbestaak gezien hebben werd een grens zonder meer aange. geven door een paal of een steen en er was geen topografische dienst die dat nu sens haarfijn op de kaart vastlegde. De afbakeningen raakten wel eens in het ongerede; soms werden ze moedwillig weggehaald, een andere keer verzonken ze in 't veen. En waren de grenspalen verdwenen, dan kwamen de moeilijkheden als vanzelf. Zoals op de grens van Norg en Vries een doodgewone paal, waaraan een geschiedenis van drie eeuwen verbonden is, de plaats aangeeft waar de rechten van de een beginnen en die van de ander ophouden, zo zijn het ergens tussen Wezup en Zweeloo twee dikke veldkeien geweest, zoals het kouter van de ontginningsploeg ze in latere jaren bij duizenden aan de oppervlakte heeft gebracht, 't Zijn doodgewone steneh naar hun uiterlijk, maar ze hebben een verleden dat afwijkt van de duizenden gelijken die de gletschers eeuwen en eeuwen her hebben meegesleurd naar deze lage landen. Eens, in de dagen toen de Drentse boeren de heidevelden nog afbrandden om er hun boekweit in te zaaien, rees er een meningsverschil tussen Zweeloërs en Wezupers, dat in wezen identiek was aan dat van de Zeijers en de Peesters. Als geen afbakeningen zijn geplaatst, waar houden de rechten en de plichten van de een dan op en beginnen die van de ander "> Men zou zo zeggen: in het Drenthe van toen keek men niet op een vierkante roe grond. Maar zo was het toch blijkbaar niet, want de geschiedenis vertelt ons dat men er zelfs wel om wou vechten. Zo ver is het echter niet gekomen, want voor men elkaar duchtig in de haren vloog, verschenen er een paar verzoeningsgezinde boeren op het toneel. een zekere Waander en Pieter, die voorgaven dat hier als neutrale arbiter een taak voor hen was weg-, gelegd. Ze noemden de kijvende mensen dom, die vochten om een strookje van Gods aardbodem en zwoeren de dure eed, dat ze nimmer meer een ménselijke stem zouden horen als ze 't niet klaar konden spelen elk van de boeren het zijne te geven. Ze zetten twee stenen uit om het recht van een ieder, die bij het geschil betrokken was, af te bakenen, maar het schijnt zo te zijn gegaan, dat de scheidsrechters beiden belanghebbend waren. De verdeling althans geschiedde niet naar recht en billijkheid. Daardoor kwam de eed, die ze hadden afgelegd, hun duur t<= staan, want precies drie dagen na 't gebeurde waren beiden stokdoof. De volksoverlevering zegt, dat zelfs 4e mensen die over de beste stembanden beschikten, zich niet verstaanbaar konden maken aan hen die zo lichtzinnig met het recht waren omgesprongen. De beide stenen, die de scheiding van het land moesten aangeven, moeten daar nog liggen, plompverloren tussen Wezup en Zweeloo. Men heeft ze doov' Waander en doov' Pieter genoemd om de herinnering aan dit zonderlinge voorval vast te houden. --- Waar zijn onze schepen? BLOEMFONTEIN, AmsterdamKaapstad, pass. 25-10 Finisterre. KOTA GEDE, Rotterdam-Java, 25-10 van Djeddah. KLIPFONTEIN, Kaapstad-Amsterdam, 26-10 te Southampton. WATERMAN, pass. 25-10 23 uur Guardafui. WESTERDAM 25-10 van Rotterdam te New York. WILLEM BARENDSZ, AmsterdamKaapstad, pass. 25-10 Tenerife. NIEUW-AMSTERDAM, 26-10 16 uur van Rotterdam naar New-York. ---