Sowjet-politiek blijft gericht op samenwerking met alle landen Zilliacus sprak met Stalin Het linkse Labour-parlementslid Zilliacus, die met 7 andere Labourleden van het Parlement van een rondreis door Oost-Europa is teruggekeerd, heeft in een interview het een en ander medegedeeld over zijn gesprek met Stalin te Sotsji aan de Zwarte Zee. In het onderhoud van twee uur sprak Stalin •over de Sovjet-politiek op het gebied van buienlandse zaken, economie en handel in het algemeen. De Kominform was volgens Stalin geen poging om de derde Internationale te doen herleven. Deze werd opgericht op een ogenblik, toen de communistische partijen nog maar pas op eigen benen konden staan. Zij diende toen om de communistische leiders te kweken en contacten te leggen. De toestand van heden was, zo zeide Stalin, heel anders. In een aantal landen waren er machtige communistische partijen, diep geworteld in het leven van het eigen land en met bekwame leiders. Het zou daarom dwaas zijn dergelijke partij ert vanuit een gemeenschappelijk centrum te leiden. De Kominform had ten doel de communistische partijen van de negen betrokken landen in staat te stellen met elkaar in contact te komen, teneinde de belangen van de arbeidersklassen in de respectievelijke landen meer te kunnen bevorderen. Ten tweede gevoelden de communistische partijen de noodzaak, samen te werken om de onafhankelijkheid van haar landen te waarborgen. De Sovjet-wereldpolitiek was door de Kominform niet gewijzigd. Deze bleef er een van verlangen om economisch en politiek met alle landen, te beginnen met de V. S. en Groot-Brittannië, samen te werken. Stalin achtte samenwerking mogelijk tussen landen van verschillende sociale en economische structuur. --- VOOR DE ZONDAG Om de eer van God Zij verstonden echter zijn woorden niet Want zij hadden onderwëg met elkander besproken, wie de meeste was. Mare. 9 : 30—36 Wat kunnen wij mensen elkaar in de haren zitten. Wat hebben wij een gemak in het bevitten van elkaar. Wat is er een critiek op een ieder, die anders doet en denkt dan wij het gewend zijn. Hoe graag sluiten wij ons op in onze eigen kringetjes waar wij ons behagelijk voelen en vooral veilig. In de nood van de bezettingstijd, toen wij teruggeworpen werden op de allerlaatste dingen, op het wezenlijke, toen alle mogelijke franje begon te zengen in de gloed van ontbering, leed en nood, ja-toen zijn onze ogen opengegaan voor datgene wat ons wezenlijk samenbindt, daar waar het om gaat en op aankomt, terwijl^wg voor die tijd meer geneigd waren om te letten op wat ons scheidde van elkaar. Bij alle misère was dat toch wel het grote van die tijd. De alkooflucht, die broedde tussen onze schotjes en muurtjes, werd weldadig gezuiverd. Bij alle druk was daar een vaart, bij alle duister het gloren van nieuw licht. Van dit alles is er niet zoveel overgebleven, nu wij onder de druk uit zijn. Men heeft bij de opbouw en restauratie van ons volksleven de grote lijnen weer uit het oog verloren. Wij zijn weer druk bezig te metselen en te timmeren aan muurtjes en schotjes. Vooral niet te ver zien, het gaat tenslotte om onze belangen en om onzè positie. De stakingen zijn een symptoom van deze verengde mentaliteit. De hand, die in de bezettingstijd werd uitgestoken, wordt nu haastig ingetrokken. Alle mogelijke beginselen en leuzen paraderen aan ons voorbij en nemen ons op sleeptouw. Nu moet ons deze onderlinge strijd niet al te zeer verwonderen. En wanneer het om grote dingen gaat is strijd niet te vermijden. De ellende is echter dat er zoveel zielige strijd is, waar het niet gaat om grote dingen, maar om allerlei kleinmenselijke zaken. D&t het er in onze wereld zo zielig toegaat, behoeft ons ook niet te verwonderen. Immers de mens, het eigen ik, de partij waartoe men behoort, de kring waarin men zich beweegt, daar gaat het om. Men moet zich beschermen en verdedigen. Een ieder is zichzelf het naast. Geld, macht, positie, ontketenen vanzelf strijd. Nu is er in deze wereld, waar allerlei belangen tegen elkaar botsen, omdat het gaat om eigen belang en zelfhandhaving, een gemeenschap van mensen, die zeggen dat het bij hen om iets anders gaat dan menselijk eigenbelang. Deze gemeenschap, de Kerk, zegt dat het haar gaat om de eer van God, om aanbidding, — daarom wordt er gebeden en gezongen —, om troost en versterking, — daarom wordt er gelezen en gepreekt —_ om dank — daarna wordt er gecollecteerd en gedankt. Deze gemeenschap is gegrond door en in Jezus Christus. De Kerk noemt Hem dan ook haar Heer. Zij schaart zich om Zijn Evangelie. Zij wil daar voor buigen en wandelen in het licht van het goddelijk Woord. Maar hoe ver blijft de kerkelijke practrjk verwijderd van haar boodschap! Haar boodschap waarin het tenslotte gaat om één ding: dat de mens in het reine komt met God. Waar het dus gaat om God en God alleen. En wat doen wij in de kerk ? Wij weten onder vrome schijn allerlei zielig gedoe de kerk binnen te smokkelen. W(j zeggen dat het gaat om de Waarheid, maar wij bedoelen onze groep, onze richting. Wij zeggen dat wij willen buigen voor God, maar verlangen van een ander dat hij buigt voor ons, voor onze mening, voor onze opvatting. En als hij dat niet doet, dan is er strijd. Niet om het grote, strijd om God en Zijn woord, maar zielige strijd om eigen haan koning te laten kraaien. En dan verketteren wij elkaar, wij groeten elkander niet meer. Wij zijn rechtzinnig en vrijzinnig, synodaal of bezwaard en bekreunen. ons niet om elkaar. Wg leven langs elkaar heen en als wij te dicht in eikaars buurt komen:. een grauw en een snauw. En dit alles in naam van de waarheid. Jezus Christus leert het ons anders. Leest u het Schriftgedeelte maar eens wat hier boven staat. Jezus leert zijn discipelen over zijn dood en opstanding. En dat zijn toch belangrijke dingen. Dat zijn kernpunten van het Evangelie. En nu blijkt het dat de discipelen dat niet eens begrijpen. Zij verstonden echter zijn woorden niet...... Die discipelen zijn dogmatisch helemaal niet zo zuiver als wij het wel graag zouden willen. Die discipelen zouden van ons nog wel het een en ander kunnen loren. Wat doet Jezus ? Stuurt hij ze weg, mogen zij niet verder met hem reizen? Ik lees er niets van. Het scnijnt dat ook mensen die dogmatisch niet zuiver op de graat zijn bij Jezus mogen blijven. Zij reizen tenminste verder. En dan onderweg maken de discipelen ruzie over de oeroude vraag wie wel de belangrijkste onder hen is. Jezus wijst hen terecht: Indien iemand de eerste wil zijn, zo moet hij de allerlaatste zijn en aller dienaar. Het blijkt dat de discipelen niet alleen theoretisch, maar ook practisch zwakke broeders zijn. Van het practisch Christendom brengen zij ook niet veel terecht. Het gaat om de leer zegt de ene groep. Neen, het gaat om het leven zegt de andere. Beiden hebben ze ongelijk. Het gaat om leer in leven. De discipelen zijn aan deze twee dingen nog niet toe. Maar ze mogen bij Je