Advertentie > Tot* 15 Mei a.s. bestaat gelegenheid, het abonnementsgeld over het eerste halfjaar 1920 k f 1.80 over te maken aan de Administratie van ons blad te Aalten.. Na 15 Mei wordt over het bedrag, met verhooging van incassokosten, beschikt. Voor Aalten' bestaat gelegenheid om te betalen inden boekwinkel De Graafschap. DE ADMINISTRATIE. H.H. Adverteerders en Correspondenten! Zendt ons, met het oog op Hemelvaartsdag, Uw advertenties en berichten terstond bij het ontvangen van dit no., opdat zij nog inden loop van Woensdag kunnen worden gezet. --- Verblijdend. Wij verblijden ons om meer dan ééD reden over de indiening vaneen nieuwe Zondagswet. Een Christelijke Zondagswet, schampert een enkel vrijzinnig orgaan. Die Christelijke ministers willen ons hun idéé over Zondagsrust en Zondagsheiliging opdringen, zegt een ander. Ach ja, we kennen dat wel. Elke poging, die de Overheid als Gods dienaresse verricht, om het openbare leven te doen beantwoorden aan de eischen welke God daarvoor heeft besteld, valt natuurlijk een dergelijke bejegening ten deel. Dat is niet erg. Wij verblijden ons óver de indiening. Allereerst om het feit zelve. En inde tweede plaats, omdat het een Roomsch minister is, onder wiens leiding deze nieuwe wet is tot stand gekomen, en die straks als advocaat van dit kindeke zal optreden. We verwachten daarvan een luwen der oppositie, die thans helaas uit Katholieken kring in zoo menigen gemeenteraad tegen elke daad der plaatselijke overheid in ’t belang van Zondagsrust en Zondagsheiliging opsteekt. Een hechtere samenwerking van al wat rechts staat voor de eere Gods in het maatschappelijk leven. --- Brief van Oom Berend. Waarde Neef ! Best, mijn jongen, dat je een groot deel van je avonduren besteedt aan het lezen van goede boeken, ’t Deed me plezier, toen ik ’t las in je laatsten brief De lezing van het beroemde boek „Quo Vadis” schijnt je wel aangegrepen te hebben. ’t Was dan ook een ontzettende tijd, waarvan dat boek vertelt. Een tijd van diep verval en zedenbederf, Maar we mogen ook in onze dagen van zoogename verlichting de vraag wel stellen: &aan we> als naar het Pein0e0rsh°edt. met snelle vaart alle volksdeugd vdl®Pe moeras, waarin Godsvrucht,trouwe^;..... ... .. knauw op knauw. eneerlykheid krijgen Een algemeene verwiideri . ons volk aangegrepen. nS eeitook Wee, zoo er geen bekeering is Wee, zoo de Heere Zijn tuchtroede naar ons zal uitstrekken. Onze afgelegen Geldersche Achterhoek, die van het groote stadsgedoe voorheen zoo weinig kende, maar ziju Van boerschen eenvoud en degelijkheid steeds Wist te volgen, schynt vooral inde *aatst verloopen jaren in menig opzicht het heilloos spoor te volgen, dat reeds lang door zoovele waanwjjze grootstedelingen werd ingeslagen. Ook hier is voor velen het leven niet meer een zaak van ernst. Ook hier is voor velen het woord onzes Oods niet meerde wegwijzer door het Neen! Het leven moet, als ’t maar even kan, een reizen zijn, waarbij men van de eene genieting naar de andere snelt. En de richting der levensreis wordt aangegeven door genotzucht. Alles wat het genieten, het gemakkelijk en aangenaam leven inden weg kan staan, moet geweerd worden. Alles, wat de levensvreugde maar verhoogen kan, moet nagestreefd, desnoods afgedwongen worden van hen, die het naar ’t oordeei der begeerigen geven kunnen. We hebben nu in onzen Gelderschen Achterhoek al een tweetal bioscooptheaters. Eén te Winterswijk en een te Doetinchem. Geen van beide staan onder contröle. En wat dat voor de voiksmoraal op den duur te zeggen heeft, is met geen pen te beschrijven. In Winterswijk werd door eenige vooraanstaande mannen indertijd een poging gewaagd om contröle en verbod voor toegang van jeugdigen beneden den achttienjarigen leeftijd te verkrijgen, maar de raad der gemeente kon zich in meerderheid niet tot die gezichtshoogte opwerken, vanwaar dit college een blik kreeg op het verwordingsproces door het bioscoopbezoek inde hand gewerkt of veroorzaakt. ’t Is mogelijk, dat de bioscoopdirecteuren in onzen Achterhoek zich nog wat* weten te temperen; ’c is mogelijk, maar de rem ontbreekt, als deze heeren om gewin alleen de hoogst prikkelende en volkontaardende films voor de rijpende en rijpe jeugd wenschen te doen afdraaien. Uit Rotterdam schrijft dr. B. inde periodiek „Hoenderlo” : „Onlangs heb ik nog eens met een ambtgenoot de voorstelling bijgewoond ineen der grootste bioscopen van Rotterdam, waar een vervolg-film gedraaid werd, waarvoor met allerlei schoon klinkende advertenties, die den nadruk legden op de zedeiyke strekking der films, geweldige reclame werd gemaakt. Als men dan eenerzijds ziet de schare van opgeschoten jongens en meisjes, die daar paarsgewijze staan te wachten, om binnen te stroomen, als de eerste voorstelling is afgeloopen en de tweede begint en anderzyds let op wat huD daar geboden wordt, dan huivert men voor de resultaten, die zulk een film in die jonge hoofden en harten moet teweegbrengen. Volmaakt van techniek, beelden voor oogen tooverend van schitterende luxe, verplaatst de film die jonge, nog niet in evenwicht gekomen zielen ineen sfeer, waarin weelde, verleiding, ontucht, afdrijving, zelfmoord in smakelijke vormen hun wordt voorgeschilderd. Het jonge meisje, door de inblazing van de meer ervaren „vriendin” op het verkeerde pad gebracht, wordt gerustgesteld over de mogelyke gevolgen van haar zonde; de vriendin zelve weet van die gevolgen we! af te komen, en weldra ziet men haar vroolijk lachende over het bereikte resultaat op haar chaise longue liggen. Weldra fonkelt de wijn weer inde glazen en stijgt de sigarettenrook vroolijk op, en het leventje wordt weer voortgezet. Och, ik deed slechts een greep; ik wilde wel, dat allen, die het wel meenen met onze rijpere jeugd, zich eens een avond opofferden om zelf eens door eigen aanschouwen een indruk te krijgen van wat in groote en kleine stad in verreweg de meeste bioscopen aan die jeugd wordt geboden”. Q,uo Vadis ? Waarheen gaan we ? Ja, moet deze vraag nog niet scherper gesteld ? Moet ze niet luiden: Waar zijn we reeds ? Is het verval, is de demoralisatie, is de Godverzaking niet reeds bergenhoog geklommen ? Kan de finale van het verwordingsproces nog wel verre zijn ? Staan we niet aan den rand van den afgrond, waarin reeds zoo menig volk door alle eeuwen neerstortte, als de zeden verbasterden, als hoogere idealen den spot ten prooi inde volksziel plaats moesten maken voor zelfzucht, genotzucht, gouddorst, in ’t kort voor alles wat woelt en werktin ’t hart van den Godvergetenden mensch. Grijpt het niet met ontzetting aan wat voor korten tyd een inzender, over gezinsbescherming, in aan plaatste. „Van de 115.000 ziin nngeQeri in d® inkomstenbelasting lrinripr«n g6r?ll 60-°OO gezinshoofden met SecUs "i5EoSo™“ «“*». T “ En, ™ zyn° r/ul< o,dr„e„rBSw“ s; k nderloozen en menschen etUweini’ kinderen, d e door hun steeds groeiend aantal in eiken stand, in elk beroep in elke categorie van ambtenaren of beambten de levens- en positie-eischen opvoeren, die den levensstandaard omhoog drijven, zoodat de huisvaders van „gezinnen”, van groote gezinnen vooral, niet meer mee kunnen. En zoo heeft zich langzamerhand een nieuw proletariaat gevormd, ’n proletariaat dat men terugvindt in alle rangen en klassen der maatschappij. Het proletariaat der groote gezinnen. Toch zijn zij de nuttigste leden der maatschappij uit sociaal oogpunt. Van de gehuwde onderwijzeressen in Amsterdamwas 67 procent kinderloos. Slecht 3 procent van alle onderwijzers in gemeentedienst heeft 4 of meer kinderen.” Inderdaad, hier zijnde verschijnselen in nieuw gewaad, die eens den val van de oude Romeinsche wereldmacht voorafgingen. Een dwaas, een zich-zelf-moordend egoïsme heeft een deel van ons volk aangegrepen. Wee ons volk, dat zijn Bijbel, zijn Kerk nog kent, zoo het de oogen begeerig wendt naar de verlokkende vruchten, gegroeid aan een boom, wiens wortelen de levenssappen zoeken en vinden inde hel. ’t Wordt ons bang, als we lezen, wat Dr. de Vrijer in z’n brochure „De gereformeerd ethischen” over het Kerkelijk leven van ’s lands hoofdstad mededeelt. In 1909 werden inde N. H. Kerk daar nog 3517 kinderen gedoopt; in 1918 was dit getal geslonken tot 2416. En de Heraut 28/111919 deelde mede, dat inde jaren 1914—1918 het aantal doopelingen niet grooter is geweest dan 457, in 1918 zelfs maar 394, terwijl het in 1903 en 1904 boven de 600 uitging. Van de 4726 doopelingen (G. K.) die voor catech. onderwijs in aanmerking komen, maken er ongeveer 2825 geen gebruik van! Dat is meer dan de helft. Zijn dit alles geen vage teekens ? Moet ’t ons niet met ontroering doen uitroepen : Heere, Heere, behoud Uw volk! Moet ’t ons geen aansporing zijn, om daar, waar we ons geroepen gevoelen, de hand aan den ploeg te slaan, om als getrouwe en gewillige, maar ook ais volijverige instrumenten Gods te werken al wat we doen kunnen in en om den wijngaard des Heeren. Waarde neef, waarlijk, ik vraag ook voor onzen Achterhoek niet meer quo vadis? maar: Waar zijn we reeds ? ais ’k zie een gemeenteraadsbesluit van ons Doetinchem, de kleine plaats met zijn vele en belangrijke godsdienstige stichtingen. Ook daar, als in Enschede, nam de raad met meerderheid van stemmen het besluit de salarissen te blijven uitbetalen bij zwangerschap van ongehuwde öndegvijzeressen. Hoe is ’t goud verdonkerd, dat eens ons volk als eender godvruchtigste en zedigste pnder de natiën sierde. Maar iaat ons als getrouwe knechten willig de wacht, die ons toegewezen is, betrekken. Wie weet, is God ons volk en onze kerken nog genadig. Ontvang de hartelijke groeten van je Oom Berend. --- Als ie onder vrienden is Alsieondervriendenis --- Kamer-kiekjes. Huisonderwijs. Schooltjes van 8. Oudercommissies. School zonder hoofd. Russische beestjes. Waarom toen niet ? Gelijk recht voor allen, zei de Kamer. Als voor een kind, dat meer dan 4 K.M. van de openbare school afwoont, de kosten van heen en weer reizen uit de gemeentekas worden vergoed, dan, ook voor het' kind van de bijzondere school. En aldus geschiedde. Is de afstand al te ver, dan kan huisonderwijs worden gegeven, aan hoogstens 8 leerlingen van minstens 3 gezinnen. Ook hierin moet de gemeente voorzien. Hoogstens 8 leerlingen ? Ja, hoogstens 8. Zoodra er 12 zijn, moet al een openbare school worden geopend. En die school mag niet worden opgeheven, zoolang er nog 8 leerlingen zijn. Een openbare school met 8 leerlingen ! Dan krijgen de heeren frontmakers dus weer gelegenheid om af te geven op kleine schooltjes * * * Oudervergaderingen en oudercommissies men heeft er aan de overzij wel eens mee gespot. Nu, de eerste hebben ze hier en daar al ingevoerd en de laatste die krijgen ze. Aan elke lagere school of aan elke groep van lagere scholen in één gemeente moet zoo’n oudercommissie worden ingesteld. Sommigen wilden haar besturende bevoegdheid geven, doch dat zou te kras wordeD. Ze krijgt slechts adviseerende stem in ’t kapittel. Dan wordt nog de gemeenteraad verplicht jaja, de gemeenteraad krijgt er heel wat mee te doen gelegenheid te geven voor vervolg-onderwijs aan hen, die de lagere school hebben verlaten, zoodra minstens 6 leerlingen zich daarvoor opgeven. Nauwelijks was die quaestie opgelost, of het vraagstuk van de verhouding tusschen hoofd en personeel kwam ter sprake. Ossendorp en Ketelaar willen de republikeinsche oftewel hoofdelooze school. De meesters onder mekaar moeten alles te zeggen hebben. Alleen kan de goedkeuring op een en ander worden gevraagd van B. en W. . Natuurlyk moest de Minister daar mets van hebben. En even natuurlijk was de meerderheid ’t met hèm eens. Dit wil volstrekt niet zeggen, dat het hoofd als autocraat zal optreden! Vooreerst zullen de onderwijzers gehoord worden, alvorens het advies omtrent de regeling aan B. en W. door het hoofd der school wordt uitgebracht en bovendien is het niet meer het hoofd der school, maar zijn het B. en W., die, in overeenstemming met den inspecteur, ten slotte de regeling vaststellen. Zóó wordt het straks. *** Ravesteyn interpelleerde over hervatting van de betrekkingen met Rusland. De heer Weitkamp verklaarde zich, onder gelach van de Kamer, vierkant tegen, omdat iedere Rus een heel regiment niet nader aan te duiden beestjes meevoert. Braat zal interpelleeren over de uitbetaling van bewaarloon voor de aardappelen. Duys over de verhouding van ouze regeering tot de Hongaarsche republiek en het voorkomen van massamoorden aldaar. Hé, waarom heeft Duys toch gezwegen over de bloedpartijen van Trotzky en Lenin en over de wandaden van Bela Kun in Hongarije ? Zijn die heeren misschien van de familie ? --- Als meneer vliegt Alsmeneervliegt --- OVERZICHT. Roodkapje en de Wolf. Ineen Fransch blad komt een mooie plaat voor. Men ziet er Marianne (Frankrijk) in vreesachtige houding staan voor Lloyd Qeorge, die op een wolf gelijkt en op een verschrikkelijke manier grinnikt. Onder de plaat, staan slechts deze woorden, die Marianne bedeesd uitbrengt: Meneer Lloyd George, wat hebt U groote tanden! Het is juist getypeerd. Geen quaestie van, of Lloyd George heeft op de conferentie te San Remo gezegevierd. Hij wilde den invloed van Engeland in het Oosten vergrooten. Dit geschiedt. Of de Brit krijgt zelf zeggenschap over het aan Turkije ontnomen gebied, óf een van zijn vriendjes. Hij wilde met de Duitschers een conferentie houden te Spa. Millerand schrok er eerst van. Maar Lloyd George wist zoo mooi te praten, dat ’t er doorging. Het zal geschieden. Hij wilde, dat straks op die confereniie de Duitschers als gelijkgerechtigden zouden worden behandeld. Millerand wilde er aanvankelijk niets van weten, doch hij bezweek ten slotte voor de argumentatie van zijn buurman. Het zal geschieden. Hij wilde, dat ten opzichte van de aan Duitschland op te leggen schadevergoeding eenige matiging zou worden betracht. De vijand moet toch ook gelegenheid krijgen, er weer bovenop te komen. Lloyd George kreeg zijn zin. Zoo ging het, slag op slag. Maar nauwelijks is Millerand in Parijs terug of de Fransche nationalistische geest maakt ’t hem weer leelijk benauwd. Ben je mal, zeggen de Franschen tegen hun minister. Heb jij je door die Lloyd George inde luren laten leggen! Stel je t )ch niet zoo bedeesd aan, als was je Roodkapje. Duitschland gelijkge rechtigde op de conferentie geen sprake van. Hij verschijnt daar als beklaagde voor den geallieerden kantonrechter, om een flinke berisping te ontvangen over zijn vele overtredingen en tekortkomingen ! En dan de schadeloosstelling. Neen, neen, vasthouden aan de groote cijfeis, die ten tijde van de vredesconferentie te Parijs ons volk voor oogen zijn gehouden! Zoo zit men thans Millerand inde ooren te blazen 1 En vele bladen vallen die stem bij. Kijk eens aan, de belastingbetalers hebben er al vast op gerekend, dat Duitschland zou betalen. En nu het cijfer vau eigen belastingbiljet met 250 % te zien stijgen, omdat Duitschland zoogenaamd niet kan !.... De Franschman spuwt van verontwaardiging. Het vuur spat hem de oogen uit. Maarde wolf aan de overzijde van ’t Kanaal grinnikt. Hij heeft zijn buikje vol en kan nu wel de rol van schaap kofflj ze?t wy hebben lang genoeg oorlogsconferenties gehad, laten we nu ook eindelijk eens een v r e d e s conferentie hebben! Doch Marianne lacht niet. ---