FEUILLETON Van een arm dorp, dat rijk werd. door H. KINGMANS. ; -sa) . ' „Kijk eens”, zeide zij, een lantaarn aanstekend schuur betredend, „ik heb een paar dagen den timmerpian, Het was wat : koud in hef ■schuurtje. Hij maakt nu een dubbelen wand- ‘met turfstrooiseï’ er tusschen. En (•en zoldertje er in. Daar komt een gat voor» ‘een kachelpijp, zoodat er gestookt kan worden". – •„Maar waarvoor is dat noodig ?” vroeg Hertha, volkomen argeloos. „En van planken zal hij wat ruwe banken in elkaar timmeren”, ging de ander onverstoorbaar verder. „Overeen paar dagen is ! hét klaar. Dan kunnen -jullie.-, met je kinderen •hier Kerstfeest vieren en er voortaan Zondagsschool houden. Kom, ga mee naar binnen, ’t Is hier koud en ” . De onderwijzersweduwe kon niet verder , spreken. Zij voelde zich plotseling door twee 'armen omvat, terwijl op haar wang een kus gedrukt werd. „De Heere vergelde je, wat je voor ons gedaan hebt”, zei Hertha met schorre stem, terwijl tranen in haar oogen sprongen. „Ik was juist zoo moedeloos, want ik had een onaangenamen middag. En nu deze wonderlijke verrassing”. Inde huiskamer vertelde zij van haar gesprek met den predikant. „Het verbaast mij niet, lieve. Er kunnen moeilijkheden komen. Maar met God zullen wij die overwinnen”, zeide juffrouw Saaman. „Ik voelde er eerst niets voor, dat weet je. Maar dat was niet goed. Wij hebben een lichtend licht te zijn. Ik hoop, dat in het schuurtje nog menig kind tot Jezus gebracht wordt. Voorloopig kan het nog wel dienst doen”. .. „Er kunnen wel zestig kinderen in”, juichte Hertha. Dien avond, haar vasten bezoekavond bij dokter en mevrouw Van Leeuwen, werd zij weer gesterkt, zij het dan in negatieven, onverschilligen zin. „Zoo, zuster”, zoo begroette de dokter haar plaaglachend, „al bekomen van den schrik ?-” Hertha kon inde verste verte niet begrijpen, wat hij bedoelde. Het was op haar verwonderd gelaat te lezen. „Nu ja”, zeide hij, „u is toch vanmiddag bij den dominé te biecht geweest ?” „Hoe weet u, dat ik bij dominé Van Laan bescheiden ben?” vroeg Hertha, die er hier het liefst niet over sprak. „Het heele dorp weet het”, schertste hij. „Gekheid hoor, zuster. De dominé vertelde het mijn man een uur geleden”, lichtte mevrouw haar in. „Een theologisch dispuut gehad ?” vroeg de dokter, nog steeds plaagzuchtig. „Heelemaal niet”, verzekerde Hertha. „Wij zouden hét toch nooit eens worden”. „Trek je maar niets van zijn woorden aan, hoor, zuster. Hijzelf meent het niet kwaad. Hij was boódschapjongen vaneen paar kerkvoogden, die het niet zetten kunnen, dat er een Soort Zondagsschool gekomen is, Wat kan dat schelen ? De ergste tegenstander is Eppo van Dalen van „Zuidhoeve”. Evenmin als ik komt hij ooit inde kerk. Wat zou die vervelende kerel, ik ken hem door en door, nu in het midden willen brengen ? Stoor je er niets aan en ga je gang, als je dat nu zoo graag doet. De menschen worden er niet slechter van. En wie er genoegen in heeft, wel, die ga zijn gang. Wij leven toch zeker ineen vrij land ?” Met gemengde gevoelens hoorde Hertha deze woorden, die de dokter op zijn gewone, radde wijze uitsprak. Zijn overigens goedmoedige onverschilligheid trof haar steeds diep. Maar aan den anderen kant vernam zij nu tot haar blijdschap, dat haar vermoeden juist was : het waren een paar kerkvoogden ; onder de dorpelingen was niet een vijandige stemming. Zij had zich de woorden van den' predikant wèl wat veel aangetrokken, al verheelde zij het zich niet, dat deze kleine tegenstand grootere proporties kon aannemen. „Laat ons er niet meer van spreken” zei mevrouw Van Leeuwen, die inderdaad zéér op Hertha gesteld was. „En dominé moest wijzer zijn. Wat kan dat nu schelen, wat de zuster in haar particulieren tijd doet ?” „Het kan dominé Van Laan ook weinig schelen. Maar hij moest toch wat doen, als kerkvoogden het hem zeggen. Ik zou ze liever !” „Basta nu verder”, vond mevrouw. „Zuster, wij rekenen Maandagavond op u. Alfred, och pardon, ik ben dat zoo gewoon te zeggen, dokter Van Stralen komt ’s middags”. HOOFDSTUK XII. Hertha krijgt een sterk vermoeden. De kleine oogen van dokter Van Leeuwen glunderden. „Een weinig meer eerbied voor de wetenschap, zuster”, zeide hij. „U moet er niet zoo kleineerend over spreken”. „U vergist u, dokter”, protesteerde Hertha. „Ik denk er niet klein over. ’k Heb immers de gezegende resultaten van de wetenschap van nabij meegemaakt ? Ons verschil is alleen, dat u het accent anders legt dan ik. Voor mij komt de Bijbel inde eeste plaats, de wetenschap inde tweede”. „’t Is sterk”., meende de dokter, die naar zijn neef, Alfred van Stralen keek, als om diens instemming met zijn woorden te vernemen. Maar dokter Van Stralen, dien middag op Zeeduin gearriveerd, om er de Kerstdagen door te brengen, staarde in het bezielde gealat van Hertha, die met haar dokter in dispuut was geraakt en geen kamp gaf. „U moet mij niet kwalijk nemen, dokter, maar ik kan het niet anders zien. ’t Is een logisch gevolg van mijn levens- en wereldbeschouwing, die naar ik meen, de eenig juiste is en moet zijn. En slag op slag blijkt, dat de wetenschap zich vergissen kan. Durft u nog volhouden, na de laatste publicaties, dat de inenting met koepokstof geen verkeerde gevolgen hebben kan ?” „Een dwaas, die dat volhoudt”, meende hij. „Maar ” „Pardon, dokter. Tóch heeft de wetenschap gezworen, dat de behandeling absoluut gevaarloos is. Tengevolge daarvan hebben wij zelfs den indirgcten vaccinedwang gekregen. Dat is natuurlijk niet erg en het eert de wetenschap, dat zij haar vergissing erkent. Maar dan moet zij niet zoo hoog van den toren blazen”. (Wordt vervolgd). --- Het zilveren jubileum van de Christelijke School te Haarlo. Voor Haarlo was het Donderdag een groote dag. De Chr. School, vanwaar uiteen groot deel van de Chr. actie uitgaat, vierde haar zilveren jubileum en gansch de bevolking,- althans het deel dat principieel met de school sympathiseert, vierde in blijde stemming dit feest mede. Historisch overzicht. De oprichting van de schoolvereeniging dateert reeds van 9 September 1897. De eerste stoot hiertoe gaf Ds. H. Smelt, laatstelijk predikant te Doe'tinchem, thans te Druten. Veel heeft de beweging aan dezen predikant te danken gehad, daar hij de belangstelling steeds levendig wist te houden. Aan de oprichting der schoolvereeniging ging een vergadering vooraf in November 1896, waar een z.g. commissie van voorbereiding werd benoemd, bestaande uit de heeren Ds. Smelt, E. Aamschot en iA. D. Hungerink. Goed werk verrichtte deze commissie, toen zij een verband wist te leggen tusschen de kerk en de op te richten Chr. School, een band. die intusschen reeds lang weer verbroken is. De kerk droeg de eerste jaren ƒ 150.—- per jaar bij inde kosten van de schoolvereeniging. De vereeniging bestond aanvankelijk slechts uit 8 leden ; Ds. Smelt fungeerde als voorzitter, de heer E. Aamschot als secretaris en de heer G. J. ten Cate als penningmeester. De laatste is als zoodanig thans nog in functie. Op den 12den April 1899 meende men reeds het doel te kunnen bereiken. Het hoofd van de openbare school vertrok naar elders en men meende nu dit schoolgebouw wel van de gemeente te kunnen huren. Het liep echter op een misrekening uit. Onder het voorzitterschap van Ds, J. Goslinga, thans predikant te Utrecht, begon het licht van den komenden dag door te breken. De vereeniging was intusschen uitgegroeid, waardoor uitbreiding van het bestuur noodzakelijk werd. Zitting namen de heeren G. A. Keldrink en G. J. Olthaar, die beiden op den huidigen dag nog als zoodanig fungeeren. In het voorjaar van 1905 werd aangevangen met de voorbereidende werkzaamheden, waardoor reeds den sden November van dat jaar de school kon worden geopend. Zoo kwam er de vrucht van 7 jaren vermoeienden arbeid, onvermoeid door de stoere strijders verricht. De terugblik op de jaren die verstreken, vervult de vrienden der school met dankbaarheid, dankbaarheid aan God, die den zegen schonk, en aan menschen, die inde kracht Gods ditwerk tot stand brachten. Inde eerste jaren van het bestaan, was Ds. Schnöder voorzitter der vereeniging. Later vertrek deze naar Amerika, waar hij een Engelsche gemeente diende, en dit jaar overleed. Bij zijn vertrek werd hij opgevolgd door den heer G. A. Veldrink, die thans nog als zoodanig optreedt. Het eerste hoofd der schoolwas de heer J. K. de Vries, naar Haarlo overgekomen vanuit Groede, die reeds enkele jaren door den dood werd weggenomen. Op den lsten December 1908 werd hij opgevolgd door den heer F. H. Mather, die gedurende 14 jaren lief en leed met de kinderen en ouders der school heeft doorleefd. Vele hechte banden werden gelégd, doch ze moesten meerendeels worden verbroken, toen deze functionaris in 1922 naar Borne vertrok. Opvolger was de heer D. Kuit, overgekomen van Well-Amerzoden, die gedurende 3 jaren zijn krachten gaf aan deze zaak. Bij diens vertrek naar Gendringen trad als hoofd óp, de heer R. Nooitgedacht, die op 1 Februari 1926 deze taak aanvaardde. Chr. School Haarlo. 25-jarig Jubileum. Chr. School Haarlo. 25-jarig Jubileum. Oud-Leerlingen. Bestuur en Personeel. Chr. School Haarlo. 25-jarig Jubileum. Feestcommissie. Chr. Zangvereen. „Soli Deo Gloria”, Haarlo. Chr. jongelingsvereeniging „Inmanuël”, Haarlo. ---