VERKIEZING PROVINCIALE STATEN
6 April 1927. De Antirevolutionaire lijst voor de CENTRALE AALTEN luidt aldus : 1. J. Rijpstra, Zelhem. 2. Mr. H. J. Verbeek, Dinxperlo. 3. A. J. W. Monnink, Aalten. 4. C. Roeterdink, Gorssel. 5. A. Weerkamp, Winterswijk. 6. Mr. A. v.d. Deure, Bennekom. 7. G. Remmelink, Steenderen. 8. A. D. P. V.v. Löben Seis, Arnhem. 9. F. Kortlang, Ermelo. 10. J. W. ten Cate, Haarlo. 11. Z. G. Swijtink, Bredevoort. 12. J. B. Keuper, Dinxperlo. 13. D. Lijberse, Arnhem. 14. J. N. van Munster, Arnhem. 15. F. H. Somsen, Aalten. 16. C. J. van Marle, Brummen. 17. J. C. Faber, Doetinchem. 18. W. H. Brunsveld, Doetinchem. Voor de CENTRALES ZUTPHEN en VOORST : 1. C. Roeterdink, Gorssel. 2. D. Gosker, Apeldoorn. 3. J. W. ten Cate, Haarlo. 4. ü. J. Wolters, Voorst. 5. J. Boks, Zutfen. 6. A. Wiersinga, Arnhem. 7. H. H. ten Cate, Eibergen. 8. W. v.d. Hoff, Apeldoorn. 9. J. A. Surink, Zutfen. 10. Ph. Jalink, Apeldoorn. 11. N. Paschier, Gorssel. 12. Mr. A. Bar. v. Heeckeren v. Keil, de Steeg. 13. Mr. Th. Dijstra, Zutfen. 14. A. de Jongh, Apeldoorn. 15. D. J. Krajenbrink, Geesteren. 16. E. J. F. Krudde, Apeldoorn. 17. Chr. te Raa, Rekken. 18. J. Oosterhuis, Apeldoorn. 19. A. Roerdink, Neede. 20. T. Zevenhuizen, Apeldoorn.
---

ONZE CANDIDATEN.
We kunnen de keuze der candidaten voor de Prov. Staten inde Centrales Aalten, Zutphen en Voorst een beslist gelukkige noemen. leder, die het voorrecht heeft, deze mannen te kennen, zal dat ongetwijfeld moeten toestemmen. Inde eerste plaats zijn het mannen van beginsel. • Zonder uitzondering. Er zijn er bij, die reeds tientallen van jaren deelgenomen hebben aan den strijd op politiek gebied tegen den geest der eeuw. Mannen, vergrijsd inden dienst van het Koninkrijk Gods. Ge vindt er ook een jongere generatie bij. Maar ook die jongeren zijn geen vreemdelingen inden politieken worstelstrijd. Zij stonden met de ouderen vooraan in het gelid en schaamden zich hun Christelijk-politieke belijdenis niet. Wie nauwkeurig de lijsten bestudeert, kan nog meer opmerken. De stad is niet eenzijdig voorgetrokken voor het platteland. Verreweg de meeste candidaten zijn uit eigen kring en omgeving. Ze wonen in het midden huns volks. Al blijven we aan roeping getrouw en al gaan we ook, om des beginsels wil bij de stembus voor mannen in ’t vuur, die ons persoonlijk onbekend zijn, wanneer het wezen moet, toch valt het ons gemakkelijker, om alle krachten in te spannen en onzen plicht te doen, nu wede mannen broe-, ders in meerdere of mindere mate persoonlijk kennen en aldus weten, wie we kiezen. Ten slotte mag er ook nog wel op iets anders gewezen worden. Het is een zeer gelukkig verschijnsel, dat het verschillend kerkelijk standpunt, waarop de belijders van den Christus staan, bij de samenstelling en vaststelling van onze Candidatenlijsten in geen enkel opzicht eenige oorzaak van wrijving of ontstemming gegeven heeft. Van zekere zijde beweert men wel eens, dat alleen, wie tot de Gereformeerde Kerken behoort, Antirevolutionair is of zijn kan. Gelukkig is dat niet het geval. Er is hier in onze Graafschap nog samenwerking. Men ziet in breeden kring nog het gevaar, dat het gansche Christendom bedreigt. En men schaart zich op politiek gebied nog bij elkander en wil elkander steunen, om zooveel mogelijk dat gevaar af te wenden. Van „Gereformeerde bevoorrechting” is dan ook bij de vaststelling der candidatenlijsten geen sprake geweest. We meenen zeker te weten, dat er zelfs geen oogenblik naar gevraagd is, tot welke Kerkengroep de mannen behooren, wier namen op de lijsten worden genoemd, maar dat ze louter en alleen op den voorgrond zijn geplaatst, omdat ze bekend staan als strijders onder de banier van den Koning der Eere op staatkundig en maatschappelijk gebied. Dat is een groot voorrecht! En we hopen dan ook, dat allen, die het wél meenen met het stoffelijk en geestelijk welzijn van gewest en land, en allen, die belijden, dat ook de stembusstrijd een deel der geestelijke worsteling is, waartoe Gods Woord ons roept, de noodige aandacht aan de hier boven vermelde lijsten zullen -schenken en mede de keuze zullen helpen bevorderen van hen, die door onze Antirevolutionaire Partij krachtig worden aanbevolen. t t
---

EEN ONTWAPENINGS-BOUQUET.
Het is merkwaardig, hoe wonderlijk de Vrijzinnig-Democraten en de Sociaal-Democraten met hun ontwapeningsbeginselen rondspringen. We hebben nu niet het oog op hetgeen de kameraden in het Buitenland beweren en doen. ’t Is bekend, dat ze daar van eenzijdige ontwapening niets moeten hebben. Neen, we denken daarbij aan hetgeen de Nederlandsche voorvechters voor ontwapening zelf nog maar kort geleden schreven en spraken. Inde Tweede Kamer bij het ontwapeningsdebat werden ze dan ook telkens aan die „oude plunje” herinnerd. Een mensch is een veranderlijk wezen. ’t Is dus goed denkbaar, dat ook een Vrijzinnig- of Sóciaal-Democraat zijn vroegere meeningen prijsgeeft. Maar dan moet daarvoor toch een aanwijsbare reden zijn. Dan moeten er overtuigende motieven kunnen worden aangevoerd. En dat laatste is nu juist bij deze ontwapenings-kampvechters niet het geval ! De heer Duym<aer van Twist, die zulk een uitnemende rede hield inde Tweede Kamer plukte hier en daar uit den Vrijzinnig- en Sociaal-Democratischen hof een bloem en bood dit bouquet den heeren bescheidenlijk aan. Dat gescheidde, vóórdat een deel der „vredestichters” bij het eind van het debat elkander te lijf wilde gaan en met de projectielen, der achterbuurts-welsprekendheid elkander bestookten. Mr. Troelstra schreef nog maar kort geleden : „Wanneer een Staat en hij bedoelde daarmede ons land zoodanig is gelegen tusschen twee oorlogvoerenden, zijn gebied, zijn kusten, zijn havens zoodanige strategische beteekenis hebben ineen uitgebroken oorlog,' dat het onverdedigd zijn van dit gebied de oorlogvoerenden inde noodzakelijkheid brengt, elk voor zich, het tegen den ander in staat van tegenweer te brengen, dan dwingt hij hen feitelijk zijn land te bezetten en het als oorlogsterrein te gebruiken.” Prof. van Emoden, bekend uit het debat met Generaal Snijders inden Haagschen Dierentuin, toen de medestanders van den Hoogleeraar ten slotte in wilden hartstocht aan het razen en aan het schelden togen, beweerde inde Eerste Kamer, een paar jaar geleden : „De mogelijkheid vaneen ontwapening dooreen volk ondernomen op dit moment, zie ik tot mijn leedwezen niet voor mij. Neen, landsverdediging en haar voorbereiding is vooralsnog onvermijdelijk, hetzij op nationale schaal, hetzij in internationale organisatie, wijl een toestand van volslagen weerloosheid ons zou maken tot een internationaal gevaar ook voor andere pacifistisch gezinde volken.” In 1922 verklaarde dezelfde Professor met het oog op het in stand houden van een weermacht:
„Ik erken, dat men iets kan doen en iets moet doen”. In 1923 : „Volmaakte weerloosheid is bijna een uitnoodiging : kom binnen 1” Inde Tweede Kamer oreerde de Heer Marchant in 1918 : „Wij verweren ons, kost wat het kosr, tegen degenen, die onze neutraliteit schenden en dan verdedigen wij ons tot het uiterste”. En toen in December 1918 van Belgische zijde werd aangedrongen op de wijziging der Nederlandsche grens ten bate van België, sprak dezelfde leider der Vrijzinnig-Democraten : „Wij hebben ons voor te bereiden op verdediging met wapengeweld tegen iedereen, die zou trachten, een stuk van ons land af te scheuren”. We twijfelen er aan, of de hoffelijke aanbieding van dezen ruiker door de Heeren en Dames, die thans ons land weerloos in de hand vaneen eventuëelen aanvaller willen overgeven, wel op den rechten prijs is gesteld en genoegzaam werd gewaardeerd! t t
---

Advertentie
INGEZONDEN MEDEDEELINGEN.
---

BUITENLAND.
Wat verkregen werd. Zaterdag werd de zitting van den Volkenbondsraad gesloten en de h.h. Ministers konden weer „huistoe” keeren. De Saarkwestie had nogal zorgen gebaard en was inde zitting zelf het onderwerp van ernstigen strijd tusschen Briand en Stresemann. Eerst waren het de Duitsch-Poolsche moeielijkheden geweest die moesten afgewikkeld worden. Deze betroffen vooral de schoolkwestie. Maarde Duitsche gedelegeerden wisten door tegemoetkomingen aan de Poolsche wenschen ze voorspoedig ten einde te brengen. Wat echter het andere vraagstuk betrof, dat vooral Frankrijk aangaat, hier achtte Stresemann een forsch geluid te moeten doen hooren. Het nationalisme inde Rijksregeering, vooral door de Duitsch-Nationalen vertegenwoordigd, dwong daar min of neer toe. Stresemann betoogde, dat in het Saargebied de vreemde bezettingstroepen thans wel kunnen gemist worden. Ook het spoor/egverkeer behoefde geen bijzondere beveiligingstroepen meer. Het bewaren der orde kon wel, gelijk ook het verdrag van Versailles dit uitwijst, aan de plaatselijke gendarmerie worden opgedragen. Daarmede had de Duitsche minister het recht ontkend der geallieerden om hun troepen in het Saargebied te .laten blijven. )m de scherpte daarvan een weinig af te nemen, kwam hij nu met de gedachte om een kleine internationale troepenmacht aldaar te handhaven ter bescherming van het spoorwegverkeer. Zoo dan slechts de tegenwoordige bezetting zoo spoedig mogelijk werd opgeheven. Briand stelde zich hier krachtig tegenover. Ook hij moest terwille van het nationalisme in eigen land wel wat overvragen. Hij meende, dat Stresemans uitlegging van het Verdrag niet klopte. Dat troepen ter beveiliging van het verkeer noodzakelijk blijven, daar de locale gendarmerie geen waarborgen bood voor behoorlijke handhaving der orde. Hier zij niet vergeten, dat Frankrijk zich aan het Saargebied veel gelegen laat liggen, met het oog op de verbinding met het door de republiek bezette Rijngebied. Stresemann kwam nu op tegen Briands geringschatting der plaatselijke gendarmedie. Hoe kon dan het Verdrag van Versailles geheel Duitschland onder het toezicht vaneen dergelijke gendarmerie stellen, om te zorgen voor goede' orde. En waar met zooveel lof werd gewaagd van de goede verhouding tusschen de bewoners van het Saargebied en de Fransche bezetting, daar bleek het wel dat in genoemd gebied de bewoners zeer ordelijk zijn en heel wel een speciale verkeersbeveiliging kunnen missen. Onder bemiddeling van Chainberlain kwam het eindelijk tot een oplossing inden geest van Locarno. Er werd vastgesteld dat 800 Franschen als politietroepen in het Saargebied zullen dienen ter beveiliging van den spoorweg, die uit Frankrijk door het Saarbekken naar het Rijnland loopt. Voor Frankrijk is dit in zooverre een triomf, wijl van Duitsche zijde was aangedrongen op internationale troepen. Duitschland moge in dit opzicht dus een teleurstelling kunnen vaststellen. Er staat tegenover dat het Fransche garnizoen van nu, uit twee duizend man bestaande, binnen drie maanden zal moeten verdwijnen. De Fransche politie zal bovendien alleen in hachelijke oogenblikken mogen optreden. Minister Stresemann keerde weder naar Berlijn, maar kan zich niet beroemen op een gunstige pers. Het zijn met name de Duitsch-nationalen, die zich heftig te weer stellen. De minister zou hebben gehandeld zonder instructies van het Rijkskabinet. Sommige bladen gaan zoo ver, dat zij Stresemann raden af te treden en Duitschland uit den Volkenbond zich willen zien terugtrekken. Zoo’n standpunt neemt niet in voor genoemde partij. De Minister heeft het getoond het mogelijke te willen doen. Wat verkregen werd is een niet te onderschatten succes, al was het niet alles. In elk geval is een ontmoeting als met de Duitsch-nationalen, die thans de sterkste regeeringspartij is, niet zonder bedenking.
---

Zóó ver nog niet.
Oostenrijk is eender Staten, waar de Sociaal-Democratie nogal wat inde melk te brokkelen heeft. Inden laatsten tijd schijnt ze echter wat in verval geraakt te zijn. De burgerlijke partijen zien er bovendien dit wel in, dat de roode actie het land duur te staan komt. Vandaar de pogingen van eerstgenoemde om de Sociaal-Democratie verder te doen aftakelen. Zij heeft veel geleden door het verlies aan leden, die het bedriegelijke van de roode illusies gingen inzien. Wel werd de socialistische propaganda op het platteland en inde groote steden krachtig ondernomen. Maar succes leverde deze niet bijzonder veel op. Nu zal de proef op de som moeten worden geleverd, daar op 24 April a.s. de algemeene verkiezingen zullen plaats hebben. De regel is dit niet : eigenlijk zou het Oostenrijksche parlement eerst inden herfst wettelijk zijn werkzaamheden mogen afsluiten. Den socialisten was het besluit niet naar den zin om dit te vervroegen. Althans zouden ze eerst hun 1 Mei-dag hebben willen laten passeeren. Zij zouden dien voor dit keer op een meer dan gewone wijze willen vieren. Wie weet wat dit voor de propaganda nog een winsten afwierp. Die winsten hebben ze inderdaad noodig, want denkbaar is het niet dat zij de 250.000 stemmen er bij halen, waarvan ze bij de vorige verkiezing bralden dat dit getal hun de absolute meerderheid in het land zou bezorgen. Hoe zal het nu gaan? Zoo op 24 April de Christelijke en in ’t algemeen de burgerlijke kiezers flink voor den dag komen, zal het voor de socialisten naar het heet op een debacle moeten uitloopen. Doch er wordt op één factor gewezen, die den toestand wat ongewis maakt. De Oostenrijker is alles-behalve politiek aangelegd, en houdt meer van de rust, dan dat hij zich een gang naar de stembus getroost. Voor de socialisten brengt dit geen bezwaar, daar hun partij-organisatie wel zorgt dat allen present zijn. Er komt nog bij dat het rechts ook niet alles koek en ei is. Meerdere bekende figuren aan die zijde maakten het er naar, dat de kiezers voor hen nu juist niet enthousiast zijn. Op die wijze wordt de teruggang bij de Sociaal-Democraten goeddeels voor hen weer gecompenseerd. Het blijkt echter dat de burgerlijke partijen het er niet bij laten zitten. Er is sprake van nauwe aaneensluiting tegen Marxisten en communisten. Vereenigd wil men den strijdvoeren, waardoor de grenzen der verschillende fracties als uitgewischt worden. Meteen heeft dit tengevolge, dat de mantel der liefde wordt geworpen over begane fouten door bekende partijmannen. Met het wegvallen der onderscheidene partijen, voor hoe lang dan ook, zijn ook de herinneringen aan die tekortkomingen aan de vergetelheid prijs gegeven. Terecht wordt opgemerkt, dat het voor Oostenrijk gewenscht zou zijn, zoo de Christenen er kloek hun eigen vaandel ontplooiden. Ook hier kan slechts het Evangelie tegenover de Revolutie redding brengen. Wat nu wordt toegepast, bevredigv slechts ten halve. Al zullen de vereenigde burgerlijke partijen er wel in slagen de Sociaal-Democratie afdoend te slaan. In de hoofdstad Weenen gelukte het reeds de bedoelde eenheid te verkrijgen. Men verwacht, dat het platteland nog eenige moeielijkheden zal baren. De afgevaardigden aldaar vormden den brug tusschen de partijen. Men zal ze belangrijk moeten tegemoetkomen, om ze voor het groote plante winnen. Slaagt de vorming van dit eenheidsfront, dan staat het er voor de Sociaal-Democratie in Oostenrijk niet zonnig voor. Een phalanx als dreigt zich tegenover haar te stellen is overweldigend genoeg, ’t Is alleen maarde vraag, hoe lang zich dit heterogene front zal staande houden. En gelijk gezegd : waar hier de principieele, de verstgevorderde revolutionaire partijen hun woord spreken, daar is toch niets afdoende er tegenover te stellen als de Christelijke Staatkundige beginselen.
---

BINNENLAND.
Inde Eerste Kamer. Inde vergadering van Dinsdag zijn weder drie tegenstanders van het Belgisch Verdrag aan het woord geweest. De h.h. vVesterdijk (V. B.), Koster (V. B.) en van den Bergh (V. B.) De eerste sprak een lange rede uit, die echter al meer te berde gebrachte argumenten bevatte. De heer Koster wees vooral op de eenzijdigheid v?an het Verdrag, en de slimheid der Belgische onderhandelaars. Met name kwamen deze in ’t licht ten aanzien der Limburgsche regelingen. Een reeds bestaande waterweg bleek voor Nederland feitelijk waardeloos en al de voordeelen ervan waren voor België. Op de Belgische gedeelten heft België van Nederlandsche schepen extra-rechten. Maar tevens wist het te voorkomen, dat Nederland hetzelfde kon doen met Belgische schepen op Nederlandsche trajecten. Spr. ziet aankomen, dat weldra zelfs te Maastricht de Belgische reeders de Nederlandsche verdringen. Geheel het Verdrag beteekent voor hem bevoordeeling van België. Aan Rotterdam zijn prafijten voorgespiegeld, die het Luiksche kanaal zou afwerpen. Ook Limburg zou zijde spinnen bij het te verwachten kanalen-complex. Spr. is overtuigd, dat dit alles niets dan hersenschimmen zullen blijken te zijn. De heer v.d. Bergh begon met een woord van lof aan den Min. v. Buitenl. Z., die in 1919 uitnemend diplomatiek beleid had getoond. Temeer viel hem nu op de verwaarloozing onzer economische belangen bij dit Verdrag. Vanuit de zakenwereld, zegt spr., rijst een éénstemmig verzet er tegen. Maarde Minister blijft overtuigd van eigen onfeilbaarheid. Bij deze woorden vroeg de Minister bij interruptie, waarom dit niet vroeger was gezegd. Het antwoord van den heer v.d. Berg, kwam hier op neer, dat de ware beteekenis van het Verdrag eerst geleidelijk was doorgedrongen. Het Nederlandsche Volk had in dezen bewindsman zooveel vertrouwen, dat het niets dan goeds van hem geloofde. Dat goed vertrouwen bleef: het verdrag was voor vier jaren lang zoo goed als ter ruste gelegd. Toen het weer voor den dag kwam en men er levendiger aandacht aan ging schenken, begon de opinie allengs een wending te nemen. u Spr. "zegt, dat het systeem-Van K-arnebeek bovendien de controle zeer had bemoeielijkt. Z. Exc. is aanhanger van het ancien régime, dat ook reeds bij het Duitsche Verdrag was gebleken. Alles zelf bedisselen, terwijl de direct bij de zaak betrokken personen niet worden geraadpleegd. Of ook, dat zij nog wel worden geraadpleegd, maar zelf niet voldoende vanwege het departement worden ingelicht. In het laatste geval kan de Min. dan de voorstelling geven, dat belanghebbenden gelegenheid hadden zich uitte spreken. Spr. zegt, dat de Minister ’s lands economische belangen heeft veronachtzaamd. Hij wil het niet laag aanslaan, als een land economisch eenmaal is doorgedrongen ineen ander land. We zien dit ten aanzien van het Suez-kanaal in Engeland, dat tenslotte daardoor inde gelegenheid kwam het protectoraat over Egypte te krijgen. De heer Westerdijk wijst op het Schelderegiem, waarin Nederland in ’t vervolg België meer zal moeten toegeven. De toestand van de vaargeul voor Antwerpen is onbevredigend en op den duur onhoudbaar. Deze wereldhaven mag niet afhankelijk zijn van onze welwillendheid. Een moreel recht heeft zij om een uitweg naar zee te bezitten. Daartoe zal de instelling vaneen commissie van beheer niet kunnen uitblijven. Doch bij deze scheepvaartbelangen zullen de Nederlandsche oeverbelangen niet achtergesteld mogen worden. Spr. wil het ook hebben over de kostenberekening der te graven kanalen. Het heet, dat partijen „zich daarover later zullen verstaan”. De moeielijkheden worden verschoven naar later. Maar wat als men het dan over de ontzaglijke kosten niet eens kan worden. Zelfs een volledig arbitrage- en verzoeningsverdrag zou ons hier nog niet uit de penarie kunnen helpen. In deze kostenquaestie moet noodig worden voorzien. (Zie vervolg in ’t bijblad.)
---

Nog steeds in overweging.
De regeering te Washington toont wel de noodige taaiheid ten aanzien der door Coolidge’s voorgestelde conferentie. Een nieuwe nota werd naar Parijs en Rome gezonden, om Frankrijk en Italië nogmaals uitte noodigen er aan deel te nemen. Zoo mogelijk wordt in deze nota getracht de bezwaren, door beide genoemde landen geopperd, te ontzenuwen. Het is de bedoeling niet den Volkenbond het werk uit de handen te nemen. Of ook de reeds tot beoogd doel aangewezen lichamen een spaak in ’t wiel te steken. Integendeel is het zoo, dat deze van de voorgestelde conferentie de noodige hulp en meerdere.gegevens zullen kunnen verwachten. De eerste Lord der Engelsche admiraliteit, de heer Bridgeman, kwam in het Lagerhuis nog eens op een en ander nader terug. Het was bij gelegenheid van het indienen der marine-begrooting. De Engelsche regeering, zoo zeide hij, heeft Coolidge’s voorstel met welwillendheid ontvangen. De admiraliteit denkt er niet aan de beperking der scheepsmacht tegen te houden. Ook drijft zij niet een al opvoeren der marine, om de zeemogendheden opnieuw te dwingen tot een ongezonde mededinging. Doch hierop heeft de admiraliteit niet nagelaten de aandacht te vestigen. Op bedoelde conferentie zal rekening moeten gehouden worden met de bijzondere positie van Engeland. Evenals wij onbevangen de bijzondere verlangens der andere betrokken zeestaten in acht zullen te nemen hebben. Bridgeman geloofde inden geest van het Lagerhuis te spreken. Wie zal er opkomen tegen den billijken regel, dat de regeering het als haar plicht beschouwt om de veiligheid van Engelands toegangs- en handelswegen te verzekeren. Inde voorgenomen conferentie zal slechts succes zijn te verkrijgen, als de betrokken mogendheden zich onderling daarin verstaan.
---

Advertentie
Bericht. Te beginnen met het volgende nummer zal geregeld éénmaal per week een FEUILLETON worden geplaatst. Inde eerstvolgende weken een verhaal, dat allereerst voor de jeugd is bestemd, maar ook wel door ouderen mag worden gelezen. Tevens kunnen we mededeelen, dat spoedig een RAADSELRUBRIEK zal worden geopend voor de jeugdige lezers en lezeressen. ledere maand zal een PRIJSRAADSEL worden opgegeven. We verwachten, dat ook daardoor meerdere belangstelling voor ons blad zal worden gewekt. Werke ieder, die kan, er toe mede, door het zenden van nieuwsberichten, door het plaatsen van advertenties, door het winnen van abonné’s, om ons blad zoo goed mogelijk te doen zijn. Meer en meer wordt ingezien, dat „de kleine pers” van groote beteekenis is : In onze Graafschap moet In ieder Christelijk gezin „de Graafschapper” (N. Aalt. Courant) een welkome gast zijn 1 REDACTIE.
---