BUITENLAND. Nog weinig succes. Twee commissies tegelijk waren te Gevève in volle actie om de ontwapening voor te bereiden. Zien we op de resultaten, dan stemmen deze juist niet overbemoedigend. De eene beraadslaagde over de wapenfabricage, en hoe deze op afdoende wijze kon worden beperkt. De andere, doelde op beperking in bewapening in ruimen zin. Welnu de laatste ging uiteen met zekere voldoening, dat hadr arbeid nog niet geheel voor niets was geweest. De andere beëindigde haar beraadslagingen in het volle besef van haar fiasco. ’t Ligt voor de hand, dat de omvang van het materiaal bij geheel de vredesbeweging een ontzaggelijke factor is. De gieterijen van kanonnen, de werkplaatsen waar men munitie aanrnaakt, kunnen niet uitgeschakeld worden, ’t Is zeker te betreuren, dat hier de eenstemmigheid nog ver bleef. Dit zat vooral vast op het gemaakte verschil tusschen particuliere en staatsfabricage van wapenmateriaal. Amerika wilde inde beperking beide betrekken, het maakte zelfs zijn deelneming aan de conventie daarvan afhankelijk. Italië was van meening, dat de commissie van de staatsfabricage de handen moest afhouden. Daar hadt ge het al weer. Er zou gepast en gemeten moeten worden. Met graaf Bernstorff als voorzitter was weldra een redactie-commissie aan ’t werk om partijen tot elkaar te brengen. Met Engeland en Japan, die eerst naar Italië’s standpunt neigden, ging dit. Maar Italië zelf bleef op zijn stuk staan. Vaneen ontwerp-overeenkomst is dus voor deze commissie geen sprake. Tegenover den Volkenbond staat zij zoo goed als met leege handen. Het eenige wat zij nog vermag te doen is de latere voortzetting van haar arbeid aan te bevelen. Doch wanneer zal dit zijn ! De andere commissie, waarin vooral Mr. Rutgers met zooveel enthusiasme het Nederlandsche standpunt verdedigde, vermocht dan tenminste nog een ontwerpovereenkomst samen te stellen. Zoo heel veel beteekende dit nog wel niet. Maar het gaf toch aan hoe in hoofdzaak over onderscheidene punten werd gedacht. En al bleven de verschillen bestaan, er was nu toch ter verdere beraadslaging zekere vaste bodem gelegd. De gelegenheid is opengelaten om eerlang een poging, ie wagen de verschillen te boven te komen, Alles tezamen is voor hoopvolle verwachting nog weinig grond. We weten hoe Frankrijk, wat zijn bestaanden reusachtigen voorraad materiaal betreft, niet wil, dat die te na gekomen wordt. Al evenmin wil dit land af zien van zijn millioenen geoefende reserve manschappen. Terwijl Italië den aanmaak van materiaal in staatsfabrieken onverlet, en zonder internationale controle, wil voortzetten. En Rusland zijn voornemen te kennen gaf, dat het er op uit is leger en vloot op te voeren tot de sterkte der machtigste staten in West-Europa. •Is het dan niet al te naïef nu reeds te droomen van liefelijken wereldvrede ! --- Nog eens Rusland. Uit den treure is bij herhaling op Rusland gewezen, niet als het Eldorado van den modernen tijd. Maar als het land, waar revolutionaire pogingen nieuw leven trachtten te scheppen, en in werkelijkheid de chaos brachten. De verwording toont zich in het huwelijk en inde opvoeding der jeugd op schrikbarende wijze. Al gemakkelijker ging het den echtband los te maken. Al losser werd de saamhoorigheid in het gezin. Maar zie dan ook op moreel en stoffelijk gebied de gevolgen. Ook stoffelijk. De zedelijke verwildering is zeker het meest verontrustend. Maar zij gaat altijd gepaard met een afteekening er van ook inde betrekkelijk lager staande stoffelijke dingen. Denk u in, dat van de duizend huwelijken, die in één maand gesloten worden, voor tweehonderd zeven en dertig binnen dien tijd ontbinding volgt. En dat de staat nu de verplichting op zich heeft om voor die verlaten kinderen te zorgen ! Nu reeds worden dezen geschat op eenige millioenen. Wat moet de Sofjet daarmee aanvangen, ’t Zijn allemaal „kindertjes van den Staat”. Maar „Vader” zit er heusch verlegen mee : hij weet niet waar ze onder te brengen. Al evenmin, hoe al die monden open te houden. O, zegeningen van den rooden heilstaat ! W-ie zou er naar verlangen, daar zelf van te genieten. Of zelfs maar van dichte-bij er getuige van te zijn, dat anderen ze genoten 1 --- Wie zal het winnen ? In Engeland heeft de regeering een ontwerp ingediend, om het vakverenigingsleven ten opzichte van het stakingsrecht eenigszins te breidelen, ’t Ligt voor de hand, dat niet alle Engelschen daarmee evenzeer ingenomen zijn. Dezer dagen werd van beide zijden, vóór- en tegenstanders, een ware veldtocht begonnen, ’t Heeft er veel van; dat vooreerst de geheele Engelsche staatkunde door deze ingrijpende kwestie zal worden beheerscht. Reeds zijn groote vergaderingen belegd, waarin conservatieve sprekers het woord voerden. En nog grootere bijeenkomsten zullen worden bijeengeroepen, waarin zelfs onderscheidene leden van het Kabinet het ontwerp zullen verdedigen. Blijkbaar wil de regeering er alles op zetten, om de natie in dien zin te bearbeiden, dat zij het ontwerp wet wil zien worden. Ook de schriftelijke propaganda blijft niet in gebreke : millioenen vliegende blaadjes, waarin het ontwerp wordt toegelicht, zijn reeds onder het volk verspreid. , De arbeiderspartij is echter niet minder op haar qui-vive. Te Londen waren de besturen der vakvereenigingen reeds in congres bijeen, waar zij zich tot den tegenaanval hebben gereed gemaakt. Het trof, dat juist één Mei aanstaande was : de plannen stonden weldra vast om dien te gebruiken tot het houden van drie duizend betoogingen geheel het land door. Inde hoofdstad zelf zou er een in Hydepark worden gehouden. Wat de liberalen betreft, dezen staan tusschen de beide uitersten. Het ontwerp ongewijzigd er door te halen, daar voelen zij niets voor. Zij zien er den noodzaak niet , van in, dat het nu reeds ,werd ingediend. Is het eerst maar van de baan, zooals het daar ligt, dan willen zij medewerken aan goede, opbouwende wijziging van het ontwerp. Waardoor het tevens de scherpe kanten zal hebben verloren, die het nu in de oogen der vakvereenigingen onaannemelijk maakt. Intusschen zal dit mildere standpunt der liberalen op de arbeiders niet dadelijk uitwerken, dat dezen hun actie staken. Integendeel werd van die zijde de strijd reeds met kracht aangevat, zooals nader blijkt. De herinneringsdagen zijn aangebroken : ook die der algemeene staking van het vorige jaar. Op het vakvereenigingscongres gingen weder stemmen op, die tot een algemeene werkstaking aanspoorden. Zelfs belichaamden zij haar wenschen in een motie. Na levendige beraadslagingen vond de meerderheid het te gewaagd om het treurspel van ’26 te herhalen. De motie werd verworpen. Ware zij aangenomen, dan zouden millioenen leden der vakvereenigingen sterk aaneengesloten gestaan hebben tegenover de regeering, ingeval het deze gelukt ware het ontwerp in behouden haven te doen aanlanden. De conferentie der Vakvereenigingen werd ten deele in geheime vergadering gehouden. Wat de openbare bijeenkomst aangaat, daarin werden wijd strekkende dingen gezegd. Het kiezerscorps zal namelijk duidelijk worden gemaakt, dat de regeering tot een stap als dezen geen verlof kreeg. M. a. w., eerst zouden er algemeene verkiezingen moeten gehouden worden. --- Candidaat-gezaghebbers bij het binnenlandsch bestuur in Ned.-Indië. „Het Christelijk Comité voor Indië” vestigt er de aandacht op, dat in dit jaar gelegenheid bestaat tot aanstelling van 13 jongelieden als candidaat-gezaghebber bij het binnenlandsch bestuur in Ned.-India. Daarvoor komen in aanmerking zij, die voldaan hebben aan het eindexamen van eene H. B. S. met 5-jarigen cursus of aan een daarmede tenminste gelijk te stellen examen, dan wel zij van wie op andere wijze op grond van hunne opleiding en (of) maatschappelijke werkzaamheid geschiktheid voor hun lateren werkkring wordt verwacht. Het bezit vaneen einddiploma is dus geen bepaalde vereischte, reeds met M.U.L.0.-diploma (A of B) of diploma 3 jaren H. B. S. kan genoegen worden genomen, doch met minder onderwijs in geen geval. Sollicitanten moeten voorts op 1 October 1927 tenminste 18 jaar oud zijn en mogen op dien datum den leeftijd van 22 jaar nog niet hebben bereikt. Zij, die voor aanstelling als candidaatgezaghebber in aanmerking wenschen te komen, moeten zich onderwerpen aan een examen, omvattende het maken vaneen goed Nederlandsch opstel, het behoorlijk, voorlezen vaneen stuk goed Nederlandsch, en het vertalen zoowel mondeling als schriftelijk van gemakkelijk Fransch, Duitsch en Engelsch proza, terwijl mondeling ook een onderzoek wordt ingesteld naar de algemeene ontwikkeling van den adspirant. Degenen, die blijken als candidaat-gezaghebber te kunnen worden aangesteld, worden op landskosten naar Indië uitgezonden, en onder genot vaneen salaris van ƒ 200 ’s maands verder opgeleid aan de Bestuursschool te Batavia, alwaar zij een tweejarigen leergang hebben te volgen. Na volbrachte studie aan deze inrichting volgt hunne aanstelling tot hulp-gezaghebber (ƒ 300—ƒ 500 ’s maands) en vervolgens bevordering tot gediplomeerd gezaghebber bij het binnenlandsch bestuur op ƒ 375—ƒ ö75 ’s maands. Verdere inlichtingen en bijzonderheden worden gaarne verstrekt door het Informatiebureau van voornoemd Comité, adres : den heer J. J. Kraan, Loosduinsche kade 111, ’s Gravenhage. --- „ORANJE” EN „ROOD”. Wonderlijke combinaties van tegenstellingen in het leven ! En waarvan ge soms al slapende den overgang doormaakt van de eene inde andere. Dezer dagen hoorden we deze aardige opmerking maken in betrekking tot „Oranje” en „Rood”. Princesse-dag en Eén-Mei-dag, die vlak op elkander volgen. Slapende maakt ge den overgang tusschen die twee door. Ongemerkt van den éénen op den anderen. Ge zijt er eer ge het weet. Want onbewust hebt ge voortgeleefd, zonder te doorvoelen wat die overgang in had. Op 30 April volgt 1 Mei. Naast Oranje ligt Rood. Denken we niet aan onze driekleur, die Prince-vlag was en Staten-vlag werd. Dat was inderdaad een concessie. Van „Oranje” komt het heel gemakkelijk tot „Rood”. Op een kleuren-staal ziet ge den geleidelijken overgang, die haast tot verwarring zou brengen. „Oranje-blanche-bleu” werd „Rood-witblauw”. Geen winst, maar verlies ! Al slapende ging het, maar men kwam er niettemin toe. „Oranje” werd „Rood”. Gingen we overdrachtelijk te werk, en zien we nu van de beteekenende op de beteekende zaken, dan houdt het opeens op met de overgangen. Dan worden het tegenstellingen. „Oranje” tegenover „Rood”. 30 April tegenover 1 Mei. Het historisch Nederland, dat nog hecht aan het drievoudig snoer kan zich daarvan nooit genoeg doordringen. Symbool blijven ons die kleuren toch ! Hebt ge ndoit gelet op dat „brutale” rood, dat zijn beide medekleuren overschittert, waardoor we dat tweetal haast verwaarloozen. Het wit en blauw temperen een weinig dien overmoed. Maar het „rood” blijft toch „rood”. Stel daar het zachte, hartinnemende „Oranje” tegenover, dat van brutaal-te-zijn elke allure vermijdt. Overgangen alleen voor het oog. Tegenstellingen voor wie dieper peilt. Het eene, dat God ons beware, er ooit door overmeesterd te worden, de macht der uiterste revolutie. Het andere trouw en gehechtheid aan wat Godin Zijne genade aan Nederland in ons Vorstenhuis schonk. Doch ook inden dieperen zin van „Oranje” en „Rood” kan de overgang slapende worden volbracht. De verleidende, lokkende stem is machtig en welsprekend. Bestand zijt ge er alleen tegen, zoo diep in u leeft de heerlijke overtuiging, dat het veiliger is onder de driekleur dan onder den rooden vaan. Voor „verflauwing der grenzen” heeft een groote onder ons reeds jaren geleden gewaarschuwd ! --- DEMOCRATIE. „Prins” Malik Cambar, die als grootoplichter eindelijk gesnapt wordt en de doos ingaat. En een arme, jonge Rus, pas uiteen ziekenhuis ontslagen, en nu weer snakkend naar zijn vaderland, zijn vrouw en kind, en naar geregelden arbeid, die er allicht vooreerst voor hem niet is. De oproerige Krabbelaar zou er zijn hart aan ophalen. En weer eens heel gewichtig de wondeplekken der kapitalistische maatschappij bloot leggen. Natuurlijk met tusschen de regels de bedoeling, dat de socialistische heilstaat het toch anders zou leveren. Beide bovengenoemde gevallen werden in ons vorige nummer vermeld. Of de sprong van hier naar de „democratie” zoo heel wijd is. Of moet tusschen beide een kunstmatig bruggetje worden gelegd. In elk geval doen de histories van dien Prins-oplichter en den Rus ons vanzelf peinzen op de groote verschillen in onze samenleving. Verschillen die tot in het dwaze zich hebben toegespitst. En waarmede ieder rekening meent te moeten houden, die wil worden geacht bij-te-zijn en met zijn tijd mee te leven. „Prins” Malik Cambar was vreemdeling en de Rus was vreemdeling. De eerste had het geluk „Prins” te zijn, althans te heeten. De andere kwam berooid over de grens. Deze mocht zien, weer denzelfden weg terug te gaan en zijn „heimat” te bereiken. Niemand liet zich verder met hem in. Gene wist door fijne vormen een aantal mannen van stand te begoochelen en hen op te lichten voor niet zoo wéinig. We voegen er terstond bij, dat de „vrome” bedoeling hem de gelegenheid te schooner maakte. Maar is het niet waar, dat hier opnieuw de macht van den „schijn” zich wist op te leggen. En dat wij in ons klein leventje dien „schijn” maar al te veel als onzen meester erkennen. Van Rembrandt, den aristocratischen kunstenaar, kunnen we ons overtuigen, hoe hij in het zwakke, het geringe en verachte het innerlijk schoon wist te ontdekken. Op zijn mooiste stukken treft ons telkens de leelijkheid der figuren. De portretten boeien maar zelden door schoonheid van gelaat, ’t Is Rembrandt blijkbaar niet om „schijn”, maar om innerlijkheid te doen. En zoo heeft schoonheid bij hem een geheel andere beduidenis. De eenvoudige, bij wien het „arbeid adelt” geldt, staat voor hem hooger dan de nietswaardige rijkaard van keurige vormen. Als in onze dagen de „democratie” wordt verheerlijkt, ligt dit niet in Rembrandts lijn. Zij is het begeesterend ideaal van den stand, die zich naar boven wil werken. Omdat hij eigen adel niet opmerkt, en het altijd hooger op zoekt. Door den schijn laat de democratie zich misleiden en meent, dat de „heerschende klasse” de gelukkige, de benijdenswaardige is. Maar vergeet, dat deze ook haar zorgen, haar worstelingen heeft. Hoe rustig kabbelt het leven van den niet-bezitter. Hoe zwaar van strijd kan dit zijn voor den bezitter. Wil dit zeggen, dat berusting in wat nu eenmaal zoo is, ons tot niets-doen moet bewegen. De „schijn” is aan beide kanten. Daarom verstaat men elkander niet. De verschillen worden tot „kringetjes” ; de scheidingsmuren vermenigvuldigen. Wie ook maar één enkel treedje boven den ander staat, meent het recht te hebben zich dan ook boven hem te verheffen. Beter is het, zoo we onze levenshouding laten beheerschendoor het Christelijk beginsel. God heeft alle dingen, ook de menschenwereld rijk-gevarieerd geschapen. Hier vinden wede eenheid op heerlijke wijze met de verscheidenheid verbondefi. Liefde om Gods wil bindt samen, wat in gave, talent, afkomst, stand uiteen loopt. Dit is de ware, de echte democratie. Allen op eigen plaats is elke stand, elke kring, iedere persoonlijkheid dan werkzaam tot opbloei van ’t geheel. Dat is inderdaad een fijne gedachte. Geen standsnijd verbittert de verhoudingen. De schijn van uiterlijken glans misleidt den kleinen man niet. De soberheid erkent hij als een zegen boven het klatergoud der schijn-beschaving. En de aanzienlijke schat den ander niet gering om zijn lageren levensstaat. De minder begaafde geniet mede van de gaven en het genie der talentvollen. Van cultuur en ontwikkeling genieten allen gemeenschappelijk. Want deze kunnen ook het deel zijn van den arbeider, wijl ze toch allereerst op het innerlijk doelen. Niet den schijn, maar het wezen aangaan. Het is een edel streven de democratie te bevorderen. Zoo zij bedoelt in Christelijken geest de klassen en standen tot elkander te brengen. En het geheele volk om Gods wil en door Zijne genade te verheffen tot hooger geestelijk en stoffelijk niveau. Al zal ook dan het ideaal niet zijn bereikt. En de zwakke plekken in het volksleven, om der zonde wil, niet weg te werken zijn. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Verstopping of moeilijke en onregelmatige stoelgang regelt men vlug zonder kramp of pijn met Mijnhardt's Laxeertableiten. Bij Apothekers en Drogisten. Doos 60 cent. --- BINNENLAND. In de Eerste Kamer. Inde vergadering van Woensdag kwam de begrooting voor Posterijen en Telegraphie aan de orde. De heer Hermans (S. D.) klaagt over te zware vrachten voor de bestellers. De grens van 18 K.G. wordt vaak overschreden. Min. v.d. Vegte zegt onderzoek toe. Hij meent dat de klacht niet te hoog moet worden opgenomen. Doch overschrijding van het maximum-gewicht mag in elk geval niet plaats hebben. Deze begrooting aangenomen z. h. s. De heer Wibaut (S. D.) komt bij de begrooting voor de Staatsmijnen op de verkooppolitiek tijdens de Engelsche staking. Waarom werd niet een groot deel der productie voor eigen land beschikbaar gehouden ? De Minister antwoordt, dat de industrie toen kolen is aangeboden tegen lagen prijs. Stop gezet behoefde de buitenlandsche verkoop niet. Had de staking langer geduurd, dan zou dat wel noodzakelijk zijn geworden. Ook de begrooting voor de S. M. wordt z. h. s. goedgekeurd. Daarop volgt die van Marine, waarbij Mevr. Pothuis-Smit (S. D.) het woord voert. Het vlagvertoon onzer oorlogsschepen keurt zij af. Voorts pleit zij herstel van contact met „Cambo” (algem. organisatie van het modern georganiseerde marine-personeel). Én op betere regeling voor oud-gepensionneerden dringt zij aan. Min. Lambooy verdedigt vlagvertoon in ’t belang van onzen handel. Contact met „Cambo” acht hij overbodig, daar het Georg. Overleg daarvoor dient. Bij de oorlogsbegrooting komt mevr. Pothuis-Smit op voor versobering bij de weermacht. Zij merkte tot nog toe daar niet veel van. Verder is spr. benieuwd, waarom „De Notenkraker” verboden werd bij leger en vloot. Zij maakt er aanmerking op, dat de particuliere wapenindustrie nog werd uitgebreid. Deze werkt niets anders dan oorlogsgeest inde hand. Ook van de opruiming der vestingwerken, met name bij Utrecht, wilde zij het hare weten. ‘De Minister zegt, dat speciaal het feuilleton inde „Notenkraker” gevaarlijke lectuur is. Met bedoelde vestingwerken komt het terecht. De particuliere wapenindustrie kan bij een plotselingen oorlog van belang zijn. De heer v.d. Hoeven (C. H.) liet de dwaasheid van eenzijdige ontwapening nog eens uitkomen. Hij wees op de bewapening van het consekwente Marxisme in Rusland. De heer Moltmaker (S. D.) protesteert en wijst alle gemeenschap der S. D. A. P. met de Russische Communisten af. De Minister herinnert er aan, dat op de weermacht zooveel mogelijk is bezuinigd. Nederland doet voorts krachtig mee aan de internationale ontwapeningsactie. Tenslotte komt Buitenl. Z. aan de orde. De nieuwe minister, de heer Beelaerts van Blokland voerde het woord over het Verdrag met België Hij sprak vaneen regeling in ’t belang van beide landen, waarnaar gestreefd zal worden. De lichamen, bij een mogelijk Verdrag geïnteresseerd, en deskundigen zullen worden geraadpleegd. Voor een gezant in Zuid-Afrika achtte de Min. den tijd nog niet gekomen. Z. h. s. wordt deze begrooting aangenomen. Inde vergadering van Donderdag heeft de heer De muralt V. B.) het beleid van den heer Fock, den vorigen Gouverneurgeneraal van N.-Indië verdedigd. Het was bij gelegenheid, dat de Indische begrooting werd behandeld. Tevens voerde deze spr. een krachtige bestrijding der Communisten, die zich in Indië als zoovele onruststokers en misdadigers hadden doen kennen. Na het afbreken van deze rede werd gestemd over de begrootingen van oorlog en marine, die met 23 tegen 11 stemmen werden aangenomen. (De S. D. en de V. D.) Uitvoerig ging daarop de heer Muralt in op de Communistische beweging. Deze kreeg op het Westen geen. vat en wierp zich daarom op het Oosten. Voor spr. is het een vraag, of de Indische regeering genoeg op haar qui-vive was. Zij had overigens uitnemend op de hoogte kunnen zijn. Spr. zou er voor willen pleiten, om voor de Sarekat Islam de rechtspersoonlijkheid in te trekken. Wat de Volksraad betreft, is spr. van oordeel, dat deze in meerderheid Europeesch behoort te blijven. En inzake scholen voelt hij zeer veel voor beter vakonderwijs. De heer Blomjous (R. K.) komt allereerst op Art. 177 van het R. R. (regeeringsreglement). Spr. zag dit gaarne in dien zin gewijzigd, dat er kome vrije prediking van het Evangelie. De gewenschte Zendingsvrijheid moet er zijn. De heer Mendels (S. D.) had met de rede van den heer Muralt weinig op, en behandelde die op de manier als bekend. Inde vergadering van Vrijdag werd de Indische begrooting afgehandeld. De heer Briët (A. R.) zet nog eens uiteen, dat niet de Indische regeering, de G. G. Fock of De Graaff, maar het bolsjewisme de Indische onlusten heeft bewerkt. Gaarne zag hij toegelicht, of de Ind. regeering de noodige hulpmiddelen heeft ter bestrijding van de Comm. propaganda. Spr. acht het een gevaar voor Indië, als de doodstraf wordt afgeschaft. De G. G. verleende eenigen der Comm. misdadigers gratie. Spr. vraagt of de minister zich daarover nader kan uitspreken. De heer De Savornin Lohman (C.-H.) is niet zonder vrees voor mogelijke conflicten tusschen de regeering en den G. G. De laatste toonde zich in zijn houding misschien eenigszins te onafhankelijk van de Kroon. . In zijn antwoord wijst de Min. er op, dat de nationalistische beweging er is. Maar zij werd vergiftigd door het communisme. Wat de hulpmiddelen betreft, de weermacht en politie klommen’ tezamen tot 50.000. Contact tusschen bestuur en bevolking en voorts een krachtige welvaartspolitiek dragen het meest bij tot bestrijding van het communisme. Wat art. 177 van het R. R. aangaat, dit zal ongewijzigd blijven. Doch de regeering wil alles doen om het zoo soepel mogelijk te doen uitvoeren. De regeering moet echter blijven waken. Soms wordt toelating gevraagd voor heel andere dingen dan godsdienstige en die toch onder dezen naam doorgaan. Bovendien is er voor sommige streken tegen dubbele zending groot bezwaar. Met name in die landen, waar de zendingsarbeid pas werd aangevat. De Ind. begrooting wordt tenslotte aangenomen. De heer Mendels (S. D.) kwam eerst met de verklaring, dat zijn partij wilde geacht zijn te hebben tegengestemd. De jaarlijksche wedstrijden van het Ged. Overijs. Gewest van het Nederlandsch Christelijk Gymnastiek-Verbond zullen dit jaar op den 2en Pinksterdag te Apeldoorn gehouden worden. Deze wedstrijden worden voorbereid en georganiseerd door de Chr. Gymnastiekvereeniging „Olympia” aldaar onder leiding van den heer J. Straatman, directeur dier Vereeniging. Voorloopig programma en vragenlijst werden reeds aan de verschillende vereenigingen toegezonden. Het voorloopig programma vermeldt o.a. Vereenigings- en Personeele Kampen voor dames en heeren (Gymnastiek), Massale vrije oefeningen, wedstrijden in Rythmische oefeningen, oefeningen met hand gereedschappen en pyramidebouw voor dames en heeren. Als iets nieuws wordt genoemd een demonstratie openluchtspel. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Sproeten komen vroeg in het voorjaar, koop tijdig een pot Spmtol: Bij alle Drogisten. ---