Advertentie Wie zich thans abonneert op ons blad, ontvangt de nummers tot 1 Juli GRATIS, en iudieii men het verlangen daartoe te kennen geeft, vanaf het nummer waarin het feuilleton „Het klooster van Sibkoloo” begint. --- BUITENLAND. Hoe ’t verder ging. De geschiedenis van Wojkof is natuurlijk nog niet van de lucht en heeft den noodigen nasleep. Intusschen heeft de begrafenis van den vermoorden gezant te Moskou met vorstelijke pracht plaats gehad. En wel op het Roode Plein, onder de muren van het Kremlin. Dit laatste is, als ieder weten zal, het oude Paleis der Czaren, uit de historie van Napoleon 1 overbekend. Toen het lijk aan het station te Moskou aankwam, waren de voorname Sowjetautoriteiten daar aanwezig. De leden van het diplomatieke corps hadden er zich eveneens heen begeven. Door de Japansche en Poolsche gezanten werden kransen op de baar gelegd. Daar nadert de stoet het Lenin-mausoleum. Rykof, eender Sowjet-ministers, maakt zich gereed om zijn redevoering uit te spreken. In helle kleuren schildert hij dan den ernst van den toestand. De pas gepleegde moord, zoo oordeelde hij, was een teeken der crisis, die thans inde internationale betrekkingen was uitgebroken. De monarchisten der Westersche landen hadden het aanvalssignaal tegen den Sowjetstaat doen schallen. Maarde Sowjet-Unie- aarzelde niet met het antwoord. Gij allen, zoo liet Rykof zich uit, hebt dit antwoord gehoord. Zou hij hier gezinspeeld hebben op de pas uitgevoerde terechtstellingen, die als protest tegenover Engeland vooral moeten gewaardeerd worden. Rykof wees er op, dat de regeering op Wojkofs baar geen krans heeft doen leggen. Maar zij deed iets anders. Zij schonk een bijdrage van tien duizend roebel aan de commissie, die een vliegweek organiseert voor het bijeenbrengen van fondsen, die een antwoord aan Chamberlain zullen mogelijk maken. Engeland... ziedaar de vijand. Dat financiert al de monarchistische aanslagen, die op de Sowjet zijn gemunt. Diezelfde toon klonk ook door in Boecharins rede, die op de hoorders ontzaggelijken indruk maakte. ’t Is het Britsche rijk alweer dat aan de internationale bourgeoisie leiding . geeft. Wojkof werd te Warschau het ofer van een moordaanslag : doch iets meer dan een voorgevecht is dit niet. Maar Rusland is op zijn hoede en hoopt gereed te zijn, als het tot oorlog komen moet. Door niets zal de Sowjet zich laten weerhouden om de wereldrevolutie tot werkelijkheid te maken. Offers zal dit eischen en velen ongetwijfeld, doch het zal dan ook zijn om de wereld te veroveren ! Nog andere redevoeringen werdem gehouden. Waarop de kist, onder het lossen van kanonschoten, inde groeve werd neêrgelaten. Rykof zinspeelde in zijn rede op de twintig aristocraten, die de vorige week zijn geëxecuteerd. Ondanks den smaad, die Rusland van gansch de beschaafde wereld op zich laadde, ging het daarop nog verder. Het gerechtshof te Odessa deed Maandag uitspraak tegen nog zestien personen, die van spionnage verdacht werden. ’t Was weer bijzonder kort recht, dat toegepast werd. Elf kregen het doodvonnis, drie tien jaar gevangenisstraf, twee ontvingen vrijspraak. Het heet, dat de veroordeelden zich met diensten ten voordeele van Roemenië hadden ingelaten. Na de eerste was Rusland er als de kippen bij. nog een tweede nota aan Polen te doen overhandigen. Erg vriendelijk was ze juist niet en de Poolsche pers staat op stelten over de eischen er in gesteld. Doch de Poolsche regeering houdt zich kalm en is van oordeel, dat het zoo’n vaart niet loopen zal, als het op ’t eerste gezicht wel lijkt. In Engeland stemt de publieke opinie toe, dat die tweede nota veel heeft vaneen ultimatium. Toch gelooft men ook daar het ergste nog niet zoo dadelijk. Het zal nog wel met een s.isser afloopen. Alleen de Sowjet-autoriteiten blazen hoog van den toren, en trachten het volk diets te maken, dat de oorlog niet ver af kan zijn. Mannen die het weten kunnen, zeggen dat daar muziek in' zit. ’t Is in ’t hedendaagsch Rusland nog altijd geen rozegeur en maneschijn. Alles hokt er en loopt er stroef. In zulke tijden is een bliksemafleider aan despoten zeer welkom. Al zou het alleen maar zijn om de aandacht van het volk af te trekken van de binnenlandsche op de buitenlandsche aangelegenheden. --- Een arrestatie. Te Parijs wekte de arrestatie van het Kamerlid Leon Daudet nogal sensatie. Daudet is een heftig royalist met fascistische neigingen. Eigenlijk moet hij van Poincaré en Herriot al evenmin iets hebben als van de democraten van diverse pluimage. Maarde socialisten en de communisten vervolgt hij met zijn haat. Daudet heeft een eigen blad, de „Action Frangaise”, wat vertaald zoo ongeveer wil zeggen „de Fransche daad”, nog beter de „Fransche beweging”. Wat hij hieronder verstaat is uit zijn practijk wel duidelijk geworden. Want Daudet doet niet anders dan fulmineeren tegen al wat zijn monarchistische idee dwarsboomt. Zijn ideaal houdt in geen republiek meer, maar herstel van het koningschap. Nu is Daudet dezer dagen gevangen genomen. Niet uit oorzaak vaneen of andere persuiting, niet vanwege zijn onverpoosde activiteit tegen de bestaande orde van zaken. Het is de nasleep eener treurige geschiedenis, die daaraan debet is. Voor eenige jaren werd de veertienjarige zoon van Daudet op zekeren dag dood in een auto gevonden. De knaap lag daar, met een pistoolschot in het hoofd. Aan zelfmoord dachten velen, doch niet de vader, daarvoor kende hij zijn kind te goed. Hij zag in dit geval slechts wraakneming : vijanden hadden den vader getroffen in zijn kind. Sinds is dit moordgeval mysterie gebleven, hoe Daudet ook poogde den sluier weg te schuiven. Hij zelf vond er oorzaak in zijn aanvallen tegen de Republiek en wat hij zijn vijanden noemde, nog te verscherpen. Zijn artikelen werden feller en hatelijker dan ooit, tot het weerzinwekkende toe. Daarop ging hij er toe over den chauffeur Bajot van medeplichtigheid te beschuldigen. Bewijzen ontbraken hem, maar hij hoopte op die wijze achter de waarheid te komen. Gelukt is hem dit echter niet. Ónmogelijk viel het de schuld van Bajot vast te stellen en wat Daudet met dit alles bereikte was alleen dat hij zelf een veroordecling tot vijf maanden gevangenisstraf opliep. Dit is nu al eenigen tijd geleden gepasseerd, maar uitvoering van het vonnis bleef uit. Er waren veroordeelde communisten, wien het evenzoo verging. Zou men hem vergeten, het leek zoo. Maar Daudet zorgde er zelf wel voor, dat de heugenis aan hem levendig bleef. Hij ging voort met de autoriteiten aan te vallen en stelde ze voor den moord op zijn kind verantwoordelijkheid. Tenslotte liep het dan ook mis. De man kreeg een kennisgeving thuis, dat hij zich moest aanmelden. Zich in zijn redactiekantoor opsluiten, \eek Daudet als middel van verweer nog wel aan te bevelen. In elk geval lokte hij er betoogingen van voor- en tegenstanders mede uit. Deze werden voor het kantoor gehouden en liepen zoo hoog, dat de politie krachtdadig moest op’treden. Een klucht werd dit alles genoemd : maar onbloedig liep ze niet af. Daudet gaf, toen hij begreep dat tegenstand hem niet baten zou, zich maar gewonnen. „Burgeroorlog”, zoo zei hij, „wilde hij niet”. Met een „Leve Frankrijk” liet hij zich vatten, waarop Leon Daudet met nog een goeden vriend naar de Santé-gevangenis werd overgebracht. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Kloosterbaisemende Kinderen Ineen gezin waar kinderen zijn is Kloosterbalsem onmisbaar. Hoe prettig is het niet voor een moeder, wanneer één der kleinen snikkend komt vertellen dat ze zich bezeerd heeft, dadelijk een middel bij de hand te hebben, dat de pijn verzacht, de wond zuiver houdt en ontsteking voorkomt. Waar kinderen zijn behoort ook Akker's Kloosterbalsem (60 cent) te zijn, die genezend en zuive- rend werkt en waarvan men terecht zegt: „Geengoud zoogoed” --- Terug. Lindbergh is per Amerikaansch oorlogsschip, de „Memphis” weder naar zijn vaderland teruggekeerd. Tweehonderd vliegtuigen vlogen hem vanaf de Amerikaansche kust tegemoet. De blijde inkomste van den beroemden vlieger binnen Washington, de hoofdstad der Unie, was iets buitengewoons. President Coolidge verwelkomde hem aldra, bij welke gelegenheid aan Lindbergh het kruis voor buitengewone verrichtingen op luchtvaartgebied op de borst werd gehecht. Daarbij roemde Coolidge hem als „den beroemden burger van de republiek, den veroveraar van de lucht, den versterker van de banden, die Amerika verbinden met de zustervolken aan den anderen kant van den Atlantischen Oceaan.” Onder de toespraak van den president, laaide telkens de geestdrift op, met name als de naam van den vliegenier werd genoemd. Daverende toejuichingen maakten de stem des redenaars onverstaanbaar, en deze had maarte wachten, tot het spreken hem weer mogelijk werd gemaakt. Toen het kruis Lindbergh op de borst werd gespeld, was het enthousiasme eenvoudig onbeschrijfelijk. Na de plechtigheid nam Coolidge den beroemden vlieger en diens moeder in zijn auto mee en ging het naar het Witte Huis. Zoolang het verblijf in Washington duurde, waren ze de gasten van den President. Maandag is Lindbergh van Washington naar New-York gevlogen. Veertig vliegmachines vergezelden hem op dit tochtje, maar zijn vliegtuig, de „Spirit of St. Louis” liet hij stilletjes te Washington achter. Daar moest het wat opgeknapt worden van de manquementen der laatste vlucht. In New-York was, als van zelf spreekt, een geweldige massa op de been. Den beroemden jongen man moest ieder zien. Maar voor de politie was het geen baantje, zoo’n menigte in bedwang te houden, en gelukken deed dit ook niet altijd. Gesloten waren voor dit moment winkels en kantoren, en wie maar kon had vacantie genomen. Onvergetelijk worden genoemd de drukte en de geestdrift bij deze gelegenheid, waaraan de schaduwkant ook al niet ontbrak. Wie zich te ver in ’t gedrang waagde, liep gevaar flauw te vallen. Velen ontkwamen daaraan dan ook niet. Voor den jongen Lindbergh één en al eerbewijs, en eigenlijk gezegd zal ieder weldenkende de dwaasheid ervan moeten toestemmen, om vaneen zwak inenschenkind zooveel werk te maken. We moeten erkennen het goede inde volbrachte luchtreizen. We bewonderen de stoutmoedigheid dier luchtvaarders. Maar als we er op letten, dat ook hier vooralsnog het sportieve het eerste is, dan vinden wede waaghalzerij die er in steekt nu juist niet bewonderenswaard. Roekeloos met zijn leven te spelen is iets van veel lager orde dan stoute daden ter wille van het welzijn der menschheid. Voor Lindbergh was het te New-York één en al eerbewijs. Van kapitein werd hij bevorderd tot kolonel. Een speciale luchtpostzegel wordt nu uitgegeven, met het portret van Lindbergh er op. Benevens een afbeelding van zijn vliegtuig, de „Spirit of St. Louis. Het gebeurt anders nooit, dat voor een nog levend persoon een postzegel uitgegeven wordt. De postmeester-generaal sprak het uit, dat Lindbergh zich deze eer meer dan waardig had gemaakt. Aan hem en zijn moeder werden bij deze gelegenheid de twee eerste exemplaren overhandigd. De Nationale Persvereeniging bood een lunch aan, waar beiden aanzaten, benevens acht duizend gasten. Ook daar kwamen de geschenken en bewijzen van waardeering voor den dag. Een zwak hoofd zou er bij duizelen. Lindbergh echter bleef onder dit alles de eenvoudige, glimlachende jongen, ’t Is te hopen voor hem, dat dit zoo blijft. Aan zijn bewonderaars zou het niet liggen, want die zijn voor hun deel op weg hem totaal te bederven. ’t Spreekt van zelf, dat de jonge man 'zich ook wel eens moest doen hooren. Daarbij maakte hij vergelijkingen tusschen de Amerikaansche en de Europeesche luchtvaart. Een geregelde dienst over den Oceaan zag hij nog niet dadelijk komen. Vijf a tien jaren stelde hij daar minstens nog wel voor, maar dan zou er toch nog heel wat werk gedaan moeten worden. --- IN MEMORIAM. Hoewel we wisten, dat de heer Kortlang van Ermelo ernstig ziek was, kwam het bericht van zijn overlijden toch nog onverwacht. Wie geen vreemdeling is op het gebied van het politieke leven, weet, dat onze partij in Gelderland veel inden ontslapene verliest. Gedurende tal van jaren was hij lid van het Moderamen van het Prov. Comité ; sedert het sterven van den Hoogwelgeb. heer Mr. A. P. R. C. Baron van der Borch van Verwolde diende hij onze partij in Gelderland als voorzitter van voornoemd Comité en was hij dus de leider van de Geldersche divisie van het Antirevolutionaire leger. De heer Kortlang vereenigde vele eigenschappen in zich, die hem onwillekeurig een plaats verschaften inde harten van allen, die met hem in aanraking kwamen. Hij was een man des gebeds en des~geloofs, een Christen niet slechts in belijdenis, maar in zijn gansche levensopenbaring. Zijn gansche optreden kenmerkte zich door eenvoud, vroomheid en trouw aan ’t beginsel. Wie de vergaderingen van het Prov. Comité bezocht, weet, hoe hij de gave had ontvangen, om het licht van Gods Woord te doen vallen op de gebeurtenissen en verschijnselen van onzen tijd en herinnert zich tevens, met welk een vuur hij altijd weer opwekte, om inde kracht des Heeren den strijd voort te zetten, trots allerlei teleurstelling, en te blijven getuigen tegen den geest der, eeuw. De Heere nam hem tot Zich. Zijn plaats, die hij innam onder ons, is ledig. Het gemis zal worden gevoeld. Maar God blijft. Inden kring van Zijne dienstknechten komt telkens verandering. Nu ontvalt ons de een, dan de ander. Maar Hij blijft onveranderlijk de Getrouwe, Die den levenden de prediking brengt, om getrouw te zijn in Zijnen dienst en te arbeiden, zoolang het dag is. Dat worde meer en meer verstaan door allen, die ook op het terrein van het publieke leven van Godswege een roeping hebben ontvangen en die naar de inzettingen Gods vragen, ook op politiek gebied ! t t --- GEEN revolutie. Eenige dagen geleden wezen we op het oppervlakkige oordeel der huidige „vredesvrienden”, die van geen leger meer willen weten en die de voorzorgsmaatregelen tegen revolutionaire woelingen overbodig achten, omdat er naar hunne meening van een revolutie geen sprake meer kon zijn. We herinnerden toen aan het feit, dat het overal gist en kookt. Onze woorden zijn door de feiten achterhaald. Het blijkt, dat zelfs inden kring der studenten communistische plannen worden uitgebroed en mogelijk aanslagen worden voorbereid. De justitie heeft het althans noodig geoordeeld, om een inval te doen inde woningen van verschillende Indonesiërs, die te Leiden of ’s Gravenhage verblijft houden en heeft een grooten voorraad revolutionaire geschriften in beslag genomen. Het onderzoek is thans in vollen gang. Wellichf, dat het duidelijk zal worden, hoe de communistische misdaden, kort geleden in Indië gepleegd, voor een deel in ons eigen land werden voorbereid, of dat nieuwe plannen werden gevormd voor een herhaling van hetgeen door het krachtig ingrijpen der Overheid nu is mislukt. Men kan wel droomen van menschkennis en menschendeugd, de feiten wijzen het ieder oogenblik uit, dat het „hatelijk zijnde en elkander hatende” volstrekt niet tot het verleden behoort, maar ook voor onzen tijd niet weinig van kracht is. Laten we toch ons als Christenen niet laten verleiden door allerlei ijdele voorspiegelingen, producten van den verdwaasden menschelijken geest, maar laten we met beide voeten op den bodem der werkelijkheid staande, onze roeping vervullen, om waakzaam te zijn, om met woord en daad den verderfelijken invloed der anti-Schriftuurlijke beginselen te weerstaan en als echte Antirevolutionairen alles te doen, wat in ons vermogen is, om den rooden invloed te keeren, die ook land en volk bedreigt. tt --- POLITIEKE VOORLICHTING. De bekende schrijver R. d. O. publiceert telkens artikelen, waarin duidelijk gemaakt wordt, „hoe men de kiezers voorlicht”. Het is ons doel niet, om breede citaten uit die artikelen te geven, waaruit dikwijls daghelder blijkt, dat de politieke propaganda van sommige groepen, ook van Christelijke volksgroepen, soms op niet al te goeden voet met waarheid en eerlijkheid staat. Ineen van de laatste publicaties wordt het Geldersch orgaan onzer Christelijk Historische vrienden tot de orde geroepen. Daarin verschenen bij de verkiezingen van de Prov. Staten aanbevelingen van de candidaten dezer politieke partij, wat natuurlijk volkomen inden haak was. Maar die candidaten werden aanbevolen, omdat ze bijvoorbeeld tegen de subsidieëring van de bekende Heilige Landstichting hadden gestemd, terwijl uitdrukkelijk erbij werd vermeld, dat de Antirevolutionaire Candidaat, die op no. 1 van de lijst stond, zijn stem vóór de subsidie van deze Stichting had gegeven. Op zichzelf was dit juist. Maar eerlijk was het niettemin niet. Immers men vergat er bij te zeggen, dat drie Chr. Historische Statenleden, dus een vrij groot percentage van de Chr.-Historische groep inde Geldersche Staten eveneens Hun stem ten voordeele van de bovengenoemde subsidieëring hadden uitgebracht. Er werd op meer of minder sterke antipapistische neigingen der kiezers gespeculeerd, om den Antirevolutionairen candidaat te weren, lanceerde daartoe een gedeeltelijke waarheid en vergat, dat men daardoor onbillijk en oneerlijk werd tegenover zijn vroegere coalitievrienden. Het zou heerlijk zijn, wanneer onze Chr. Historische vrienden dergelijke praktijken zoo sterk mogelijk afkeurden. Ook in onze provincie roept der tijden nood ons veeleer, om door middel van hartelijke samenwerking het gemeenschappelijk gevaar te bestrijden, dan om door onjuiste en op een dwaalspoor leidende propaganda, de beide Protestantsch Christelijke groepen hoe langer hoe meer van elkander te verwijdenen. f t --- 1925 en 1927. In 1925 trok, om bij onzen „Achterhoek” te blijven, Borculo algemeen de aandacht. De ramp was dan ook te Borculo van zeer ernstigen aard. Maar niet minder ernstig zijnde verwoestingen, in 1927 aangericht. Toch schijnt het ons toe, dat er niet zooveel belangstelling getoond wordt als twee jaar geleden. Dat brengt een gevaar mee. Dit gevaar n.L, dat ook de offervaardigheid er onder zal lijden. Het verschijnsel is verklaarbaar. Toen zag men te Borculo de vernielende uitwerking van den cycloon op een beperkt terrein. Thans echter liggen de ruïnes van de verwoeste woningen en schuren veel meer verspreid. Wie den grooten weg volgt, ziet zelfs zeer weinig van de ramp. Maar wie de binnenwegen inslaat en de baan van den wervelstorm volgt, ontwaart al ras, dat er onnoemlijk veel schade werd aangericht en dat er minstens evenveel, zoo niet meer dan in 1925 noodig is, om alles weer te kunnen opbouwen. We denken hierbij alleen aan de materieële verwoesting. Met geen geld ter wereld kunnen zij, die inde ramp het leven lieten, aan hunne betrekkingen worden teruggegeven. Zij er ook in onze Graafschap, als bij ons aangeklopt wordt om steun, groote offervaardigheid, opdat de nood, die door tal van huisgezinnen wordt geleden, moge worden gelenigd. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELING. {'Fvzest Li y&jcarneti II flijnfvMdi's II zenLmdaö&tten ■ ■ kalmeeren Uen Houden Uw geest helder. Buisje 75ct.Bij Apoth.en Drogisten.^ --- Nungesser en Coli. Het departement van Luchtvaart heeft nog geen offi.cieele bevestiging ontvangen over de lichtsignalen, waarvan men onderstelt, dat zij door Nungesser en Coli zijn gegeven. Op het ministerie wordt beweerd, uat de vliegers geen vuurpijlen meegenomen hebben, doch dit bericht wordt door het vliegveld le Bourget tegengesproken. De beide vliegers zouden vlak voor het vertrek om vuurpijlen hebben gevraagd en deze nog op het laatste oogenblik hebben meegenomen. Woensdag had men'te Parijs twee telegrammen ontvangen, een van Reuter en een van den Kanadeeschen persdienst, waarin gemeld werd, dat Nungesser en Coli levend waren gevonden. De twee vliegers zouden zijn teruggevonden in het Noorden van Quebeck dooreen ambtenaar, die ten Noorden van de rivier Shaquenay werkzaam is. Parijs neemt een zeer gereserveerde houding aan. Men wijst er hier op, dat reeds vele valsche berichten over Nungesser en Coli uit Ameriika werden gezonden. --- Het proces tegen den dader. Donderdag is het proces begonnen tegen Kowerda, den moordenaar van den Russischen gezant Wojkof te Warschau. De beklaagde gaf als motief voor zijn daad op : wraakneming voor alles, wat de Bolsjewisten in Rusland hebben gedaan. Op een vraag van den voorzitter, of hij bekende den moord te hebben gepleegd, antwoordde Kowerda : ik heb den gezant Wojkof gedood, maar een moord heb ik niet begaan. Kowerda wordt door vier advocaten verdedigd. Twee van hen zijn bekende Poolsche rechters, die ook in verschillende communisten-processen zijn opgetreden. De derde is xeen uit Parijs ontboden Russisch monarchistisch jurist. De vierde is door de Poolsche nationaal-demokratische partij aangewezen. Hij is een rechts staand Poolsch politikus met sterke sympathieën voor de Russische emigranten. De Poolsche autoriteiten zijn met zijn optreden in deze zaak weinig ingenomen, daar zij er moeilijkheden met Rusland van vreezen. ---