Per vliegtuig naar Oost-lndië Door de geslaagde vlucht van de Pelikaan en de reis der Postjager is de belangstelling voor de vliegtochten naar Indië en terug ongetwijfeld toegenomen. Onze lezers zullen dan ook belangstellen in hetgeen de vliegers van de Postjager over het tot stand komen van de plannen medegedeeld hebben. 9 HOE HET PLAN RIJPTE door D. L. ASJES instructeur der Nationale Luchtvaartschool. Drie jaren geleden rijpte bij mij op Soesterberg het plan om zoo snel mogelijk naar Indië te vliegen, om daarbij post op rendabele wijze van Amsterdam naar Batavia te vervoeren. Met verschillende fabrieken heb ik onderhandelingen gevoerd over de levering van het vliegtuig en de verschillende daarvoor benoodigde onderdeden. Slechts de financieele zijde van het vraagstuk moest in dit stadium nog wel verwaarloosd blijven. Toen liep ik op Waalhaven Slot tegen het lijf. Direct maakte hij op mij den best mogelijken, uiterst betrouwbaren indruk als constructeur van vliegtuigen. Slot liet mij zijn project zien voor wat nu is geworden de Pander-Postjager. De toestand was echter zeer somber, de economische tijden waren slecht, geld was moeilijk bijeen te krijgen. Behalve van de firma H. Pander & Zonen ontving ik veel steun van Overste van Santen, Commandant te Soesterberg, die mij als reserveofficier-vlieger in staat stelde grootere geoefendheid te krijgen op snelle vliegtuigen. ik maakte tochten boven een snelheid van 300 K.M. per uur en oefende mij ir> het z.g. nachtvliegen. Onderwijl moest ik in alle richtingen heen en weer rennen om de menschen voor het plan geestdriftig te stemmen. Slot voltooide alles op het papier, terwijl de heer Spittel van „Het Vaderland” ons van goeden raad diende hoe wijde zaak moesten aanpakken. Wat kan economisch per vliegtuig naar indië vervoerd worden ? Voorloopig alleen post! Toestellen met groote actie-radius, gestroomlijnd volgens vaste principes zullen het meest nuttig effect hebben. Voor dergelijke toestellen is als lading noodig een kleine substantie, die goed betaald wordt, dus dat is alleen post ! Natuurlijk is het altijd mogelijk, dat later ook passagiers zullen worden vervoerd, maar het postbedrijf met postjagers zal ook inde toekomst op de Indië-route blijven bestaan. Zonder nu alle leden van het Studie-Comité op te sommen, wil ik toch even in h_et bijzonder memoreeren de heeren Bron®ing, Van Zalinge, en Ruys van de „Nederland” en van de „K.P.M.”, benevens de heer Kolff van de Luchtvaartschool. De vlucht wordt uitgevoerd door het Studie-Comité. Zoodra de gelden waren bijeen gebracht, kon Slot met het bouwen van den Postjager beginnen. De werklieden van de firma Pander stonden hem daarbij trouw terzijde, schitterende arbeiders, echte artiesten in hun vak, die al hun geestdrift schonken om het toestel goed te laten vliegen, waarbij ieder zijn eigen onderdeel van het toestel verzorgde. Van al die tallooze kleinigheden heeft Slot één geheel weten te maken, door alles te combineeren en het als één groot stuk werk te zien, zonder door de boomen ben kijk op het bosch te verliezen. Toen eindelijk alles zoover in kannen en kruiken was, kwam de besturing van het toestel ter sprake. Zelf kende ik de Indië-route niet. Geyssendorffer was voor ons de aangewezen man. Uiteen zuiver sportief oogpunt werkt hij graag met ons mede. Samen hopen wij met van Straten, de marconist, de vlucht 'tot iets goeds te maken, waarbij zijn rijpe ervaring en zijn deskundigheid van het vliegen op lange afstanden van het allergrootste belang zijn. Zoo’n tocht is alleen maarte maken, als er een groote vriendschap bestaat tusschen de verschillende leden der bemanning. Mijn vriend Geyssendorffer heeft reeds zeven malen met van Straaten naar Indië gevlogen, zoodat zij elkaar bij het minste of geringste dadelijk begrijpen. De tocht is momenteel, ook dank zij het groote enthousiasme van den heer Ter Marsch, die op de meest vriendschappelijke wijze samenwerkte,, zoo goed als geheel voorbereid. Na afloop zullen wij een uitgebreid rapport indienen. De Nederlandsche Aviatiek moet vooruit komen • dat is onze eenige bedoeling. Holland heeft nu getoond ook een snel toestel te kunnen bouwen. Laten wij nu er in slagen het toestel naar Indië en terug naar Holland te brengen. Want 300 K.M. per uur is nog te weinig. Wij zijn er nog niet! DE MAN UIT DE PRACTIJK G. J. GEYSSENDORFFER meent: EERST PROBEEREN ! Wie vijftien jaren vliegerervaring bezit, kijkt niet op tegen een nieuw tochtje naar Indië. Zóó is het met mij gesteld ! Na alle hoofdsteden van Europa per vliegtuig te hebben bezocht en vrijwel alle Europeesehe landen te hebben „bevlogen”, volgden de tochten naar Indië. Elf malen vloog ik van Amsterdam naar Batavia en weer terug naar de vaderlandsche dreven. Voor dien tijd waren er al de groote reizen, ondernomen met nu wijlen den heer van Lear Black, naar Kaapstad, naar Egypte en de Soedan, naar Calcutta, naar China en Japan gemaakt. Ten overvloede ondernam ik nog tallooze vluchten door de Vereenigde Staten van Noord-Amerika, waarbij ik alle staten bezocht. Thans ben ik met eenige maanden verlof uit het actieve dienstverband van de K. L. M. getreden en wijd ik mijn krachten aan het Studie-Comité : „Snelpost Nederlandsch-Indië”. Met veel genoegen en veel nieuwsgierigheid heb ik de bouwplannen van den heer Slot gevolgd, waarvan ik het uiteindelijk resultaat vol vertrouwen tegemoet zie. Over de mogelijkheden van de vlucht, het welslagen daarvan, de economische en financieele vergezichten, die daarbij te pas komen, daarover wil ik nog geen woord loslaten. Ik wéét niets, ik wil eerst probeeren ! DE CONSTRUCTEUR T. E. SLOT zegt: HOE DE POSTJAGER ONTSTOND. De Pander-Postjager is alleen gebouwd voor het vervoer van de post van Nederland naar Indië met de uitdrukkelijke bedoeling om de post op de meest economische wijze over te brengen. Om deze economie te verkrijgen, werken we met zoo weinig mogelijk paardekrachten en is het toestel zoo volmaakt mogelijk gestroomlijnd. Ik ben begonnen met Pander-sportvliegtuigen te construeeren en eigenlijk heb ik mij altijd op de constructie van vliegtuigen toegelegd. Vliegtuigen te bouwen is mijn feitelijk levensdoel. Aanvankelijk werkte ik als leerling vlieg tuigbouwer bij andere constructeurs, zoowel in Nederland als in het buitenland. Zoo langzamerhand kwam men dan zelf aan bod. Toen kreeg ik een verantwoordelijke constructeursbetrekking bij de Vliegtuigindustrie „Holland”, waarna ik bij Pander ben gekomen, waar ik nu al tien jaren werkzaam ben. De bouw van vliegtuigen en het maken van meubelen staan direct bij elkaar. Dit zou men, zoo oppervlakkig bekeken, niet zeggen. Toch is het een feit. Voor het maken van vliegtuigen heeft men hetzelfde materiaal en dezelfde werklieden noodig als voor het maken van meubelen en betimmeringen voor stoomschepen. Ineen groote meubelfabriek als die van de firma Pander, waar 1.500 man werken in het houtbedrijf, waar men eigen lichten watervoorziening heeft en waarvan de drijfkracht door houtafval geleverd wordt, is een groot afdeeling van metaalbewerking noodzakelijk, teneinde het geheel in stand te houden. Automobielen voor de expeditie der goederen waarvoor eveneens een uitgebreid personeel noodig is, vormen een grondslag voor de metaalarbeiders. Ook ineen vliegtuigfabriek zijn bekleeders, schilders, fotografen, sjouwers enz., noodig. Deze menschen kan men ook gebruiken inde meubelfabriek. Deze geschoolde werklieden kunnen fraaie meubelen vervaardigen ; welnu, dan kunnen ze ook vliegtuigen maken. Een vliegmachine moet tot op 0.1 m.M. nauwkeurig gemaakt zijn. Met meubelen is dit evenzeer het geval. Een poot van een stoel, die los zit of kraakt, is even hinderlijk, als slechte passing ineen vliegmachine gevaarlijk is. Bij de firma Pander zijn tot nu toe 46 kleine Pander-sportvliegtuigen gebouwd. Het groote toestel, de Pander Postjager, die straks naar Indië zal vertrekken, is de eerste vaneen veel grooter type. Het denkbeeld voor den postjager is ontstaan uit de drang, om technisch iets snelste bouwen, een mooi vliegtuig te maken, dat geheel en al af is. Een mijner vrienden toonde mij op economische gron den aan, dat wij onze vliegtochten naar Indië alleen rendabel konden maken door het vervoeren van doode, betrekkelijk dure poststukken, die ƒ 50. per K.G. opbrengen, niet met het vervoeren van levende, goedkoope menschenlading, die slechts ƒ 17.50 per K.G. opbrengen. . Mijn persoonlijke opinie is echter, dat wij ook vliegtuigen kunnen maken, die rendabel kunnen zijn voor passagiersvervoer. Doch dat is weer een volgende stap – Tegelijkertijd, echter geheel onafhankelijk van elkaar, ontstond bij den luitenantvlieger Asjes het denkbeeld om een record vlucht naar Batavia te ondernemen. Deze drie factoren leidden mij en Asjes tot nauwe samenwerking, toen wij elkaar op het vliegveld Waalhaven, nu alweer drie jaar geleden, voor het eerst ontmoetten. Het resultaat is nu de Pander-Postjager. Deze postjager heeft drie Whirlwindmotoren, ieder van 450 P.K. ; de kruissnelheid bedraagt 300 K.M. per uur ; de maximum-snelheid kan men opvoeren tot 350—360 K.M. per uur ; het toestel is voor zien van remkleppen, om daardoor bij het landen zoo min mogelijk snelheid op den grond te hebben, de landingssnelheid dus zooveel mogelijk te verminderen al zal deze toch nog altijd wel 100 K.M. per uur De wielen zijn intrekbaar, naar het inwendige van den Postjager, om op die wijze de luchtweerstand zoo gering mogelijk te doen zijn. , , Bij de landing wordt de vlieger automatisch gewaarschuwd, dat hij zijn landingsgestel, waaraan de wielen, voorzien van zware ballonbanden, zijn bevestigd, moet laten zakken. , Er is slechts plaats voor drie personen, twee bestuurders en een marconist, benevens ruimte voor poststukken. Tenslotte blijft voor mij nu slechts te hopen, dat de Nederlanders ons zullen steunen door straks hun brieven en andere poststukken voor Indië een keer met den Postjager mede te geven naar Batavia, waar Asjes en Geyssendorffer die post332y2 dag, na het vertrek van Schiphol, denken af te leveren. Uitdrukkelijk wil ik nog verklaren, dat er niet aan gedacht wordt, tegenover de K.L.M. te staan. De rechten dier op zoo voortreffelijke wijze naar Indië vliegende maatschappij wordt in geen enkel opzicht ook maar eenigszins aangetast. Afbreken is, noch kan de bedoeling zijn. Wij willen slechts opbouwend werken, nooit afbrekend. De vlucht van Amsterdam naar Batavia inden kortst mogelijken tijd is echter een nieuw experiment. Zonder derge-1 ijke pogingen ware aan vooruitgang niet te denken, verviel men tot stilstand, hetgeen de dood inde pot zou beteekenen. (Nadruk verboden.) --- Gemengd Nieuws DE SMOKKELHANDEL IN HET NEDERLANDSCH-BELGISCHE GRENSGEBIED. Na den sluikhandel in vee, tabak, suiker en andere producten, wordt nu ook, in het Nederlandsch—Belgische grensgebied, sedert eenigen .tijd veel petroleum gesmokkeld. Deze waar kost in Nederland ongeveer 10 ct. (d.i. 1 fr. 40) per liter en in België 2.40 a 2.50 fr. Op iederen liter is dus voor de smokkelaars bijna 1 fr. winst te maken. Het zijn vooral jonge mannen, meisjes en kinderen, die, iederen dag, een tiental keeren, voorzien vaneen bus of een kan, over de grens gaan en, daar zij alle wegen en paden kennen, meestal ongehinderd de gesmokkelde petroleum in België weten binnen te brengen. FRAUDE DOOR EEN KASSIER. Verdacht van frauduleuze handelingen is onder leiding van den burgemeester van Oud-Beijerland een onderzoek ingesteld ten kantore van den kassier G. v. K. aldaar. Bij het verhoor bekende hij frauduleuze handelingen te hebben gepleegd, waarvan vele personen het slachtoffer zijn geworden. Uiteen voorloopig onderzoek is gebleken, dat het loopt over ruim ƒ 30.000. De knoeierijen moeten zich, volgens het voorloopige onderzoek, over 7—B jaar uitstrekken. Hierdoor zijn talrijke, meerendeels kleine spaarders uit Oud-Beijerland en omgeving benadeeld. Van K. is gevankelijk naar Dordrecht overgebracht. TWINTIGDUIZEND LITER BENZINE IN VLAMMEN. Bij het overhevelen van benzine uiteen tankwagen met een inhoud van 20.000 liter staande op het spoorwegemplacement Ede-dorp ineen tankauto van de N.V. Purfina geraakte gisterenavond plotseling de motor van de auto in brand. De wagen stond onmiddellijk in lichterlaaie en aan blusschen viel niet te denken, daar men niet over schuimblusschers beschikte. Door den druk, die op de leiding kwam te staan vloog de koppeling van den tankwagen los en vonden er kleine ontploffingen in dezen wagen plaats. Dit had tot gevolg, dat soms hooge vuurzuilen opstegen. Ook de tankwagen brandde geheel uit. Twee inde nabijheid staande wagens, welke gevuld waren met petroleum en gasolie, had men nog bijtijds in veiligheid kunnen brengen. VREESELIJKE ONGEVAL. Vader en zoon verdronken. De ongevere 50-jarige Mom, timmerman op een steenfabriek, wonende te Haalderen inde Betuwe, was Zaterdag met zijn 27- jarigen zoon naar Lobith geweest voor zaken. Voor deze gelegenheid hadden zij een auto gehuurd van den garagehouder Tap uit Bemmel. De zoon, die een beetje autorijden kon, doch niet in het bezit was van een rijbewijs, chauffeerde. Toen zij uit Lobith terugkwamen, moesten zij met het veer Pannerden—Doornenburg worden overgezet. Voordat de veerman gelegenheid had de pont aan de Doornenburgsche zijde vast te leggen, reed Mom met zijn wagen naar de pont. Deze stootte daardoor weer van den wal af en dreef een tiental meters de rivier op. Toen Mom, die nu nog op de helling van den steiger stond, naar den dijk terug wilde rijden, sloeg zijn motor af. De auto reed de steile helling af en voor iemand er erg in had, kondigde een plons aan, dat de groote Dodge inde rivier gevallen was tusschen den oprit en de Pont. Had Mom gewacht tot de veerman de pont had vastgelegd, dan zou het ongeluk niet gebeurd zijn. De auto verdween in het ongeveer drie meter diepe water. De boot der Arnhemsche rivierpolitie, die toevallig passeerde, legde direct aan en met behulp van dreggen en een massa menschen het ongeluk veroorzaakte natuurlijk groote . consternatie inde anders zoo rustige Betuwsche dorpen werd de auto na een half uur werken op het droge getrokken. Dr. Brandts uit Doornenburg heeft de slachtoffers uit den auto gehaald. Na gedurende ruim een uur, door middel van kunstmatige ademhaling getracht te hebben, de levensgeesten weer op te wekken, heeft men de hoop opgegeven. Met den inmiddels ontboden gemeentelijken ziekenauto uit Arnhem werden de beide slachtoffers naar het ziekenhuis in Bemmel overgebracht. De heer M. laat een vrouw met elf kinderen achter. Zijn zoon was de oudste vaneen dozijn. MOORD DOOR FAMILIETWIST. 40-jarig man doodgeschoten. Zondagmiddag heeft zich in het Noord-Brabantsche doipje Someren nabij de gemeente Asten, gelegen op de grens tusschen Limburg en Noord-Brabant een revolver-drama afgespeeld, waarbij de 40- jarige Hendrik Bollen op een meter afstand neergeschoten werd door den 30- jarigen L. Zeegers, beiden wonende te Someren. De dader maakte zich na zijn misdaad uit de voeten. Den geheelen middag en den geheelen nacht heeft men nog naar hem gezocht, tot dusverre echter heeft men zijn schuilplaats nog niet kunnen ontdekken. Bij een familietwist tusschen eenige familieleden, verscheen L. Z., die de ruzie van verre had aangehoord, plotseling met een revolver gewapend. Met dit wapen schoot hij het slachtoffer inde hartstreek, waarmede hij het onmiddellijk doodde. Leo Zeegers is dakdekker van beroep. * iij was echter werkloos en inde werkverschaffing. Met zijn oude moeder was hij bij zijn gehuwde zuster inden kost. Herhaalde malen hadden zich reeds oneenigheden voorgedaan. Leo Zeegers, een zonderling, die wegens een ongeval in zijn kinderjaren een oog verloren heeft, kon vermoedelijk deze twisterijen niet verdragen. Hij stond echter in het dorp als oppassend bekend. Men achtte hem niet tot zulk een daad in staat. Het slachtoffer was landbouwer. Hij was eerst elf maanden gehuwd en kinderloos. Het lijr: is door de politie in beslag genomen. Heden zal het parket een onderzoek instellen. --- ONZE FEVILL ETON Het zoutende zout door J. v.d. BOSCH. 25) „Vindt je moeder het goed, dat je haar naam hebt aangenomen ?” Albert aarzelde even. „Bepaald goed, neen, mijnheer. Maar Boeder heeft er in berust, toen ik niet anders wilde. Haar brieven zijn Leermans geadresseerd, evenals die van mijn zuster”. „En wat doet je zuster ?” „Verpleegster ineen ziekenhuis te Leiden, mijnheer”. „Dat bedoel ik niet”, glimlachte de heer 'Vehrmeyer. „Ik bedoel : wat heeft zij met |>aar naam gedaan ? Noemt zij zich ook Leermans ?” „Neen, mijnheer, Meijenbeek Leeuwennuis”. , „O, dat is heel verstandig. Ben je met dien kennis, dien goeden klant van ons, die je hier heeft geintroduceerd, overeengekomen, dat hij je zou voorstellen als Leermans ?” „Ja, mijnheer”. „Heeft hij dan geen enkel bezwaar gemaakt ?” „Eerlijk gezegd, hij deed het op mijn aandringen, maar vond het overbodig en bovendien niet vol te houden”. „Hij had nooit moeten toegeven, Meijenbeek. Het is inderdaad niet vol te houden. Dat zie je nu zelf wel. Je kunt in alle mogelijke moeilijkheden komen, afgedacht nog van het beginsel, waarvan je uitgaat en dat tenslotte voor mij den doorslag geeft”. Albert wist genoeg : ook na zijn uiteenzetting gaf de directeur hem geen gelijk en betreurde hij de naamsverwisseling. En hij zelf ? Hij had ondeelbare oogenblikken, dat hij er spijt van had, het gedaan te hebben. Maar als hij dan weer aan het ontzettend gebeuren dacht dan klemde hij de tanden op elkaar : neen, hij wilde dien naam niet dragen Als komend uit vage verten vernam hij de volgende woorden van den heer Wehrmeyer : „Keer terug, Meijenbeek. Het pad, dat je ingeslagen hebt, is niet goed. Om practische redenen al niet, maar ook niet uit het oogpunt van den grondslag, waarvan het uitgaat. Want die grondslag, mijn jongen, is, dat je je vader vloekt. Weet je, wat de bijbel zegt ? Ken je den bijbel ?” "De directeur zag zijn bediende aan, verlangend iets meer te weten van diens innerlijk-zijn. „Ik ken den bijbel niet, mijnheer. Ik ben er niet bij opgevoed. Maar zoo nu en dan, als ik bij de Kleefstra’s eet, hoor ik mijnheer er wel eens uit voorlezen”. „Juist. Nu, Meijenbeek, die bijbel zegt : „Wie zijn vader of moeder vloekt, diens lamp zal worden uitgebluscht in zwarte duisternis”. Je verstaat ongetwijfeld de beeldspraak. Er kan, als je zóó doorgaat, géén zegen op je rusten. Zelfs al maakte je in dit leven alle mogelijke vorderingen, al klom je tot de hoogste trede van den maatschappelijken ladder, inwendig zou je onrustig hart verteerd worden door die ontzettende gedachten van haat jegens je vader, een haat, die je niet koesteren mag”. „Maar als mijn vader ” „Ja, jongen, ik weet, wat je bedoelt. Maar mijn woorden blijven voor alle omstandigheden wadr. Al was je vader een moordenaar geweest, dan mocht je nog niet zóó spreken. Ik heb het je zooeven al gezegd : a 1 s er te oordeelen valt over iets aangrijpends, iets ontzettends, dan zal God dat wel doen. Wij mogen dat niet. Ik hoop van harte, dat je het inzien zult, want dat alleen is je behoud, Meijenbeek. Neem dat nu van mij aan, jongen. Ga nu heen. Ik wil, als je het verlangt, gaarne nog eens met je praten. Je kunt gerust ook bij mij aan huis komen, om er eens over te spreken. Denk er nu vandaag eens ernstig over na en kom mij morgen meedeelen dat je van inzicht veranderd bent en voortaan weer Meijenbeek Leeuwenhuis zult heeten. Doe het voorloopig alleen om practische redenen, want het is toch niet vol te houden”. „Ik wil er nog eens over denken, mijnheer, maar het valt mij ontzettend zwaar, dien naam te dragen. Ik kan het niet hebben, dat de menschen mij met den vinger nawijzen en mij schuwen”. „Er is niet veel kans, dat het hier in Noordstad gebeuren zal, want de overgroote massa weet er niets van of herinnert het zich niet. En zelfs al was dat zoo, men zou spoedig van houding veranderen, als men zag, dat het geen wijziging in je houding brengt en als men bespeurde, dat op den zoon niets aan te merken viel. Nog even dit en dan moeten we weer hard aan het werk : je wordt gedreven door haatgevoelens tegen je vader, wat volstrekt niet mag. Maar er is, naar ik reeds bespeurd heb, nog een andere factor in het spel. Dat is de factor : trots. Je trots komt er tegen in opstand, dat men je met den vinger zou nawijzen of schuwen, wat overigens geen van beiden gebeuren zal. Ook die trots deugt niet. Maar komaan, wij praten er verder niet over. ’k Hoor morgen wel nader van je”. Albert verliet het privé-kantoor met een hoofd berstens vol gedachten en indrukken, die hij hiet te verwerken wist. Hij voelde zich naar alle zijden beklemd, was aan den eenen kant blijde, gesproken te hebben, zoodat hij verlichting had gekregen, maar aan de andere zijde beangst, omdat hij begreep, van inzicht te moeten veranderen, wat hij niet kon. Afwezig, met een bedrukt gelaat, betrad hij het werkvertrek, waar onmiddellijk zes paar oogen op hem gericht waren. „Kom je nog terug ?” vroeg Laarman. „Wij dachten minstens, dat je op staanden voet was weggejaagd”. „Nou, zóó erg niet”, meende Vogel. „Eerder heeft Laarman kans, dat lot te ondergaan. Maar je bent lang bij den baas geweest, zeg. Blunder uitgehaald ? Standje gehad ? Je ziet er wel naar uit. Lieve tijd, daar moet je tegen kunnen, hoor. De storm waait vanzelf weer wel over. Na regen komt zonneschijn, moet je maar denken”. Arie Kleefstra sprak niet, hoewel hij even verbaasd was als de beide anderen over het bleeke gezicht van Albert, die werktuigelijk op zijn stoel was gaan zit.en en bladen van het groote boek omsloeg, doelloos Maar dan trof hem de vragende blik van Kleefstra, die hem in eenen tot de werkelijkheid terugbracht. „Weggejaagd?” vroeg hij met een mislukte poging tot lachen en sprekend met moeite. „Daar is toch zeker geen enkele reden voor, is het wel ? Er is over kantoorzaken niet eens gesproken. Het onderhoud betrof een zuiver particuliere” Albert drukte opzettelijk op dat woord „aangelegenheid. Meer niets”. Vogel en Laarman voelden onmiddellijk de beteekenis van die woorden : zij behoefden niet verder te informeeren, want de anders toch zoo zwijgzame Leermans – hij was het waardig evenbeeld van Kleefstra, vonden zij zou verder niets uitlaten. „Particuliere aangelegenheden”, meesmuilde Laarman alleen nog. „Alsof wij dat smoesje gelooven. Daar bemoeit de directeur zich nogal mee ! Maar je behoeft niets te vertellen, hoor, als je niet wilt. Ons een zorg”. (Wordt vervolgd). ---