dagorder. „Wees niet wijs in uwe oogen ; vrees den Heere, en wijk van het kwade.” Spr. 3 : 7. De eigenwijsheid is een euvel, dat doorgaans den menschen niet aangenaam aanmoet. Het is minder prettig de taal van den eigenwijze aan te hooren, die zich aanstelt alsof alle wetenschap en wijsheid met hem eerst inde wereld zijn gekomen en die er b'j voorbaat van overtuigd is, dat zijn mee-n'ng de juiste is en bij wien het zelfs niet °Pkomt, dat ook het oordeel vaneen ander "'el eenige waarde kan hebben. Deze eigenwijsheid vindt ook inde Heiige Schrift bestraffing. Echter wijst de bijbel met het wijs-zijn-in-eigen-oogen naar bem, die voor het verkrijgen van levenswijsheid zich niet wendt tot Gods openbaring. Wijs in eigen oogen is hij, die IT,eent, zelf wel de raadselen van het 'even te kunnen ontwarren en z e 1 f wel den Weg te kunnen vinden, waarlangs hij in het leven moet gaan. Het zijnde menschen, altijd voor inden mond hebben liggen : i k vind, dat het zoo is en daarom ls het ook zoo ik vind! Maar tegenover deze zondige eigenwijsheid stelt de Schrift den eisch : ken den Deere in al uw wegen, vrees den Deere en wijk af van het kwade ! In Plaats van het „ik vind”, moet komen het: be Heere zegt in Zijn Woord! En in s*ee van naar eigen wil bepalen wat de S°ede of de kwade weg is, moet komen be ootmoedige belijdenis : Heere, wat Wilt Gij, dat wij doen zullen ! Zoo wijken Wij af van het kwade en leven naar het w°ord, dat de vreeze des Heeren het beginsel der wijsheid is. --- TOEKOMSTMUZIEK. . Nog niet iang geleden vestigden wij, alüs £>e Nieuwe Prov. Oron. Crt. er ineen rtikel de aandacht op, hoe ook nu de °eP weerklinkt: na dezen oorlog moet het atgeloopen zijn met het krijgvoeren. De , rede, die eenmaal komen zal, dit jaar of ater> dat weet men nog niet te zeggen, zal tijdperk van langdurigen, zoo niet euwigen vrede inluiden. We wezen er op, hoe ditzelfde met klem erd betoogd tijdens en na den vorigen , ereldoorlog. Een storelooze vrede zou °hien. Men had genoeg van den oorlog. Js demonstratief bewijs daarvan droeg en het gebroken geweertje op de revers aa de jas. * an deze schoone toekomstmuziek is y ets terechtgekomen. Van onze zijde is dit h orsPeld. Tegen dat idee, dat niet dan een 'hanistisch streven was, hoe goed bejr’d ook, werd gewaarschuwd. zioi!at. humanisme verdroeg en verdraagt J? niet met de Heilige Schrift, het geen rekening houdt met het der zonde. lee 3ar de natuurlijke mensch is hardde rs,ck. En dus wordt thans op de snaren tokkïgp dezelfde toekomstmuziek weer geke^ nu zal vroeg of laat, het fiasco blij- i? frappant, op te merken, hoe ge-ÓOK • men over de toekomst spreekt. n ander opzicht. een na dezen oorlog zal er niet alleen schi njdperk van zeer langdurigen, ja miskenen Wef van eeuwigen vrede aanbre> neen, er wordt nog meer „voorspeld”. wei zal komen een periode van grooten lancjaart- De werkloosheid, ook die in ons Zulle’ zal Seheel verdwijnen. De arbeiders het v uitstekende loonen ontvangen en 'Wn apitalisme” zal als met één slag verdie Pren Z‘JU- groote sociale verschillen, zal ni zifn’ zullen verdwijnen. De „stad” zien p meer *aa§ °P het platteland neeraanbrpiconom' za' er een gulden tijd sPrekPn' Dezer dagen verklaarde een den een^001" de radio> dat wii de ”gou" Men gaan vo°rtzetten”. Mn Zlet; en ander is niet mis. naar riP We zuden toch verstandig doen, °oren PZe t°ekomstmuziek met nuchtere teren " met een nuchter gemoed te luisbniten en ander zaf veranderen is r\ e het meermalen op• Daarvoor zijn we waarlijk niet blind. En dat de Christen aan die verandering zal en kan meewerken, indien hem in zijn geweten geen geweld wordt aangedaan, ook dat is zeker. Een Christen is niet conservatief, al wordt hij daarvoor wel uitgemaakt. Aan oude vormen „hangt” hij niet. Hij weet van reformeeren. We meenen in alle bescheidenheid te mogen te zeggen, dat er op sociaal en economisch terrein sinds den vorigen oorlog ten onzent, in volle vrijheid, al heel wat ge-reformeerd is, waaraan de belijder van den Christus volle medewerking heeft kunnen verleenen. Doch daarbij verliest hij de nuchterheid niet uit het oog. Wanneer hij luistert naar de toekomstmuziek, die thans getokkeld wordt, dan ziet hij meteen de werkelijkheid. Die is, om met het orgaan van „Patrimonium” te spreken, dat wij straks, na het sluiten van den vrede, komen te leven in een zeer verarmd Europa, waarin ontzaggelijk veel is verwoest, dat hersteld zal moeten worden. Dat herstel komt niet „vanzelf”. Dat zal leiden tot beperking op allerlei gebied. In alle landen die inden oorlog werden betrokken, dus ook in ons land. Trouwens, de weinige staten, die buiten den krijg bleven, zullen ook nog langen tijd de gevolgen dragen van wat nu verscheurd wordt, zij het dan niet in rechtstreeks opbouwwerk. Een oorlog heeft gevolgen, die jarenlang zijn waar te nemen. Waren de landen van Europa feitelijk de gevolgen van den vorigen wereldoorlog al te boven ? We weten wel beter. Men denke verder eens aan de menschen. Misschien zal straks blijken, dat millioenen geestelijk en lichamelijk verzwakt zullen zijn. In alle landen, die thans inden oorlog betrokken zijn. Zoo is nu eenmaal de werkelijkh e i d. Die niet weg te doezelen valt. En nu moge het juist zijn, wat „Patrimonium” opmerkt, n.l. dat de moderne maatschappij vele restauratiemogelijkheden heeft en dat haar technisch kunnen groot is, terwijl er bij loyale samenwerking van allen, overwinnaars en overwonnenen, spoedig eenig herstel kan intreden, dat neemt niet weg, dat de moeilijkheden enorm zullen blijken te zijn. Daarom : nuchter blijven bij de toekomstmuziek, die thans de lucht vervult. Ook hier moeten we onze voet vast planten inden bodem der Schrift, die ons klaar lijk zegt, dat ideale toestanden en verhoudingen in deze bedeeling niet verwacht kunnen worden. Ineen samenleving, die geestelijk en zedelijk door den oorlog verworden is en hoe langer de oorlog duurt, hoe erger die gevolgen worden kunnen de geschetste toestanden niet eens bij benadering worden verwacht. Bovendien, nogmaals wijzen we op wat boven werd opgemerkt : ook in het tijdperk, dat straks dagen zal, gaat de zonde mee. Er mogen lieden zijn, die deze realiteit willen wègdenken en wègredeneeren, dat gaat nu eenmaal niet. Men kan niet zeggen, dat sneeuw zwart is. Ideale toestanden zijn niet te bereiken, ook al beijvert men zich thans, om die ons voor te spiegelen. De Christen kent het „ten deele”. Wat natuurlijk niet behoeft te beletten, dat hij op alle levensterrein zijn pliclit heeft te vervullen, opdat althans dat „ten deele” onder Gods zegen bereikt worden mag. --- Drie aanvullingen op wet tot hulp aan Engeland voorgesteld OVERLEG MET DEN PRESIDENT. WASHINGTON. De democratische senator George, de voorzitter van de Senaats commissie, van buitenlandsche zaken, die Maandag is begonnen met het hooren van vooraanstaande Amerikaansche politici over het wetsontwerp tot hulpverleening aan Engeland, heeft ineen radiorede drie aanvullingen voorgesteld op het ontwerp. Inde eerste plaats wilde hij de volmachten voor Roosevelt binden aan een termijn van twee jaar. Voorts wenschte hij het opnemen vaneen clausule, die het gebruik van Amerikaansche oorlogsschepen voor convooien naar Engeland verbiedt. Ten slotte vroeg hij een periodiek rapport van den president aan hetCongres over de op grond van de wet gedane stappen. De senator verklaarde voor het aannemen van het wetsontwerp te zijn. In Congreskringen heerscht de opvatting, dat de twee huizen van het Congres tot overeenstemming zijn gekomen over verscheidene aanvullingen en dat zij thans het standpunt van Roosevelt ten aanzien daarvan willen vernemen. In verband hiermede noemt men een conferentie van Roosevelt, waarvoor de president acht vooraanstaande persoonlijkheden zoowel uit de Democratische als de Republikeinsche partij, had bijeengeroepen. Tijdens deze bespreking, welke Maandag werd gehouden, behandelde men den tekst van de wet tot hulp aan Engeland. De democratische senator Barkley verklaarde later, naar United Press verneemt, dat men alle voorgestelde wijzigingen had besproken, waaronder ook de voorstellen betreffende een termijn van twee jaar en het verbod voor Amerikaansche schepen om in convooi oiorlogsmaterieel naar het buitenland te brengen. Tenslotte was nog een voorstel behandeld, de te verleenen volmachten financieel te begrenzen. Bar‘kley voegde er aan toe, dat men bij de genoemde besprekingen geen verplichtingen op zich had genomen. Er waren geen overeenkomsten getroffen en ook niemand van de aanwezigen had zoo iets verlangd. ROOSEVELT MOET HET BED HOUDEN. VyASHING PON. Roosevelt moet op advies van zijn geneesheeren wegens een ■ lichte verkoudheid het bed houden. Hij is dientengevolge verplicht geweest alle nieuwe besprekingen uitte stellen. SENAATSCOMMISSIE KEURT CREDIET VAN $ 1.209 MILLIOEN GOED. WASHINGTON. De marinecommissie van den Senaat heeft met algemeene stemmen haar goedkeuring gehecht aan een crediet van $ 1.209 millioen voor de voortzetting van den bouw van oorlogsschepen en geschutfabrieken, benevens voor moderniseering van de luchtdoelbewapening en voor den bouw van 400 kleine oorlogsschepen. (Dit crediet omvat $ 400 millioen voor den bouw van torpedomotorbooten en an- 1. Termijn van twee jaar voor Roosevelts volmachten ; 2. Verbod van het doen geleiden van convooien door Amerikaansche oorlogsschepen ; 3. Periodiek rapport aan Congres over gedane stappen. dere kleine schepen, $ 315 millioen voor uitbreiding der scheepswerven, $ 194 millioen voor de bewapeningsindustrie en $ 300 millioen voor de luchtdoelbewapening der marine. Dit laatste crediet zal inde eerste plaats dienen voor de versterking der lucht doelartillerie aan boord van de oorlogsschepen. Al deze posten zijn reeds goedgekeurd voor het Huis van Afgevaardigden). Roosevelt heeft bovendien het Congres verzocht om den federalen scheepvaartautoriteiten terstond volmacht te geven voor een aanvullende uitgave ten bedrage van $ 65 millioen, teneinde vóór 1 Juli het gewone bouwprogram van 200 schepen te voltooien. De gouverneur van den staat New Jersey, Edison, heeft bekend gemaakt, dat te Bayonne een groot droogdok zal worden gebouwd. Het zal een object zijn ter waarde van vele millioenen dollars. Er zal terstond met de werkzaamheden worden begonnen. DUITSCH LEGERBERICHT VAN MAANDAG. Geslaagde aanvallen op Britsche convooien Ontploffing op koopvaardijschip. BERLIJN. Het opperbevel der weermacht maakt bekend Gevechtsvliegtuigen hebben op 26 Jan. convooien en afzonderlijk varende schepen aan de Zuidoostkust van Engeland met succes aangevallen. Twee voltreffers van bommen op een koopvaardijschip bij Orfordness veroorzaakten een zware ontploffing. Verkenningsvliegtuigen hebben ten Noorden van Great Yarmouth een brandend koopvaardijschip gezien, dat den vorigen dag dooreen gevechtsvliegtuig was aangevallen. Inden afgeloopen nacht heeft de vijand in West- en Midden- Duitschland op eenige plaatsen brandbommen en enkele brisantbommen neergeworpen. Ontstane branden konden snel worden gebluscht. De materieele schade is onbeteekenend. De aanval eischte vier dooden en zes gewonden onder de burgerbevolking. Drie onzer eigen vliegtuigen worden vermist. ITALIAANSCHE TEGENSTAND IS GROOTER GEWORDEN. CAIRO. In het gebied van Derna durende schermutselingen tusschen Britsche gemotoriseerde voorhoedes en Italiaansche afdeelingen voort. Men weet hier echter nog niet of de Italianen van plan zijn Derna te verdedigen. De Italiaansche tegenstand is echter op verschillende punten grooter geworden. In verband hiermede worden de Britsche woestijnpatrouilles, die reeds sedert weken ver waren opgerukt, teruggeroepen. Intusschen trekt de infanterie in geforceerde marschen op, begeleid door artillerie en transportcolonnes. Hierbij wordt dezelfde tactiek gevolgd als bij den opmarsch van Bardia naar Tobroek. Behalve de weg die van Tobroek over Derna naar Benghazi leidt worden door de Britsche troepen ook de woestijnpaden bij hun opmarsch gebruikt. --- Strubbelingen te Tsjoengking Voor Japan „een schitterende straal van hoop” Tijdens de bijeenkomst van het Japansche parlement heeft de minister van oorlog, Tojo, in zijn uiteenzetting over den oorlog met China o.m. verklaard, dat er een „schitterende straal van hoop” was, dat het conflict zou kunnen beëindigd worden. Naar alle waarschijnlijkheid doelde de minister op de crisis inde Tsjoengking-regeering, waarover sinds eenigen tijd geruchten de ronde doen. De oorlog met China duurt thans bijna vier jaar en heeft veel van Japan’s krachten gevergd, zonder dat het er in is kunnen slagen een definitief resultaat te bereiken. Minister Tojo zelf moest erkennen, dat Tsjiang-kai-sjek zich tot dusver heeft weten te handhaven en dat hij nog steeds beschikt over ongeveer 2/2 millioen soldaten en ongeveer 200 vliegtuigen. Hij kon echter eveneens wijzen op verslappend moreel en teekenen van ontbinding onder Tsjiang’s strijdkrachten, terwijl datzelfde misschien eveneens het geval is inde regeering zelf. Dat laatste zou dan de schitterende straal van hoop zijn, waarvan Tojo gewaagd heeft. Het heet, dat Tsjiang, die zoo wel van de militaire als de staatsaangelegenheden de opperste leiding heeft, ernstig ziek is en het militaire commando heeft overgegeven aan den minister van oorlog, generaal Ho Ying Hsin. Tegelijkertijd schijnt zich een gevaarlijke oneenigheid te openbaren tusschen den maarschalk en het met hem verbonden communistische leger onder aanvoering van Tsoeh Teh, hetgeen Tsjiang gedwongen zou hebben een groote troepenmacht tegen dezen bondgenoot in het veld te sturen. Men wil zelfs beweren, dat de ziekte van Tsjiang meer een diplomatiek dan een lichamelijk karakter draagt en zijn aanhangers niet meer zoo vastbesloten tegenover Japan staan, als vroeger. Het is nooit raadzaam, overijlde conclusie te trekken uit gebeurtenissen in het Verre Oosten, want het Verre Oosten heeft andere regels en normen dan het Westen. Het doet nog al onwaarschijnlijk aan, dat Tsjoengking het zou begeven op het oogenblik, dat de zoolang verwachte hulp van Amerika en Engeland dichter bij is dan ooit. Ónmogelijk is het echter niet, dat zich te Tsjoeng king een groep gevormd heeft welke tegen een strijd tot het bittere einde is gekant en er meer voor voelt, naar het voor beeld van Wang tsjing-wei toe nadering te zoeken tot Japan, temeer nu dit nog eens op eere woord heeft verklaard geen gebiedsuitbreiding ten koste van China na te streven en geen oorlogsschatting te zullen eischen. Mocht de zaak werkelijk een zoodanige keer nemen, dan zou Japan zich ontheven voelen vaneen zwaren last en zich met volle kracht kunnen werpen op de Pacific-problemen. De wolken trekken zich daar met het uur dichter samen, een ontlading behoort tot de mogelijkheden van den dag Geen wonder dus, dat Japan in spanning wacht op goed nieuws uit Tsjoengking. Van Nomoera’s missie naar Washington de nieuwe gezant is dezer dagen naar zijn standplaats vertrokken heeft het nauwelijks nog iets te verhopen. --- in- en uitvallen EEN PROFEET IN ZIJN STUDEERKAMER. In Jeremia 18 : I—l21—12 treffen wijden profeet in zijn studeerkamer aan. Ditmaal onderwijst de Heere hem niet uit de wetsrollen, in kisten van cederhout bewaard, maar Hij leidt zijn dienstknecht langs een eigenaardigen weg tot de waarheid in. In het schuurtje vaneen ambachtsman zal hij een openbaring Gods ontvangen. Dikwijls brengen groote gaven iemand tot hoogmoed, dat wil zeggen tot domheid. Het is wel tragisch doch niettemin waar : menigeen heeft zich dom-geleerd ! Niet alzoo Jeremia, hij is gewillig om door God geleerd te worden. Als de profeet de last heeft ontvangen : Ga naar des pottebakkers huis en Ik zal u aldaar Mijn Woord doen hooren”, begeeft hij zich op weg. Hij moet daarvoor een heele afstand afleggen. Wie zich door God wil laten onderwijzen moet den tijd hebben. Daar is niets dat de menschen zoo dom en bot maakt dan voortdurend haast. Even dit en éven dat, een leven als met het horloge inde hand, zoo gaat de gezondheid en het geluk, de wijsheid en de schoonheid, zoo gaat ook de ware godsvrucht teloor ! Jeremia verlaat de stad door de Schervenpoort, een teekenachtige naam ! Buiten deze stadspoort strekte zich Tophet uit, de plaats waar de bewoners van Jeruzalem gewoon waren hun afval neer te werpen. Wat nergens meer toe deugde : gebroken aardewerk, vermolmd huisraad, het gebeente van geslachte dieren werd daarheen gebracht, het was één groote vuilnisbelt. Eens was het anders geweest, toen had zich daar een liefelijke vallei uitgestrekt, waar de bloemen geurden en het geboomte zijn lommer ten schaduw bood. Hier had Juda, voorgegaan door goddelooze koningen, de afgoden gediend, schandelijke daden verricht, hier had de jeugd van het Godsvolk de wereld gediend met volle teugen. Daarom was bij de reformatie onder Josia deze plek verontreinigd en tot een afschuw gesteld. De rommel, welke men er dagelijks neerwierp, getuigde dat van de dienst der zonde slechts lorren en vodden overblijven ! Och, vele menschen uit Jeruzalem konden rustigjes door Tophet wandelen zonder ergens aan te denken. Godsvrucht was voor hun besef iets voor den tempel, niet voor het leven. Doch zoo onaandoenlijk is Jeremia niet. Dat puin, deze scherven, die rommel, zij spreken voor hem een ontroerende taal. Hij roept het hun telkens toe : Keert weder, gij afkeerige kinderen ! maar zij willen niet hooren. Van de oordeelen Gods, die als zwarte wolken boven hun hoofd hangen, bemerken zij niet het minste. Als zij elkander tegenkomen, zeggen zij : Het gaat goed ! Nog een klein poosje en alleswas in orde ! Die Jeremia ! och dat was een pessimist ! een zwartkijker, daar moest men niet naar luisteren ! In droeve gedachten verzonken is de profeet voortgeschreden tot het laagste gedeelte van de vallei, waar het water, afvloeiende van de bergen, een moeras, een slijkpoel vormt. Daar bevinden zich de werkplaatsen van de pottenbakkers. Jeremia treedt zulk een loodsje binnen. Langs de wanden zijn rekken waarop zich allerlei huishoudelijke voorwerpen bevinden. Kannen en kommen, kruiken en potten van allerlei grootte en model. Temidden van de voortbrengselen van zijn kunst zit de handwerksman achter een primitieve machine. Twee schijven, én boven den ander geplaatst, zijn dooreen spil verbonden. Met zijn voet beweegt de pottenbakker de onderste schijf, op de bovenste bevindt zich de klei, die aldus, gedurig ronddraaiend, aan alle zijden en met de grootste regelmaat door zijn soepele vingers wordt gekneed. De man werkt snel, rusteloos kneden en voegen zijn vingers het leem tot het de gewenschte vorm zal hebben verkregen. Hij weet : vrouwen zijn precies op haar keukengerei, daar mag geen bluts af wezen, het product mag geen fabrieksfout vertoonen. De profeet neemt nauwlettend den handwerksman waar, die verdiept in zijn vak hem nauwelijks opmerkt. Jeremia ziet, dat het materiaal niet steeds gewillig is, soms zit er een steentje inde klei of is deze verhard tot een prop die zich niet boetseeren laat. Dan ziet de pottenbakker zich genoodzaakt de bijna voltooide vorm te vernietigen, de klei saam te knijpen tot een vormlooze klomp. Opnieuw begonnen zal hij er mogelijk niet de fraaie kruik van boetseeren, die hij zich eerst had voorgesteld, maar met een gebruiksvoorwerp van weinig waarde volstaan. Op dit moment ontvangt de profeet de goddelijke openbaring die hem was toegezegd : Zal Ik u niet kunnen doen als deze pottenbakker, o Huis Isra ë 1 s ? N. B. ---