Voor de pinguins zijn kiezelstenen heel belangrijk Zij stelen als raven om materiaal voor eigen nest te verzamelen ”^et draagt een rokkostuum en steelt 8 s een ekster, wat is dat?” Als U zou denken, dat het hierbij °m een dief gaat, die inde regionen Van de High Society zijn misdadige genoegens najaagt, dan vergist U zich, Want hier is van de Adelaide-pinguins sPrake. £>e onderzoekers, die het leven van ® oerinwoners van het Zuidpoolge*ed bestuderen, komen soms nauwe-IJks bij van het lachen. Tijdens de .r°edtijd verzamelen zich honderd-Ulzenden van deze vogels. Men heeft Kevoel, alsof ze elkaar ontmoeten P politieke massabijeenkomst. Overal staan opgewonden gesticule- groepen, die overeen of ander ... ’ek program schijnen te discuseren. Maar dat lijkt maar zo. In erkelijkheid gaat het om hun nesten daarvoor heeft men kiezeler*en nodig en die zijn er schaars. Elkaar bestelen aar elke pinguin voor zijn nako>elingenSchap een zo mogelijk mooi, lr>dbeschut nest wil hebben en de 'felstenen echter helemaal niet voor e genoeg zijn, besteelt men elkaar Bar hartelust. De aanstaande pin-Ulnpapa, die zijn stenen-verzameiing k maar een fractie vaneen seconde 1 het oog verliest, kan er op reke-n’ dat de hoop snel vermindert. Oe heel gewieksten onder de „Dieh in Rok” verstoppen hun buit, onr hun zwarte vleugels, die als jaszi uden afhan2en- Echter verraden zij , h dan aan hun soortgenoten door n komisch-deftige gang, waartoe de gen zich aangeklemde steen hen jJAngt. Het duurt dan meestal niet of een andere pinguin probeert j.e steendrager omver te lopen. Heeft e*a ge*Ak> dan laat hij zijn buit vallen direct verwisselt de steen van beej er- Totdat hij tenslotte op zijn uitv ndelijke plaats ineen nest heeft gehden, is hij meestal via honderden ïtlavels gegaan. Geen mensenvrees c r- Penny van de universiteit Wishsin, die twee jaar lang de levens'voonton van de pinguïns in Antarcona koeft bestudeerd zegt, dat hij zich ‘ der deze dieren nooit eenzaam voeli e- Paar zij geen enkele mensen vrees hnen, daarentegen uiterst nieuwserig zijn, wist hij soms zelf niet meer eeies, wie het studieobject was: zij 1 hijzelf. „Zij interesseerden zich”, ertelt hij, „niet alleen grondig voor mij, maar ook voor mijn wetenschappelijke instrumenten. Toen ik inde loop van mijn onderzoekingen enkele van deze vogels moest merken, had ik niet de minste tegenstand, eerder interesse. Toen ik de gemerkte dieren wilde wegen, waggelden enkele van hen vrijwillig op mij af en namen plaats op de weegschaal. Het mankeerde er nog maar aan, dat zij mij later vroegen, hoeveel zij wogen.” Dat, wat de waarnemer als een massabijeenkomst van beminnelijke „dieven in rok” lijkt, waarover men, of men wil of niet, lachen moet, is uiteindelijk een deel van de harde levensstrijd, van het verbitterde uitkammingsproces van de natuur. De zwakste pinguïns vergaren de minste stenen voor hun nest. Het ontbreekt dientengevolge de eieren van het wijfje aan de nodige bescherming tegen de ijzige stormen; ze bevriezen Hoe vreemd het ook klinken mag: de nakomelingen van de meest gekwiekste dieven hebben de beste levenskansen. Raadsel Inde loop der laatste jaren moesten de geleerden ettelijke theorieën over de voortplanting der pinguins herroepen. Zij stelden vast, dat niet de wijfjes de eieren uitbroeden maar de mannetjes. Terwijl de mannetjes rond tw,ee maanden lang onbeweeglijk inde stormachtige winternacht van de Zuidpool op de eieren zitten, verdwijnen de wijfjes inde zee. De aanstaande vaders nemen gedurende deze tijd geen voedsel tot zich en verliezen ongeveer een derde van hun gewicht. Na het uitkomen der eieren geraakt het hele „broedleger” in onrust. Mannelijke pinguins, die zelf geen jongen hebben, proberen de eerste dagen de trotse vaders hun spruiten te ontstelen. Eerst na een korte tijd keert de rust in het kamp terug. „Wij hebben het levender pinguins grondig onderzocht”, zeggen de geleerden, „maar één raadsel hebben wij nog niet opgelost. Enkele dagen vóór het uitkomen van de eieren duiken de wijfjes weer uit de zee tevoorschijn en nemende wacht over. Hoe zij weten, wanneer de jongen verschijnen is ons onbekend.” --- Advertentie BELANGRIJKE KOOPJES IN ONZE OPRUIMING belangrijke korting OP VELE ARTIKELEN etalage Zie etalage F. H. NIJENHUIS De Verlichte Bril Gedipl. Opticiën Mr. Horlogemaker MISTERSTRAAT 43 --- KORT EN AMUSANT Het echtpaar Prestwick... dat na een concertbezoek in Sydney naar huis terugkeerde, kon niet naar binnen, omdat de huissleutel vergeten was. Mr. Prestwick probeerde het slot te openen met een ijzerdraad, een zakmes, een haarspeld en een hoedepen. Maar pas met de naaldhak van de schoen van zijn vrouw had hij succes. Joe Crownin ... uit Levittown (V.S.) klaagde een melkboer aan en eiste 150 dollar schadevergoeding wegens verwondingen van zijn boxer. De melkboer had hem zó lang aangeblaft, tot hij door de glazen deur sprong en diepe snijwonden opliep. Voor de 38e keer... werd in Buenos Aires de 70-jarige zakkenroller Pablo Aulito gearresteerd Toen men hem vroeg, waarom hij op zijn leeftijd nog op diefstal uitging, antwoordde hij: „Wat moet ik anders? Er is nog steeds geen ouderdomsvoorziening voor oud geworden zakkenrollers.” --- Advertentie Voorkom VERKOUDHEID Eb» ASPRO Als u zich maar even rillerig of onprettig voélt: 2 ASPRO 5 -&*i... Urfoitufeek fit' --- Astrologen zeggen: dit jaar niet trouwen Rijke Amerikaanse moet geduld uitoefenen voor ze haar prins kan huwen De verloofden vroegen de hofastrologen wanneer de sterren gunstig stonden voor het huwelijk. De wijze mannen trokken zich terug, beraadslaagden en schudden het hoofd. Eerstin 1963, kondigden zij aan, zouden de sterren weer geluk brengen en tot dat tijdstip moest het paar geduld oefenen. En daarmee eindigde het tot nu toe jongste hoofdstuk vaneen romance, die als bewijs mag gelden, dat onze tijd toch niet zo nuchter is als vaak beweerd wordt. Drie jaar is het geleden, dat de Maharajkumar de „kroonprins” van Sikkim en de Amerikaanse Hope Cook elkaar dooreen toeval in het Windevmere Hotel in Darjeeling (India) leerde kennen. Voor Hope was ’t, zoals zij later bekende, liefde op het eerste gezicht. Grote tegenstellingen Inderdaad kan men zich nauwelijks een meer tegengesteld paar voorstellen. De prins is 38 jaar oud; zijn vader, de regerende vorst van het half autonome Himalajastaatje Sikkim, heeft hem reeds een aantal jaren geleden een groot deel van de overheidstaken overgegeven. Ofschoon de prins in India aan de technische hogeschool gestudeerd heeft is hij verknocht aan de oude tradities van zijn land. Als president van de Mahabodhi-Vereniging zet hij zich in voor het zuiver houden van de Boeddhistische leer en overleveringen Hii was al met een vrouw uiteen der beste Tibetaanse families gehuwd en uit dat huwelijk werden drie kinderen geboren. Zijn eerste vrouw stierf vier jaar geleden. Hope Cook daarentegen is een 21- jarige Amerikaanse schoonheid. Zij stamt uiteen familie uit de betere standen van New York en heeft de. meest exclusieve scholen bezocht. Toen haar ouders zich lieten scheiden, nam een bevriende diplomatenfamilie haar mee naar Teheran. Daar begon zij zich voor Aziatische kunst te interesseren. Later keerde zij naar haar vaderland terug en werd in verband met een „debutanten-bal” in het maatschappelijke leven ingeleid. Dank zij haar mooie uiterlijk, haar opleiding en niet inde laatste plaats het vooruitzicht ot> een flinke erfenis gold zij in New York als een goede partij. Maar Hope scheen voor het gezelschapsleven niet veel te voelen. Reeds haar medescholieren stelden vast, dat de gebruikelijke romances haar niet erg behaagden. Zij vond haar aanbidders veel te vervelend. Wat haar interesseerde, waren reizen en een daarvan voerde haar naar Darjeeling. Bevolking reageerde niet vijandig De ontluikende liefde tussen de prins en de Amerikaanse erfgename wierp ernstige problemen op. Sikkim is vijandig op vreemdelingen ingesteld. Hoe zou de regerende familie erop reageren, dat de kroonprins een buitenlandse en daarbij nog een Amerikaanse wilde huwen? Wat zou het volk ervan zeggen? . De onderhandelingen duurden maanden en werden in het geheim gevoerd, tot eindelijk de Maharadja zijn toestemming gaf. Zijn 150 000 onderdanen waren weliswaar verrast, toen zij het nieuwtje hoorden, maar zij namen het bericht meestal met enthousiasme op. Sikkim mag weliswaar aan het einde van de wereld liggen, maar ook daar heeft men reeds van het ~onmetelijk rijke” Amerika gehoord. De bruid uit het land aan de andere zijde van de oceaan, zo geloofde men in Sikkim voor het merendeel, zou het land grote welstand brengen en niet alleen dat, maar ook hulp tegen de Rood-Chinezen, die tot nu toe Sikkims grenzen slechts weinig respecteerden. Eindelijk was het dan zover. In het paleis van de landshoofdstad Gang. tok vond de verloving plaats. De bruidegom schoof de met diamanten bezette platina verlovingsring aan de rechter ringvinger van de bruid, terwijl zijn vader het paar een witzijden doek overhandigde, dat zijn toestemming voor de verbintenis symboliseerde. Astrologen bepalen huwelijksdatum Zowel de prins als zijn verloofde waren graag zo spoedig mogelijk getrouwd, maar in Sikkim bepalen nog altijd de astrologen de huwelijksdatum. In 1962, zo zeiden zij, zou het een zwart jaar zijn, waarbij zij in het midden lieten, of de sterren een hongerjaar als 1957 voorspelden of een Roodchinese invasie. Eerst het volgende jaar biedt weer gunstige aspecten voor een echtverbintenis van de troonopvolger. Hope Cook was niet erg boos op de astrologen. Zij besloot naar Amerika terug te keren om haar collegestudie in die tussentijd te beëindigen. Dit besluit nam zij slechts om haar tijd goed te gebruiken. De gedachte, New York voor altijd met Gangtok te verwisselen, maakt haar geen zorgen. --- Advertentie Voor-hei tere Boby-huidje rTBABYDERM STSg --- Onzichtbare grens tussen twee landen Schouwburg staat half in Canada, half in Ver. Staten, maar niemand merkt het Sinds meer dan 100 jaar is de 3986 mijl lange grens tussen Canada en de Ver. Staten uitgezonderd op enkele plaatsen niet eens uitgezet en door grenspalen aangegeven. Voor de bewoners der grensplaatsen is die grens dus onzichtbaar. Typisch voor zulke grensplaatsen zijn Derby Line inde V.S.-staat Vermont en Rock Island en Stanstead in de Canadese provincie Quebes. Als men in Canada of inde Ver. Staten spreekt van de „drie dorpen”, dan worden daarmede deze drie grensstadjes bedoeld. Gelukkig is noch inde Ver. Staten, noch in Canada iemand op de gedachte gekomen om een grensmuur of een prikkeldraadversperring aan te leggen, want het publiek in het Hashell-opera-gebouw bijvoorbeeld luistert op het grondgebied van de Ver. Staten, terwijl de acteurs op het toneel in Canada spelen. De bibliothecaresse van de leeszaal van Derby Line zit achter haar schrijftafel inde Ver. Staten, die tegenover de tafels van het lezende publiek staat, die zich op het Canadese territorium bevinden; en als een der kappers in Rock Island zijn winkeldeur uitstapt, om daar op de bank een beetje inde zon te zitten, dan bevindt hij zich inde Ver. Staten. De woonkamers van twee huizen in de Caswell Avenue in Derby Line liggen in twee verschillende landen en een hele serie farms hebben woonhuizen, stallen of bijgebouwen aan beide zijden van de onzichtbare grens. Voor iemand, die zijn ogen de kost geeft, is er echter ook een zichtbare grens. Door de dichte bossen bevindt zich langs de grens een gekapte strook van 12 meter breedte, die door Canadese en Amerikaanse houthakkers werd aangelegd. Verder is er ten zuiden van de Tomifobia-rivier een onopvallende grenspost. De meest onverwisselbare grensmarkering echter zijnde traditionele rode costuums der bereden koninklijke Canadese politie, en de khaki-uniformen der V.S. grenspatrouilles. Alleen ontmoet men inde bewoonde grensstreken zelden een rood jas of een man in khaki. Voor de 400 grensgangers, die hier dagelijks tussen Canala en de Ver. St. „pendelen”, bestaan geen grensformaliteiten. De kinderen passeren de grens naar hun gemeenschappelijke scholen, hun gemeenschappelijke speelplaatsen, en jong en oud neemt van de grens hoegenaamd geen notitie om bezoeken af te leggen. Des zondags beweegt zich een stroom van kerkgangers tussen de beide landen heen en weer. De smokkelarij is wegens de gelijke prijzen aan weerszijden zinloos. En de gemeenten, of ze nu aan de grens ligigen of door de grens verdeeld zijn, | behandelen hun gemeente-problemen binnen hun gemeenteraad, waarin geen mens vraagt, of de buurman Canadees of Amerikaan is. Ook grondbezit, dat zich over de grens uitstrekt, werpt generlei rechtsproblemen op. Zo is deze grens eerder een markeringslijn van historische betekenis dan een scheidende barrière tussen twee naties, wier burgers inde „drie dorpen” vreedzaam en ongeïnteresseerd in nationale problemen ineen gemeente samenwonen. ( Hier loopt de grens tussen Canada en de USA midden door de woonkamer vaneen huis. Wat, als ze uit prikkeldraad bestond of uiteen muur ? --- Advertentie lil OP % KINDEROGEN! g OUDERS ! Laat ze regelmatig controleren, en ga met Uw recept naar F. H. NIJENHUIS „De Verlichte Bril" Gedipl. Opticiën Mr. Horlogemaker --- Italiaanse metselaars record-vloekers De Osservatore Della Domenica heeft het resultaat gepubliceerd vaneen onderzoek, dat een zekere pater Reginaldo heeft ingesteld naar de „vloekgewoonten” van de Italianen. Uit dit onderzoek is gebleken dat de mate waarin er gevloekt wordt, samenhangt met het beroep, de streek waar men woont en de plaats waar men zich bevindt. Onder de arbeiders wordt het meest gevloekt, recordhouders zijnde metselaars. Voorts vloeken mannen (40 procent) meer dan jongelui (30 procent) en deze weer meer dan vrouwen (10 procent). In het zuiden van het land hoort men meer godslasterlijke taal dan in het noorden. Dergelijke taal wordt ook meer in cafés dan op de markf gebezigd. Kooplui vloeken minder dan vroeger. Onder militairen is het omgekeerde het geval, met uitzondering van de officieren en onderofficieren, die op hetzelfde peil zijn gebleven. Tenslotte is vastgesteld, dat er in het vervoersbedrijf enorm veel wordt gevloekt. --- ONS FEUILLETON Restaurant voor vrouwen Ana» ogen glinsterden. „Ik vind het a reuze-idee. Gut, wat zullen we h bekijks hebben.” Ze sloeg haar arm ziin hals en zei: „De ideeën van .JJh aanstaande man zijn toch maar e snderen vonden het eveneens ge>.En 8' En toen flapte J°sien er uit: bij wie het eerst een baby gebo- Wordt, die moet dan tracteren.” j)j. ® meisjes werden rood en keken !oi 8 naar Josien. „Gut, Josien, ever Grets spreek je toch niet?” meende Iv eet gênant der aangesprokene haalde haar schouke.s °P- „O nee? Nou ik hoop, dat ik ga hoor. Wat zeg jij, Joop? We ty atl meteen sparen voor een kindergeh. wat jij?” teJ°°P nam haar in z’n armen en kusjaar. „rk vind alles goed, schatje.” Grotendorst schraapte zijn keel. nu zakelijke, dames. Ans f* jullie natuurlijk al verteld, dat ne bereid bende hypotheek over te z'in &r>' Dus financiële moeilijkheden Vj. ,er dan in ieder geval niet meer. tïag n jullie het goed, dat Peter en ik d r mogelijkheden zullen zoeken om zaak te verkopen? Tenslotte is r man van het vak en ik heb dam We* wa* relat*es- Ik verzeker de Ve', 3 dat we zullen proberen er zo- öiogelijk geld voor te krijgen.” ® meisjes keken elkander aan. vroeg Frida. Uj °sien knikte. „Al was het morgen, O* schoon genoeg van dit vroulie„ ar°egie. Nee, dan teken ik toch Ans zei: „Natuurlijk vind ik het door B. J. TEN WESEPE best.” Greet knikte even, maar zei: „Ja, kinders, dat is heel mooi, maar ik neem aan, dat een restaurant, dat in bedrijf is, meer zal opbrengen dan een gesloten zaak. Ik stel voor, dat we onze zaak voorlopig nog even voortzetten.” Peter knikte. „Ja, daar heeft Greet gelijk in. Overigens, dat is misschien een kwestie van enkele weken.” „Daar komt nog bij, dat we ook nog ergens moeten wonen tot ons huwelijk,” vond Frida. „Dus tot half mei blijft het nog van ons. Althans, onze vertrekken boven.” Jan Grotendorst wuifde met zijn hand. „Dat is toch maar een bijkomstigheid. Hoofdzaak is, dit restaurant zo voordelig mogelijk kwijt te raken. Oké, Peter en ik zullen daarvoor ons best doen.” „■En nou geen gezanik meer over zaken,” riep Josien uit. „Vooruit, we vieren vannacht toch zeker onze verloving? Schenk eens in, jongens, het is op kosten van de zaak. Geneer je niet. En wie zingt er eens een liedje?” „Ja, vooruit, jongens,” stookte Ans mee op. „Doe ook eens wat voor de kost. Wie vertelt eens een leuke mop? Of wie weet wat anders, waar we om kunnen lachen?” Wim Postma keek verlegen. „Zingen kan ik niet, mensen, maar ik kan wel een cabaretliedje van Annie M. G. Schmidt, dat ik laatst eens hoorde door de radio en dat wel een toepasselijk is op op de dames hier. Op voorwaarde, dat niemand kwaad zal worden, wil ik het wel voordragen Ik vond het namelijk zo aardig, dat ik de tekst opgevraagd heb. Ik ken ’t nu uit mijn hoofd.” „Als het een net liedje is ” begon Josien. Frida legde beschermend haar arm om Wim. „Mijn man kent alleen nette liedjes,” verklaarde ze. „O ja, dat is waar ook,” knikte Josien grinnikend, „hij is inspecteur van politie Dat zijn allemaal nette mensen nietwaar?” Greet keek haar van terzijde aan. „Josien, wat ben je weer hatelijk.” Maar Josien knipoogde naar Postma. „Een klein steekje onder water, dat mag wel, he Wim?” „Je mag ook stuk geraamte in unifrm zeggen,” lachte deze, en toen kreeg Frida een kleur. Josien schudde maar hoofd. „Nee, in je colbertje zie je er uit als een heer. Nou, heer, laat horen dat moppie van je.” Postma stond op en begon: „De titel is „wereld zonder mannen” en ...” „Dat was voorheen onze wereld,” lachte Ans. „Stii nou,” riep Frida uit. Postma ging verder: „Wat zu het fijn zijn als we zonder ze konden, alleen maar katten en een paar honden. O, zonder mannen zou het heerlijk rustig wezen, We zouden aldoor interessante boeken lezen, We zouden over interessante dingen spreken en Ons hart zou niet mer breken. Ja, ’t zou allemaal wel heel erg fraai zijn, maar ’t zou zo saai zijn, het zou erg saai zijn, het zou afschuwelijk saai zijn, dus We zullen de mannen wel moeten nemen zoals ze zijn, zoals ze zijn. Met al hun ingewikkelde problemen zoals ze zijn, zoals ze zijn. Ze worden ieder jaar infamer, ze worden rr;et de dag polygamer, maar we krijgen ze natuurlijk op de lange duur wel klein en we nemen ze zoals ze zijn. We behoefden nooit meer hoge hakken te dragen, alleen maar lage, die lekkere lage. We hoefden nooit meer aan de slanke lijn te denken voor al die Jannen en die Wimmen en die Henken, voor al die manen met hun misselijke streken en ons hart zou nooit meer breken. Ja, ’t zou allemaal wel heel erg fraai zijn, maar ’t zou zo saai zijn, het zou erg saai zijn, het zou afgrijselijk saai zijn dus We zullen de mannen moeten nemen zoals ze zijn, zoals ze zijn. eMt al hun ingewikkelde problemen zoals ze zijn, zoals ze zijn. Ze worden ieder jaar infamer, ze worden ieder jaar polygamer, maar we krijgen ze natuurlijk op de lange duur wel klein, en nemen ze 1 zoals ze zijn.” Toen Wim klaar was, boog hij even en de anderen klapten luid. „Bravo, lieverd,” zei Josien, „dat heb je netjes opgezegd. En vooral dat laatste was klare waarheid. We krijgen jullie op de lange duur wel klein, reken maar.” I Joop trok aan haar arm. „Hé, zeg, vergiste jij' je niet?" „Waarom?” „Je zei lieverd tegen Wim.” ”0, dacht jij soms, dat jij het monopolie kreeg? Niks hoor. Ik vind ze allemaal lief; Wim, Jan en Peter ook. En jou natuurlijk. Maar dat weet je al, dus dat hoef ik niet meer te zeggen. Als we straks getrouwd zijn, vormen we eigenlijk één grote familie Jongens, dooreen leuke samenloop van omstandigheden zijn we bij elkaar gekomen. En we hebben het plan om op dezelfde dag te trouwen. Oké. Maar daarna? We blijven toch ook daarna vrienden, he?” „Allicht.” Daarover was iedereen het eens. „En toch is dat restaurant voor vrouwen van jullie wel ergens goed voor geweest, dames,” zei Peter. „Zo?” Greet keek hem nieuwsgierig aan. Hij knikte. „Ik mag dat nu wel zeggen. Nog voor jullie begonnen hier, heb ik Greet gevraagd, of ze met me wilde trouwen. Maar Greet weigerde. Weet je wat ze toen zei? Ze zei: Ik heb een hekel aan de mannen, maar jij bent een uitzondering. Ik mag je wel, maar trouwen doe ik niet meer Eén keer is voor mij genoeg geweest. Wel, kort daarna ging ze weg en begon dit restaurant. Ik dacht: laat maar betijen. Ik moet me sterk vergissen, als ze overeen poosje niet eens even komt overwippen naar haar Oude baas. Het heeft wel een hele tijd geduurd, maar van de winter kwam ze toch. Geheel onverwacht op een dinsdagmorgen. En toen wist ik het al: dat vruwtje krijg ik wel..” Greet gaf hem een duw. „Wat een verbeelding....” Peter nam haar in zijn armen: „En als je nu niet heel gauw zegt: lieve Peter, ik houd erg veel van je, dan neem ik je voor de rest van ons feest op m’n schoot en kom je er niet meer af.” Ze keek hem lachend aan. Toen knipoogde ze en zei: „Lieve Peter, ik houd erg veel van je ” meteen ontglipte zt zijn armen, sprong van haar stoel, en stak een tong tegen hem uit, terwijl ze er aan toevoegde; „over twee maanden!” Hij stak dreigend een vinger omhoog „ Wacht maar rakker, ik krijg je nog wel.” Wim Postma keek op zijn horloge en stond op. „Mensen, het is bijna half vijf. Hoe denken jullie erover?” „Een paar uurtjes slapen lijken me wel,” zei Peter. „Om negen uur moet ik weer open zijn.” Ans sprong op. „Nog één glaasje, jongens, en dan brengen we een toast uit de laatste op ons restaurant voor vrouwen.” En dat deden ze. Het afscheid daarna duurde nog wel even, maar toen de torenklok vijf slagen liet horen, stond tenslotte Jan Grotendorst ook op straat en stapte met Peter ineen taxi. Frida sloot de deur, toen de wagen uit het gezicht verdwenen was. Ze draaide zich om en leunde met haar rug tegen de deur. Ze keek de andere meisjes aan en zei: „Weet je, wat ik nu de leukste mop vind van dit alles?” „Nou?” „Dat we morgen weer uitsluitend vrouwen bedienen in ons vrouwenkroegie.” „Het was in het begin wel leuk,” zei Ans nadenkend, „maar ik ben het toch met die vrijer van Frida eens: Het was afgrijselijk saai zonder man. Wat ben ik blij, dat ik m’n Jan heb. EINDE ---