Volgende week vrijdag bij Mata Hari Robinson Cruiser in Winterswijk Robinson Cruiser, een nieuwe veelbelovende Nederlandse groep, komt volgende week vrijdag naar Winterswijk. De gezamenlijke jongerencentra hebben R.C. weten te strikken voor een optreden in Mata Hari. De aanvang van het concert is negen uur. Vandaag in Gaddegad uitgebreide informatie over deze nog jonge groep, die binnenkort verschijnt met de single "Paris Girls” en de elpee ”Catch A Thrill”. Het plan zat al bijna twee jaar inde pen, de afgelopen maanden lag het inde ijskast en nu is Nederland een formatie rijker: Robinson Cruiser. In tegenstelling tot veel nieuwe bands bestaat deze groep uit vier geroutineerde muzikanten, die de afgelopen twee jaar in alle rust en met veel overlegde plannen voor deze band hebben ’samen-, gesmeed’. De twee bekendste muzikanten zijnde broers Jan en Hans Hollestelle (respectievelijk bas en gitaar), die als sessiemuzikant op veel platen te horen zijn en die o.a. samen inde groep Spin hebben gezeten. Jan was recentelijk nog te horen als bassist in' de begeleidingsgroep van Margriet Eshuijs. Naast Jan en Hans maken twee buitenlanders deel uit van Robinson Cruiser: zanger en gitarist Robin Lent en de Zwitserse drummer Tommy Bachman. Robin komt uit Amerika en heeft inde loop der jaren erg veel dingen gedaan, waarvan 300 optredens met Hair en een solo-LP het meest in het oog springen. Hij schrijft erg veel nummers voor Robinson Cruiser samen met Hans en Jan. Tommy kwam vijf jaar geleden van Zwitserland naar Nederland. Hij speelde o.a. in Udell’s People, deed eveneens veel sessiewerk en speelde ook inde begeleidingsband van Daniël Sahuleka. Hij werd ongeveer anderhalf jaar geleden gevraagd door de andere drie die toen al druk plannen maakten. --- Nieuwe elpee Joe Jackson Joe Jackson is geen onbekende meer in Nederland. Dat komt door zijn elpees ”Look Sharp” en ’Tm The Man”, die in 1979 verschenen en zeker ook door zijn concerten in ons land en het succesvolle optreden op Pinkpop dit jaar. Joe wordt nu dus ook niet meer met anderen vergeleken, zoals aanvankelijk nog wel gebeurde, bijvoorbeeld met Elvis Costello. ”Beat Crazy”, de nieuwe langspeler, staat overigens nu officieel op naam van de Joe Jackson Band. Terecht, want het viertal, dat al vanaf het begin in de zomer van 1978 bij elkaar is, vormt een hechte eenheid. Dat zijn dan, behalve Joe zelf, Graham Maby (zang en bass), Dave Houghton (zang en drums) en Gary Sanford (gitaar). Op volstrekt eigen wijze benadert de Joe Jackson Band de rockmuziek. Zelf zijn ze daar heel bescheiden over, gezien de tekst op de binnenhoes: ”Deze LP is een desperate poging iets zinnigs te maken van rock & roll. Diep in ons hart wisten we,- dat dit gedoemd waste mislukken. Blijft de vraag, waarom we het geprobeerd hebben'. ”Beat Crazy” telt elf nieuwe songs van Joe. De teksten en de manier waarop Joe ze zingt duiden vooral op ’de boosheid’ van deze bijzondere Engelsman. Er zijn een heleboel zaken zoals intolerantie en valse schijn in het alledaagse leven, die Joe niet bevallen. Soms vertelt hij zijn boodschap beheerst, in rustig tempo, zoals >n ”One To One” en ”Battleground” (opgedragen aan Linton Kwesi Johnson!), soms ongeremd fel en snel (”Mad At You” en ”Someone Up There”). Meestal echter doet hij rustig zijn verhaal om in het refrein stevig uitte halen: ”In Every Dream Home (A Nightmare)”, ”Pretty Boys” en ”Fit”. ”Beat Crazy” is indrukwekkend, ondanks (of dankzij) de betrekkelijke eenvoud van de ook nu weer beperkt gehouden muzikale omlijsting en de bijna ’live’ registratie van het geluid door producer Joe Jackson himself. --- D E ANGANG Dankzij het uitstekende weer is de dropping ook dit keer weer uitstekend verlopen. Voor sommigen was de afstand misschien net iets te ver maar iedereen kwam toch redelijk op tijd binnen. Eerste werd de groep van Rob Holweg, tweede de groep van Jan Aalbers en als derde kwam de groep van Henry Oonk binnen. De prijzen kunnen zaterdagavond worden afgehaald. Zaterdagavond is er weer het vraagteken, of beter gezegd een film, dit keer met veel muziek. Dan zoeken we nog een aantal jongeren dat wil corresponderen met jongeren uit de DDR of Finland, mocht je hier voor voelen neem dan even contact op met Den Angang. --- Rory en vingers op live-elpee’s Er lopen heel wat artiesten rond die je nooit op de radio zult horen en die het voornamelijk van live-optredens moeten hebben. Daaronder bevinden zich o.m. Stiff Little Fingers en Rory Gallagher. Zowel SLF als Gallagher komen uit lerland en van zowel SLF als Gallagher is en live-elpee op de markt gebracht, die de fans met open armen zullen ontvangen. Stiff Little Fingers was in april dit jaar nog in Nederland en dit gebeuren bleef niet onopgemerkt bij pers en publiek. Hun optreden in o.a. Paradiso was een doorslaand succes. De eerste elpee ’lnflammable Material’ en de single ’Suspect Device’ betekenden voor Jake Bums (zang, gitaar), Henry Cluney (gitaar, zang), Ali Mc-Gordie (bas) en Jim Reilly (drums) de vestiging van hun naam in eigen land. Het feit dat een Noord-lerse band uit de sloppen van Belfast met zoveel felheid het probleem Noord-lerland in hun songs naar voren bracht was genoeg aanleiding voor heel wat opschudding inde Engelse new wave wereld. Dat de boys nog konden spelen ook, was natuurlijk helemaal te gek. Op hun tweede elpee ’Nobody’s Heroes’ bleek dat SLF nog veel meer deuren zag waar tegen aan geschopt kon worden, de Engelse vlag (misplaatst chauvinisme), racisme etc. In november komt de groep weer in Nederland optreden, maar inde tussentijd is daar ’Hanx’, opgenomen inde Rainbow (Londen) en Friars (Aylesbury). Op de plaat staat een selektie uit materiaal van de eerste twee SLF elpees. Wat moet er nog over Rory Gallagher gezegd worden wat al niet vele keren is verkondigd? Als men Jimmy Hendrix nog steeds wil beschouwen als de gitaarprins van deze eeuw dan behoort Gallagher toch zeker tot de hoogste adel! De kleine, bescheiden ler speelde zich inde zestiger jaren reeds inde kijker met de groep Taste en heeft sinds hij solo is gegaan bewezen dat de gitaar zijn domein is. De studio-platen van Gallagher zijn doorgaans van goede kwaliteit, wat hij te danken heeft aan de formule gitaar, bas en drums, die voor Rory het beste op gaat. Vanaf het begin werd hij vakkundig bijgestaan door basgitarist Gerry McAvoy. De drums waren nogal onderhevig aan veranderingen maar uiteindelijk is gebleken dat Ted McKenna de langste en beste adem had. De korte tijd dat Gallagher met een toetsenist heeft gewerkt bleek niet erg succesvol. Gallagher heeft dat goed gemaakt met de studioplaat ’Top Pnority’, die onverdeeld goede kritieken kreeg. Echter, hoe sterk een studioplaat van hem mag zijn, Gallagher is een act die live het beste uit de bus komt. De stille jongen wordt odeens een vulkaan die tijdens solo’s tot eruptie komt. Stage Struck is dan ook een welkome plaat die voor genoeg vuurwerk zal zorgen. Gallagher live is Gallagher op z’n best! --- Advertentie Heb je iets te zeggen.... doe het dan in Gaddegad --- The Fools: te gek goed! In het begin van het jaar 1979 er vele geruchten omtrent een nieuwe groep uit Boston, namelijk The Fools. De band had een parodie op tape opgenomen van de hitsingle ’Psycho Killer’ van de Talking Heads’, die de titel had' ’Psycho Chicken’. lemand van de lokale radio aldaar zag de band optreden in een kleine club in Noord-Boston en vroeg een kopie van het nummer ’Psycho Chicken’ om dat in zijn programma op de WBCNFM in Boston te draaien. The Fools namen het nummer thuis op een eenvoudige tape-deck op en gaven het aan de discjockey. Na een keer draaien kwamen er zoveel telefoontjes, zodat de song ook meer airplay kreeg. Andere lokale stations begonnen de tape ook te draaien en kregen soortgelijke reacties. Binnen enkele maanden waren zij de meest gevraagde band van de radiostations en traden in heel New England op met uitverkochte zalen. Uiteraard kwamen de verhalen ook bij de diverse platenmaatschappijen terecht en vele afgevaardigden hiervan kwamen dan ook naar de concerten van de Fools kijken. Zij verwachten dat de Fools een parodiegroep was en waren dan ook zeer verbaasd door het feit dat ze te maken hadden met een zeer bedreven formatie, die een frisse, nieuwe benadering had van de rock ’n roll. De Fools brachten een ander nummer op tape uit – dit keer geen parodie – met de titel ’lt’s a night for beautiful girls’. Deze song kreeg dezelfde reaktie en kreeg veel airplay. Op 30 juni 1979 lukte het EMI-America om de band inde studio te zetten en hen enkele nummers te laten opnemen. Nadat EMI de nieuwe tape had gehoord was zij zo enthousiast dat zij The Fools het volgende voorstel deden: Elpee opnemen op hun eigen voorwaarden en zij konden als voorprogrammma optreden van de Knack op hun nationale tournee. The Fools accepteerden dit voorstel en het werd een groot succes. Rich Bartlett – gitaar, vocalen; Doug Forman – bas, vocalen; Mike Girard – leadvocalen; Chris Pedrick – drum; Stacey Pedrick – gitaar. Hun debuutelpee 'Sold Out’ is al een tijdje uit. --- Knipoogjes Opgepakt na ophangen van affiches: ”Stop Dodewaard” riep de politie tegen de plakkers. Ondernemingsraad bij Philips wordt zoet gehouden: Zeker met Molenaar’s kindermeel. Gemeente koopt oude graanmolen op Zonnebrink: Ditmaal maalde de ambtelijke molen eens snel. Uitbreiding smederij Navis heel onzeker: Zieverink kwam bij de provincie vast niet ijzersterk over. Gemeente steunt nieuwe voetbalclub in Woold: Misschien kunnen jullie de doelpalen van Kotten wel overnemen? Nieuwe zaak voor Mennink-Veldboom: letsoebietsie groter. Nog geen flatje verkocht van appartementencomplex: Frerikssof. Winterswijkse M.E.-agenten kregen plastic broekje: Een heel (ba)byzonder team agenten. Verwarmingsindustrie Gelderland dicht: Zou directeur Ouwersloot er nog wel warmpjes bijzitten? Geen grote ijsbaan in Winterswijk: Die is van de 400 meterbaan Bij Alma meer woningbouw mogelijk: Almere. Gemeenteraadwas op bezoek in Bocholt: Zogenaamd een excursie, maar het ging alleen om de kermis. Ziekenfonds schonk Pronsweide duur busje: Och Zo! Weer twee straten erbij met vogelnamen: Vreemde vogels, daar op het gemeentehuis. Commissie wil woon-winkelflat Markthoek noemen: Hoe komen ze er toch op? (Na twee uur vergaderen). --- jeugd soos chi chi club nieuws Film Vanavond wordt inde Chi-Chi de maandelijkse film vertoond, de aanvang is als altijd om negen uur. Volley Morgen organiseert de Chi-Chi een volleybaltoernooi. Dit mixed-toernooi wordt inde Leao-sportzaal gehouden. Er nemen tien teams deel, afkomsting van I’varca Lintelo, Ruimte, Gauwe Geit, Koperen Pomp en Chi-Chi. Het toernooi begint om elf uur en duurt tot vier uur. Na afloop vindt de prijsuitreiking plaats inde Chi-Chi-Club. Morgenavond en zondagmiddag is de Chi-Chi gewoon geopend. Volgende week vrijdagavond organiseert de Chi-Chi zelf geen activiteiten in verband met het optreden van de groep Robinson Cruiser in Mata-Hari. Zaterdag 1 november wordt de jaarlijkse wijnavond gehouden. Kerstexpositie Evenals vorig jaar wil de Chi-Chi rond de Kerst een expositie houden, bestaande uit werk van een ieder die zin heeft om eens iets van zijn werk te laten zien. Of het nu schilderijen zijn, tekeningen, foto’s of iets anders is niet belangrijk, alles is welkom. Reacties van mensen die belangstelling hebben, worden bij de Chi-Chi met belangstelling tegemoet gezien. Zondag 2 november om drie uur zal er met de mensen die belangstelling hebben voor de expositie over de verdere opzet worden gesproken. --- Punilux is gewoon heel bizar Een van de meest bizarre groepen die de laatste tijd in Engeland opkwamen is Punilux, ofwel, zoals hun naam officieel luidt Punishment of Luxury. Achttien maanden geleden werd de groep in Newcastle opgericht. Zanger Brian Bond en gitarist Nevilluxury voor het gemak Nev genoemd, hadden samengewerkt ineen theatergroep met de naam Mad Bongo. Daarvoor had Brian zich op alle mogelijke manieren met theater beziggehouden – van toneelknecht en figurant tot het spelen van rollen in allerlei soorten stukken. Nev had zich daarvoor enige jaren in India opgehouden, waar hij aan de Indian School of Music sitar en bewegingsleer studeerde. De ritmesectie van de groep bestaat uit bassist Jimmy Giro, die uiteen popbandje (’never again’, zoals hij daar zelf over zegt) en drummer Steve Sekrit, terwijl er sinds kort als vijfde bandlid toetsenist gitarist Mei Kaballa bij zit. Het spreekt vanzelf dat Punilux veel theatrale aspecten in hun optreden verwerken. Een bizarre opeenvolging van sferen wordt via kostuums en belichting over het publiek uitgestort, dit ondersteund door even vervreemdende muzikale structuren en teksten waarin de toekomst vaak centraal staat en veelal vervat wordt in onheilspellende bewoordingen. Na een paar singles die alleen in Engeland uitkwamen is er nu een elpee verschenen "Laughing Academy” en de theatrale kwaliteiten van de Punilux show klinken bijvoorbeeld zeer goed door ineen song als ’Obsession’. Het is het verhaal vaneen sexmaniak, gevat ineen gezongen dialoog tusen Brian Bond als de verkrachter-moordenaar en Nev, die zowel het smalende oordeel van de door de sensatiepers opgevoede doorsneeburger verwoordt als het alter ego van de verkrachter. Hun toekomstvisies komen het meest duidelijk tot uiting in songs als 'The Puppet Life’, waarin machines de mens beheersen en de normen voor menselijk gedrag bepalen en het omgekeerde daarvan in the ’British Baboon’ waarin ze vertellen hoe de wereld zich regressief verwijdert van de automatisering en weer ineen soort jungle tijdperk terecht komt. Het zal niet moeilijk zijn je hier alle mogelijke toneeleffecten bij voor te stellen en die worden dan ook volledig benut. ---