Nederlander in Duitschland onschuldig in arrest. Naar wordt gemeld, is de heer C. G. uit Tilburg, vertegenwoordiger van de Nieuwe Tilburgsche Courant, die op 12 Juli j.l. zijn vijfjarig zoontje naar een kennis in Duitschland wilde brengen en te Duisburg werd gearresteerd wegens vermeende overtreding der deviezenbepalingen, na het voltooide onderzoek, waaruit zijn onschuld bleek, Vrijdagavond op vrije voeten gesteld en Zaterdag te Tilburg teruggekeerd. --- Advertentie Vakantie. F. HAUSBRAND: De Kampeerwagensport f 1.25 J. C. DE „VRIES: Nederlanders leert wandelen f 0.65 G. KRAMER: Omhoog, de bergen in f 0.75 B. TEN BROEKE HOEKSTRA; Met de auto op reis f I. Boekhandel de Boer AALTEN. --- Het raadsel van het onbewoonbare huis. Naar het Engelsch bewerkt door THEA BLOEMERS. (Nadruk Verboden). 17) Ze keerde zich om als wilde ze vertrekken en vroeg toen met opzettelijke onverschilligheid : Bent u nog iemand tegengekomen, mevrouw, mijnheer Julian of zoo ? Ik heb mijnheer Miller gesproken. Het viel Ellen klaarblijkelijk tegen en ze kon niet nalaten haar teleurstelling te luchten. Ze zeggen, dat hij een Duitscher is ; ze mogen hem niet erg, klonk het schamper. Waarom niet ? wilde Amabel weten. Te stroef en te hoekig in zijn manieren, en aldoor maar heen en weer vliegen naar het buitenland. Ik vind altijd iets scheefs aan menschen, die d’r eigen land niet goed genoeg vinden, voegde ze er op afkeurenden toon bij- Ik zei gisteravond nog tegen Eliza Moorshed : als het de bedoeling was geweest, dat we in het buitenland woonden, dan waren we d’r wel geboren ook. , Misschien is hij wel in het buitenland geboren, schertste Amabel., je zei immers juist, dat hij een Duitscher is ! Maar nu mag je wel hard loopen, Ellen, anders is het stikdonker. Ellen keek naar het raam en er kwam een algeheele verandering over haar. Haar ontembare babbelzucht maakte plaats voor zichtbaren angst en het was een héél bescheiden en nederig persoontje, dat vroeg : Misschien zoudt u wel met me mee willen gaan tot aan de deur, mevrouw ? Ik heb zoo’n hekel aan die hall. Amabel deed haar uitgeleide tot aan de voordeur. HOOFDSTUK XVII. Toen Amabel weer naar boven ging, maakte een gevoel van verlatenheid zich van haar meester. Ze nam haar drie olielampen, stak ze aan en plaatst er een beneden, een inde gang en een in haar eigen slaapkamer. De lamp inde gang stond op een klein tafeltje tusschen de twee slaapkamerdeuren. Zij overtuigde er zich van, dat de pitten schoon en gelijk waren. De telefoon ging, juist toen zij zich afvroeg, waarom Jenny zoo laat met de thee kwam. Zij luisterde en hoorde Juilan’s stem: Ben jij daar, Amabel ? Ja, antwoordde ze en zij had het gevoel dat de naam, zoo uitgesproken als Julian het deed, heel intiem klonk. Ze was blij, dat niemand kon zien, hoe ze bloosde. Alles in orde ? Ja, best. Er volgde een pauze ; toen, aarzelend : Ik wou je eigenlijk nog wel graag even spreken. We konden zoo slecht praten, waar je zuster bij was Ik bedoel over die gebroken ruit en zoo. Ze lachte. Bedoel je, dat je graag wou, dat ik je op de thee vroeg ? Mag ik ? Ja, natuurlijk. De thee stond klaar, toen hij kwam. Toen de kopjes gevuld waren, boog hij zich naar voren in zijn stoel en vroeg : Nu, en ? Dat mag i k wel vragen, glimlachte de gastvrouw. Ze zat te breien, de naalden klikten ijverig. Goed, dan zal ik beginnen. Ik ben het met je eens, dat Dapper niet door de ruit gesprongen is. lemand heeft haar ingcclrukt met het sofakussen en op zijn hoogst is Dapper later door het gat gesprongen. , Dat moet toch wel, meende Amabel. lemand kan hem ook door de deur uitgelaten hebben. Wie zou die iemand dan moeten zijn? Tja, Brownie komt niet voor verdenking in aanmerking en Ellen was er niet; jij hebt het niet gedaan, dus blijft hier in huis niemand over dan Jenny. Is het zeker, dat Jenny het niet gedaan kan hebben ? Ik kan me niet voorstellen waarom ze zooiets zou doen ! —, Misschien wil ze je het huis wel uit hebben. Dat lijkt me haast niet aan te nemen, wél vraag ik me af of ze niet slaapwandelt. Hoe kom je daarbij ? Ik dacht het vanmorgen, omdat Agaath zich verbeeldde, dat ze Jenny vannacht haar kamer had zien binnenkomen. Hoe dan ? Wanneer ? Amabel deed hem het verhaal. Het eenige bezwaar tegen mijn veronderstelling zijn die knippen op de deuren, besloot ze. Anders zou ik er van overtuigd zijn, dat Jenny slaapwandelde. En als het Jenny nu eens niet geweest is ? Ja, dan weet ik het niet. Het duurde even eer Julian sprak. Hij dacht aan de woorden, die Jenny had uitgesnikt : „Ik heb Annie gezien, i n de kamer van juffrouw Georgina . Zou hij het aan Amabel vertellen ? Maar hij zweeg. Ze had een eenzamen nacht voor -den boeg waarom zou hij haar noodeloos verontrust£n— Misschien heb je den spijker op den kop geslagen, verbrak hij ten slotte op luchtigen toon de stilte. ' Het is in ieder geval een mogelijkheid. Weet je hoe detectives te werk gaan? Je laat alle menschen inde buurt de revue passeeren en dan neem je de alleronwaaiv schijnlijkste. Dan is het Susan Berkeley, verklaarde Amabel vroolijk en er kwamen kuiltjes in haar wangen. , Ik zou Susan wel eens als spook willen zien. Ik geloof, dat ik voor Edward zou stemmen, opperde Julian, of Bronson, of dien onnoozelen stakker vaneen Miller. Eigenlijk zijn ze allemaal even onwaarschijnlijk. In het dorp zouden ze Miller met zoo onwaarschijnlijk vinden, antwoordde Amabel. Ellen zegt, dat ze hem als een eenigszins verdacht individu beschouwen, omdat hij nogal eens naar het buitenland gaat. – En ik dan ? lachte Julian. O, van jou houden ze en van Miller moeten ze niets hebben. De stakker zei Julian meewarig, en toen weer plotseling ernstig. Maar zeg, we moesten het toch nog eens met Dapper probeeren. Als we hem eens boven aan de trap vastbonden, dan kan er niemand naar boven of beneden. En als je hem noodig mocht hebben, is hij bij de hand. Maar laat hem niet van den ketting. Bel mij liever op, als hij drukte maakt. Ik wil nu wel eens eindelijk weten, hoe de vork inden steel zit. Goed, stemde Amabel toe. Het idee, Dapper inde buurt te hebben, was toch wel prettig ; straks, als Julian weg was, zou het weer zoo heel stil, zoo heel eenzaam zijn in huis. Julian wandelde naar het kasteel en vroeg juffrouw Bronson te spreken. Hij werd in het vertrek gelaten, dat zijn moeders zitkamer was geweest en vond het minder veranderd dan den salon. De stoelen waren opnieuw bekleed en de wanden waren grijs, maar het zag er bewoond, gezellig uit. Er brandde een helder vuur, er stonden bloemen, oo een tafeltje zag hij een naaimandje. Hij zat nog rond te kijken, toen de deur openging en mademoiselle Lemoine binnenkwam. Angela is een paar dagen naar Londen, vertelde ze. Wilde u haar speciaal spreken ? O, neen, was het bescheid. lk kwam om Dapper. Ik zou hem graag nog een kans geven. Mademoiselle Lemoine ging bij het vuur staan en warmde een sierlijk voetje. Ze zag er in die houding heel aantrekkelijk uit. , O, wat vreeselijk jammer, zei ze spijtig. _ We hebben Dapper niet meer. Niet ? Neen Angela had een bod op hem en ik heb haar eigenlijk zelf aangeraden erop in te gaan. Sinds hij dien nacht door het raam was gesprongen, was hij heelemaal veranderd : het leek dezelfde hond niet meer. Hoezoo ? vroeg Julian. – Hij was zoo stil en zoo schrikachtig... Ik zei tegen Angela: Doe hem maar weg ; als hij ergens anders heengaat, vergeet hij het misschien. Julian keek haar aan. Wat zou hij dan moeten vergeten, dacht u ? Zij spreidde de handen uit. , Hoe zou ik dat weten ? En als ik eerlijk mijn opinie zeg, voelt u zich misschien beleedigd. Neen, heusch niet, beloofde Julian. Zegt u het me, alstublieft. Goed dan, hernam ze, hem van terzijde opnemend, ik denk, dat hij inde villa ergens van geschrokken is. Dieren hooren en zien soms meer dan wij, maar ze kunnen het niet zeggen. Ik voor mij houdt het er voor, dat Dapper iets gezien heeft in dat oude huis van u, mijnheer Forsham. Julian staarde met een strak gezicht in. het vuur. Enfin, de hoofdzaak is, dat ik hem niet meer krijgen kan, merkte hij op. Is er misschien een andere hond, dien ik zou kunnen koopen ? Helaas niet. Ik dacht, dat lady Susan het over twéé had dat er twee te koop waren. Miss Lemoine schudde het hoofd. Voor zoover ik weet, wil Angela er geen missen, zei ze. Ze keek hem vol aan en hij zag, dat haar oogen donkerbruin waren. Een hond is een goede vriend, is het niet ? Beter dan een man. Mannen begrijpen nooit. Julian kreeg het gevoel, dat die bruine oogen hem iets wilden vragen; er was zoon dringende, volhardende uitdrukking in. ""Even bleef ze zwijgen, zuchtte en vervolgde toen zacht: Een hond is een veel veiliger vriend. Julian vertrok met min of meer verwarde indrukken. Hij vond mademoiselle Lemoine even raadselachtig als interessant. Toen hij langs het hek van de villa ging, aarzelde hij een oogenblik, maar al spoedig sloeg hij het pad naar de tuinmanswoning in. Het huisje lag in donker. Hij maakte licht en ging naar de telefoon. HOOFDSTUK XVIII. Ik heb Dapper niet kunnen krijgen, ze hebben hem verkocht. Amabel deed haar best geen teleurstelling in haar stem te laten klinken. Nogal plotseling, hè ? zei ze. Ja, en een beetje eigenaardig ook. Den vorigen keer sprak ik Angela, maar die is naar Londen en miss Lemoine stond me te woord. In ieder geval het beest is weg, niets aan te doen. O, het komt best in orde, hoor ! klonk het luchtig. Een pauze. Toen sprak Julian : Ik kom morgenochtend wel even kijken. En daarmee was het telefoongesprek ten einde. (Wordt vervolgd). --- Gemengde berichten. De Prins te Oldebroek. Prins Bernhard heeft Vrijdag zijn bezoek aan het artillerie schietkamp te Oldebroek voortgezet. Dien dag was in het kamp ook aanwezig de inspecteur der artillerie generaal majoor J- H. Carstens. Acht uur was het toen de prinselijke standaard opnieuw in het kamp geheschen werd. De prins heeft evenals Donderdag verschillende schietoefeningen bijgewoond en uiteen betonnen onderkomen de uitwerking van de schoten gevolgd. Ook op dezen dag is weer geschoten op de rolschijven. Prins Bernhard heeft niet, zooals aanvankelijk inde bedoeling lag de lunch in het kamp gebruikt maar vertrok tegen één uur weer naar het Loo- Tegen zeven uur ’s avonds is Prins Bernhard wederom inde legerplaats Oldebroek gearriveerd. Kameraadschappelijk diner. Hij heeft toen aangezeten aan het diner, hem door de officieren van het corps rijdende artillerie en die van het artillerieschietkamp aangeboden. Nadien heeft de Prins de avondoefeningen van het korps rijdende artillerie bijgewoond en tegen half twaalf keerde Z.K.H. naar het Loo terug. Om negen uur Zaterdagmorgen is de Prins inde Legerplaats weergekeerd. Het bezoek droeg wederom hetzelfde karakter als de vorige dagen. Eerst woonde de Prins schietoefeningen bij en daarna bezichtigde hij de geheele inrichting van het kamp, waarbij de commandant van de legerplaats, kapitein A. L. J. de Pauw, hem van voorlichting diende. Inde militaire tehuizen. Het slot van het Prinselijk bezoek aan het Schietkamp voor dezen dag gold de beide militaire tehuizen, het RK. en het Prot. Christelijke. Het R.K. tehuis zag er met vele bloemen feestelijk uit. Ter begroeting was hier aanwezig de hoofdaalmoezenier mgr. J. J. J. Noordman, de directeur van het tehuis. Ook de prefect van het tehuis, de heer J. A. R. van lersel en echtgenoote waren aanwezig. Mgr. Noordman heette den Prins met enkele woorden welkom en zeide, dat de soldaten in het Prinselijk blijk van belangstellnig zeker een aansporing zouden vinden, geregeld het tehuis te bezoeken. Na zijn bezoek betuigde de Prins zijn groote tevredenheid over de inrichting van het gebouw. In het Prot. Christelijke tehuis, aan de andere zijde van den weg, was het ook merkbaar, dat men hoog bezoek verwachtte. Voor het bestuur waren aanwezig de legerpredikant ds. P. Bootsma, de burgemeester van Oldebroek, de heer A. Bakker en ds. N. G. Kerssies, Geref. predikant te Wezep. De huisouders T. Dijkstra en echtgenoote waren natuurlijk ook aanwezig. Voor den ingang van het gebouw sprak ds. Kerssies den Prins toe en zeide, dat dit bezoek de voortzetting vormde vaneen jarenlange traditie. Immers ook de andere leden van het Koninklijk Huis hebben van tijd tot tijd van hun belangstelling in het wel en wee der Prot. Chr. tehuizen doen blijken. Spr. besloot met den prins hartelijk welkom te heeten, en stelde vervolgens de reeds genoemde bestuursleden aan hem voor. Hierna bezichtigde de prins het gebouw. Ook hier zeide de prins zeer ingenomen te ziin met de recreatiemogelijkheden die den soldaten geboden wordt. Na het bezoek keerde prins Bernhard cn zijn gevolg per auto naar het Loo terug. --- Wenschen van het C. N. V. Het dagelijksch bestuur van het Christelijk Nationaal Vakverbond in Nederland heeft, met het oog op de nieuw ingetreden parlementaire periode, zijn sociaal-politieke verlangens ter kennis van den raad van ministers gebracht. Het vestigt de bijzondere aandacht op de te constateeren stijging van de kosten van levensonderhoud, waardoor de grootere gezinnen met geringe inkomens en in 't bijzonder de gezinnen, die van steun of werkverschaffingsloon moeten leven, veel zwaarder worden getroffen, dan de stijging van het algemeen indexcijfer doet vermoeden, wijl deze gezinnen een veel grooter percentage van hun inkomen moeten besteden aan dein prijs gestegen voedingsmiddelen, dan de gezinnen met een wat ruimer inkomen. Met het oog daarop dringt het aan op verlaging van allerlei heffingen. Dat nu onlangs tegelijk met een verlaging van den boterprijs, de heffing op margarine werd verhoogd, heeft het zeer betreurd. Wanneer via den huidigen vorm van landbouwsteun geen verlaging van de kosten van levensonderhoud te verkrijgen is, meent adressant, dat er aanleiding bestaat over te gaan tot eenige verruiming van den crisissteun voor werkloozen en eenige verhooging van de loonen inde werkverschaffing. Ook dringt het aan op algemeene kinderbijslag inde werkverschaffing. Speciaal wordt de aandacht gevestigd op de Zondagsrust, waarbij wordt betoogd, dat de overheid is geroepen op publiek terrein alles wat de Zondagsrust afbreuk doet, zooveel mogelijk tegen te gaan. Van het op Zondag houden van allerlei sportwedstrijden is'het gevolg, dat de openbare en andere middelen van vervoer sterker worden belast, terwijl het politie-personeel een zeer verzwaarde dienst moet worden opgelegd. Verder wenscht het ten spoedigste toepassing van de Arbeidswet 1919 voor die groepen van werknemers, waarvoor de bepalingen dezer wet nog steeds onuitgevoerd bleven, en dat het in ploegen werken tot het strikt noodzakelijke moet worden beperkt. De totstandkoming eener landbouwarbeidswet met verbod van loonarbeid van kinderen beneden 14 jaar, acht adressant dringend gewenscht. Het wenscht hervattinq van de oorspronkelijk vastgestelde stortingen in het Invaliditeitsfonds en inhaling van de achterstallige stortingen. De leeftijdsgrens in artikel 33 der Invaliditeitswet genoemd, worde van 35 op 45 jaar gebracht. Ook dienen maatregelen getroffen te worden, dat arbeiders die thans van ouderdomsrente zijn verstoken of straks dreigen verstoken te worden, in het genot van" deze rente kunnen worden gebracht. Aangedrongen wordt op een wettelijke regeling der werkloosheidsverzekering. Met aandrang verzoekt adressant dat overgegaan wordt tot invoering der 48- urige werkweek voor die groepen rijkspersoneel, die thans nog een langere werkweek hebben, zooals speciaal een deel van het personeel, werkzaam bij het P.T.T.-bedrijf. Ten slotte meent het dagelijksch bestuur, dat in verband met de stijging van de kosten voor levensonderhoud de vraag moet worden gesteld, of aan de laagstbezoldigden in ’s rijks dienst niet eenige salarisverhooging dient te worden gegeven. --- Een hachelijk avontuur. Twee 17-jarige jongens uit Schellingwoude, T. Timmerman en L. v.d. Brun, waren Zondagochtend ondanks het gure weer en den hevigen wind, met hun vergroote zeilkano uitgevaren voor een tocht op het IJselmeer. Op het buiten-Y kregen zij reeds last van de windvlagen, die het sturen van het vrij ranke vaartuigje bemoeilijkten. Op de grens van het buiten-Y en het IJselmeer was het water nog onstuimiger. Het bootje liep vol en sloeg op ongeveer 1 km. van den vuurtoren onder Durgerdam, om. Slechts met inspanning van alle krachten wisten de knapen, die geen van beiden buitengewone zwemmers zijn, zich op het gekapseide bootje te hijschen en zich zoo boven water te houden. Ruim een kwartier lang dreven zij op het woelige buiten-Y rond zonder dat hun hulpgeroep gehoord werd. Visschers uit Durgerdam bemerkten de benarde positie der ongeroutineerde zeilers. Een motorbotter snelde toe. Intusschen had ook de vuurtorenwachter de knapen opgemerkt. Met zijn roeibootje bevrijdde hij het tweetal. Nadat de jongelui op den vuurtoren weer wat op verhaal waren gekomen, hebben zij zich per auto naar huis begeven. --- BUITENLAND. Congres van Oxford. Het Duitsche Nieuwsbureau schrijft over het oecumenische congres te Oxford : Over het besluit van het congres om een delegatie met een brief aan de Duitsche Evang. Kerkte zenden willen wij voorloopig geen oordeel uitspreken, zoolang nog niet bekend is hoe de delegatie zal zijn samengesteld en wat zij precies over te brengen heeft. Intusschen kennen wij het systeem van „internationale controle” uit het verleden voldoende om overeen dergelijken stap zeer sceptisch te zijn. Wat het plan betreft om een „oecumenischen Wereldraad” te stichten : zal deze misschien een soort van kerkdijken Volkenbond worden, waarin de Angiicaansche en Amerikaansche Kerken de eerste viool spelen ? Moet het oude spel van Genève hier weer worden herhaald ? Dat zou beteekenen, dat de politiek zich inde zaken der Kerken gaat mengen heeft men dan zóó weinig van het onvruchtbare politieke werk van den Volkenbond te Genève geleerd, dat men hem op kerkelijk terrein wil navolgen? Alle kerkelijke kringen in Duitschland zullen zich van dit eigenaardige gedoe wel ver houden : de Kerk in het land van Luther kan onmogelijk de rol vervullen vaneen afdeeling eener internationale kerk, vaneen sectie, die haar bevelen van buiten ontvangt. En evenmin kunnen wij symphatiseeren met het lonken naar het politieke katholicisme inde resolutie van het congres. Men meent te Oxford de totaliteit van den modernen staat te moeten bestrijden, maar wil zich wèl voegen naar de totaliteiten van het politieke katholicisme Na een verdere uiteenzetting besluit het betoog, dat de afgevaardigden te Oxford zich ver vna de taak van hun Kerken hebben verwijderd toen zij de congresresoluties goedkeurden. Deze laatste hebben de gedachte van oecumenische samenwerking veel kwaad gedaan. --- UIT DE PERS. Leiden en de Staten-vertalers. Inden ~Lectuurgids” (N.R. I, 8 Juni 1937), die thans tezamen met den „Profestantschen Gids” verschijnt, troffen wij een gedachte, die publieke aandacht verdient, schrijft de c.-h. „Nederlander”. Het is de gedachte, dat het nieuwe stadhuis te Leiden, dat zijne voltooiing begint te naderen, juist de plaats zou wezen om een gedenkteeken voor de Statenvertalers op te richten. Wij kennen de situatie niet precies, maar, hoe de plaatsing vaneen monument, ook in een moeilijk geval, goed gelukken kan, herinnert zich ieder, die te Genève het monument voor de Reformatoren heeft gezien. Zelfs ineen der wandvlakken zou men zich een relief, dat de gestalten en de sprekende koppen van deze groote mannen vereeuwigde, kunnen denken. Waar men te Leiden het oude aspect van den gevel aan de Breestraat hersteld heeft, dat voor tienduizenden vreemdelingen een attractie was gebleken, zou een zoo actueele en belangrijke herinnering aan een groot werk uit onzen grooten tijd aan het andere, het nieuwe front aan den Rijnkant . waar ruimte is voor afstandswerking een accent geven, die het verbindt met den historischen voorgevel. Leiden is de plaats, waar de Staten-vertalers de pest zelfs trotseerden, waar eeuwenlang de commissie tot nazien der autographa op het stadhuis plechtig ontvangen werd zooals dit paste bij een zaak van zoo groote nationale beteekenis. Ons aller moedertaal van welke partij of kerk wij ook zijn mogen, is wat zij is door dit meesterwerk onzer gouden eeuw. Leiden is dus wel de plaats, waar heel Nederland heenziet, wanneer men hierop de aandacht richt. Wij herhalen hier dus den zin, waarvan wij boven gewaagden. Hij luidt: ~De Statenvertaling is hun een onvergankelijk monument, maar Nederland en ieder, „die zijne taal bemint, zou zichzelven eeren, „als straks vóór het herrezen Leidsche stad„huis in steen en brons deze mannen pronkten, wier geest wij herkennen als den on„zen in haren grootsten tijd.” --- Ontslagen arbeider valt bedrijfschef aan. Onder de gemeente Vreeland heeft Zaterdagmiddag een 30-jarige fabrieksarbeider den technischen bedrijfschef van de Van Leer’s Vereenigde Blikfabrieken te Vreeland aangevallen. Genoemde arbeider was reeds eenigen tijd werkzaam op genoemde fabriek doch werd verschillende malen op zijn gedrag gewezen, daar hij de hem opgedragen werkzaamheden niet behoorlijk vervulde en andere arbeiders in hun werk belette. De man scheen zich hiervan echter niet veel aan te trekken en Woensdag j.l. werd hem dientengevolge op staanden voet ontslag aangezegd. Onder de bedreigingen als ~Ik krijg jullie wel” en „Je bent van mij nog niet af”, verliet hij het fabrieksterrein. Zaterdagmorgen kwam hij weer naar de fabriek, maar daar men op dezen betaaldag van zijn komst niet gediend was, was hem per aangeteekenden brief zijn loon toegezonden. Wederom uitte hij bedreigingen, maar hierop werd verder geen acht geslagen. ’s Middags kwam de man op de Vreelandschelaan den technischen bedrijfschef tegen. Met de woorden „Nu heb ik je’”, sprong hij van zijn fiets en smeet zijn rijwiel op den weg. Hij snelde op den bedrijfschef toe en een worsteling ontstond. De man omknelde met zijn handende keel van den aangevallene met het kennelijk doel hem te worgen. Deze wist echter zijn aanvaller van zich af te trappen. Maarde woesteling sprong weer op en wierp den bedrijfschef toen ineen langs den weg loopende sloot. Van verre hadden enkele personen den strijd gevolgd en waarschijnlijk achtte de aanvaller'het toen raadzaam, het hazenpad te kiezen. Spoedig was hulp aanwezig en de bedrijfsleider, die het nog zeer benauwd had, kwam weer spoedig bij zijn positieven en legde bij den burgemeester van Vreeland zijn verklaring af. Eenigen tijd later werd de woesteling door den gemeenteveldwachter van Vreeland in het dorp gearresteerd en voorgeleid bij den burgemeester. Ondanks het feit, dat verscheidene personen hem herkenden als den dader, ontkende hij halsstarrig iets met het geval uitte staan te hebben. Later op den middag werd de man naar Loenen overgebracht en aldaar ingesloten in het arrestantenlokaal. Maandag werd hij ter beschikking van den officier van Justitie te Utrecht gesteld. --- Kano omgeslagen. Twee jongens verdronken. Zaterdagavond zijn twee jongelieden te Maastricht, die geheel gekleed ineen kano op de Maas voeren, te water geraakt, doordat de kano omsloeg. Twintig minuten later heeft men hen kunnen ophalen. De levensgeesten waren geweken. Het zijnde zestienjarige J. G. van der L. en de 17-jarige F. C., beiden uit Heerlen. --- Godsdienstige gezindten in Gelderland. De bevolking van de provincie Gelderland, verdeeld naar de godsdienstige gezindten, bestond op 31 Dec. 1936 uit 422547 Ned. Herv., 379 Fransch of Waalsch Herv., 19 Eng. of Presbyt. Herv., 36 Anglicaanschen of Episcopaten, 5679 Ev. Luth., 280 Herst. Luth., 2788 Doopsgez., 2550 Remonstr., 1 Morav. Broederschap, 54720 Geref-, 4266 Chr. Geref., 336236 R.K., 328 oud-Roomschen, 5719 Ned. Isr., 78 Port. Isr., 12638 tot andere dan de genoemde gezindten behoorende en 50816 tot geen kerkelijke gezindten behoorende. ---