Tweede Blad De Staatsschulden van Europa. De inrichting der Europeesche Staten overeenkomstig de voortdurend hoogere eischen der tijden : voornamelijk het steeds verder grijpen van de staatsbemoeiing en de aanhoudend stijgende kosten voor de zoogenaamde wereldpolitiek, voor het onderhoud van het militaire monster, dat uit een natie haar kracht en welvaart, haar merg zuigt, — dat alles heeft, zeer begrijpelijk, hun jaarlijksch budget van uitgaven aanzienlijk opgedreven. Die verhooging moest, natuurlijk, leiden tot een correspondeereüde verhooging van het budget van inkomsten, door het telkens opleggen van nieuwe belastingen of het verhoogen van bestaande ; maar uit belastingen waren de meerdere uitgaven onmogelijk te dekken, en er restte dus geen andere weg dan die der leeningen, om in de groeiende tekortten te voorzien. Geen land in Europa — en ook wel geen enkel, dat zich tot de meer of minder beschaafde rekent, daarbuiten — dat zich niet genoopt heeft gezien te leenen, en menigeen onder hen in een mate, die de bevolking door drukkende belastingen, ter opbrengst van de jaarlijksche rente en der gelden voor amortisatie, verarmt en een staatsbankroet volstrekt niet tot de onmogelijkheden maakt. Als men ' de staatsschulden der verschillende Europeesche landen samentelt, krijgt men een verbazingwekkend cijfer. De Berliner Morgenpost heeft zich die moeite gegeven, en het resultaat, waaitoe dit blad kwam, is, dat op Europa een schuldenlast van meer dan Gl 1 ^ milliard (in cijfers uitgedrukt ƒ61,500,000,000) guldens drukt. Wij kunnen er niet voor instaan, dat de cgfers van het blad geheel juist zijn, want wij kennen de bronnen niet, waaraan het die ontleende, en in den lateren tijd is met name door Engeland wegens zijn oorlog in Zuid-Afrika, die reeds meer dan 3 milliard verslond, weer heel wat geleend ; maar ook onjuistheden aangenomen, kunnen die hoogstens enkele honderden millioenen guldens bedragen, wat bij een zoo ontzaglijk totaal niet van ingrijpenden invloed kan zijn. Misschien is dit ettelijke honderden millioenen guldens lager, waarschijnlijk echter nog verscheiden honderden millioenen guldens hooger dan het geraamde bedrag. Van de reusachtige geld-pyramide, door de schulden der Europeesche staten gevormd, vormt Frankrijk het breede grondvlak, met meer dan 15 milliard gulden schuld, en het kleine Montenegro, het landje der Zwarte Bergen, de uiterste spits, met een schuld van ƒ1,200,000. In volgorde komen, naar de grootte der schuld, Frankrijk, Rusland, Groot-Britannië, — met de jongste leeningen meegerekend, zal dat Rijk thans wel vóór Rusland moeten staan —, het Duitsche Rijk, Oostenrijk-Hongarije, Italië, Spanje, Portugal, België, Nederland, Roemenië, Griekenland, Zweden en Noorwegen, Servië, Zwitserland, Denemarken, Bulgarije, Luxemburg, Montenegro. Nederland •— deze cijfers zijn juist, door ons ontleend aan officiëele bron — figureert met 1144 millioen guldens op de lijst, met een rentelast van ruim SVh millioen en per hoofd gerekend een schuld van ƒ 224. — , ongetwijfeld een respectabel cijfer voor zulk een klein land, en dat alleen — het aandeel per hoofd, bedoelen we — door Portugal, Argentinië en Frankrijk wordt overtroffen. liet is de 16e op de lijst, wat het totaal der schulden aangaat, maar de 4e ten opzichte van het aandeel per hoofd ! Het ergst in de schuld steken Griekenland, Portugal, Italië en Spanje, in dezen zin namelijk, dat zij onder hun schuldenlast het diepst gebukt gaan en slechts met de grootste moeite iu staat zijn de jaarlijksche rente te betalen. Wat de twee eersten betreft, zal een deel van het geleende wel verloren wezen, en als men voorts bedenkt dat Italië — 't welk volgens de Berl. Morgenpost meer dan 6 milliard gulden schuld heeft — per hoofd heel wat zwaarder belast is dan het Duitsche Rijk, en dat Spanje, 't welk blijkens dezelfde bron f 3,600,000,000 heeft geleend, bijna geen industrie bezit, dan zal men zeker noch den Hidalgo, noch den zoon van het zonnige Italië benijden. Meer dan 61 ^ milliard schuld voor Europa! Waren die gelden nu nog maar geheel, of voor een groot gedeelte, besteed voor nuttige, de beschaving bevorderende ondernemingen, maar, helaas, een aanzienlijk gedeelte is voor krijgstoerusting en oorlogvoeren, voor verwoesten en dooden gebruikt, bijgevolg niet tot voordeel, maar tot jammer eu ellende der betrokken natiën, zoo niet nog erger: tot oneer en schande, in welk geval Groot-Britannië door zijn schreeuwend onrechtvaardigen oorlog tegen Zuid-Afrika verkeert. En bestond nu slechts de kans dat het vooruitzicht, door de Vredesconferentie geopend, maar tot dusverre een luchtspiegeling gebleken, werkelijkheid werd; dat de bloedige oorlogen, zooal niet op het program der //beschaving" worden geschrapt — dit zal wel eeuwig een utopie blijven — dan toch tot de zeldzaamheden zullen gaan behooren. Maar in spijt van Vredesconferenties en van alle permanente comité's van arbitrage, doet het begin der 20ste eeuw — het voortduren der hardnekkige worsteling in Zuid-Afrika en de verwikkelingen in China, niet slechts de Europeesch-Aziatische maar ook de Internationaal-Europeesche — uit dit oogpunt voor de naaste toekomst niet veel hopen. Trouwens, zoo lang de gewapende vrede noodig zal worden geacht, om den oorlog te voorkomen, zoo lang de enorme staande legers en de aanvullingen, verbeteringen of veranderingen der weermiddelen zullen voortduren, — zoo lang zullen, ook al wordt oorlog vermeden, de staatsschulden, in plaats van te verminderen, veeleer nog booger stijgen, totdat de uiterste grens van de draagkracht der natiën is bereikt en voor menigen Staat een bankroet onvermijdelijk wordt. Alleen geheel of gedeeltelijke ontwapening kan verademing schenken aan de volken, ten goede komen aan hun productiviteit, aan hun welvaart en geluk, — zonder deze zal ook de beste werking van een permanent comité van arbitrage uit financieel oogpunt in het algemeen aan de natiën weinig baten. ( M. P.) --- Karwij. Een landbouwgewas, dat hoe langer zoo meer veld wint, is de karwij. Wanneer de landbouwer om een of andere reden minder tarwe of bieten wil verbouwen, vervangt hij deze door karwij. Wel wordt gezegd, dat, als de teelt van karwij algemeen zou worden, de markt met het artikel spoedig overvoerd zou worden, en wanneer men nagaat, waarvoor de karwij in de industrie dient, dan moet men dat ook wel gelooven, maar tot beden neemt de teelt van kaïwij aanhoudend toe en schijnt de markt nog niet overvoerd, daar de prijzen nog altijd tamelijk goed zijn, zoodat er met karwij, vooral als ondergewas, nog altijd een goede pacht gemaakt wordt. Het is daarom van het hoogste gewicht, dat de teelt van de karwij door den ernstigen landbouwer nader bestudeerd worde, opdat door hem met zoo min mogelijk onkosten zooveel mogelijk winst gemaakt worde. Nu is het in alle streken, waar karwij verbouwd wordt, de gewoonte om het land zeer rijkelijk te bemesten met stalmest en ook met kunstmest, opdat èn de bovenvruclit èn de ondervrucht (de karwij) zoo groot mogelijke opbrengst oplevere. In hoofdzaak is dat goed gezien. Doch iets heb ik er op tegen. Door de overmatige bemesting van den grond gedurende het eerste jaar zal in zeer vele gevallen de bovenvrucht zeer geil groeien, zoodat de karwij daardoor eenigszins in haar groei belemmerd wordt. Toch is het zaak, dat de karwij het eerste jaar na den oogst van de bovenvrucht reeds een goed beschot make, opdat na den winter de plauten spoedig weder opschieten en deze Tjjkelijk zaad opleveren. Daarom komt het mij zeer gewenscht voor, dat de karwij, nadat de bovenvrucht van het land is verwijderd, nog een overbemesting krijge en de mest dus het eerste jaar in gewone hoeveelheden gegeven worde, opdat het eerste gewas niet al te geil groeie. Die overbemesting kan natuurlijk alleen gegeven worden in den vorm van Chilisalpetcr, daar deze stof alleen voor een dergelijke overbemesting geschikt is. Het is ook juist een stikstofbemesting, die de karwij noodig heeft. Aldus raad ik ten zeerste aan deze methode in toepassing te brengen. In sommige streken wordt zij ook reeds met uitstekend gevolg iu toepassing gebracht. Chilisalpeter als overbemesting bij karwij, daarmede zal, hoop ik, spoedig overal een proef genomen worden. Ik twijfel er niet aan, of de resultaten zullen schitterend zijn. Ook is het noodig, dat de karwij niet te dicht gezaaid worde, opdat het land vrij van onkruid gehouden kan worden. Chilisalpeter en zuiver land zijn twee hoofdvoorwaarden voor de karwijteelt. --- Engeland en Transvaal. Het is onbegrijpelijk, dat de Engelsche berichtgevers niet inzien, dat, hoe gezwollener hun overwinningsberichten zijn, des te grooter eens de ontgoocheling zal zijn, als de ware stand van zaken aan het licht komt. Het victorie-geroep en de lastercampagne zijn weer in vollen gang. Pour acquit de conscience zullen wij hier een kleine opsomming geven, maar men kan anders even goed de berichten van cenige maanden geleden nalezen, want de vindingrijkheid der Eugelschen veroorlooft hun niet ook maar eenige variatie te brengen in de eentonige verzinsels. Ziehier dan het menu van de laatste dagen: //Een cordon wordt getrokken om de Boerenstrijdmachten in het midden der Kaapkolonie" (er wordt heel naief bijgevoegd, dat die Boerenstrijdmachten gezamenlijk niet meer dan enkele honderden manschappen bedragen. En dan toch een cordon ? Het hoeveelste ?) //De laatste Long Tom der Boeren werd vernield bij Halvertsberg" een maand geleden ongeveer viel der Boeren //laatste pompon" den Engelschen in handen; daarna echter werden, volgens dezelfde berichtgevers, nog verscheidene pompons buit gemaakt. En thans de laatste //Long Tom"! De Boeren schijnen van alle soorten van geschut een //laatste stuk" bewaard te hebben. En als die laatste stukken genomen zijn, dan worden volgens dezelfde Engelscheberichten toch weer meerdere stukken buit gemaakt. Hoe staat het met onze Engelsche berichtgevers : lijden zij aan he.rsenverweeking, hebben zij geen geheugen, of zijn de //laatste" sappen van hun anders zoo frisschen geest voor goed opgedroogd ? //De Boeren, die zich hebben overgegeven in het Standertonsche, zien er ellendig uit". (Een soort Schadefreude ?) //Zij zeggen, dat zeker wel de helft der te velde staande Boeren zou willen wegloopen, als de aanvoerders het maar niet verhinderden" (dan schijnt de discipline in het Boeren-leger het toppunt van volmaaktheid te hebben bereikt en mogen de Engelsche officieren op het punt van krijgstocht bij de Boeren in de leer gaan). //Een zekere Van Niekerk heeft zich overgegeven, omdat De Wet hem heeft laten geeselen" (een interressante mededeeling als oorlogsberi bt en zoo nieuw en zoo friscli! Dergelijke lasterpraatjes van De Wet hadden wij nog nooit gehoord, ook niet, toen hij Andries Wessels had laten doodschieten, die later weer levend verklaard werd.) En nu de geestelijke apotheose van onzen berichtgever, de schoonste sprank vernuft, die ooit zijn brein ontvlood: //Steyn wilde De Wet raadplegen over een capitulatie, maar De Wet dreigde Steyn ook met een strenge tuchtiging, als hij er weer over sprak." Wel zeker, Steyn wil capituleeren, oneenigheid tusschen de beide hoofdleiders, en De Wet een dolleman! Als tegenstelling tegenover dollemanspraat, welke wij eigenlijk alleen vermelden bij wijze van intellectueele curiositeit, zullen wij hier een ander bericht mededeelen, dat ons over beide genoemde aanvoerders een hoogst belangrijke tijding komt brengen. Een particulier telegram meldt nl. dat Steyn, uit het Westen van den Oranje-Vrijstaat komende, zich weder bij De Wet heeft gevoegd aan de Vaal en dat zij thans het oogenblik gekomen achten voor de uitvoering van den reeds vroeger beraamden aanval op de hoofdspoorlijn en de mijnen. Dit laatste is van het hoogste gewicht. Geen plekje gronds werd ooit met angstiger blikken en zenuwachtiger ongerustheid gadegeslagen dan de goudmijnen in Johannisburg. O als de Boeren deze eens gingen vernielen! Wij gelooven, dat er in Engeland een epidemie van zenuw-beroerte zou uitbreken. Of de beweging van De Wet in deze richting ernstig gemeeud is, valt moeilijk zeker te zeggen. Dat hij, als hij wil, het zal doen,is een feit. Maar het blijft de vraag, of hjj het wil. De mogelijkheid blijft, dat de Boeren de mijnen willen sparen. Maar hoe dan ook, in allen gevalle blijven die mijnen een kostelijk middel voor de Boeren om dienst te doen als duimschroef. Een schijnbeweging naar de goudschatten en het dreigement alleen deze te vernielen is reeds voldoende om een enorme pressie te oefenen op de aandeelhouders, een pressie, die weer een reflectorische werking heeft op de Engelsche Regeering. De heer Brodrick heeft verklaard in zijne redevoering, dat er slechts nog ééne reden was waarom Engeland in dezen oorlog volhardt. //Het is noodig, dat Engeland zijn prestige herwint". Is het oogenblik nog niet gekomen, dat de geheele wereld aan de Engelschen de dwaasheid van zulk een redeneering aan het verstand brengt ? Wat is eigenlijk prestige? Dat is de achting voor een land van de overige landen, de bewondering, sympathie of de vrees, die men over zijn eigen grenzen heeft weten in te boezemen. Welnu, door tot het einde toe te volharden, zal Engeland in geen geval de sympathie, de bewondering of de welwillendheid van de vreemde volken herwinnen, integendeel. De definitieve verovering van de Transvaal en den Oranje-Vrijstaat zal hun geen bewondering of vrees inboezemen voor het Britsche leger. De worsteling van 250.000 man tegen 40 a 50.000 Boeren, heeft reeds veel te lang geduurd om niet de geheele wereld een juisten blik te geven op de beweerde militaire macht van Groot-Brittannië. De eenige daad, die voortaan aan de regeering van Edward VII de achting van de wereld en de moreele kracht, die daarvan uitgaat, kan teruggeven, zou er een moeten zijn van edelmoedigheid, een eerlijk teruggaan op den ingeslagen weg, die het vergeven en vergeten zou vergemakkelijken. Is er iemand, die durft beweren, dat toen de heer Gladstone, //the grand old man,'" ondanks het échec van Majuba, aan de Boeren hunne onafhankelijkheid terug gaf, zoodra hij aan het roer kwam, het prestige van Engeland in de oogen van de wereld verminderde ? Men achtte en prees Engeland er nog meer om, omdat het tegenover een kleine, zwakke natie een rechtvaardige daad pleegde. En wanneer hetzelfde Engeland thans voor de tweede maal den heldhaftigen burgers hunne onafhankelijkheid terug gaf, zou de gansche wereld wederom van haar achting blijk geven, terwijl het, door tot het uiterste te volharden, zich iederen dag meer gehaat maakt en iederen dag duidelijker laat zien, hoe zwak het is. De Europeesche opinie zal goed doen, zegt de Peiit Bleu, deze eenvoudige waarheid den Engelschen voor te houden. Van het oorlogsterrein komt zoo goed als niets en toch is het niet aan te nemen, dat de Boeren, zoowel als hun tegenstanders, stilzitten. Wij zijn echter gewoon aan die onbeleefdheden van Lord Kitchener voor zijne lezers en wij trekken ons daarom zoo weinig er van aan, omdat de veldslagen, die thans geleverd worden, in Londen meer tot het eindigen van den oorlog kunnen bijdragen dan eenige wonderbaarlijke operaties van Plumer of Bendon Blood. Uit de besluiten, die thans in het Lagerhuis genomen worden, kan misschien eeue beweging ontstaan, die vroeg of laat het einde van den oorlog kan bespoedigen wanneer de zoogenaamde overwinnaar er zelf genoeg van krijgt. Men kan daarbij ook een weinig rekenen naast den indruk van de belastingen, op dien, welke veroorzaakt wordt door de onophoudelijke vermeerdering van de schrikbarende sterfte, die in het leger vau Kitchener heerscht. Deze vermeerdering is te wijten, zooals trouwens was te verwachten, aan de operaties en aan het verblijf van een deel der Britsche troepen in de ongezonde streken van Noordelijk Transvaal. Dit gedeelte van de Engelsche campagne is nog moorddadiger geweest dan wanneer Plumer, French en Smith Dorrien eiken dag slag hadden moeten leveren. De Transvaal is dus niet alleen in een woestijn veranderd, maar ook een onmetelijk kerkhof geworden. --- Landbouw, enz. INGEZONDEN. Een Afstandsrit. Vergun me u een rit van het Hotel Kuypers naar Zundert te beschrijven, met het doel om te bewijzen, dat onze inlandsche paarden, al hebben ze ook niet zulk goed beenwerk, spieren en longen als de bloedpaarden, toch lang niet te versmaden zijn. In gezelschap van den heer E. Schul reed ik Donderdagmiddag klokslag 3 uur met een Noord-Hollandsch paard voor mijn sulkey van hier. Aanvankelijk liet ik het paard in matigen draf tot op den klinkerweg van Rucphen gaan, versnelde dien draf tot aan de kerk en liet het van daar tot kort vóór den weg, die naar Zundert leidt, stappen. Het dier werd nu weder in gestrekten draf gezet tot aan de eerste brug bij de z.g. Moer, van waar het 3 min. mocht gaan, terwijl het vervolgens tot Zundert liep en aldaar om 4.6 min. aankwam. Wij hadden onzen rit dus in 66 min. afgelegd Het paard werd in het Wapen van Nassau uitgespannen, afgewreven en de beenen met koud water gewasïchen, waarna het zijn rantsoen haver verorberde. Weliswaar was het zeer bezweet, doch zuiver van adem. Gezegd moet worden, dat een malsche Mei regen den tocht begunstigde, daar het dier hierdoor afgekoeld werd en beter kon loopen. — Om half zeven namen we den terugweg aan en waren klokslag acht uur thuis. In Rucphen hadden we gerust, ergo was di^ tocht ook zeer vlug afgelegd. Toen het dier op stal kwam, ging het weêr direct aan zijn voer en gaf geen enkel blijk van vermoeienis. Hoe is 't te verklaren, dat men zonder schade zoovéél van een dier kan vergen ? Een goed gebouwd, goed gevoed en goed getraineerd dier, gespannen in een licht rgtuig en tuig, kan zeer veel wanneer men het bij gunstig weder met beleid rijdt. Mijn paard wordt bijna dagelijks gebruikt en geoefend in liet loopen. De voeding geschiedt op geregelde tijden, 's Morgens, 's middags en 's avonds krijgt het 5 kop haver met x / 2 k° maïsmeel en dito melasse krachtvoeder, terwijl hethovendien 4 k° hooi met peeën en een broodje ontvangt. Al dit voedsel wordt gemakkelijk verteerd, hetgeen ik toeschrijf aan de heilzame invloed van het melassekrachtvoeder, dat naast deze werking ook eene sterk voedende en nuttig laxeerende kracht uitoefent. Ik raad daarom alle eigenaars van paarden aan om de traditioneele slobber, die zoo verslappend en papperig werkt door dit voer te vervangen, dan zullen zij aan hunne paarden meer uithoudingsvermogen en meer kracht verschaften. E. KORTMAN, Rijks- Feearts. Roosendaal, 4 Mei 1901. --- INGEZONDEN Buiten verantwoordelijkheid der Redactie Mijnheer de Redacteur. Reeda lang heeft het mij gehinderd en wordt door ieder weldenkend persoon 9chande gesproken over het optreden van een alhier algemeen bekend persoon P. v. R bijgenaamd Petrus de Jood. Genoemd individu schijnt vergunning gekregen te hebben op een vastgestelden dag langs de huizen te mogen gaan, ten eiude op die wijze eenig geld voor zijn harmonicaspel te krijgen. Of hier een bedekt bedelen plaats heeft, is een vraag, die de commissie tot wering der bedelarij kan uitmaken. Doch een feit is het volgende: Wanneer men genoemde Petrus geen aalmoes geeft, of niet genoeg naar mijnheer zijn zin, dan wordt men met de laagste en gemeenste scheldwoorden overladen. Een taal, getier en gevloek hoort men dan, dat vele personen, bevreesd voor dergelijke behandeling, gedwongen zijn eenig geld te geren. Een tweede feit, nog schandelijker, is het volgende: Niet alleeu dat hij onbeschoft is tegenover de menschen, een beul is hij voor zijn arme honden. Wanneer men hem door de plaats ziet rijden, gezeten in zijn hondenkar (o schoone politieverordening), nu en dan het rad zijner kar met een hand voortduwend, terwijl zijn honden voortgedreven worden met slagen en voortdurende martelingen, hetgeen vergezeld gaat met een geschreeuw en gebeul, op een wijze dat iedereen het hoofd moet afwenden, dan vraag ik u ingezetenen, dient ïoo een sujet (beter woord bestaat er niet) gesteund te worden. Die mishandeling van zijn honden is buiten de gemeente nog veel erger en gaat paal en perk te buiten. Welaan ijverige politiemannen, maakt daar een einde aan. Toont dat individu, dat men niet straffeloos dieren mag mishandelen. Houdt ook een waakzaam oog op genoemden persoon wanneer hij (ik geloof des Woendags) langs de huizen der ingezetenen gaat, dat dezelve geen last meer van hem hebben, indien het hun niet convenieert iets te geven. Indien gij dat doet, zult gij u den dank van velen verwerven. Hoogachtend en dankzeggend. Uw dd., J. 8TEYNS. Mijnheer de Redacteur. Gelieve mij een klein plaatsje af te staan in uw veelgelezen blad, bij voorbaat mijn dank. Uw kort verslag aangaande de iohnldiging van het spoorwegziekenfonds Onder Ons, in uw nummer van jl. Woensdag gelezen hebbende, wilde ik nog gaarne hieromtrent eenige kleine ophelderingen geven. Wij lazen daarin de dankzegging welke het spoorwegziekenfonds Onder Ons gemeend had te moeten geven aan het fanfarekorps De Vereenigde Statievrienden te Esschen, dat deze plechtigheid zoo flink had opgeluisterd. Tevens is niet vermeld de dankzegging vr.n het bestuur aan den Ed.A.chtb. heer burgemeester en de politie voor het handhaven der algemeene orde. Wij meenen nu ook de reden te moeten zeggen, waarom vreemde krachten zijn moeten worden ingeroepen, om aan deze plechtigheid eenigen luister bij te brengen, wijl het voor een vreemdeling anders haast onbegrijpelijk is, daar Roosendaal toch in het bezit is van twee koninklijke harmoniën. Welnu de rede daarvan is het volgende : Primo April is door den secretaris van het spoorwegziekenfonds Onder Ons aan beide harmoniën een brief geschreven hen uitnoodigend tot bijwoning en opluistering bij de inhuldiging van het vaandel. Het bestuur *an Vlijt en Volharding schreef terug, hieraan niet te kunnen deel nemen wegens het geven van een uitvoering op dien dag, van de barm. Unie hoorden men in het geheel niets. Het bestuur van Onder Ons vroeg het daarna nog eeDs mondelings aan het bestuur der Unie, het antwoord was alstuen ontwijkend. Daarop besloot het bestuur van het ziekenfonds om een dag voor deze plechtigheid uit te kiezen, waarop geen uitvoeringen of anderszins gegeven werden, en schreef daarop nogmaals een uitnoodigingsbrief aan de beide kon. harmoniën. Alstoen zijn wij nogmaals teleur gesteld wijl in een vergadering van werkende leden der beide kon. harmoniën besloten was, aan die uitnoodiging geen gevolg te geven, zoodat wij wel redelijker wijze verplicht waren, nu vreemde krachten daarvoor in te roepen, die zich dan ook op de eerste uitnoodiging bereidwillig verklaarden daaraan te voldoen. U mr. de Kedacteur dankzeggend voor de verleende plaatsruimte, verblijf ik achtend Uw dr., X. ---