Tweede Blad Aan de R. K. Bestrijders van het Drankmisbruik. Na afloop van de vergadering van Sobrietas, den bond van de R. K. Vereenigingen tot Bestrijding van het Drankmisbruik (voorz. v. h. dag. bestuur: jhr. mr. Ch. Ruys de Beerenbrouck, secr. mr. R. B. Ledeboer), is door de pers en litteratuur-sectie besloten te doen, wat in 't buitenland al zoo lang geschiedt, n.1. een geïllustreerden almanak uit te geven en dien zoo goedkoop mogelijk in de huisgezinnen te verspreiden. Daar nu het seizoen, waarin almanakken aangeschaft worden, reeds bijna daar is, dringt de tijd en zijn spoedige bestellingen noodzakelijk. Deze //Almanak der Matigheid," die in Dcc. verschijnen zal, is onder leiding van eenige h.h. Geestelijken geredigeerd geheel in den geest van het Katholiek Congres tot bestrijding van het drankmisbruik, en de inhoud is van dien aard, dat hij gerust oud en jong, arm en rijk in handen kan worden gegeven. Behalve de vele aardige illustraties en den gevariëerden tekst, zal hij bovendien bevatten een zoo nauwkeurig mogelijke opgave van alle Ned. R. K. Dranksbestrijdings -Vereenigiugen. In België is sinds eenige jaren het nut der verspreiding van dergelijke almanakken gebleken, en dat de Katholieken (zoowel Geestelijken als leeken) het daar ernstig meenen, wordt wel gestaafd door het feit, dat voor 22 Jan. 1899 reeds 125 000 ex. geplaatst waren. (Ook voor den Ned. almanak zijn reeds bestellingen voor over de 7500 ex. ingekomen.) Z. D. H. de Aartsbisschop van Utrecht heeft onder meer op het Utrechtsch congres gezegd: //Laten wij, voordat wij uiteengaan, ieder voor zich, het heilige en vaste besluit nemen, om, allen in de omstandigheden, waarin wij verkeeren en in den kring, waarin wij leven, zooveel mogelijk naar onze krachten de matigheid voor te staan, en niet alleen de matigheid zelf te beoefenen, maar ook bij anderen zooveel mogelijk de matigheid te bevorderen . . . Medewerking van alle standen en alle rangen zal noodig wezen." Onder den indruk van dat ernstig woord, doen wij een beroep op alle Katholieken, om ons in deze poging te steunen. Wy hopen, dat alle h.h. Geestelijken, die den catechismus onderrichten, alle religieuzen aan 't hoofd staande van scholen en opvoedingsgestichten (weeshuizen, kostscholen, pensionnaten enz.) alle prefecten en congregatiën, alle industriëelen en werkgevers, alle werklieden, gilden en boerenbonden, enz. enz., kortom alle Katholieken van eiken stand, die overtuigd zijn, dat 't goed is ons volk matig te maken, — minstens ieder één ex. koopen en verder naar krachten zullen meewerken tot verspreiding op groote schaal. W at de scholen in 't bijzonder betreft, is de verspreiding van dergelijke populaire geschriften aldaar volkomen naar den geest van het Utrechtsch congres, waar de wensch geuit en uitbundig toegejuicht werd, dat //voortaan de school dienstbaar gemaakt zou worden aan de bestrijding van het drankmisbruik." Wat de letterkundige waarde van den almanak aangaat, bekennen wij gaarne, dat deze, ter oorzake van 't korte tijdsbestek ons gegeven, nog niet zoo kan zijn als we zouden wenschen en zij in de naaste toekomst worden zal, indien wij nu goed gesteund worden. Ondergeteekende heeft zich bereid verklaard, de bestellingen in ontvangst te nemen. De prijs van dezen almanak van ongeveer 64 pag. is ongefrankeerd : 1 ex. 7 cent (franco 10 cent): 50 ex. ƒ3; 100 ex. ƒ5. Aan 't zelfde adres zijn verkrijgbaar zeer aardige geïllustreerde Matigheids - Wandkalenders. Prijs ongefrankeerd: 1 ex. 9 cent (franco 11 cent); 50 ex. ƒ4.25; 100 ex. ƒ 8. H.H. boekhandelaarrs worden dringend verzocht, ter wille van de goede zaak, tegen dezelfde conditiën aan de verspreiding van den almanak mede te werken. Zij kunnen zich aan 't zelfde adres vervoegen. De tjjd is kort, spoedige bestellingen zijn dus noodzakelijk. Katholieken van eiken rang en stand, helpt en steunt! Mejonkvrouw l. van Baerlk. Utrecht , Moreelsepark 2. --- FEUILLETON. Het porfieren doosje. 2) Naar H Engelsch. HOOFDSTUK I. Mr. Lazaroff, de onderzoekingsreiziger. //Ik zal u het doosje eens laten zien" zeide hij, het ding uit zijn borstzak nemende. Het zat zorgvuldig ingepakt, in twee stukken papier en een stuk wasdoek. Eindelijk kwam te voorschijn een klein, sierlijk gewerkt doosje, gemaakt van eene stof, welke ik niet kende. Mr. Lazaroff gaf mij het doosje niet over om het van dichtbij te bezichtigen, maar sloeg mij nauwkeurig gade, terwijl ik er naar keek. //Het is zeer schoon" zeide ik. »IIet verwonderd mij niet, dat gij er zooveel belang in stelt. Van welke stof is het gemaakt?" //Porfier. Een fraai stukjwerk, lié? Maar het is het doosje niet, waarde heer, waarop ik zooveel prijs stel, maar den inhoud. Eerlang zult gij daar echter wel meer van te weten komen," zeide hij, het doosje weer inpakkende. //Doch laat ons nu wat over u zeiven spreken. Vul uw glas. Vertel me nu eens wat over uw toestand." Er lag iets innemends en terzelfdertijd gebiedens over den man dat mij er toe bracht hem openhartig te spreken over de vruchtelooze pogingen, welke ik de laatste maanden aangewend had om geschikt werk te vinden. Toen ik gedaan had, deed hij mij eenige vragen over mijn ouderdom, opvoeding en familie enz. en dacht toen eenige minuten na. Eindelijk sloeg hij de oogen op en keek mij scherp aan. //Wel, mr. Merrill," zoo begon hij, //gij hebt mij een grooten dienst bewezen en voor zoo ver ik kan, wil ik u ook helpen. Ik stel mij voor een maand of wat in Engeland te blijven, in Londen, om een lezing te houden voor het Koninklijk Geografisch Genootschap. Ik heb een secretaris noodig. Wilt gij die betrekking hebben ? Gij zult bij mij inwonen en eeii salaris hebben van twintig pond per maand. Hoe denkt gij er over?" //Ik zou een dwaas zijn, zoo ik uw aanbod niet aannam." autwoordde ik. fik ben u zeer verplicht en ik hoop, dat ik aan uw verwachtingen zal beantwoorden." //Uw taak zal niet zwaar zijn" antwoordde hij. //En wanneer zoudt ge kunnen komen ? Ik ga morgen naar Londen : — zou ik u daar overmorgen kunnen verwachten ? //Ja," zeide ik, //dat denk ik wel. De eenige zwarigheid is — dat ik geen geld heb." //O," zeide hij. «Is 't anders niet? Sta mij toe, u het salaris van een maand voor te schieten." Hij nam een portefeuille uit den zak en haalde er twee banknoten van tien pond uit. //Ziezoo, nu zoudt ge zeker gaarne eerst naar Leeds gaan, voor gij in Londen bij mij komt ?" //Ja," zeide ik. //Ik heb daar nog 't een en ander, dat ik gaarne mee zou nemen." Hij nam een Bradshaw en bladerde er in. Daarna keek hij op zijn horloge. »Het is nu half tien," zeide hij; »om twaalf uur is er een sneltrein; wilt gij daarmee vertrekken, of hier, als mijn gast overnachten ?" Ik gaf hem te kennen, dat ik liever dien avond vertrok. In Leeds had ik een vriend, dien ik bij mijne aankomst aldaar kon opkloppen en zoodoende zou ik een dag meer hebben om mijne zaken te regelen. Mr. Lazaroff keurde mijn besluit goed. //Dan hebben we nog twee en een half uur voor ons," zeide hij. //Beproeven we dien tijd zoo gezellig mogelijk door te brengen." Neem een andere sigaar en schenk u nog eens in. Wat dunkt u — zou ik u niet wat over mijne laatste reizen vertellen ?" De tijd ging genoeglijk voorbij. Mr. Lazaroff verstond uitstekend de kunst van vertellen. Te kwart voor twaalven bracht hij mij naar den trein, nadat hjj mij zijn adres in Londen gegeven had. Op een wenk van hem, gaf een der bedienden mij een reisdeken; terwijl hij zelf mij een handvol sigaren en een flesch whisky opdrong. We drukten elkaar hartelijk de hand en de trein nam mij mee. Gedurende de heele reis kon ik slechts aan twee zaken denken : de goede betrekking, die mij daar, om zoo te zeggen, toegeworpen was, en de inhoud van het kleine doosje, dat zooveel waarde voor mr. Lazaroff scheen te hebben. HOOFDSTUK II. Wat het porfieren doosje inhield. Een groot gedeelte van het geld, dat mr. Lazaroff mij voorgeschoten had, besteedde ik, om iny kleeren en linnen aan te schaften, daar ik heel wat van mijn oude g.trde-robe had moeten opofferen om lichaam en ziel bij elkaar te houden. Ik wist niet op welken voet mijn nieuwe patroon in Londen zou leven (ofschoon zijn adres, Mount Street, Berkeley square, aan een aristocratische buurt deed denken), maar ik oordeelde, dat de particuliere secretaris van een bekend ontdekkingsreiziger er net en fatsoenlijk moest uitzien. Op den bepaalden dag verliet ik Leeds dan ook in het bezit van een goede uitrusting, geborgen in een fonkelnieuwen koffer en terwijl ik mij behagelijk toedekte met mr. LazarofTs reisdeken kwam mij onwillekeurig mijn ellendigen toestand van een paar dagen vroeger voor den geest. Zoo was dan alles toch nog goed terecht gekomen, en was de wereld, wel beschouwd, toch nog zoo zwart niet, als ik geneigd was geweest, ze af te schilderen. Tegen den avond van een guren dag op het einde van October kwam ik te Londen aan. Onmiddellijk reed ik naar mr. LazarofTs woning. Slechts eenmaal was ik in de Wereldstad geweest en het leven en gewoel van de drukke straten, brachten mij een weinig van streek. Ik zat naar den stroom van menschen en voertuigen te staren, tot mijn cab een stillere straat inreed en stil hield voor een huis, dat er tamelijk aristocratisch uitzag. Terwijl ik er naar stond te kijken, werd de deur geopend en verscheen een jongen, in livrei gekleed, op den drempel. Hoewel het reeds een weinig duister was, zag ik dat het een volbloed-afrikaansche neger was met een misvormde gestalte. Hij kwam naar buiten, en mij eerbiedig bij mijn naam aansprekende, verzocht hij mij binnen te treden. Van uit de vestibule zag ik hem den koetsier betalen en miju koffer opnemen. Zoodra hij de deur gesloten had en zich tot mij wendde, bemerkte ik, dat hij buitengewoon leelijk was, eu doordringende oogen had. //Wilt gij mij naar uwe kamer volgen, mijnheer?" zeide hij, //mr. Lazaroff is op het oogenblik niet te huis, maar zal zeker binnen een uur terug zgn." Ik volgde den neger de trap op naar een buitengewoon net en gezellig slaapkamertje. Een helder vuur brandde in den haard, een gemakkelijke stoel *tond op het haardkleedje en op een tafel er naast lagen verschillende nieuwsbladen en een paar boeken. De neger maakte de riemen van mjjn koffer los en liet mij toen alleen, maar nog geen tien minuten later keerde hij terug met een theeblad, dat hij op de tafel bij het vuur plaatste. Nadat hij mg gezegd had, dat hij mij zou waarschuwen, wanneer mr. Lazaroff thuiskwam, liet hij mij nogmaals alleen. Ik schonk me een tas thee in en dronk ze op mijn gemak leeg, voor ik van kleeren verwisselde, en mij wat opfrischte van de reis. De thee smaakte heerlijk eu werd nog lekkerder door er een der citroen-schijf­ jes in te doen, welke er bij lagen, 't Is duidelijk — dacht ik — dat ik een kostelijk leventje zal hebben bij mr. Lazaroff. Toen ik een half uur later naar beneden ging, ontmoette ik op de trap den neger, die mij mede kwam deelen, dat mr. Lazaroff thuisgekomen was. Hij ging mij voor naar een kamer gelijkvloers, en eene deur openende, bracht hij mij in de tegenwoordigheid van mijn patroon. Een vluchtig overzicht van de kamer toonde mij, dat het prachtig gemeubeld was, goed voorzien van boeken en schilderijen en klaarblijkelijk de kamer van een man van smaak en beschaving. Het meeste trok echter mijne aandacht mr. Lazaroff zelve. Hij was gekleed in een onberispelijken rok en zwarte broek en bij zijn elleboog stond een glimmende zijden hoed. Hij stond op van den lessenaar, waaraan hij had zitten schrijven en drukte mij de hand. Hij heette mij hartelijk welkom en oogenblikkelijk voelde ik mij bij hem tehuis. //Het spijt mij, dat ik uit was, toen gij aankwaamt,'' zeide hij. //Maar gij weet, dat ik gisteren zelf eerst in Londen aankwam, en ik had veel te doen. Ik hoop, dat Nero u behoorlijk ontvangen heeft ?" Ik antwoordde hem dat de ontvangst niet beter had kunnen zijn, en met een blik rond het ordelijke vertrek, waagde ik het op te merken, dat hij zich buitengewoon spoedig scheen geïnstalleerd te hebben." //O ja," antwoordde hij, //maar weet ge, dit is mijn eigen huis niet. Het is mij gedurende mijn verblijf in Londen afgestaan door mijn hooggeachten vriend Zoubkorski, wiens naam als geleerde, u niet onbekend kan zijn. Hg zelf is op 't oogenblik op weg naar Amerika, waar hij een reeks lezingen gaat houden. Het spijt mij, dat hij reeds vertrokken was toen ik in Engeland aankwam, maar ik hoop hem toch te zien, voor het jaar uit is. Hij en ik zijn de beste vrienden — over al, wat ik bezit, kan hij beschikken en ik doe met het zijne, alsof het van mij is. Heel aardig, niet waar?" Het was mii onverschillig, ol het huis toebehoorde aan mr. Lazaroff of aan zgn vriend Zoubkorski: wat van meer belang voor mg was, was dat de woning allergezelligst en goed gelegen was. Bovendien scheen ze mij na het gewoel en de drukte in de straten, welke ik gepasseerd was, zeer rustig. De kamers schenen alle belegd met dikke tapijten en de deuren giugen open en dicht zonder het minste gedruisch. Daaruit besloot ik, dat mr. Zoubkorski tot die geleerden behoorde, die voor hunne studiën een atmosfeer van volkomen rust verkiezen. Mr. Lazaroff en ik dineerden dien avond in een rijk gemeubileerde eetzaal. Het diner, dat opgediend werd door Nero, den neger, en een klein, aardig dienstmeisje, was van een kwaliteit, waaraan ik niet gewoon was, en ik begon te denken, dat ik spoedig een epicurist zou zijn, indien alle maaltijden op deze gelekeu. Terwijl wij onze koffie gebruikten en sigaretten rookten, vertelde mr. LazarofF mij, dat zijn vriend Zoubkorsky een welgesteld man was, die zijn leven wijdde aan wetenschappelijke, voornamelijk scheikundige onderzoekingen. «A propos," zeide hij, //ik zal u zijn laboratorium eens laten zien — hij heeft mij niet alleen zijne sleutels afgegeven, maar mij ook toegestaan zijn toestellen te gebruiken. Zoudt gij ze willen zien ?*' //Volgaarne," antwoordde ik en volgde hem naar een vertrek in het achterste gedeelte van het huis. Al spoedig kwamen wij aan een deur, welke verborgen was achter een dik gordijn, en toen ze geopend was, bevonden wij ons voor een tweede deur, welke van ijzer of staal, gemaakt moest zijn, hoewel ze bedekt was met een groen wollen stof. //Zoubkorsky is, zooals gij merken zult, bijzonder gesteld op eene rustige omgeving, zeide mr. Lazaroff lachende, toen hij mij voorging in het laboratorium, waar een zwak lichtje brandde, nJa, die deur is van massief staal, evenals de blinden daar voor de ramen. Eenmaal hierbinnen, kan men geen enkel geluid van de buitenwereld hooren." Het laboratorium geleek, naar ik meen, geheel op andere inrichtingen van dien aard. Ik was niet bedreven in de wettenschappen, en voor mij bestonden de toestellen, waaraan mr. Zoubkorsky zooveel waarde hechtte, eenvoudig uit een verzameling van kruiken, instrumenten, kroezen, glazen kolven, vreemde potjes en andere dingen, waarvan ik niets begreep. Ik denk dat mr. Lazaroff zag, dat dit alles mij niet zeer interesseerde, want al spoedig bracht hij mij terug naar de kamer, waarin hij mij het eerst ontvangen had. We namen in gemakkelijke stoelen tegenover elkaar plaats aan een helder brandend vuur en LazarofF haalde zjjn sigarenkoker voor den dag. Een oogenblik later verscheen Nero met een flesch whisky, een fleschje sodawater en glazen. Lazaroff keek mij glimlachend aan. //Op den eersten avonc dat we bij elkaar zijn, mogen we ons die kleine weelde wel op een vroeger uur dan gewoonlijk permitteeren, meen ik. Bedien u zeiven, wanneer gij zin hebt. Nu zou ik van avond wel een paar dingen met u willen bespreken, welke morgen verder uitgewerkt moeten worden. Maar wees zoo goed mij eerst een glaasje whisky met soda te geren terwijl ge daar staat. Zie zoo, nu ge weer op uw gemak zit, zal ik u vertellen, waaraan ik dacht. Het is van hoog belang, dat gij op de hoogte zijt van mijn toestand Zooals gij mij hier ziet, beu ik Melchior Lazaroff, een Russisch onderdaan, juist terug gekeerd van een onderzoekingstocht in Midden-Australië, zooals nog nimmer door iemanc ondernomen werd. In mijn eigen land ben ik bekend als een ontdekkingsreiziger, maar wat ik vroe ger deed, kan niet vergeleken worden met hetgeen ik nu gedaan heb. Ik heb in Mid den-Australië — in wildernissen, weet ge waarin nog nimmer een Europeaan door drong — ontdekt — ja, wat denkt gij p" Ik schudde het hoofd. Terwijl hij sprak had hij zich naar mij gebogen en bij de laatste woorden zijne hand op mijne knie gelegd. Nu stond hij op, zacht en op vreemde wijze lachende en ging naar den anderen kant der kamer, waar in een hoek eene brandkast stond. Zonder een woorc te spreken, opende hij ze en trok er een lade uit, waaruit hij een linnen zak nam Hij kwam naar mij terug, legde eene courant over mijn knieën en schudde er den inhoud van den zak op uit. //Ziedaar!" zeide lig. //Wat zijn dat voor dingen p" lk keek er naar en zag een massa kleine voorwerpen voor mij liggen, welke mij toeschenen doffe stukjes glas te zijn. Plotseling vloog mij een gedachte door het hoofd. Ik keek van de voorwerpen op mijn knie op naar mr. Lazaroff's koel, glimlachend gelaat. //Diamanten ?" vroeg ik. *Ja jongen 1" riep hij uit, mij op den schouder kloppende, //diamanten en — van het zuiverste water. Ha, er zijn geene diamanten in de wereld als deze, Merrill I Spreek mij niet over uwe Zuid-Afrikaansche diamanten 1 Wel — wacht eens — ik zal u nog wat anders laten zien." Hij ging nogmaals naar de brandkast en keerde terug met een klein pakje. //Hier is uw oude bekende, het porfieren doosje," zeide hij lachende, wgjj ziet, dat het nog steeds zorgvuldig ingepakt is. //Nadat hij er het papier afgedaan had, vervolgde hij : //Er is echter een geheim, dat men moet kennen, om het te kunnen openen. Gij zoudt het in geen maand open kunnen krijgen. Maar — v'la !" (Vervolg a.s. Zondag.) --- Bredasche Brieven. III. Wie een gunstige uitzondering gemaakt hebben op het dolet /ar niènte der vorige week, dat zijn onze vroede mannen geweest. Te midden van kermisgewoel èn lawaai èn drukte hebben zij, getrouw aan hun plicht, vergaderd tot welzijn hunner stadgenooten. Was er dan zooveel belangrijks aan de orde, dat dit geen uitstel kon lijden ? Ik betwijfel zulks, doch ik onderstel, dat de begrooting voor 1900 daarran debet is en dat de voorzitter 't nnttig geoordeeld heeft om de loopende zaken af te doen, teneinde zich straks onverpoosd met die jaarlijksche plaag te kunnen bezighouden. Toch Mas er m. i. een belangrijk nieuws aan de orde. Gedeput. Staten gaven onzen raad kennis van een aanschrijviug van den minister van binnenl. zaken, betreffende den bouw van een derde kostelooze openbare school. Zoo is dns deze kwestie opgelost in het voordeel van den heer Distr.-Schoolopziener, die reeds jaren lang op dit aambeeld gehamerd heeft. Met sprekende cijfers had Z.W.Edelgestr. getracht aan te toonen, dat aan die inrichting een dringende behoefte bestond, terwijl tegenstanders niet in gebreke gebleven waren eveneens met cijfers aan te toonen, dat die behoefte niet bestond. Ik gevoel in deze geen neiging den knoop door te hakken, maar toch kan ik niet nalaten mijne verbazing uit te drukken over het feit, dat twee groepen van personen, wier waarheidsliefde boven eiken twijfel verheven is, beiden met cijfers het tegengestelde van elkanders bewering bewijzen. Immers, de Distr.-Schoolopziener toonde indertijd aan, dat ieder jaar steeds meer en meer plaatsgebrek geconstateerd werd en een raadslid reduceerde dit plaatsgebrek tot nieis. Zou het beginsel : Openbare of bijzondere school ? in dezen geen rol gespeeld hebben ? Doch de kwestie is op bovenstaande wijze opgelost en derhalve zal onze gemeentehegrooting voor 1900 met een post voor een nieuwe school verhoogd worden. Afgescheiden van de geheele zaak. is het m. i. jammer, dat die beslissing juist nu komt. Mij wil het toeschijnen, dat met eenigen goeden wil de uitvoering van genoemd besluit misschien nog wel eenigen tijd kon verschoven worden, nml. tot dat iets aangaande de annexatieplannen bekend was. Immers, in verband met deze. zou dan rekening gehouden worden met de grootte, de plaats, enz. der school. Men zal mij tegenwerpen, dat 't belang van zooveel kinderen, die te recht of ten onrechte van onderwijs verstoken blijven, geen uitstel gedoogt. Doch, ik voer daartegen in, dat de financiën ook in 't oog moeten gehouden worden, en vooral waar de uitbreiding der stad zulke enorme kosten met zich zal brengen. Doch, basta ! Ik ben weer eens tot de overtuiging gekomen, dat men geen hei! moet roepen voor men over de brug is. In mijn vorigen brief drukte ik er mijn voldoening over uit, dat de kermis zoo ordelijk was afgeloopen. Doch, jnmmer, dat Maandag, dat is de dag, //dat men op de brokken" gaat, veel bedorven heeft. Toen hebben we weer eens kunnen ondervinden, dat plezier en ontspanning niet te lang mogen duren. Het ia of er dan een booze geest zijn intrek in ons menschenkinderen neemt en de dartelheid doet ontaarden in baldadigheid en brooddronkenheid. Overal was het Maandag-avond rumoerig. Op vijf of zes plaatsen werd meer of minder ernstig gevochten. Op verschillende plaatsen standjes en arrestatiën, grootendeels natuurlijk tengevolge van 't misbruik van sterke dranken. O, wanneer zal die ellendige drankduivel toch eens uitgewoed hebben en 't veld ruimen voor hetgeen plicht eu gezond versland voorschrijven! Wanneer zal men er toch eens algemeen van overtuigd zijn, dat 80% der misdaden, gebroken carrières, ongelukkige huwelijken, enz. hun grond vinden in het overmatig gebruik van alcohol! Een vreeseüjk staaltje, dat doet inzien tot welk een diepte, deze demon den mensch doet zinken, vernedert tot ondier, gewerd mij dezer dagen. In een aangrenzende gemeente werd een bekende dronkaard, welke reeds jaren lang zijn plichten als katholiek had verzuimd, ziek. De dokter constateerde stervensgevaar en raadde den huisgenooten aan zich van geestelijke hulp te voorzien. Een priester werd gehaald. Aanvankelijk weigerde de zieke alle geestelijke hulp; doch dank zij de onvermoeide pogingen van den priester, kwam de zieke tot inkeer en ontving de H.H. Sacramenten der stervenden. De heilige plechtigheid was voltrokken en de priester ging heen. Doch nauwelijks was deze weg of de zieke richtte zich op en vroeg om jenever. Hij kon niets meer gebruiken of het moest gedrenkt zgn met. . . . jenever. Vreeseüjk, niet waar? Met één voet in 't graf, op den rand der eeuwigheid, was het nog de jenever, die hem beheerschte ! En laat den man eens herstellen ! zal hij zich beteren ? Wij hopen het, doch vreezen er voor! En met reden. De macht, die van den drank uitgaat, schijnt zoo overwel digend, dat hij zijn slachtoffer niet laat glippen. Eenmaal in de klauwen, kost het schier bovenmenschelijke inspanning zich los te wringen. Ik heb gemeend, deze geschiedenis niet achterwege te laten, gedachtig aan een oud spreekwoord : Wie zich aan een ander spiegelt, spiegelt zich zacht. A nton. --- Kerknieuws. Uitbreiding van het Katholicisme. De Eerw. pater Dom Baltus heeft een werk in 1 t licht gegeven over de enorme uitbreiding van het Katholicisme gedurende de laatste eeuw. Dit geschiedde naar aanleiding van een statistiek ten gunste van het Protestantisme, waar beweerd werd, dat de 19de eeuw een eeuw was geweest van verval van het Katholicisme. Ziehier de Statistiek : In het begin dezer eeuw telden Fogeland en Schotland slechts 120,000 Katholieken: dit getal is geklommen tot 2 millioen, verdeeld onder 3 aartsbisschoppen, 18 bisschoppen en 2795 geestelijken. In Nederland was in 't jaar 1800 slechts het vijfde deel der bevolking Katholiek, thans is het getal bijna verdubbeld. Iu Duitschland is gedurende deze eenw het getal der Katholieken van 6 tot 13 millioen geklommen ; in Rusland van 542,000 tot 1,170,000 ; iu Scandinavië van 200 tot 8000; op het Balkan-Schiereiland van 270,000 tot 640,000 ; in Turksch-Azië van 400,000 tot 658,000; in Perzië van 300 tot 10,000 en in Noord-Afrika van 15,000 tot 500,000. De Rhuteensche kerk in Rusland, die bij den aanvang dezer eeuw nog bestond, heeft plaats gemaakt voor 10,000,000 latijnsche Katholieken. Iu Midden-, Oost-, West- en Zuid-Afrika bestonden ten jare 1800 nog geen Katholieken, nu evenwel bevinden er zich bijna 2,000,000, over drie Missies verdeeld, die bediend worden door 250 missionnarissen. In het Oosten van Azië is het aantal Katholieken van één tot zes millioen geklommen. In de Spaansclie, Hollandsche en Enge.1sche koloniën van West-Indië waren de Katholieken in 1800 onbekend; thans echter bevinden er zich anderhalf millioen. Ook in Canada is het cijfer vergroot en van 137,000 geklommen tot 2,000,000 in de Vereenigde Staten van 36,000 tot 6,000,000. Al deze cijfers hebben betrekking op de landen, waar het aantal Katholieken in verhouding meer is toegenomen, dan het aantal inwoners. Iu de overige Europeesche landen groeide het aantal Katholieken aan, naarmate de bevolking zich uitbreidde. --- Landbouw, enz. Een belaugrijke proef. Door den Nederlandschen Slagershond zal dit jaar aan het proefstation te Wageningen eene proefueming plaats hebben met het voederen van varkens met maismeel gecombineerd met ander voedsel van verschillende soort. Op voorstel van de des betreffende commisie de heeren H. J. van Zadelhof!' en D. Reijtas te Doetichem werd aan de algemeene vergadering van genoemden Bond, te Groningen gehouden, voorgesteld deze proef te houden door het op de volgende wijze voederen van een twaalftal varkens a. eene rubriek van 3 varkens, uitsluitend met maismeel, groenvoer en melk, gedurende den geheelen tijd van proefneming. b. eene rubriek van 3 varkens uitsluitend met rogge, boekweit, garst met aardappelen, groenvoer en melk, gedurende den geheelen tijd der proefneming. c. eene rubriek van 3 varkens, de eerste drie maanden te voederen met maismeel, aardappelen, groenvoer en melk, de tweede drie maanden met rogge, boekweit, garst, aardappelen, groenvoer en melk. d. eene rubriek van 3 varkens, de eerste drie maanden te voeren met rogge, boekweit, garst, aardappelen, groenvoer en melk; de tweede drie maanden met maismeel, aardappelen, groenvoer en melk. Zonder hoofdelijke stemming nam de vergadering dit voorstel aan. Met belangetelling zien wij de uitkomsten dezer proefneming tegemoet, daar door honderden landbouwers bij de varkensmesterij gebruik gemaakt wordt van mais, terwijl onderscheidene bevoegden dit afkeuren. De minister van binnenl. zaken brengt ter kennis van belanghebbenden, dat op Dinsdag, 23 Jan. 1900, van rijkswege te Bergen-op-Zoom in het openbaar verkocht zullen worden één 3%-jarige en ongeveer twaalf 2 1 / 2 - a 3-jarioe dekhengsten van 's rijks hengstveulendepot aldaar. De dieren zijn te bezichtigen op Woensdag 20 Dec. 1899, Woensdag 10- en Maandag 22 Jan. 1900. ---