KERK EN SCHOOL Het Heilig Jaar DE DRIE AANGEKONDIGDE BULLEN. Uit Rome wordt ons gemeld: De reeds aangekondigde drie Pauselijke bullen met de aanvullende bepalingen betreffende het Heilige Jaar zullen binnenkort worden gepubliceerd. D(en inhoud daarvan kan men als volgt samenvatten: In de eerste bul „Nullo non tempore" roept de Paua de geloovigen van de geheele wereld vaderlijk op, zich naar de Heilige Stad te begeven om de bijzondere genade van het Heilig Jaardeelachtig te worden, het graf van de Apostelen te bezoeken en dan gesterkt in het geloof weer huiswaarts te keeren. In de tweede bul „In dicto a nobls" geeft de Paus den biechtvaders van Rome voor het Heilig Jaar zeer uitgebreide volmachten met betrekking tot de vergeving der zonden. In de derde bul „Qui umbratile" bepaalt de Paus, welke personen buiten Rome den Jublleumsaflaat ook zonder bezoek aan de Heilige Stad kunnen verkrijgen. Dit zijn hoofdzakelijk leden van geestelijke orden voor zoover deze verhinderd zijn naar Rome te reizen. --- INGEZONDEN Buiten verantwoordelijkheid der Redactie. Geachte heer Redacteur, Naar aanleiding van het bericht in uw blad van gisteren: „Nachtwaker te Zundert beschoten", verzoek Ik beleefd ter rectificatie van dat bericht het volgende te .plaatsen, waarvoor bij voorbaat mijn dank: Het bericht uit 11 alinea's bestaande is van 1—11 onjuist L De 20-jarige IX moest nog 18 jaar worden. 2. D. Is nooit In het gesticht „Voorburg" te Vught verpleegd geworden. 3. Hij beeft slechts één schot gelost In den tuin zijner ouders, en is daarna onmiddellijk naar binnen gevlucht, nadat hem het PISTO.OL door den nachtwaker was ontnomen, en heeft zich vervolgens kalm ter ruste begeven. 4. Het schot in het nachtelijk uur !s door slechts een paar menschen (den nachtwaker en de huisgenoot en van D.) gehoord en zal dus wel niet zoovel „consternatie" in het dorp verwekt hebben. 5. D. heeft den ganschen nacht verder rustig geslapen; door hem is geen enkele bedreiging tegen de politie geuit, en hij heeft ziah na gewekt te zijn, kalm door de politie in arrest laten nemen. 6. D. heeft geen revolver in zijn "bezit gehad, alleen een pistool en jachtgeweer; het pistool is hem na het vallen van het schot in den tuin door den nachtwaker reeds bij de worsteling ontnomen. 7. De jonge man is door niemand tot kalmte gebracht om zich te laten overreden zich over te geven, en er is GEEN verder schot GELOST; alleen nog een schot afgegaan, bij het vinden van het jachtgeweer. 8. Nergens is uit gebleken dat, toen het dag geworden was, niemand het huis heeft durven passeeren, het verkeer ging zijn gewonen gang; om de eenvoudige reden, dat slechts de politie en de huisgenooten van het geval op de hoogte waren. 9. De maréchaussées zijn het huis niet behoeven binnen te dringen, deze wilden eerst in de omgeving van het huis post vatten, doah zijn op aanraden van D.'s vader om ruim 8 uur naar binnen gekomen; de deur stond wagenwijd voor hen open. Een dwangbuis is D. niet aangelegd, daar hij, zooals reeds gezegd, zich kalm in arrest heeft laten nemen. 10. De dokter heeft D. zelfs niet gezien, In plaats van onderzocht, van een overspannen toestand is na 1 uur des nachts niets meer gebleken, heel kalm is hij de auto ingestapt en des namiddags niet naar Vught, maar naar het Gesticht „R. v. Arckel" te 's Bosch overgeDracht. 11. Zoowel des nachts als overdag heeft het geval dus wel „ZEER VEEL CONSTERNATIE" verwékt. De fantasie heeft uw correspondent dus nog al aardig wat parten gespeeld. "Uw abonné, C D. Zundert, 2 Februari 1933. NOOT VAN DE REDACTIE: Wij hebben onzen oorrespondent te Zundert met het bovenstaande in kennis gebracht en ofschoon zijn bericht — zooals uit het ingezonden stuk blijkt — in hoofdzaak juist was, !s hij wat de bijkomstigheden betreft, te veel afgegaan op datgene wat Jan Publiek vertelde, zonder dat hij zich persoonlijk van de juistheid voldoende heeft overtuigd. Het spreekt vanzelf dat wij hem daarover op zoodanige wijze ons misnoegen hebben te kennen gegeven, dat een herhaling wel uitgesloten zal zijn. Red. Grwt. --- DE PASSIESPELEN IN OBERAMMERGAU EN HET HEILIG JAAR Voorbereiding voor het 300 jarig bestaan der spelen. EEUWENOUDE TRADITIES. Uit München schrijft men ons: Oberammergau is door eeii zwaren sneeuwval der laatste weken bijna geheel afgesloten van de buitenwereld en ongestoord wordt thans dag in dag uit gewerkt aan de voorbereiding van de Passiespelen die in 1934 hun derde eeuwfeest vieren. Een comité is belast met de geheele regeling en ofschoon er nog weinig is uitgelekt omtrent de uit te voeren plannen kan men er zeker van zijn dat alles nauwkeurig zal zijn geregeld wanneer eenmaal het feestprogramma wordt gepubliceerd. Het passiespel wordt in 1934 opgevoerd ter viering van het gedenkwaardige feit, dat er dan 300 jaar zijn verloopen, sinds Oberammergau zich bij gelofte heeft verbonden om op geregelds tijden het lijdensdrama op te voeren. Het is een gelukkige samenloop van omstandigheden, dat dit eeuwfeest gevierd wordt tegelijkertijd met den 1900 verjaardag van den dood van Christus, het heilig jaar 1933/1934 De eerste uitvoering van het passiespel had plaats in 1634.Dh\ Leo Weismantel, de bewerker van den tegegwoordig gebruikten tekst, heeft op voorstel van Johan Georg Lang, een tooneelstuk geschreven, waarin de geschiedenis van de gelofte uitgebeeld wordt.< Het spel is nu voltooid en zal in Juli en Augustus van dit jaar tweemaal per week worden opgevoerd in het groote openlucht theater. Judais trekt ziclh terug. Dit spel zal tegelijk een goede toetssteen zijn voor de talenten van enkele jongere auteurs die dit maal voor het eerst optreden. De keuze van de spelers van het passiedrama zal voornamelijk bepaald worden door hun optreden bij het historisch tooneelspeL Zooals men weet, geschiedt deze keuze bij stemming en de uitslag wordt niet bekend gemaakt voor October a.s. Vrij zeker zal aan Alois Lang wederom de Christusrol toegewezen worden. Maijer, de oude Judas, die zijn moeilijke rol drie maal met succes heeft gespeeld, heeft wegens zijn hoogen leeftijd verzocht, daarvoor niet meer in aanmerking te komen. Zijn dochter Clara, die in 1930 de solo sopraan was van het koor, maakt veel kans voor de rol van Maria Magdalena. Geen beroepsartisten. Op een punt is het geheele dorp onverzettelijk: al wie in 1934 wil meespelen moet inwoner zijn van "Oberammergau, waar ter wereld zij zich ook bevinden, zij moéten voor Augustus 1933 naar het dorpje in de Beijersohe Alpen zijn teruggekeerd. Alle mannen, die mee zullen werken aan de opvoering, moeten vanaf Maart 1933 hun baard en hun hoofdhaar laten groeien. De jubileum-opvoeringen van 1934 zullen niet in gevaar worden gebracht door financieele moeilijkheden, want de ,passiespelen van 1930 stelnden de Oberammergauers iQ staat om de schulden die nog altijd rustten op hun nieuw theater geheel te voldoen. Er zullen evenwel vele nieuwe oostumes vervaardigd moeten worden; hieraan zullen de vrouwen van Oberammergau nog maandenlang werk hebben. In het spel treden ongeveer 130 sprekende personen op, bovendien spelen nog mee 300 volwassenen en 200 kinderen in het koor, in het orkest en bij het volk op het t ooneeL Alles tezamen werken ongeveer 1000 personen, op en om het tooneel mee, aan de opvoering van het lijdensdramaHet theater biedt zitplaatsen voor meer dan 5000 toeschouwers. Ter herinnering aan het eeuwfeest zal Dr. Leo Weismantel voor iedere opvoering het verhaal doen van de geschiedenis der „gelofte" hierdoor zal het spel 20 minuten langer dan anders, of ongeveer l 1 ^ uur duren. Deze tijd wordt evenwel onderbroken door een pauze van 2 uur, waarin de Lunch kan worden gebruikt. Van Juni tot half September zullen twee opvoeringen worden gegeven per week, zoo noodig zullen ook nog repetities plaats hébben. Jfti verband met de aïgemeene malaise zullen de toegangsprijzen zoo laag mogelijk worden gesteld, men verwacht ook dat de Duitsche 'S >poorwegen door bijzondere tarieven de bezoekers tegemoet zullen komen. --- MUSSOLINI GELOOFT IN BETERE TIJDEN Een onderhoud met den duce Aan oen Interview met Musollnl in de Londensche Dailv Ghronlcle over de huidige toestanden In de wereldeconomie zijn onderstaande bijzonderheden ontleend. De verbetering komt na de oplossing der wereld problemen WELLICHT REEDS DEZEN ZOMER. Ik geloof, zei Mussolini dat de economische toestand in haar jjeheei wel wat beter zal worden: O ja, nog wel niet veeL Maar ik geloof dat we opf het oogenblik toch wel het Laagste punt van de kurve hebben bereijst — Hoelang zal dat nog duren, denkt u? Mussolini haalt de schouders op: — Wellicht zes maanden. Ik stel me zoo voor dat de tweede helift van 1933 ons verrassingen zal bezorgen. Eerst moeten de groote wereldproblemen worden opgelost, anders kan er geen waarachtige verbetering Intreden. — Daar hebt ge b.v. de kwestie der oorlogsschulden. De schuldenkwestie aan Amerika moet geregeld worden en definitief uit de wereld worden geholpen, Op de tweede plaats de ontwapening: men moet komen tot 'n werkelijke en afdoende ontwapening. Ten derde de douanetarieven moeten worden verlaagd. Wat de economische (wereldconferentie te Londen betreft — zoo voegde Mussolini er aan toe — kan ik heel goed begrijpen dat men er aan gedacht heeft om deze samen te roepen. De 30 uren week. Ik vestigde vervolgens de aandacht van Mussolini op een nieuw! |Amerikaansch voorstel om een 30 urige arbeidsweek In te voeren (vijf werkdagen van 6 uur per dag). Zou een dergelijk plan niet heel geschikt zijn!, Iwanneer daarmee een beweging gepaard ging van „terug naar het land" om een grootsche oplossing tè brengen van het vraagstuk van den „eeuwigen werkloozen" waarvoor wij zullen komen staan als de crisis achter den rug is? — Zeer zeker, antwoordde Mussolini met nadruk. Ik ben van oordeel dat 30 uren arbeid' voldoende moeten zijn. Natuurlijk zal men wel de noodige opwerpingen maken, maar de tijd, dat de menschen 10 of 12 uur per dag werkten Is voorbij. — En indien de mechaniseering van het bedrijf zich nog meer zal ontwikkelen, zou dan dat cijfer van 30 uren nog kunnen worden verlaagd? — Vast en zeker, antwoordde Mussolini. Openbare werken in Italië. — U weet, dat Italië grootsche plannen opgevat heeft om openbare werken te laten uitvoeren en dat men reedsi belangrijke onderdeelen van die plannen heeft uitgevoerd. In de laatste 10 jaar heeft men voor het thans ontgonnen land meer dan 400 millioen pond sterling uitgegeven, voor het aanleggen van wegen, waterleiding, spoorwegen tenz. waardoor aan 200.000 menschen werk werd verschaft. Ik vraag dan of Mussolini nog voornemens is om zijn werkplan nader uit te voeren of dat* ttengevolge van gebrek aan geld het werk stopgezet zou moeten worden. — Ja het is een plan waar enorme bedragen voor noodig zijn. Italië heeft gebrek aan kapitaal en 't is alleen een kwestie van geld die ons belet om nog plannen voor veel grootere werken te ontwerpen .De positie van Italië is ■ b.v. heel anders als van Engeland, want Italië komt nog veel te kort vooral goede verbindingswegen, spoorwegen, bevloeiingswerken enz. Hef Duitsche plan is niet doeltreffend. Ik zinspeelde toen op het Duitsche plan dat daarin bestaat dat de regeering subsidie geeft aan bedrijven om overtollige arbeidskrachten in dienst te nemen. Een dergelijk plan haalt niets uit antwoordde de Duce. Dat is geen afdoend middel: er zijn maar twee oplossingen: werkverschaffing door groote publieke werken te laten uitvoeren: Ue andere methodes geven alleen een negatieve oplossing. Een Engel ch Faeisme? Teen ik Mu ssolini den Jijd in herinnering bracht, waarin hij zelf honger geleden had, was hij eerst even in gedachten verzonken, maar hij begon weldra te glimlachen toen ik een toespeling maakte óp het Engelsch Faeisme van Sir Oswald Mosley. — Hij is hier geweest — zei MussollnL Het is een knappe en onversaagde kerel. » Maar de Duce begon hard op te lachen toen ik een uiteenzetting gaf dat wij in Engeland er ons niet aan zouden kunnen gewennen om zwarte hemden en schitterende uniformen te dragen zooals men dat in Italië wel heeft gedaan. — Zeker, dat zou in strijd zijn met de Engelsche tradities. De handdruk van Mussolini Is beslist, krachtig en hartelijk. De Mussolini, die ik heb ontmoet, zoo dacht ik bij mezelf, is heel anders dan wij ons gewoonlijk voorstellen^».. Mussolini. --- Tusschen licht en donkernaar de grens Met 'n varkenssmokkelaar op stap VARKENSSTOIIWEN IN HET DONKER. „Wil je eens zien, waar tegenwoordig onze Nederlandsche varkentjes blijven?" Dat het meerendeel der journalisten zulk een vraag reeds op voorhand bevestigend beantwoordt spreekt wel voor zich. Een krantenman is nu eenmaal iemand die als het eenigszins mogelijk is van ieder probleem waarvoor hij gesteld wordt, het fijne weten wil, en al levert het oplossen van sommige raadsels niet zelden gevaren en moeilijkheden op, de reporter denkt daar nauwelijks aan, als hem gevraagd wordt of hij iets weten wil. Hij stemt reeds op voorhand toe. Ons is het ook zoo vergaan, wij hadden reeds toegestemd voor wij eigenlijk goed wisten waar het om ging De geheimzinnige manier waarop de vraag gesteld werd, deed wel vermoeden dat er iets niet zuiver was, maar bedenkingen komen steeds achteraf in zulke gevallen. „Zorg dan morgenmiddag present te zijn, want als er bericht komt dat het aan de grens veilig is, gaan wij er morgen heen," aldus luidde de instructie die ons toekwam en welke aanleiding was dat wij den volgenden middag op de aangegeven plaats aanwezig waren. W|ij gaan op pad# Het is vinnig koud als wij de binnenplaats opstappen waar de groote varkensauto reeds geladen staat, terwijl de motor ronkt. Veel wordt er niet gesproken, een begrijpend knikje, een enkel gebaar en wij zitten In de cabine. D? bestuurder controleert nog even de voornaamste onderdeelen van den motor, neemt eenige voorzorgsmaatregelen en wipt vervolgens achter het stuurrad. Op een teeken van een man bij de poort schiet de wagen den weg op. Zwijgend zit de smokkelaar naast ons, diep in de kraag van zijn jas gedoken. In zijn beroep worden niet veel woorden gebruikt, het komt hier meer op handelen aan. De kilometerteller draait langzaam naar de tachtig, de auto ligt vast op den breeden weg. Het is helder vriesweer en de wagen slingert en schokt als wij een zandweg met diepe karsporen indraaien om bij een heiboertje nog een varken op te laden. Op het geluid van de claxon komt de boer naar buiten en eenige oogenblikken later verdwijnt een krulstaart door een der luikjes opzij in de laadruimte van de veeauto. „Ziezoo", zegt de koopman, „nu Tiebben wij er genoeg en gaat het rechtstreeks op de grens af. Hier achter ons zitten nu 7 vette varkens, waarmee wij zoo tusschen licht en donker aan de grens moeten zijn." En als wij verwonderd vragen, waarom Juist zoo precies op dien tijd, antwoordt hij glimlachend: „Ja, dat is nu een van de methodes. De beesten moeten n.1. in de buurt van een Belgisohe douanepost de grens over en als ik nu met donker arriveer moet ik de koplichten van de auto gebruiken, waardoor wij kans loopen, dat de Belgische kommiezen ons opmerken. Ook kun je niet op klaarlichten dag komen, want als men je wagen dan in de buurt van de grens ziet staan, zegt dat voor grensbeambten reeds genoeg." De gestalten op den boschweg Inmiddels zijn wij op een breeden boschweg gekomen. De donkere stammen aan weerskanten, waarachter de lage winterzon reeds is weggezakt versnellen hier de schemering nog, het is een echte romantische weg. Men zou bijna gaan denken, dat hij speciaal voor de uitoefening van dit bedrijf is aangelegd. Zoover het oog reikt donkere boomen, waartusschen de baan verloren loopt in den horizon. De kilometerteller nadert bedenkelijk dicht het cijfer 100, de smokkelaar zit rustig, achterover geleund met een hand op het stuurrad. Dan doemen plotseling aan den kant twee donkere gestalten op, die in wijde zwarte cape's gehuld zijn. Een steekt zijn hand op; er drukt slechts een voet op de gaspedaal, en de auto suist voort. Er knallen geen schoten „Het is de moeite niet op een varkensauto te schieten", zegt de man, die op de gaspedaal trapte, „wij ontlasten het vaderland immers van zijn overproductie." De auto draalt een zijweggetje In waar nauwelijks een boerenkar kan rijden. De karsporen gaan hier wel een halven meter diep den grond In. „Vorige week heb Ik hier leelijk vastgezeten. Toen was het een modderpoel", zegt de bestuurder. „Gelukkig heeft de vorst den weg flink hard gemaakt." Dat het gevroren heeft merken wij wel aan het schokken, onze wagen hobbelt over alle hard bevroren oneffenheden heen; wij rijden nauwelijks 20 kilometer. Het is een gedraal en geslinger, telkens kronkelen wij een ander wegje in en de kundigheid van onze chauffeur, die de scherpste bochten neemt met een zwier of hij hier dagelijks rijdt, dwingt bewondering af. Langzamerhand begint het donker te worden, doch de koplichten worden niet ontstoken, want nu bevinden wij ons in de gevaarlijke zone. Bezijden den weg teekent zich de silhouet van een huitje af; de auto draait langs een doornhaag en even later bevinden wij ons op een klein erfje. In de gevaarlijke zone. Op het geraas van den motor gaat er een deurtje open en een vrouw komt naar buiten met een kind op den arm. De vrouw schijnt aan deze bezoeken egwend te zijn. Onze begeleider duwt haar een bankbiljet in de hand voor haar zwijgzaamheid en begint zijn voorzorgsmaatregelen te treffen. Het eerste werk bestaat uit het camoufleeren van de auto. Met dennentakken en „musterd" worden alle blinkende deelen van de chassis afgedekt, de schemering en de doorn-haag zorgen er wel voor dat het overige deel van den wagen niet opvalt. De auto wordt op Nederlandsch grondgebied achter gelaten, want de verdere transacties zullen te voet worden afgedaan. De onziohtbare grenslijn is nog slechts enkele honderden meters van ons verwijderd, terwijl de boerderij waar de varkens moeten worden afgeleverd, een goede vijftig meter op ,,'t Bels" ligt. Langs een smal paadje tusschen hoog heestergewas komen wij op een breederen zandweg met wei- en bouwlanden aan weerskanten. De varkens hebben wij voorloopig nog in den auto achtergelaten, want eerst moet de kooper gewaarschuwd worden om met zijn mannetjes de krulstaarten over die enkele honderden meters voort te stouwen en zoo van nationaliteit te doen veranderen. Wat het karspoor uitwijst Op den weg heeft de smokkelarij haar stempel gedrukt, onze geleider schijnt tenminste de taal te verstaan die in den zandweg gedrukt is. Hij wijst op een paar ondiepe wagensporen, waarvan er een gedeeltelijk door het grasland loopt, terwijl het andere over het effen fietspad gaat. „Zie, zoo smokkelt de boer met zijn kar," zegt hij, „die rijdt niet in de diepe sporen, want dan zouden zijn wielen te veel leven maken door het geregeld schokken tegen de as, zij tijden over den effen bodem, dan wordt het niet gehoord." Inmiddels zijn wij op de plaats van bestemming gekomen. De boer staat op post, we worden verwacht. In de schaduw van de groote schuur wordt de koop gesloten. Er waren maar zes beesten besteld, maar omdat hij niet iedereen is, geeft de koopman zijn klant het zevende zwijn voor een spoïpi ijsje. Zonder omwegen wordt de transactie afgesloten. Dan komen nog «enige kerels uit de duisternis te voorschijn en wordt het «plan de campagne" beraamd. De aanvoerder begint met te vertellen dat het heele karweitje niet veel om het lijf zal hebben, daar zijn varkens uitstekende loopers zijn en bijna niet zullen opvallen, omdat de meeste dieren een donkere kleur hebben met enkele lichtere plekken. Bovendien behoeft men niet bang te zijn dat de dieren als uit Nederland afkomstig zullen worde® geïdentificeerd, want geen énkele draagt een oormerk van de varkenscentrale. De mannen zijn reeds lang bereid een handje te helpen en terwijl er een met de fiets op uit gaat om te zien of er geen kommiezen in de buurt zijn, gaan de anderen mee om de Nederlandsche overproductie met een zoet lijntje België binnen te leiden. Varkens stouwen aam de grens Iemand die wel eens varkens gestouwd heeft zal wel weten dat men zulk een karweitje nu niet bepaald voor zijn plezier opknapt, vooral wanneer de beesten nog geen lawaai mogen maken. Het varkenssmokkelen is dan ook een waar geduld werkje, waarvoor meil over goede zenuwen moet besohikken, dit bleek ons reeds zoo gauw de krulstaarten den auto verlaten mochten. Voor de la eesten den begsnen grond onder de voeten hebben heeft het heel wat in. En dan begint eigenlijk het lieve leventje Varkens en zeker varkens die die gesmokkeld worden zijn hopeloos eigenwijze dieren, wa nn eer zij eenmaal loopen, gaat het gewoonlijk recht vooruit, weg of geen weg, door slooten en modder, af en toe zakt er een door het ijs van een slootje langs den weg en dan heeft het heel wat In om het dier weer op het droge te krijgen, gewoonlijk zet het zulk een keel open, dat we allen ons hart vast houden. De deskundigen zullen het met ons eens zijn dat men bij krulstaarten op den grootsten tegenstand stuit, wanneer men ze door een hek moet trachten te te stouwen. Gewoonlijk willen zij alle kanten op, behalve den kant waarheen zij moeten, en wanneer een man tracht een dier tegen te houden begint het te knorren en lawaai te maken, om uit je vel te springen. Anderhalf uur Is er mee gemoeid geweest om de krulstaarten frauduleus België in te voeren, en al dien tijd loopt men kans overvallen te worden. Vooral een van de patiënten veroorzaakt geweldig veel last, het dier wil geen poot verzetten en begint zoo gauw men hem voort wil jagen te schreeuwen. Tenslotte heeft men hem In een groote kist gestopt en zoo naar de boerderij gedragen. Het werk is volbracht, een hartversterking wordt gepresenteerd en natuurlijk niet afgeslagen. Dan slaan de smokkelaars de modder van hun kleeren, en wij wij zoeken den auto weer op, innerlijk toch bij dat alles goéd is afgeloopen. De koplichten gaan aan, het gevaar is geweken en even later ronkt de motor, het suist over den boschweg, helle lichtbundels worden over den weg geworpen. Alles In orde wie kan ons nog Iets maken! ---