De Grondwet No. 89. Maandag 16 April 1928 TWEEDE BLAD. De heele wereld door. Mit Gottes Hilte. De Duitschers Köhl en von Hühnefeld en de Ier Jritzmaurice zijn in Amerika aangekomen. De geheele wereld heeft hen met fcioote tpanning op hun tocht gevolgd, las ae berichten over hun vertrek en over hun landing. En zoo hebben ze kunnen lezen hoe von Huhneield sprak „mit Gottes Hilfe te zijn aangekomen en hoe de Ier Fitzmaurice vóór hij vertrok, zich voor» bereidde op de mogelijkheid, dat deze tocht hem wel eens voor God's rechterstoel kon brengen. Ziedaai 'n manmoedige daad dezer vliegeniers bij hun moedigen tocht. Voor het forum der geheele wereld, durven zij rond uitkomen voor hun eerbied en ontzag voor God. „Mit Gottes hilfe" en niet met de hulp van een verachtelijk en dwaas amulet of gelukspop, van een gelukskonijn of ander onwaardig product van heidensch bijgeloot. Dit is etn manmoedige daad. Of behoort er geen moed toe, vooral ouder die kringen, te laten zien, dat men hoopt op God? Zijn er niet maar al te velen, die, behalve bij 't vloeken, doen alsof ze een heete aardappel in de keel hebben, als ze enkel maar den nèarn God moeten uitspreken? „Mit Gottes Hilfe". De tocht is volbracht. De Voorzienigheid heeft , het zóó gewild evenals het door Zijn onnaspeurlijke raadsbesluiten inders beschikt was, toen Nungesser en Coli, Minchin, Hamilton en prinses Loewensiein-Wertheira en Capt. Hinchciiïf en miss Mackay hun doel niet bereikten. Alles bevindt zich in Gods har.d, deze bestuurt, deze doet den tocht slagen en niet de motor in het vliegtuig of de man die achter 't stuurrad zit Verbroedering. Wat zoo typisch is: daar zijn kameraadschappelijk naast elkaar op avontuur uitgetrokken en deelen met elkaar thans den roem, twee vliegeniers di<. 10 jaat geleden nog elkaar als Duitsch en Engeisch-Iersch officier bestookten in de lucht. Beiden immers waren gevaarlijke tegenstanders die elkaars partijen groote verliezen hebben toegebracht. En in Amerika? Daar juicht een millioenen koor de Duitschers toe. Engeland al precies hetzelfde, de koning gaat er voor. Dit feit, dat er over 'n prestatie van Duitschers zulk een internationale geestdrift bestaat, spreekt boekdeelen. Het is het beste bewijs dat er uit de openbare meening gelukkig verbannen is de haat en revanche stemming. Bij deze gebeurtenis zinkt de poging van enkelen, om door middel van 'n Miss Cavell-film de haat erin te houden, jammerlijk in 't niet. Klein steekt naast deze breede houding af het benepen gedrag der Fransche peis, die den tocht der Duitschcis of geheel doodzwijgt óf kleineert. Daarachter steekt het chauvinisme, het vijandige of — op nationale wijze uitgedrukt — de „kif". Hei socialistische militarisme in Weenen. Bloedige revoluties, gewapende organisaties, groote voorraden aan geweren, kogels en ander krijgstuig, het is wel 'n duidelijk bewijs van de „vredelievendheid" der Oostenrijksche sociaal-democraten. Thans treedt die vredelievendheid weer duidelijk op den voorgrond. Naar uit Weenen gemeld wordt, is er in het voormalig Arsenaal, 'n gebouw thans leeg staande, weer een groote partij geweren gevonden, Een jaar of twee geleden werd eveneens door een toeval een dergelüjke partij ontdekt. Evenals toen, rept ook thans zich het socialistische blad de Arbeiterzeitung, deze vondst goed te praten. Volgens ait blad zou men te doen hebben met oude, thans geheel verroeste wapens, die de arbeiders daar in 1919 verstopt zouden hebben om te beletten, dat de entente-commissie ze in beslag nam. Zij zouden thans volkomen onbruikbaar zijn geworden. De haast waarmee deze verklaring werd gegeven, was op zich zelf al zeer verdacht. Vandaar dat de politie de affaire wat nader bekeek en thans blijkt, dat de wapens volkomen bruikbaar zijn. De geweren waren in een deel van het arsenaal verstopt, dat behoort bij een machinewerkplaats van socialistisch gezinde personen. De confiscatie door de politie geschiedde in de grootste orde; het geheele Weensche garnizoen was echter op dien tijd geconsigneerd. In tegenstelling met de mededeeling van socialistische zijde, dat slechts 100 geweren gevonden waren, gaf de politie te kennen, dat dit getal niet 100, maar over de 1000 bedraagt en eenige honderden staalhelmen. Bij de inbeslagneming heeft een afdeeling soldaten geholpen. Algemeene ontwapening, anti-militarisme, vrede door recht en niet door eweld, tegen bloedvergieten: wat zijn et toch prachtige.... leuzen. Frankrijk is weer nijdig. Men blaast zich in Frankrijk weer eens op, De overhandiging van de Amerikaansche nota met de afschriften der tusschen Frankrijk en de V. S. gewisselde correspondentie over een te sluiten anti-oorlogsverdrag aan de regeeringen te Berlijn, Londen, Rome en Tokio heeft te Parijs over het algemeen teleurstelling gewekt, wat in de bladen van verschillende richting tot uitdrukking komt. Men ontkent niet, dat, nadat geen overeenstemming tusschen de V. S. en Frankrijk was bereikt, nadat reeds meer dan 10 maanden onderhandeld was, de V. S. evenals Frankrijk het recht hadden om afzonderlijk op te treden. Echter wordt met een zekere bitterheid geconstateerd, dat Kellogg niet in 't minst rekening heeft gehouden met 't voorbehoud van Frankrijk en op bruuske wijze het Amerikaansche ontwerp openbaar heeft gemaakt. De Amerikaansche regeering had klaarblijkelijk haast om deze aangelegenheid voor de 8.8. presidentsverkiezingen af te handelen. De boosheid van Frankrijk is begilj* E>elijk als men weet, dat Fi ankrijk aléén zoo'n verctaag met de V. S. wilde bö&&»sa, vol rieta in be^erreehte positie te plaatsen. En nu blijkt dat zelfs Berlijn erin gekend wordt, Intusschen meent Reuter te weten, dat de beginselen, welke den basis voor de Amerikaansche nota vormen, gunstig ontvangen zullen worden door de Engelsche regeering wier politiek aitijd bezield is door den wensch om de oorlogskansen uit de wereld te helpen. De regeeringen der dominions zullen vóór het antwoord geraadpleegd worden. --- FEUILLETON. KAMER No. 19. Naar het Engelsch van FLORENCE WARDEN. 34. Misschien rekende ze er op, 'dat haar volumineuze stem bij hiet meestal-«enigszins timide meisje hevige ontsteltenis teweeg zou brengen. Maar Mabiin werd door haar toegewijde liefde voor den kleinen jongen bezield met een, moeid en een geestkracht, die Lady Moorhampton met haar hautaine houding en haar brutaal-kouden toon niet kom overwinnen. — Uitstekend Lady Moorhampton, zei ze en keek de andere vrouw vlak in de oogen. — Als u het wenischt zal ik onmiddellijk heengaan. Maar, vervolgde ze met verheffing van stem, — als ik ga neem ik Julius mee. Ik laat hem niet achter — ze zweeg nog even en 6prak toen de laatste woorden, langzaam en met grooten nadruk en scherp als pistoolschoten: — om vermoord te worden. HOOFDSTUK XV. Mas. Lowrtdes is gechoqueerd! Nadat ze deze klap op de vuurpijl gei h&d, bleef Mabin ferm, met rustige oogen, maar doodsbleek c*p de uitwerking wachten. Maar er gebeurde niets. Misschien was het plotseling tot broer en zuster doorgedrongen diat ze met 'n minder kneedbare figuur te doen hadden, dan met dien zwakken., toegeeflijken Lord Moorhampton, die zoo bang voor schandaal en praatjes was en die met iedereen in vredie wilde leven. Misschien dachten ze ook, dlat dit meisje haar bedreigingen zou uitvoeren, met den jongen het huis verlaten, zou en. het hun onmogelijk zou maken hun verdere plannen uit te voeren. Ze keken, elkaar even aan en Mabim, die tusschen beiden in stond voelde, dat zie 't gewonnen had. Ze dfaaiide Lady Moorhampton den rug toe en zei bevelend tegen Joe Wnight — Laat u mij alstublieft door. Een oogenblik aarzelde hij, toen liet hij zijn arm. zakken en Mabin zoiu hiervan juist gebruik mmaken om te ontsnappen toen ze een verandering in de uitdrukking op zijn gezicht zag, waarschijnlijk de reflex van een gebaar van Lady Moorhampton die achter haar' stond. Hij breidde zijn armen weer uit en versperde den doorgang opnieuw. Lady Moorhampton greep haar plotseling bij den arm:. — Nee, ik laat u nog niet gaan, zei ze. — We moeten tot een vergelijk, komen. Ik verwacht een verklaring van uw ruw optreden. Na haar heftigheid .van daareven klonken deze woorden bijna nederig en het toonde Mabin duidelijk, hoe sterk ze stond. Dit bewustzijn gaf haar kracht, toen se zich langzaam omdraaide en Lady Moorhampton aankeek, die daar met hijgende borst en gloeiende oogen stond. — Kom hier! beval 1 ze. Ze nam Mabin mee door de halt en liet haar plaats nemen bij den haard. Toen wenkte Lady Moorhampton haar broer, die met tegenzin kwam, maar ten slotte toch naar de beide dames toeschoof, die nu opgewonden naast elkaar zaten. — Nu, zei Lady Moorhampton op schorren, zenuwachtigen toon, terwijl 1 ze nog steeds Mabin's arm nerveus vasthield. — Ik zou graag willen weten waarom u zulke akelige dingen zegt tegen... tegen ons. — Wat ik zei, was niet tegen u gericht Lady Moorhampton. — U sprak tegen mijn broer. Nu, zooveel te erger, want hij is een man en is natuurlijk in het nadeel, als ,hij een vrouw tegenover zich heeft. Ik verzoek u mij een verklaring te geven. Mabin voelde, dat het moeilijker was om de beschuldiging met een koel hoofd uit .te spreken dan in 'drift, maar ze klemde de tanden op elkaar, sloeg haar oogen neer en antwoorddie kalm: — Ik beschuldig meneer Wright dat hij Julius snoeperij gegeven heeft om hem ziek te maken! — O neen, u hebt meer gezegd, veel meer. U... u hebt gezegd... Lady Moorhampton aarzelde. Ze. wilde het woord, waar ze zoo van geschrokken was, liever niet uitspreken. Wright liep op zijn zuster toe, boog zich over haar h#ea «n «ei vertrmw^jk: — Trek het je maar niet aan. Eidith. Je weet even goed als ik, dat de jonge dame niet meende, wat ze zei. Ze was boos op mij en we weten, hoe booze dames zijn. Gelooft u me, miss Wrest, vervolgde hij haastig, tegen Mabin en sprak anders en flinker dan gewoonlijk. — Ik heb er geen oogenblik aan gedacht, uw woorden als ernst op te nemen. Daar was ik te verstandig voor. Mabin keek op, zag hem ter zijde en wantrouwend aan en sloeg haar oogen weer neer. Maar ze zei niets: het was natuurlijk veel beter, dat de zaak zoo verliep, zonder dat er booze woorden vielen. Hij wist nu tenminste, dat ze hem verdacht en 'dat ze op haar hoede zou zijn. Haar uitdaging werd blijkbaar niet aangenomen en er was geen. sprake van dat ze het huis mocht verlaten en den jongen meenemen. Zoowel broer als zuster waren bang voor haar en vo.nd.en een verzoening heel wenschelijk. Mabin maakte gebruik van de gelegenheid, die een oogenblik van stilte bood, om op te staan van haar plaats, naast Lady Moorhampton, die haar arm losliet. — Ik wensch u goeden avond, zei het meisje koel en ging naar de trap. Lady Moorhampton vroeg scherp: — Waar gaat u heen? Waarom gaat u niet niaar den salon? Mabin draaide zich om. Broer en zuster stonden nu dicht bij elkaar en het meisje bedacht met afschuw wat een sterk bondgenootschap deze twee vormden tegenover den zwakken en toegeeflijken edelman. Lady Moorhampton schijnbaar wuft, maar in den grond sterk van karakter en eerzuchtig; haair broer verslaafd aan de alcohol, zwak en zonder moraal, was gemakkelijk voor de gemeenste taak om te koopen, als hij maar zonder geld zat. — en dat was meestal het geval — en hij dat geld noodig had om den hartstocht te bevredigen, die hem ten gromde richtte. — Ik ga bij Julius zitten, zei het meisje rustig. / Er was geen hatelijken klank in haar. stem, maar de beteekenis van haar'woorden was voor beide hoorders verre van aangenaam. Lady Moorhampton zei stug. — Heel goed. Goeden avond. Mabin ging haastig de trap op en kon nog juist nijdig en verontwaardigd hooren fluisteren. Toen ze de slaapkamer, waar Julius in zijn bedje lag te slapen, binnenging, vond ze al een ander bij hem waken. Achter het kamerschut, dat om het bed van d.en jongem stond, hoorde Mabin voetstappen en toen ze er om heen liep om te zien, wie daar trachtte te ontsnappen, vond ze de huishoudster. Mrs. Lowndes zag er ernstig en vermoeid uit. Ze was nerveus en had geen bevredigende verklaring voor haar tegenwoordigheid hier op een tijd, 'dlat ze anders haar avondeten gebruikte in haar eigen kamer. — Ik... iik heb gehoord, idat de jongen niet goed was, legde ze uit, — Het kindermeisje had hem een poeder kunnen geven... (Wordt vervolgd). --- KERK EN SCHOOL. PATER HENRY RAYMAKERS In het Missiehuis „Bisschop Hamer" te Nijmegen is gisteren in den ouderdom van 67 jaar plotseling overleden de Zeer eerwaarde Pater Henry^ Raymakers van de Missionarissen van "het Onbevlekte Hart van Maria te Scheut. De laatste veertien dagen was Pater Raymakers sukkelende. Hij leed aan een hartkwaal. Maandag las hij nog de H. Mi®, dbdi Dinsdag voelde hij zich minder goedt Woensdag las hij nog een H. Mis, die hij met moeite ten einde bracht, 's Avonds verrichtte hij nog het avondgebed. Donderdagmorgen vond men hem, rustig ontslapen, itn bed. Pater Henry Raymakers, om zijn verschijning en persoon een populaire figuur in de Hollandsche missiewereld, werd te Helmond geboren in 1860. Hiji maakte zijn studies aan het Seminarie te St. Michiel-Oestel en te Haren en trad in 1882 in de Congregatie van Scheut. In het jaar 1885 priester gewijd vertrok hij al spoedig als missionaris naar Öost-Mongolie. »< In 1898 werd hij naar Euijopa terug geroepen om novicen-meester te worden in het Moederhuis te Scheut. Toen het jaar daarop, voornamelijk door zijn ijveren, het Hollandsche Missiehuis van de Scheut-Congregatie „Huize Sparrendaal" te Vught werd opgericht, werd Pater Raymakers de eerste rector van dit huis. Nog eenmaal is hij naar de missies teruggekeerd, toen hij 1 in 1909 benoemd werd tot eersten Provincialen Overste op de Philippijnen. Sinds 1921 was hij weer in ons land als overste van het Bisschop Hamershuis te Utrecht en de laatste jaren woonde hij in het Bisschop Hamerhuis te Nijmegen, waar hij zoo pas getuige was van de blijde bisschopswijding van zijn confrater en medearbeider op de Philippijnen Mgr. Jurgens. Door den plotselingen dood van zijn vriend en confrater heeft mgr. 'Jurgens, die in Engelarod bij zijn familie vet*toefde, zijn verblijf aldaar moeten opgeven en is Mgr. hedenmorgen met de Harwichlijn te Rotterdam aangekomen}. MGR. DR. JAN OLAV SMIT. Mgr. dr. Jan Olav Smit, Apostolisch/icaris van Noorwegen en Spitsbergen, titulair-bisschop van Paralus, zal zich bin|nenkort naar Nederland begeven. Mgt. hoopt de Bossche Missie-tentoonstelling te bezoeken. Qeduiende het Pinksterfeest is Mgr. de gast zij ! ner ouders te Deventer. Daarna vertrekt hij naar Rome, welke reis ongeveer een maand zal duren. Via Deventer keert de Bisschop dan weer naar zijn residentie, te Oslo,, terug. — De plannen der Waterleiding Schouwen—Duiveland zijn momenteel zoover gevorderd dat in den loop dezer week de aanbesteding der benoodigde diepboringen plaats heeft. Hiervoor zijn enkele firma's in den lande uitgeaoodigdl --- GEMENGD NIEUWS. VERKEERSONGEVALLEN Zaterdagmiddag te ruime 1 uur maakte te Amersfoort in de Stationstraat een autobus van den stadsdienst plotseling zwenking naar links, reed het trottoir op en overreed twee kinderen. Een derde kind wist het gevaar te ontkomen door over een hek te springen. Het 6-jarig dochtertje van den heer D. P? van R. uit de Marnixlaan bekwam een beenbreuk en zware hoofdwonden. Het 12jarig zoontje van mevr. de wed. N. H. uit de v. Asch van Wijkstraat werd dermate gekwetst, dat vermoedelijk de rechterarm zal moeten worden afgezet. De bus is in beslag genomen. Het onderzoek, ingesteld door den inspecteur Weyburg, chef der Verkeerspolitie te Utrecht, bevestigde de bewering van den chauffeur, dat zeer waarschijnlijk de stuurinrichting niet goed heeft gewerkt. DE ONBEWAAKTE OVERWEGEN. TWEE KINDEREN GEDOOD. BESTUURDER ZWAAR GEWOND. Zaterdagavond is op een onbewaakten overweg tusschen Wezep en Hattemerbroek een veevrachtauto uit Wezep door een sneltrein, die om half zeven van Utrecht te Zwolle aankomt, aangereden. Twee kinderen van zekeren Wolf te Wezep, die voor pleizier een eindje meereden, werden vermorzeld. De geheele trein ging over de beide slachtoffers heen. De schaufféur en de lijkjes zign naar Zwolle overgebracht. De chauffeur, een zekere Schinstra, uit Weesp, is stervende. De auto is totaal vernield. De vader der beide kleinen was in de nabijheid, toen het vreeselijk ongeluk zich afspeelde. WE WACHTEN OP DE ONGEULKKEN.... In dichte rijen stonden, verhaalt het „Hbld.", de menschen langs vluchtheuvel en trottoir van de Sarphatistraat bij het Oosteinde te Amsterdam. Men keek — men wachtte, alsof er ieder oogenblik een optocht langs zou gaan. „Is er wat gebeurd?" informeerde een bejaard heer. „Een ongeluk?" vroeg een ander. „We wachten juist op de ongelukken," zeide een jongmensch, die heelenaal vooraan stond, tot de vragers. ,Daar komt er weer een.... nou moet u opletten!" AJler oogen waren gericht op een .fietser, die langzaam het Oosteinde afpeddelde. De wielrijder, die verbaasd even 'inKS en rechts keek, verwonderd over de groote belangstelling aan bede kanten van den rijweg, belde even, wilde draaien en.... slipte, tot grooten schrik van de heeren, doch blijkbaar let vreugde van het jongmensch. „O, ik weet niet, hoeveel er hier al getuimeld zijn," grinnikte hij. „Er is van een vrachtauto een vat olie leeggeloopen — ze merkten het te laat en nu is het asfalt een beetje glibberig en vet".... 1 't Was aan de kleeding van den gevallen fietser duidelijk te merken, en het was maar gelukkig, dat er onder het publiek ook menschen waren, die een pas-op-val-niet-waarschuwing deden hooren, als weer een aspirant olieslachtoffer naderde. Zij, die verstandig waren, stapten af — voegden zich bij de kijkers of liepen voorzichtig over den geolieden asfaltvloer verder; een enkeling, die de welHmi&sad'i te ésa sloeg, kw&óii «t- jwfld mt i'i lÜffso og. Doch de meesten tui»® Jdsifi„..... T ck & i Q kwam er een maa met zand en hij b« strooide den weg alsof het dezen zomerschen lentedag zwaar geijzeld had. En mèt het zand verdween de belangstelling. „Ze vielen nou toch niet meer".... DE „BREMEN" EN .... KOFFIE HAG. Men schrijft ons: Baron von Hünfefeld die thans met zijn vriend Kapitein Köhl en zijn sportcollega Cdr. Firtzmaurice als eerste den Oceaan van Oost naar West heeft overgevlogen, is in ons land geen onbekende. Hij kent als trouwe begeleider van den Duitschen ex-kroonprins de eenzaamheid van het eiland Wieringen. Sommige winkeliers van Amsterdam zullen zich herinneren het karakteristieke adelaarsgezicht met het strak ingeklemde monocle, toen hij in 1919 en 1920 in de Kalverstraat, de Leidsche- en Utrechtschestriat zijn inkoopen deed. Vaak kon men hem v in gedachten over de toekomst van zijn vaderland verzongken, zien zitten in de Koffie HAG Lunchroom op het Damrak. Soms was hij druk aan het redeneeren met den uitvinder van de Koffie HAQ, Dr. Roselius. En vóór hij vertrok werd eerst nog een baaltje coffeïnevrije Koffie HAO besteld voor de huishouding op Wieringen. Overtuigd, dat aJleen door kalme berekening en overleg grootsche plannen kunnen slagen werd Hüneveld zich bewust van de zenuwprikkelende werking der coffeïne. Een gezonde geest in een gezond lichaam was steeds zijn principe. OeJc bij de eerste poging verleden nazomer heeft Hünefeld groote zorg aan de keuze van de proviajnd voor deni oceaanvlucht besteed. Koffie HAO was ook toen aan boord. Kalm berekenende moest hij toen tot ommekeer besluiten, omdat bleek dat zijh „schuitje" tegen het geweld der opkomende natuurkrachten niet was opgewassen; Kalm nain hij smalende opmerkingen op den koop toe. Maar niets kon hem weerhouden! zijn plannen te vervolgen. Ook voor het vertrek uit Baldonell voorzag hij zijn vliegtuig de „Bremen" met Koffie HAO. Hij wist, dat het voorgenomen werk kalme zenuwen vereischte. Door een telegram heeft hij' dit aan zijn oude leveranciers, de koffie HAO Mijl, nog medegedeeld en na 38 uren is hij' met Zijn tochtgeniöoten de^gevie.de held, die een nieuwen steen heeft gelegd op het gebied der toenadering der landen en volken; warfi de uitnoodiging aan den Ier Fitzmaurice zal zeker niet zonder bedoeling zijn geschied. --- KORT GEMENGD NIEUWS. — De magazijnmeester Mees, in dienst bij de Zuiderzeewerken, kwam op het dek van een der dienstdoende schepen te vallen; de man was direct dood. —- Amerika weigert invoervergunning voor verschillende varieteiten van narcissen. — B. en W. te Hengelo (O.) stellen den raad voor, voor de gemeentelijke inkomstenbelasting het bedrag van den kinderaftrek te v^rhoogen van f 60 per kind tot f 75 voor het le, 2e en 3e kind, f 100 voor het 4e, 5e en 6e kiind en f 125 voor elk volgend kind. — Door een schipper is uit den IJssel te Kampen het lijkje opgehaald van den sedert eenige dagen aldaar vermisten 7-jarigen zoon van den heer H. Doo&ten. ---