De Grondwet No. 247 Donderdag 22 Oct. 1931. TWEEDE BLAD. De goudbasis door MR. DRS. A. BöRGER. Zal ook Amerika zijn standaard prijsgeven ? Alle officieele dementis ten spijt blijft de goudpositie van de Ver. Staten dubieus, en blijft goud naar Europa afvloeien. Men geeft er verklaringen voor, o.a. dat het voornamelijk betreft het omzetten van dollarsaldi in goud, maar dit verandert niets aan het feit, dat goud blijft wegstroomen. Waarom zet men dan dollarsaldi om? Dit heeft een reden. In Frankrijk en Nederland is waarlijk goud genoeg; de dekkingspercentages zijn er formidabel; in Zwitserland is de dekking zelfs phantastisch; volgens de laatste weekstaat 145 o/o. Dat de dekking dus verhooging behoeft, is uitgesloten. En bovendien is het niet alleen het omzetten van saldi, waardoor de gouduitvoer uit de Ver. Staten wordt veroorzaakt; dei dollarkoers, welke steeds om het onderste goudpunt schommelt, verraadt andere oorzaken, ondanks dg herhaaldelijk geuite verklaringen van de autoriteiten, dat de positie der Staten door en door getond is. Economische crisis. Men vertrouwt deze gezondheid hier toch blijkbaar niet erg, waartoe ook reden bestaat. Een tekort op het budget van circa één milliard dollar, welk tekort in de practijk dus wel grooter zal blijken te zijn, omdat alle begrootingen worden opgemaakt en alle tekorten op papier worden weggewerkt op basis van een veronderstelde mogelijke schatting der inkomsten, welke schatting echter feitelijk onmogelijk is, omdat de crisi3 niet ten einde is en inkomsten zich in dalende lijn bewegen. Verder zit de regeering der Ver. Staten opgescheept met een hoeveelheid graan groot 200 millloen bushels, welke onverkoopbaar lijn, loopen er 7 è 8 millioen werkloozen rond, d.w.z. volslagen werkloozen, keeren de ondernemingen er al evenmin dividenten uit als in Europa, en lanoeert Hoover plannen om de zaken weer uit de modder te halen, welke plannen echter tot heden weinig tastbaar resultaat resultaat opgeleverd hebben. Gebrek aan vertrouwen. De gouduitvoeren uit de Ver. Staten hebben dus zeer zeker ook economische oorzaken, deze brengen weer een oorsaak met zich mede, en zeker niet de minst belangrijke; gebrek aan vertrouwen. Dit laatste nu is de eigenlijke oorzaak van het omzetten van saldi. Men vertrouwt de economische gezondheid van de Ver. Staten niet erg, alle officieele pathos ten spijt. En zoodoende blijft goud weg-ebben en liep dezer dagen het gerucht, dat de goud-uitvoer uit Amerika zou worden stopgezet. Als dit zou gebeuren, wat men niet uitgesloten moet achten, dan zou weer een internationale waardemeter van zijn goudbasis losgeraakt zijn en is het te verwachten, dat men langzamerhand er over zou gaan denken, het goud als internationale waardemeter maar opzij te zetten. Reeds nu gaan dienaangaande stemmen op. De wereld kan het zonder de gcudbasis echter voorloojpig nog niets stellen, omdat, men bedenke dit goed, het internationale vertrouwen vrijwel tot nul gedaald is. Al worden er nog zooveel schoone redevoeringen gesproken en al leggen de ministers bij hun wederzijdsche internationale bezoeken nog zooveel roerende verklaringen af omtrent de volkomen overeenstemming, welke steeds maar weer bereikt wordt, en al verklaren én Brüning én Laval én Hoover om het hardst, dat het wederzijdsch vertrouwen hersteld moet en zal worden, het is er nu eenmaal niet. En alleen met ait feit, dat het internationale vertrouwen vrijwel volslagen ontbreekt, hebbén wij rekening te houden. En waar deze zekerheid ontbreekt, kunnen wij het zonder de andere internationale „zekerheid", de goudbasis niet stellen. Crediet is vertrouwen, en waar dus het vertrouwen ontbreekt, ontbreekt tevens crediet, en zal men betaling wenschen in rieële waarden, niet in vertrouwenspapieren, en de eenige reëele waarde, welke men als zoodanig internationaal aanvaardt, is goud Het goud onvervangbaar. Het vertrouwen is hopeloos zoek; blijft ons dus slechts het goud. AI zouden dus ook de Vereenigde Staten te eeniger tijd hunne gouduitvoeren stop zetten, dan nog zou het goud onvervangbaar blijven, maar tevens zou de internationale toestand er nog hopeloozer door worden, want met het goud valt de laatste basis weg. Door den gouden standaard op te heffen gaf Engeland te kennen, dat het zijn internationale verplichtingen, althans gedeeltelijk, niet meer kon nakomen, en komt ze dus niet na. Geschiedt hetzelfde in de Vereenigde Staten, dan zou dit ook voor deze gelden. Aangezien echter het goud onvervangbaar is en onmisbaar, zullen die landen, welke den gouden standaard handhaven, meer en meer op den, voorgrond dringen en grooter rol gaan spelen, maar zoo zal tevens het goud misschien worden de splijtzwam, die de volkeren nog meer uit elkaar drijft en wel in twee kampen, nl. dat der landen met goudvaluta en dat der landen met papier valuta. Deze laatste zullen eventueele verschillen tusschen actief- en passierzijde der betalingsbalans niet kunnen vereffenen met goud, zij zullen dus op andere en pijnlijker wijze het evenwicht hunner balansen moeten herstellen; eerst dan zullen zij wederom op voet van gelijkheid in hef internationale ruilverkeer kunnen optreden, omdat ze eerst dan weer over hun goudreserves zullen 'kunnen beschikken. De oorzaken der crisis zijn vele en dus ook de oorzaken der goudbewegingen; deze afzonderlijk te willen reguleeren en herstellen is uitgesloten; alleen herstel van de internationale ruil- en productieverhoudingen zal een einde kunnen maken aan de waanzinnige goudverdeeling, welke thans bestaat en waaraan de chaotische toestand der wereld zich demonstreert. --- FEUILLETON. De wonderlijke sensaties van High-Rusting. 'n Humoristische avonturenroman van HAROLD AVERY vertaald door F. VAN VELSEN 37) „Dat zou een uitleg kunnen zijn, maar het zou ook de geheime bewaarplaats kunnen geweest zijn van een vrek. In alle geval, die munt toont aan, wat er in de kist moet geweest zijn." John James liep eenige oogenblikken in stil - nadenken voor zich uit te staren. „Wat mij zoo vreemd voorkomt," begon hij, „is, dat de kist niet eerder ont-' dekt is. Er moet toch iemand geweest zijn, die de juiste plek wist te vinden, of het zou ook mogelijk zijn, dat die Robïnson toevallig bij het planten van een heesfer de kist heeft gevonden en toen hij bemerkte, dat er geld in was, zich stil heeft gehouden." „Neen, die Robinson was een doodeerlijke tuinman. Bovendien is het toch duidelijk, dat, indien hij niet eerlijk was geweest, hij het gat na de uitgraving weer netjes dichtgemaakt zou hebben." „Vreemd, dat de man, die het gedaan \ \ heeft, het gat niet dicht gemaakt heeft." „Mogelijk is hij gestoord en op den loop gegaan, voor hij met de karwei kla#r was." „Is er geen spade of zooiets gevonden?" „Neen, die heeft hij zeker medegenomen." „Maar hoe is het mogelijk, dat hij wist, dat die schat daar lag — ©en schat, die bijna twee eeuwen in den grond begraven heeft gelegen — het lijkt een onmogelijkheid." „Ja, dat is juist de kwestie; dat is het slot waarvan de sleutel zoek is," lachte oom Theophilus. „Stel nu eens, dat jou opgedragen werd om de oplossing van dit geheim te vinden, hoe zou je het dan aanleggen?" John James vond die denkbeeldige opdracht wel vermakelijk en dacht er eenlgen tijd over na. „Er is slechts één ding, dat ik kan bedenken," begon hij, „en dat is: wie den schat heeft begraven, zal in ieder geval een document achtergelaten hebben, om aan te dulden, waar de plaats was. Laten wij aannemen, dat het opgeteekend stond op het schutblad van een oud stoffig boek, dat nooit door iemand werd geopend .Eindelijk komt er een dag, dat iemand in een verloren oogenblik het boek van de bovenste plank neemt en, het al doorbladerende, daar de geheimzinnige boodschap van den reeds lang tot stof verganen eigenaar leest." „Prachtig! kapitaal!" riep Theophilus vroolijk. „Vindt je dat niet romantischbelangrijk genoeg om een verhaal in elkaar te zetten." „Ja, als deel van de hoofdzaak, maar U zou er bij moeten verklaren, waarom die schat verborgen lag en — welke climax bereikt werd door de ontdekking; ik denk, dat U het wel zult vinden." Oom Chipperton schudde het hoofd. „Ik heb daarover mijn eigen theorie" zei hij ernstig. „Maar er waren redenen, waarom ik nooit tegenover Brown die verklaring durfde opperen. Niettemin," vervolgde hij met meer opgewekte stem, „er is geen reden om het niet als materiaal voor een geschiedenis te gebruiken." „Als ik er ooit weer eens toe kom, om een novelle te schrijven," riep Benstone le ïend, „zal ik het boek aan U opdragen met de noodige betuigingen van erkentelijkheid er bij." „Wij zullen de eer samen deelen, John" schertste Theophilus met zijn jovialen schaterlach en ik voorspel je, kerel:! het boek zal er ingaan als koek!" HOOFDSTUK XIV ALS HET KALF VERDRONKEN IS.... Het had er allen schijn van, dat de wandeling naar Bassett voor oom Chipperton het keerpunt beteekende op den weg tot het herstellen van zijn geestelijk evenwicht. De lange tocht in de open lucht had hem zichtbaar goed gedaan. Na hef diner viel hij in rijn leuningstoel in slaap en ging vroeger dan gewoonlijk naar bed. De manier, waarop hij gaapte en zich uitrekte, toen hij zijn neef goeden nacht wenschte, sloot alle vrees buiten, dat hij vóór den volgenden morgen uit zijn bed zou komen. Gedurende den geheelen Zondag maakte hij geen toespelingen op het „vroolijker leven"-sysfeem en John James wachtte zich wel, om in hun gesprekken iets aan te roeren, dat betrekking had op de onzinnige avonturen, die hij ondernomen had .Maandag was het evenzoo en slechts op één gezegde na, dat de grootmeester zich liet ontvallen Jcon met gerustheid verondersteld worden, dat alle herinneringen aan zijn nachtelijke omzwervingen uit zijn geest verdwenen waren. „Ik zou wel eens willen weten, waar mijn nachthemd gebleven Is," mompelde hij. „Mogelijk heeft een landlooper het opgepikt," zei Benstone. „Wie het ook moge geweest zijn, hij zal wel geredeneerd hebben: de eerlijke vinder mag het houden." Toen het Dinsdag was geworden, gevoelde John James zich zoo opgewekt, als ware hij van een zwaren last ontheven. Hij was echter nog wel overtuigd, dat het voor zijn oom zeer goed zou zijn om voor afwisseling eens een reisje te maken. De familie Fortescue zou ongetwijfeld wel brieven ontvangen en dit zou Nancy zeker op het Idee brengen om haar adres op te geven. Dan eerst zou het mogelijk zijn haar te schrijven, en haar te vragen om direct na afloop van het uitstapje naar huis te ko- » men. Anders zou het kunnen gebeuren, dat zij hier of daar haar reis zou onderbreken om eenige kennissen te bezoeken. „Het is niet te hopen, dat er onaangenaamheden over die verloving ontstaan," peinsde Benstone „Als haar vader zich boos maakt, zou het zijn geestvermogens kunnen schaden en dan zouden dezelfde akelige dingen zich weer kunnen herhalen." Hoe dit te verhinderen, was 'n moeilijk probleem. Het was een geruststellende gedachte, dat, aangezien juffrouw Weston ook in het geheim was, hij haar raad kon inwinnen. Hij moest haar maar eens gaan opzoeken en misschien hoe eerder hoe beter. „Ik weet niet, hoe lang zij gewoonlijk bij de familie Brickle blijft," peinsde hij. „Maar er Is eigenlijk geen enkele reden, waarom ik daar niet heen zou gaan, om haar te spreken. Het zou niet moeilijk vallen om een voorwendsel te vinden, want In den loop van het gesprek, terwijl mevrouw Brickle uit de kamer was, had juffrouw Weston gesproken over 'n nieuw verschenen novelle, die zij graag wilde lezen. Waarom dat boek niet gekocht? Dan kon hij het haar aanbieden. Zoo n cadeautje, als 'n boek, was iets heel gewoons en had geen verdere beteekenis dan wat men zou 'kunnen noemen een letterkundige attentie." Wnrdt vervolgd.) --- BINNENLAND HET KANAAL ANTWERPENWILLEMSTAD In een bij Martinus Nijhoff te 's Gravenhage verschenen brochure bespreekt Ir. J. C. Ramaer het gevaar, dat de oester- en mosselcultuur in de OosterSchelde bedreigt, wanneer de kanaalplannen, die getraceerd zijn door de oude tusschenwateren, worden aangenomen. De dijk aan de Westzijde van het kanaal v. Konijnenburg gaat midden door de verpachte terreinen voor oesterteelt, het „project offideT'-Segers loopt wat meer Oostwaarts. Het zand, dat zich hier bij elke kentering, vooral na storrfi neerzet en dat nimmer meer wordt opgenomen, maakt de meest oostelijke perceelen, juist die waar het broed zich gaarne neerzet, van een voor die jeugdige dieren geschikten bodem tot een daarvoor eerst minder geschikten, later ongeschïkten bodem. Door de afsluiting van de Eendracht gaat ook de mosselcultuur aldaar ten gronde, terwijl door het plan-van Konijnenburg voorts het grootste deel der ansjovisvisscherij vernietigd wordt. Daarom zal men volgens schrijver van alle ontwerpen, waarbij een deel van het verdronken land wordt afgedamd, moeten afzien» --- Het Amerikaansche departement van financiën, dat met ruim 7 milliard gulden den Het Amerikaansche departement van financiën, dat met ruim 7 milliard gulden den greotsten goudvoorraad der wereld bezit, heeft ook de modernste middelen om het gewicht der gouden staven vast te stellen. Dit geschiedt door een apotheker-schaal in 't groot. --- De lijdensweg van de katholieke kerk in Spanje. De verdrijving van de Jesuiten. (Van een bijzonderen correspondent.) De groote strijd die thans in Spanje wordt uitgevochten gaat niet om het koningschap of de republiek: het is geen strijd tusschen arm en rijk maar een geweldige kracht meting tusschen de katholieke kerk en haar eeuwen-oude belagers: de grootmachten der Loge. De droeve gebeurtenissen van den afgeloopen zomer vormen een lange reeks van bewijzen voor de waarheid van deze stelling. De tegenstanderal van de katholieke kerk hebben haar den oorlog verklaard en zij zullen niet rusten vooralleer zij hun doel hebben bereikt. „Maar de poorten der hel zullen haar niet overweldigen": de Kerk is nog steeds de draagster van die goddelijke belofte: wel zal zij een droeve lijdensnacht meemaken, maar over de duisternis van den Goeden Vrijdag straalt haar toch weer een glanzende Paaschmorgen tegen. Na deze vervolgingen die* hoe hard ze ook mogen zijn, eens zullen bekroond worden met een glansrijke overwinning, zal de Kerk gelouterd uit den sfrijd te voorschijn treden. Het martelarenbloed dat hier straks stroomen zal, wordt ook hier het zaad voor een nieuwe christenheid. Want wij staan aan den vooravond van geweldige gebeurtenissen in Spanic. Vroeger heerschte er orde en rust in dit land, 't was een paradijs van orde en veiligheid. Thans is het slechts een opeenvolging van staken en onlusten en de meest vreemdsoortige exessen: noch het socialisme, noch het communisme hebben hier de overhand maar thans zegeviert het anarchisme, dat Is wel de sterkste bondgenoot van alle God-vijandige machten. Sommigen hebben gemeend dat met hef heengaan van het koningshuis en het uitroepen der republiek de revolutie in Spanje was voltooid. Maar nu is de revolutie pas begonnen en het gaat nu niet over het invoeren van groote democratische hervormingen, oï om de oplossing van het arbeidersvraagstuk of de Agrarische kwestie, de allesoverheerschende strijd gaat tegen de Kerk, dat is de vijand, die beschouwt men als de verpersoonlijking van het oude regime, waaraan zooveel fouten kleefden, die nu gewroken moeten worden. De Jesuiten ^ijn thans mee van de eerste slachtoffers. Het is een pijnlijk Iets, dat juist „volgelingen van den grooten Spanjaard", zooals dezer dagen Unamimo In de Kamer, den H. Ignatius van Lovola noemde het eerst van aile godsdienstige orde en congregaties het land moeten verlaten. Spanje heeft aan de Societeit van Jezus oneindig veel te danken. Juist op cultureel gebied hadden de Jesuiten ontzaggelijke verdiensten. Ik herinner hier slechts aan het Astronomisch instituut bij Barcelona en aan d[ef Middelbaar Technische school te Madrid (die vier maanden geleden door het gepeupel onder aanvoering van de Loge werden verwoest), waar jaarfijks honderden arbeldersjonfens kostelooze opleiding ontvingen. Maar daardoor hadden zij juist 700'n grooten invloed op het volk, 'op den middenstand en op de Inteliectueelen. En daarom moesten zij het eerst het veld ruimen, vooraleer het vernietigend werk der Loge tot resultaat zou kunnen leiden. Dat is de eenige misdaad der Jesuiten. Want voor al hun wetenschappelijfken en cultureelen arbeid hebben zij de staatskas niet armer Jemaakt. De Inrichtingen van onderwijs, die door de Jesuiten bestuurd werden^ ontvingen slechts een geringe vergoeding van den Staat ' Trouwens het bijzonder onderwijs In Spanje bevond zich, wat subsidie betreft, in een ellendigen toestand tegenover het openbaar onderwijs. Aan een staatsuniversiteit verdiende Iedere portier meer dan twee professoren aan een Groot Seminarie of een Pauselijke Universiteit samen. Ik heb er een afkeer van om op effect berekend, mijn lezers te imponeeren door schelle kleuren en felle tegenstellingen, maar ik kan toch niet nalaten te wijzen op den smadelijken hoon, die deze openhartige cij:fers uitschreeuwen. 1 Ieder Spaansch gymnasium kostte aan den Staat meer dan 5 Seminaries, en iedere universiteit meer dan "50 theologische scholen. Vele Spaansche Seminaries bewaren In hun bibliotheken een kostbaren boekenschat, door de voorvaderen geschreven en verzameld. Maar de moderne werken, die een professor noodig had, kon hij bij; gebrek aan geld niet aanschaffen. En wat de Jesuiten met moeite en ijver hebben opgebouwd, dat moeten zij thans achterlaten, nu ze met smaad en schande uit het land worden gejaagd. Alles wat Spanje aan cultuurgoederen bezit, hebben ze aan de godsdienstige Orden te danken, die thans als staatsburgers en onderdanen des Rijks zijn gediskwalificeerd en die als misdadigers onder politietoezicht worden gesteld. De katholieke Spaansche afgevaardigden hebben In de afgeloopen week duidelijk doen uitkomen dat thans diegenen die Spanje in den loop der historie aanzien en beteekenis hebben gegeven over de grenzen worden gejaagd, hetgeen toch absoluut in strijd Is met de persoonlijke vrijheid die aan ieder staatsburger door de grondwet plechtig gewaarborgd is. Aan het slot van zijn redevoering heeft de afgevaardigde Gil Robbes zijn tegenstander toegeroepen: „Loutert ons door de vervolging 1 Maar de zege zal aan ons zijn!" Spanje maakt een zware crisis door, vboetend voor de zonden der voorvaderen. Deze vervolging had enkele eeuwen vroeger moeten komen dan zou thans een verjeugdigd christendom aan de poorten van het Iberisch schiereiland staan. (Nadruk verboden). --- POST EN VERKEER Het „Mgr. Mutsaersoord" DE JAARVERGADERING TE UTRECHT. Maandag had te Utrecht in net gebouw „St. Joseph" van de R. K. Werkliedenvereeniging de algemeenei vergadering plaats van het R. K. Herstellingsoord voor spoor- en tramwegpersoneel ,,Mgr. Mutsaersoord". Elke afdeeling in den lande zendt een afgevaardigde naar deze bijeenkomst. Zoo goed als alle afdeelingen waren aanwezig, toen de voorzitter» de heer Timmermans de vergadering met den christelijken groet opende; spreker stelde voor een telegram te zenden aan beschermheer B. Mutsaers, die voor eenige maanden een ernstig auto-ongeval had en thans herstellende is. De voorzitter werpt een terugblik op h«t afgeloopen Jaat; het ledental bedraagt per 1 Octobes '31 9713; dus nog 3500 St, RaphaËlleden staan bulten onze Herstellingsoorden. De leuze 10.000 leden bij de opening van de gebouwen te Venlo is niet verwezenlijkt; en het heeft allën schijn, dat dit aantal ook nog niet spoedig zal bereikt zijn; voorbeelden van doeltreffende propaganda gaven de afdeelingei/ Heerlen, Roosendaal en Susteren. In 9 maanden werden 267 nieuwe leden ingeschreven door de actie van 60 afdeelingen. Alleen Roosendaal heeft hiervan 42 leden gewonnen. 2488 leden verhoogden vrijwillig hunne contributie; 23 afdeelingen organiseerden speldjesdagen, dkj (pfm. 4000 gulden opbrachten. De kring actie's gaan niet naar wensch; blijven beneden de verwachting. De toon van den voorzitter is niet erg optimistisch; In vele afdeelingen wordt de actie uitstekend gevoerd, doch ook in vele afdeelingen wordt niets gedaan; wordt wakker en werkt allen mee aan den uitbouw van onze Herstellingnsoorden. In een zeer uitvoerig ee zeer duidelijk Jaarverslag gaf de secretaris een overzich van de gebeurtenissen van 1930 en als voornaamste gebeurtenis de opening van onze beide herstellingsoorden op den Berg te Venlo. Bij enkele candidaatstellin(| worden herkozen tot bestuursleden de aftredende bestuursleden J. v. Hert, (Tilburg), J. J. Turlings, (Roermond), J. F. G. Wigman (Utrecht). Besloten wordt ingaande 1 Juli '32 de wachttijd voor nieuwe leden om in de gunsten te deelen van gratis verpleging te brengen van 3 maanden op 6 maanden lidmaatschap. Na vaststelling van de begrooting 1932 en nadat is besloten de volgende vergadering te Utrecht te houden, sprak de Geestel. adviseur van St. Raphaël, pastoor Donders de vergadering toe; spreker spoorde allen aan t ot harden arbeid voor ons Mgr. Mutsaersoord, spreker weet bij ondervinding, dat men dan een groot leeken apostolaat vervult. Hierna sprak Jan Hellemons nog een opwekkend woord; waarna de voorzitter dankend voor de prettige en joviale toon, die de debatten kenmerkten, de vergadering sloot ---