FRANKRIJK. Er is thans eenigermate rust gekomen in de gemoederen; het leger heeft gezegevierd en het Fransche volk heeft zijn zin. Zola is veroordeeld en hoewel hij in booger beroep is gegaan, omdat hiervoor termen in voldoende mate aanwezig waren, zelf heeft hij niet veel vertrouwen, dat hem dit helpen zal. Twee mannen, die voor waarheid en recht durfden opkomen, zijn duchtig gestraft. Kolonel Picquardt is ontslagen wegens ernstige onregelmatigheden in den dienst, met toekenning van een gedeelte van zijn pensioen. De bejaarde hoogleeraar Grimaud, die met zekerheid durfde beweren dat het bewuste borderel van Esterhazy was, heeft ook zijn ontslag gekregen. Beiden ontvingen vele bewijzen van sympathie; toen Grimaud te midden van zijn collega’s verscheen, werd hij luide toegejuicht. Ook de democratische onderwijzersbond te Parijs betuigde haar ingenomenheid met het streven om licht en waarheid te vinden. Omtrent de gevolgen, die de Zola-zaak hebben gehad, meldt men, dat het tweegevecht tusschen de kolonels Picquardt en Henzy heeft plaats gehad, de laatste werd tweemaal gewond. Esterhazy heeft afgezien van zijn pTan om Mathieu Dreyfus te vervolgen; dit wekt veel verbazing. Intusschen is de Fransche Kamer bijeen om de begrooting voor 1898 te behandelen. Er moet voorzien worden in een tekort van 60 millioen. Waar dit op te vinden is? Verschillende belastingen zullen geheven worden en waarschijnlijk ook verhooging van invoerrechten, hetgeen natuurlijk weer leiden zal tot duurder brood. ENGELAND. In het Engelsche Parlement heeft men de Ohineesche zaken besproken. Het Huis nam een motie aan, waarin verklaard wordt, dat de handhaving van China’s onafhankelijkheid noodzakelijk is voor Engelands handel en welvaart. De regeering, die met dèzé motie instemde, zal dus het oog houden op den toenemenden invloed van Duitschland, Frankrijk en Rusland in Oost-Azië. Van een Ohineesche leening, die door Engeland gewaarborgd zou worden, is niets gekomen. China trad terug, maar verzekerde tevens dat ook geen andere mogendheid die leening zou sluiten. Uit Peking werd later gemeld dat een Engelsch-Duitsch consortium de voor China noodige leening gesloten heeft tegen 4!/2 pet. Tevens wordt beweerd, dat Rusland en Frankrijk tot 't laatst toe beproefd hebben, de sluiting der leening te beletten. Ook wordt geseind, dat het verdrag over Kiaotschau nog niet onderteekend is. Dat de mogendheden, waar het China geldt, elkaar wantrouwend op de vingers kijken, blijkt ook uit het bericht, dat de Russische regeering pressie op China uitoefent, om de Britsche spoorwegingenieurs, die in Ohineeschen dienst zijn, te ontslaan. ITALIË. Ter gelegenheid van Zijn 88sten veraardag heeft Paus Leo XIII vele bewijze n ; van waardeering ontvangen. In de troon - zaal van het Vaticaan was groote receptie. De hoogbejaarde Kerkvorst sprak met een heldere stem zijn rede uit. — Het 50-jarig bestaan der Grondwet werd te Rome met groote plechtigheid herdacht. Op het Capitool werd de Senaat de Kamer en de Burgemeester op statige wijze ontvangen en hield Koning Umberto een rede, die met luid gejubel werd beantwoord. --- Burgelijke Stand. Blokzijl maand Februari 1898. GEBOREN: Klaasje d v P de Jonge en J. Buis, Jantje d v W„ Bakker en D. de Onde, Luitje i v M. Edelenbos en B van Dalen, Wilhelmina Johanna d v A. Noback en S. G. L. Reekers, Popkje d v J. Noorbeek en J 8nijder GEHUWD : Wessel ^aVker en Hendrikje Bakker OVERLEDEN: Jan Loos 78 j. echtg. van J. C. v. Gelder ! --- Spoorweg-naasting in Zwitserland. Schreven wij eenige weken geleden over den onderlingen naijver der Éuropeesche volken en de broeiende verwikkelingen aan de verschillende hoven, wij kunnen nog niet zeggen, dat deze zich al geheel hebben opgelost en de kalmte aan de diplomatieke hoofden eene genoeglijke rust geschonken heeft. Wij trachtten toen aan onze lezers in korte trekken een voorstelling te geven van de wijze waarop de westersche politiek in het Oosten, in China, hare voordeelen tracht te behalen. Men heeft tot nog toe, naar het schijnt, de verschillende belangen in evenwicht kunnen houden ; niet moeilijk is het in te zien, hoe het vreemde land zelf daarvan ’t slachtoffer wordt. Het zal meester blijven in zijn eigen zaken, o ja, maar alleen als het voordeel der indringers dit kan toelaten. Gaan wij na wat in de afgeloopen maand gebeurtenissen *an belangrijke beteekenis waren, dan vinden we op dit genoemde terrein weinig voortgang; gij hebt gezien, hoe in Frankrijk het mogelijk was, dat de meerderheid van een volk haar rechtsgevoel smoren kon om toe te geven aan de onbegrensde verafgoding van generaals en leger, die aan het land de verloren provinciën Elzas en Lotharingen moeten teruggeven ; wij willen u een en ander vertellen aangaande een ander feit, dat zeker tot de voornaamste zal mogen gerekend worden van die, welke lti Februari plaats hadden. Den 15en Oct. 1897 werd door den Zwitserschen Bondsraad een wet aangenomen tot naasting en exploitatie door den Bond van alle groote spoorwegen in Zwitserland ; hiermede werden bedoeld alle, welke om economische of militaire redenen voor ’t land van gewicht waren en geen buitensporige uitgaven zouden eischen. De regeering was van meening dat instellingen van algemeen belang, zooals het spoorwegenstelsel dat is, door de vereeniging van alle belanghebbenden, d. i. dus door den staat, behooren te worden beheerd. Volgens haar is alleen de staat geschikt te achten om de inrichting van dergelijke lichamen onpartijdig in het belang van alle burgers te regelen. Bovendien wil zij de voordeelen, bij hare exploitatie behaald, weder ten nutte doen komen van het verkeer zelve, door vrachtverlaging, verbetering en uitbreiding. Nu bestaat in Zwitserland het zoogenaamde referendum, "d. w. z. bij aanneming van wetten, die op den geheelen Statenbond betrekking hebben door den Bondsraad, kan het volk eene hoofdelijke stemming van alle stemhebbende burgers eischen, indien 30.000 hiervoor aanvrage doen bij de regeering. Zulk een volksstemming werd in de afgeloopen maand gehouden over de bovengenoemde naastingswet. Den 28sten Februari werd de uitslag bekend: 384.146 antwoorden met „ja”, 177.130 stemden „neen”. Er was een warme strijd gevoerd. Het aantal uitgebrachte stemmen was nog slechts één maal zoo hoog geweest. Algemeen erkende men dat het hier een maatregel gold, die van ingrijpenden invloed zou zijn op de ontwikkeling van het land. Maar de overgang in handen van den staat ■ — - . gg zou 500 millioen gulden kosten! De tei genstanders hebben niet nagelaten van alle 1 kanten te wijzen op deze groote som geld. ; Brochures in groote menigte werden vert spreid. Om aan het volk eens een denkt beeld te geven, wat een milliard wel is, schreef een courant uit de hoofdplaats Bern : Al onze kazen, die wij in een jaar kunnen i fabriceeren, geven ons nog maar een opbrengst van het 14e deel van wat men nu ■ betalen wil. Laten we al ons grootvee, dat is 1.212.538 stuks nemen en het verkoopen. Hebben we nu die som ? Nog niet! Wij doen er nog onze 395.000 varkens bij, verder onze 342.000 schapen en bovendien nog onze 416.000 geiten. Maakt nu de waarde van al ons groot- en kleinvee uit geheel Zwitserland zoovele guldens uit ? Hoort en verneemt het: 500 millioen franken zijn zij waard — en dat is nu nog maar de helft van de som, waarvoor gij uwe spoorwegen koopen gaat! Het spreekt van zelf dat het vooral de directiën en aandeelhouders der spoorwegen waren, die zich gaarne tegen de te nemen maatregelen wilden verzetten. Wel eigenaardig was hunne houding hierbij, waarop het „Sociaal Weekblad" ons attent maakt. Het zegt: „in het najaar, toen de Bondsraad had te beslissen, werd gepoogd de leden van dien raad te overtuigen, dat aan de aandeelhouders van de maatschappijen onrecht geschiedde ; zij zouden bij aanneming der wet niet de volle waarde voor hun eigendom ontvangen ; de naasting zou met gedeeltelijken diefstal gelijkstaan. Thans werd uit een geheel ander vaatje getapt. De geldmannen en hunne medestanders waren slim genoeg om te begrijpen, dat zij het met het opwekken van medelijden voor de arme aandeelhouders bij het volk niet ver zouden brengen. De bordjes werden daarom radicaal verhangen. Thans heette het, dat de bond geen waar zou krijgen voor zijn geld, dat de prijs veel te hoog zou loopen en het land door dezen koop zijn financieelen ondergang zou te gemoetgaan.” Hoe het volk over deze uitingen gedacht heeft, is nu wel sprekend gebleken. De uitslag is gevolgd door een vroolijk feestelijke stemming in het land, die een gezonder karakter droeg dan de uitgelatenheid die in die zelfde week te Parijs de hoofden heet maakte. Men denke over maatregelen als deze anders dan de Zwitsersche Bondsraad er over dacht, op ieder, die iets vernam van de daar heerschende stemming, moet het een aangenamen indruk gemaakt hebben. Te zien hoe een klein en krachtig volk een algemeene ernstige belangstelling toont voor dingen die de belangen van allen raken, is zeker wel opwekkend. Men heeft den dag tot een feestdag gemaakt. Ovatie’s werden gebracht aan hen die het meest hadden bijdragen tot de instandkoming der wet; op vele plaatsen bleef de regeering tot laat in den avond deelnemen aan de vreugde. Zij toonde een groot vertrouwen te bezitten in het volk en wilde uiting geven aan hare dankbaarheid, ondervonden bij het zien van zooveel medewerking onder alle standen en richtingen. „Waar vindt men”, vroeg een harer leden, „een volk, waarvan men de beslissing in zulk eene gewichtige maatregel met gerustheid kan overgeven? Waar een volk, dat zich niet heeft laten bang maken door het bezwarende eener groote uitgaaf, op het oogenblik ziende dat hiermede hun belang in de toekomst zeer zou worden gebaat?” . t t 8toom4rakkarij — 6. Hov«m» Snn — Staaaw Op de vleugelen der liefde Snel ik haar steeds te gemoet, En bij ’t weerzien, ’t zoete weerzien, Breng ik haar mijn teersten groet.” Harm trachtte zich met gesloten «ogen dat heerlijk oogenblik in te denken, waarop hij haar zou mogen begroeten, die hij eigenlijk zoo onzinnig had verlaten. Toen was hij nog jong en onbedreven, thans echter was hij gelouterd in de harde school des levens. Met dien valschen Bart nam hij zichvoor nu eens terdege te zullenafrekenen, doch de zucht tot wrake werd aldra weer verdrongen door het sterk verlangen om zijn Treeske te mogen weerzien. De vurig verlangende jonge man, lie zich op de vleugelen der liefde roortspoedde naar het Vaderland, wist iet niet, dat de snoode bewerker van :ijne verwijdering en zijne omzwerring reeds in den koe'en schoot der i Arde rustte. Evenmin kon hij bevroeden, dat de nisdadiger door een even sluwen ge- : veldenaar van het leven was beroofd eworden. j Thans zuchtte de misdadige stroo- 1 er in den kerker. Men had hem i en dag na het misdrijf in handen reten te krijgen en in verhoor ge- n omen. I Eerst wilde hij voorgeven zoo be- c jhonken te zijn geweest, dat hij niet € rist wat hij gedaan had. Het getuigenis der overige personen \ it de herberg had echter het onwa- g 3 zijner verklaring, zeer duidelijk | s aanpetoond. De strooper werd tot langdurige gevangenisstraf veroordeeld. Zaadhof was den dag na de misdaad in de herberg, met de geheime mededeeling van den kastelein tot het hoofd der school, bij de dorpelingen bekend onder den naam „ meester Winsma”, gekomen en had dien heer alles meegedeeld, wat met de verdwijning van Harm en de verklaring van den vermoorden Bart in verband stond. Natuurlijk hoorde de man alles met klimmende verbazing aan en kon zich nauwelijks voorstellen, hoe zulk eene romantische geschiedenis hier in deze streek in werkelijkheid had kunnen plaats vinden en dat nog wel, zonder algemeen ruchtbaar te zijn geworden. „’tSpreekt vanzelf,” zei Zaadhof; »dat Bart er alle reden toe had om de zaak zooveel hij kon geheim te houden en zelfs ons op een dwaalspoor te leiden door het vinden van het lijk in de rivier, welks begrafenis door hem was bijgewoond, naar met zekerheid bekend was.” //Nooit had ik zooveel sluwheid en nog minder zulk een doortrapte slechtheid bij dien man gezocht, — merkte meester Winsma op. n’t Is een ding van belang,” verzekerde de boer; „en ’t mag meer i geluk dan wijsheid worden geaoemd, 1 dat mijne dochter niet van verdriet i en ellende gestorven is.” — Ik heb ’t goede meisje heel dik- ( wijls met een bezwaard gemoed aangezien, — betuigde het hoofd der t school ; — meermalen dacht ik : „dat i zal verkeerd met je afloopen, Trees ! Natuurlijk verkeerde ook ik in de meening, dat Harm dood en begraven was. — „Maar nu zou ik graag van u vernemen,” ging Zaadhof voort, hoe wij het ’t best kunnen aanleggen om de verblijfplaats van Harm op te sporen.” — Ik zal eens mijne aardrijkskundige handboeken raadplegen en alles nazien wat met »Fly” aanvangt. Gelukt het ons niet het op die manier uit te vinden, daD moeten wij een schrijven richten aan de voornaamste Nederlandsche Consuls in de Vereenigde Staten. Ook kan ik brieven zenden aan de uitgevers van verschillende bladen en in korte trekken meedeelen, wiens adres wij verlangen te kennen. Er verschijnen daar ginds ook dagen weekbladen in onze taal. Ik twijfel niet of de uitgevers er van zullen ons in dit zeldzaam bijzonder geval, gaarner hunne medewerking willen verleenen, om uw pleegzoon te ontdekken.” — Dus u wilt voor dit alles wel zorgen, beste mijnheer Winsma ? vroeg Zaadhof. „Zeker, vriend Zaadhof, zeker ! Kom morgen nog maar eens terug ; ik begin dadelijk met mijn onderzoek en hoop althans morgen met een meer uitgewerkt plan voor den dag te kunnen komen. Zaadhof groette den welwillenden onderwijzer en vertrok naar huis. Hij durfde nauwelijks de ooren vertrouwen, toen hij zijne dochter, die ha de verdwijning van Harm steeds mm— even droefgeestig en in zich zelve gekeerd was geweest, nu hoorde zingen, ’t Was wel het melancholische : „Scheiden, klinkt het bangen somber, Als de laatste zanger gaat; Scheiden, suist een stem door ’t lover, Dat de herfstwind nederslaat. Maar één troost is ons gegeven Bij al wat we ons zien ontvliên, En zij sterkt ons in het leven: ’t Is de hoop van ’t wederzien.” Zwijgend bleef de vader staan en luisterde met ingespannen adem naar de lieve zangster. Een gelukkige glimlach kwam hem over ’t gelaat, toen zij het droefgeestige lied liet volgen door ’t meer hoopvolle : ,/op de vleugelen der liefde.” Teeder en zacht klonk het van achter den rozehaag : „Op de vleugelen der liefde Stijgt de leeuwerik omhoog, En houdt daar zijn teergeliefde Bij zijn jubelzang in ’t oog.” De godin der hoop had de boeredochter met zijn too vei staf aangeraakt. Wat zij ’t liefste had op de wereld leefde en dacht wellicht met dezelfde aanhankelijkheid aan haar, hunkerde vermoedelijk even sterk naar het uur van weerzien of was misschien nog onbewust van alles, dat hem een vrijen terugkeer waarborgde. Harm reisde nochtans dag en nacht door, zonder zich rust te gunnen. (Slot a.s. Zaterdag.) --- Sneeuwstormen in het buitenland. ’t Moet geweldig zijn de stormen, die het buitenland teisteren. Dagen lang woeden zij voort, verwoesten huizen en doen het verkeer tot een ongewenschten stilstand brengen. Zoo is het in Amerika, doch nog zonderlinger verschijnselen ziet men in het Zuiden. In Perzië rillen de menschen van de koude en in Palestina is het nog steeds ijs en vorst. Sedert half December is Betle-. hem in een doodsch wintergewaad gehuld, iets wat in geen halve eeuw gebeurd is. Ook midden-Europa lijdt door geweldige sneeuwstormen, die groote verwoestingen aanrichten, telefoondraden bij honderdtallen neergeworpen, huizen gedeeltelijk omvergevallen en treinen in botsing met elkaar. Zwitserland,- Tirol, Savoye, Zuid-Engeland, Ierland, ’tis alles sneeuw. --- Liederen voor het Inhuldigingsfeest. De Vereeniging tot Verbetering van den Volkszang te Amsterdam heeft door eene Commissie uit haar midden een bundel Vaderlandsche Liederen doen samenstellen met het oog op de a.s. Kroningsfeesten. De Vereeniging wil zooveel mogelijk eenheid brengen in de keuze der liederen, welke bij die gelegenheid zullen worden gezongen. De bundel is thans verschenen bij den Uitgever W. Versluis te Amsterdam. De liederen zijn gezet in cijfer- en notenschrift en op één na tweestemmig. Nogmaals richt de Vereeniging een opwekking tot samenwerking aan allen, die het met haar van belang vinden, dat er zooveel mogelijk eenheid heersche in de keuze van Vaderlandsche liederen. De steun van tal van Hoofden van Scholen, Onderwijzers en Onderwijzeressen is haar reeds toegezegd, zoodat de liederen op een groot aantal scholen, hier en in Indië zullen gezongen worden. Zij hoopt nu ook op de medewerking van Voorzitters en Leden van Feestcommissie’s in alle gemeenten, om bij de samenstelling van Feestprogramma’s, waarop toch zeker ook liederen zullen voorkomen, aan de „Liederen voor het Kroningsfeest” eene plaats te geven. Verder hoopt de Vereening op de hulp van tal van particulieren, die haar in haar belangloos streven willen steunen door mede te werken tot het verspreiden van den bundel in scholen, weeshuizen en inrichtingen van weldadigheid. De Secretaris A. P. de Wild, 372 Marnixstraat Amsterdam, stelt gaarne op franco aanvrage een present-exemplaar ter beschikking van belangstellenden. De bundel bevat 8 liederen, w.o. het bekroonde „Kroningslied” van J. A. Scholte, op tekst van F. J. Haverkamp, welk lied wij hier bij wijze van kennismaking in zijn geheel laten volgen: Wees begroet met jubeltonen, Wees gezegend, groote dag, Komt ons heerlijk feest nu kronen, Geurend loover, zonnelach! Grooten, kleinen, grijsheid, jeugd, Allen gloeit de borst van vreugd, Juichend strekken wij de handen: Heil u! ruischt door Hollands tuin, Heil u! jublen strand en duin! Koningin, Koningin der Nederlanden. ’tVast verbond is thans gesloten, Tusschen volk en Koningin, Laat ons stil het hoofd ontblooten, Kindren van één huisgezin! Wilhelmina siert de kroon, Gouden jonkheid stijgt ten troon, Vastgeknoopt zijn d’ eêlste banden. Heil u! wat bezwijken zal, Heil u! onze trouw staat pal! Koningin, Koningin der Nederlanden! Voer uw schepter tal van jaren, Tooverstaf, die allen trekt, Rust gebiedt in ’twoên der baren, Frisscher leven, vreugde wekt! Groen’ de olijftak van de vree, Welvaart deel' haar schatten mee, Vrijheid wone aan deze stranden, Heil u op der Nassau’s troon, Heil u! zeegne God uw kroon! Koningin, Koningin der Nederlanden! --- Rijkspostspaarbank. Aan het postkantoor Steenwijk en de daaronder ressorteerende hulpkantoren werd gedurende de maand Februari 1898, ingelegd f 15399.485; terugbetaald f 10040.19. Het laatste boekje, door dat kantoor uitgegeven draagt het nummer 3150. Te Wolvega ingelegd f2459.25; terugbetaald f 1691.97. Laatste boekje 1038. --- Rechtszaken. Door de Arr. Rechtbank te Heerenveen zijn 3 Maart 1898 de volgende vonnissen gewezen : F. M. te Noordwolde, wegens huisvredebreuk, tot f 3.— boete subs 3 dagen hechtenis. F. M. te Noordwolde, wegensmishandeling, tot 6 weken gev.straf. L. J. W. te St. Johannesga, wegens bedelarij, tot 10 dagen hechtenis. H. K. te Oldelamer, wegens mishandeling, tot 4 maanden gev.straf. J. J. te Wanneperveen, wegens mishandeling, tot een maand gev.straf. E. K. en A. de B. te Appelscha, wegens diefstal tot 14 dagen gev.straf ieder. A. W. F. te Donkerbroek, wegens diefstal, tot 3 weken gev.straf. J. B. te Jubbega, wegens diefstal, tot een maand gev.straf. P. S. te Drachten, beklaagd van diefstal, vrijgesproken. E. B. te Akkrum, wegens diefstal, tot een maand gev.straf. J. J.; H. S.; K. S.; J. S. en A. L. allen te Wanneperveen, wegens huisvredebreuk, ieder tot f 1.— boete subs een dag hechtenis. --- ALLERLEI Die kon het beter. De beroemde componist Handel speelde eens in een overvolle kerk het naspel op het orgel. Hij deed het zoo mooi, aat de aanwezigen voor het grootste gedeelte niet de kerk verlieten maar bleven luisteren. Dat werd eindelijk den gewonen organist van de kerk te machtig. Hij ging naar Handel toe en zei: „U kunt geen kerk uit laten gaan. Ga maar eens weg dan zal ik u eens laten zien, hoe gauw ik de menschen verspreid heb.” * Gedienstige Geesten. — Komaan mevrouw, zei de conducteur tot de oude dame die maar niet te1 bewegen was den trein in te stappen, de trein vertrekt. — Ja, maar ik moet toch, eerst mijn dochter een kus geven. — Daar zullen ze hier wel voor zorgen, instappen asjeblieft mevrouw. Gevat. Een bedelaar op één been staat op den hoek eener straat. „Kijk hij daar op zijn ééne been,” zegt de eene straatjongen tegen den ander. „Dat hou jij zoolang niet uit,” zegt da bedelaar gevat. Een kleine wenk. — Brief van een neefje aan de academie: — Ik ben erg verheugd, beste oom, dat u mij Maandag a.s. wilt komen bezoeken. Ik zal aan het station zijn om u af te halen. Maar daar ik u in langen tijd niet gezien heb en ik u misschien niet zou herkennen, was het niet kwaad als u iets, b. v. een portefeuille of een portemonnaie in uw . rechterhand hieldt. Een leerzame knaap. — Mama: Waarom heb je mij niet verteld, dat je straf hebt gehad op school, Dirk? r Dirk: Papa zei gisteren nog, dat je niet alles aan vrouwen moet vertellen. ---