Uit Steenwijk den Omtrek. De deelneming aan den cursus voor z Lelkonderzoek alhier is zoo groot, dat men <1 e cursisten in twee groepen heeft moeten t Dlitsen. Het eene deel ontvangt zijne les- v in op eiken Vrijdagmiddag van 1—-4 uur ë a het andere den volgenden dag van ^ alf negen tot half twaalf. Een dertigtal f ragelui bezoeken den cursus, welke uit } eifaard der zaak op practisch gebied werkt. ^ Dank zij de bemoeiingen van het < testuur der afdeeling Steenwijk van den tond van Ned. Onderwijzers, is alhier een ' ursus voor de hooldacte opgericht. , Een 15-tal onderwijzeis(essen) uit onze i laats en omgeving wenechen er aan deel 3 nemen. Tot leeraars zijn gekozen de ;eeren J. Laverman, onderwijzer aan de l. N. Lessen alhier; B.S. Veenstra, hoofd 'er school te Noordwolde; S. de Boer, .. d. s. te Blesdijke; Van der Zweep, onerwijzer met hoofdacte te Wolvega en i. *v. Loon, h. d. s te Boschoord, respeeievelijk voor de vakken pedagogiek, rekelen, Ned. Taal, kennis der natuur en tee:enen. — Uitslag aanbesteding wegens het bouten van een Pakhuis voor de firma J. S. ’olak alhier: Firma L. v. d. Plas, Steenwijk f 10998; N Voerman en Mol, Steenwijk f 10840; i. Wilke, Steenwijkerwold f 10800; P^en V. Bijker, Utrecht-Zwolle f 10720; J. Rits S/tzn., Noordwolde f 10596; J. Pen, Steenwijkerwold f 10374; J. de Boer & Zonen, Steenwijk f 10370; S. Lenstra, Wolvega : 9992; R. de Boer Azn., Steenwijk f 9924; S. Aherson & Zn., Steenwijk f 9886; 3ebr. Aberson, Steenwijk 9747. Het werk is aan Gebr. Aberson gegund. — Op uitnoodiging heeft de vereeniging „Amieitia” alhier besloten deel te nemen aan een tooneelwedstrijd, in den loop van den a.s. winter te Sneek te houden. Genoemde vereeniging heeft ook een uitnoodiging ontvangen om te Bolsward sen voorstelling te komen geven. — Gedachtig aan de spreuk „Verblijdt ü met de blijden,” heeft een zilveren echtpaar hier ter stede j.1. Zaterdag bij de her- 5 denking van hun huwelijksdag, aan ruim 300 behoeftige gezinnen een gift doen uitreiken en tevens de bevolking van het Armenhuis mild onthaald. Velen der blijgestemden drukken daarvoor bij vorenstaande advertentie hun dank uit in proza en poëzie 1 — J.1. Zondag omstreeks 11 uur voorm ontstond door onbekende oorzaak in het achterhuis der woning van J. KnolteKallenkote brand, die, aaügewakkerd door den feilen wind, in korten tijd de geheele woning, benevens die van T. Jonkers in asch legde. Ook sloeg het vuur over naar de andere zijde van den straatweg, waardoor het huis van J. Everts mede totaal afbrandde. De grootste gedeelten der inboedels, benevens het aanwezige hooi, stroo en de landbouwgereedschappen werden door het vuur vernield. Met uitzondering van de woning van J. Knol, was al het overige geassureerd bij de brandwaarborg-maatschappij „Woudsend” te Woudsend. — Ds. Bruins van Knijpe Meld Dinsdagavond een rede over „Meedoogen en drankbestrijding.” Met een mooie legende, die vermeld wordt omtrent Boeddha, den Indischen koningszoon, begon spreker. Boeddha is de stichter van een godsdienst, die vooral barmhartigheid predikt en aan zijr belijders zelfbekeerscMng en bestrijding var zonden oplegt. De legende, die ds. Bruins vertelde, zoi men bet geboorteverhaal kunnen noemen. Bi Boeddha’s komst op deze wereld, daaldei witte leliën uit den hoogen neer; frissche bron nen gaven hunne koele wateren ter lafeni aan de aarde én een engelenkoor zong. Toei de knaap groot werd, behoedden zijn ouder hem met trouwe zorg; zij Melden elke aan leiding tot leed en verdriet verre van hei en zelfs de welkende bladeren .werden uit de tuin verwijderd, opdat hij niet zou worde herinnerd aan dood en sterven. De dienare des Konings hadden het strenge bevel, di zij hem niets mochten vertellen van het lee der wereld, en zorgen moesten dat hij 1100 de tuinen van het paleis verliet. Doch Boeddb plukte van de verboden vruchten. Hij ontvluchtte op een goeden dag zijn gouden gevangenis en trad buiten de kleine wereld van , ziin eigen omgeving. Toen zag hij lijden en . droefheid en zijn hart werd met ontferming , bewogen. Hij had geen vreugde meer in zijns vaders huis; hij had, peinsde, leed, totdat zijn gezondheid kwijnde onder den druk. dezer droefheid. Toen verliet hij opnieuw zijn paleis, legde het koningsgewaad af en ging als eenvoudig priester onder zijn volk. Hij was het tot troost in rouw, tot zegen m droefheid, tot leider en dienaar, en zijn medelijden meten liefde voor zijn volk groeide en werd krachtig. Zoo hebben vele groote geesten geleefd en zij schudden wakker hen, die na hun komen, opdat zij hebben medelijden met het lijden der menschen en moed en volharding om te h■- van heden poging aan te wenden tot hel 1- In het leven roepen eener jaarlijksehe vee r- markt in het laatst der maand Maart. in Mocht deze poging met gunstigen uitslag worden bekroond, dan zal deze waarschijn i.t’ lijk leiden tot uitbreiding van den hande en tot meerdere bloei van ons dorp en om geving. ou — Als eene bijzonderheid mag zeke: lij worden vermeld, dat Zondag j.1. in d en Herv. kerk alhier vier meisjes zijn te: n- doop gehouden door de echtgenooten va 113 vier zusters. n” Steggerda, Voor de vacante direi m- teurebetrekking aan de Roterfabriek „cl em Zwaluw” alhier, hadden zich veertien so en licitsnten aangemeld, waarvan op ’t drij ^en tal zijn geplaatst K. van WeperenteNui "eij S. Meinsma te Tubbergen en J. Huizir “j te de Wijk. . . '0y. Aan den heer J. D. Gorter alhier is < Li)a tijdelijke waarneming opgedragen. Vinkega. In de kerk alhier zijn door w EL H. Kerkvoogden der Herv. Gem. van zi: dt'egge'rda en Vinkega thans ook lampen oy iangebracht, zoodat nu ook daar gedurende 3e wintermaanden avond-godsdienstoefsnin- rr yen kunnen en zullen gehouden worden. er ’ F.csveei!, Oct. ’02. De bijenhouders z\ hebben het dit jaar niet getroffen: de op- & brengst was bepaald beneden het middelmatige Werd er verleden jaar door vei- , schillende leden van de onderafdeelmg Steenwijkerwold 1200 Kilohonig geleverd, £ thans konden ze het niet verder brengen dan tot 500 Küo. In 1901 beurden sommige " leveranciers 60 tot 80 gulden, en nu kon- u den dezelfde met 20 a 25 gulden huiswaarts “ gaan. En welke honig is het dan nog? De dure raathonig is bijna niet gewonnen. Evenmin is er veel lekhonig in het werk. De hoeveelheid was zal wellicht ook niet meevallen. De koude nazomer is van dit alles de oorzaak. Zelfs zijn sommige Loi- ^ ven doodgehongerd. ^ Wapse, 9 Ocl. 1902. In een samen- e komsï van deelnemers der boterfabriek, ten huize van J. Santing, om hunne land- r bouwbelangen te bespreken, werd met al- jgemeene stemmen besloten om inzake aan- r koop van kunstmeststoffen zich aan te slui- ^ ten bij bet Neder!. Centraal Bureau, waar- t van het Hoofdkantoor is gevestigd te En- f schede. . . 1 Thans echter, nu de commissie met die i opgave belast, in onderhandeling is getre- . den met Gebr. Visser te Steenwijk, werd , besloten deze firma de levering op te dra- , gen van 78600 kilo kainiet, 13000 kilo , beenderenmeel, 5400 kilo Thomasslakkenmeel en 2600 kilo superphosphaat. Ook kwamen in die vergadering een zestiental landbouwers overeen om voor gezamenlijke rekening een ketting-egge en ondergrondsploeg aan te koopen. --- De Boerengeneraals in Nederland en België. Al de plaatsen, aan welke de eer te beurt valt, van een bezoek der Boerengeneraals kunnen ook zich verheugen in het schouwspel van een juichende bevolking, die het een heerlijkheid is deze helden van aangezicht tot aangezicht te zien. Bij al den weemoed, die het menschenhart doortrilt als het meevoelt met het bittere lot van den Afrikaander, die het onrecht zag zegevieren in zijn land doet het zien van deze heldenfiguren toch weldadig aan. Deze groote mannen met hun trouwhartige gezichten zijn voor ons de verpersoonlijking van onwankelbaren moed, opofferingsgezindheid en fierheid en zij weten geestdrift voor een rechtvaardige zaak op te wekken. Dat is de zegen van hun komst. s I Overal, in Dordrecht, in Zwolle, in Leeu{ warden, in Meppel overal kloppen meni schen harten voor hun heilig recht en overal j juichte hun thans de kreet van bewondering tegen. Daar warrelden in vele hoofden vele gedachten rond en de vraag of ; onrecht door geweld gesteund, dan altijd zegevieren zal, rees nog eens op veler lippen. Maar de zekerheid, dat schoon geen overwinnaars deze mannen toch als zege! vierende helden worden gehuldigd, geeft 1 een gevoel van verlichting. Er leeft dan toch in duizenden en nog eens duizenden de overtuiging, dat recht gaat boven on’ recht en misschien, wanneer de volkeren 1 zich meer bewust worden van hun macht zal een strijd als deze niet meer mogelijk zijn. Wij zagen de Generaals in Meppel en ook " daar was veel geestdrift en hartelijk ge3 juich. Een groote menigte ook uit dena1 burige dorpen was samengestroomd en a toen de rijtuigen, waarin zij hadden plaats genomen het stationsgebouw verlieten en langzaam naast de dichte menigte voort ,e reden klonk herhaaldelijk een krachtig 1- „Leve Botha, leve Delarei]”l Eerbiedig 3- voldeed men aan het verzoek der Generaals a, om niet te zingen de Transvaalsche Volksig liederen. Men heeft ze den geheelen middag niet gehoord, hoewel toch ieder ze le kent. In andere ernstige liederen sprak men nu zijn hulde uit. In de Herv. Kerk yerden de Generaals ontvangen onder het ingen van ps 134 „ Dat s IIcctgu zegen v u daal.” Plechtig klonk de zang door het keriruim en net ernstig gelaat namen Botha m Delareij plaats op het platform, waarna ;ij door ds van Ossenwaarde werden toe'esproken. Botha en Delarey voerden daarna het voord in hun eenvoudig Afriknansch, de andstaal van Z.-Afrika, die zij voor geen aal ter wereld willen ruilen. Zij spraken run dank uit voor de belangstelling, die vü Nederlanders, hen al den tijd van den oorlog hebben gewijd. Botha drong, boe knkbaar ook voor ’t geen reeds is gedaan, ran op milde hulp, opdat zijn volk met zou worden waterdragers en houthakkers van Die kans is groot, daar Engelsch kapitaal alle grond dreigt te onteigenen. Delarey noemde het een moeilijke taak om te gaan bedelen, maar het geheele volk had hun drieën voor deze taak uitgekozen en daarom moesten zij die aanvaarden. En het verzoek van deze mannen was niet vergeefs. Meppel heeft zich flink gehouden. Op allerlei manieren werd hier moeite gedaan om geld in te zamelen en dat resultaat was, dat het Meppeler comité, met hulp van de andere Drentsche comité s f 4050 kon ter hand stellen. Te Groningen bracht de inzameling op f 6000, te Arnhem f 12.340 en te Leeuwardeiï f 20.000. En zoo gaan deze inzamelingen nog door en wordt er tenminste iets gedaan om den vreeseüjken nood te lenigen en als het kan het Hollandeche element voor den ondergang te bewaren, Nog houden vele vrouwen en kinderen in de kampen verblijf omdat zij nergens een woning vinden en nog is hun toestand ellendig. . Het bezoek aan Brussel en Gent ligt ook reeds weer in ’t verleden. De ontvangst aldaar kon moeilijk hartelijker zijn dan bij ons, maar luidruchtiger was zij zeker. Dat past bij den aard van onze zuidelijke buren en bet was dan ook met een storm van toejuichingen, dat de Generaals ontvangen werden. Men wilde de paarden voor den wagen spannen, men reikhalste in den meest letterlijken zin om hun te zien en men hield niet op met hoerageroep en vreugdegejuich. Maar of de giften gelijken tred hielden met deze bijvalsbetuigingen is een andere vraag. Men schrijft wel, dat de bijdragen toestroomen, maar getallen worden niet genoemd. Als hier maar niet geldt „vele handen omhoog, maar weinig in de zak”. En nu DuitEchland. Eenige dagen lang heeft men gedacht, dat Keizer Wilhelm de Generaals zou ontvangen en zich een zelfstandig Vorst zou 1 toonen. • De stem van het Duitsche volk, I die zich steeds zoo luide voor de Boeren 1 heeft uitgesproken, zou zich zeker weer krachtig ten gunste van den Keizer laten hooren als deze sympathie betoonde met de Boerenhelden. Maar het bezoek aan Wilhelm zal niet plaats hebben. Groote gevoeligheid voor Fngelsche meeningen heeft hier beslist en het Duitsche volk is ontevreden nu hun regeering zooveel minder zelfstandigheid toont dan Nederland, Frankrijk of België. Naar een onderhoud met Botha te oordeelen, is een bezoek aan Berlijn ook nog niet zeker. --- Buitenland. FRANKRIJK. Reeds lang dreigden de Fransche mijnwerkers met staking. Hun houding was seer dreigend; zij voorspelden b.v. dat er aanslagen op de spoorwegen gepleegd zouden worden en zij den sneltrein Parijs Rijssel in de lucht zouden laten vliegen. Dat deze bedreiging ernstig gemeend was, blijkt uit het feit dat reeds drie pogingen in dien geest gedaan werden. Gelukkig werd deze schandelijke daad nog bijtijds verijdeld. Voorkomen echter kon de staking zelf niet worden; het Nationaal Comi- té belegde vergadering op vergadering, maar voordat nog de staking was g proclameerd, legden de mijnwerkers in het noorden hun werk reeds neer. Ruim 30,000 gingen, zonder liet besluit van het Comité af te wachten, tot staking over. En daarna vernemen we, dat de algemeene werkstaking is uitgeroepen. Het Nationaal Mijnwerkerscomité heeft een manifest gezonden aan het Fransche volk, waarin de afgevaardigden verklaren dat het comité van Fransche mijneigenaren geweigerd heeft, óm een nationale delegatie te benoemen, teneinde alle geschillen te bespreken, Dientengevolge achten zij een algemeene Werkstaking geoorloofd. De begrafenis van Zoja. Geen koning had grooter eer bewezen kunnen worden, dan Zola is te beurt gevallen. Duizenden en duizenden waren op de been om den grooten man hun hulde te brengen, ’t Is waar een deel van de aanwezigen was hier gekomen met haat in het hart want Zola heeft zich in de Dreyfuszaak ook vijanden gemaakt, maar het was toch een klein deel en ’t eenige wat zij doen konden, was een pamflet verspreiden, dat zij niet eens onderteekenen durfden. Reeds vroeg in den morgen hield eene ontzaglijke menigte de wacht voor het sterfhuis. Al de helden, die in de Dreijfuszaak voor waarheid en recht gestreden hebben, betraden de woning, waar Mevrouw Zola diep bedroefd treurde bij het lijk van haar echtgenoot. Er waren een menigte kranzen, waaronder van Scheurer-Kestner, Picquard en Hadamar, allen verdedigers van Dreyfus en van dezen zelf met de woorden: Alfred Dreyfus & Zola.” Een eerbiedige stilte heerschte toen eindelijk om 1 uur kapitein Olivier zich voor het front zijner troepen plaatsten en commandeert de bajonet op te zetten. De trommelslagers tredeir met omfloersde trom vooruit en toen „geelt acht”. . . de trommels roffelen, de geweren rijzen omhoog en langzaam dragen 8 dienaren Zola uit zijn woning in den lijkwagen. Eerbiedig ontblooten de duizenden hun hoofd, alleen tromgeroflel begeleidt het plaatsen en dekken der kist. Zoo werd Zola langzaam en plechtig door de straten van Parijs gedragen, begeleid door 25000 vrienden en vereerders die den begrafenisstoet vormden en opgewacht door een nog grooter aantal, want de prefect van politie Lêpine had van de GO’OOO personen die zich voor den stoet had laten inschrijven slechts aan de kleinste helft permissie gegeven. Zonder noemenswaardige voorvallen kwam de stoet bij het kerkhof aan. Hier werden vele toespraken gehouden waarin op schitterende wijze door begaafde sprekers Zolas verdienste werd geprezen. Zijne vurige strijd voor recht en voor waarheid heeft tal van bewonderaars gevonden, in meeslepende taal werd dit bij zijn groeve geuit en diep in de harten van zijn vereerders klinkt de kreet „moge het recht en de waarheid, die in Zola zulk een moedigen verdediger hebben gevonden, meer en meer in de wereld zegevieren. Fransche niet-stakers wapenen zich. _ VALENCIENNES, 9 Oct. Het „Syndicat des Jaunes” deelde in ieder district 20 revolvers en 1000 patronen uit, met den raad van deze wapenen gebruik te maken wanneer men binnenshuis wordt aangevallen, „Jaunes11 zijn niet-stakenden. Toestand te Genève. GENEVF, 9 Oct. (R.O.) De stad heeft een militair aanzien, het openbare leven is als gestaakt. Er zijn 10,000 stakers. AMERIKA. Geweldig is de werkstaking, die op ’t oogenblik Pensylvanië te aanschouwen geeft, nooit zag de wereld een grooter staking. Reeds meer dan 20 weken duurt deze strijd tusschen kapitaal en arbeid en aan beide zijden worden enorme verliezen geleden. Ruim 12 millioen 3000 arbeiders zijn zonder werk en de kolenproductie is bijgevolg zeer gering. New-York dat anders om dezen tijd van het jaar over 150.000 tonnen voorraad beschikt, heeft nu slechts 2000 tonnen en zelfs voor den driedubbelen prijs kan het geen kolen genoeg krijgen. De stakers hebben zich tot een geducht leger gevormd, zijn van top tot teen gewapend en deinzen voor niets terug. Feitelijk, zoo beweren aldaar aanwezige schrijvers, loopt de strijd over de vraag: „Erkennen de maatschappijen het recht van de aibeiders-unie ja of neen ? De maatschappijen weigeren dit beslist. Deze staking is noodlottig voor drie partijen eigenaars, arbeiders en afnemers en geen wonder, dat in Amerika vele hoofden zich bezig houden met de vraag op welke wijze deze strijd beslecht kan worden. President Roosevelt is de man, die hier de kat de bel wil aanbinden. Hij houdt samenkomsten met mijneigenaren en mijnwerkers, maar de eersten bleven tot nu toe onhandelbaar. Roosevelt laat zich hierdoor echter niet afschrikken en heeft daarna met Mitchell, den koning der arbeiders een onderhoud gehad. Hij trachtte dezen over te halen om het werk te hervatten, op voorwaarde dat het Congres en de wetgevende vergadering van Pensylvanie de grieven der mijnwerkers zouden onderzoeken. Ook deze poging zal niets uitwerken 10. omdat Mitchell niet de macht heeft de staking door een bloot bevel te eindigen, 20. omdat al de mijnwerkers daarover te beslissen hebben en 30. omdat de arbeiders een zeer begrijpelijk wantrouwen koesteren tegen het Congres, dat zeer duidelijk voor het grootste deel aan de zijde der flnanciemannen staat. Dat beide partijen niet aan toegeven denken, blijkt wel uit de mededeeling van Mitchell, dat de fondsen nog voldoende zijn om den strijd gedurende den winter vol te houden en uit h-:t verzoek der patroons om meer troepen te zenden, ter voorkoming van onlusten en bescherming van de tot werken gezinde arbeiders. Intusschen zal spoedig de geheele wereld de gevolgen van deze werkstaking gevoelen en zal men zijn kolen en anthraciet van ’t winter duur moeten betalen. De gouverneur van Pensylvanië doet al zijn best om zoowel de vrijheid tot staken als de vrijheid tot werken te doen eerbiedigen en heeft tot dat doel de geheele landweer onder de wapenen geroepen. WASHINGTON, 9 Oct. Mitchell richtte een schrijven aan President Roosevelt, in antwoord op diens beroep op de mijnwerkers, om het werk te hervatten. Het antwoord bevat een weigering. Mitchell betuigt zijn leedwezen en verklaart, dat de verantwoordelijkheid voor het voortzetten der staking moet rusten op degenen, die arbitrage hebben geweigerd. ---