Advertentie Cawapin"^CM^flabletter bij Verkoudheden en Rheumatiek v ** Let Vooral op den naam Sanapirln daar deze tabletten t,9,n —aak 'n_verval.ch.np --- WAARSCHUWING De Commissaris van Politie, waarnemend den. Justitiëelen Dienst aan het Hoofdbureau van Politie te Amsterdam, geeft belanghebbenden in overweging, alvorens in relatie te treden met de Holtandsche Commissiebank H. W. Lochner & Co., en de Nederlandsche Odd Fellowbank, beiden gevestigd Tolstraat 110 I, alhier, zich tot het gekomen van inlichtingen te wenden tot. zijn bureau (kamer 58), O.Z. Achterburgwal 185. Wellicht ten overvloede zij nog medegedeeld, dat bovengenoemde banken niets uitstaande hebben met de Commissie vooi Maatschappelijk Werk van de „Independenl Order of Odd Fellows”, Keizersgracht 428430, Amsterdam, y Amsterdam, 23 Juni 1928. --- ZICH UITLEVEN. ■ i; Er is een tijd geweest, waarin in sommige ( kringen als het hoogste gebod gold: zich uit te leven. Nog slechts kort ligt deze tijd ach- c ter ons en allicht zullen er zelfs onder onze j lezers wel zijn, die dit gebod in zijn ouder- j wetschen zin op zich toepasselijk achten. ( Onder „zich uitleven” verstond men dan ( het ongebreideld toegeven aan zijn persoonlijke neigingen en hartstochten, ook indien i deze in strijd kwamen met het algemeen be- j lang en met de innerlijke harmonie van den ; betrokkene zelf. Dit uitleven was meer een : uitvieren van de zelfzuchtige en zinnelijke begeerten ten koste van het zedelijke en redelijke besef. Tot welke noodlottige gevolgen deze levenshouding geleid heeft, weet menigeen bij eigen ervaring'uit zijn omgeving. Toch lag er aan deze opvatting ontegenzeggelijk een edel beginsel ten grondslag. De fout school alleen hierin, dat men dit verkeerd toepaste. Niet uit kwaadwilligheid, doch uit onwetendheid. Men vergiste zich omtrent den inhoud van het begrip: zelf. Goethe toegevende, dat het hoogste doel en streven van den mensch de persoonlijkheid is, kan men niet ontkomen aan een onderzoek, wat met de persoonlijkheid wordt bedoeld. Het antwoord op deze vraag is zoo gemakkelijk niet. . , De persoonlijkheid van den mensch is met een volstrekt zelfstandig gegeven. Zij hangt samen met alles wat er aan vast en er omheen is. Zij ontleent haar voedingsstoffen aan de kringen, waarin zij verkeert; zij verandert, wanneer haar omstandigheden zich wijzigen en het is niet te veel gezegd, dat de persoonlijkheid tenslotte bestaat in een reactie op de gemeenschap. Stellig is iedere mensch, behoudens dan deze bepaaldheid door zijn omgeving, een zelfstandig wezen met een eigen wil en geaardheid. leder onzer is een geheel, een afgeslotenheid, een centrum, dat zich van alle overige menschen onderscheidt en een afzonderlijke plaats inneemt in het heelal. Maar dit geheel is op zichzelf weer een samengestelde opeenhooping van betrekkelijk zelfstandige neigingen en krachten. Gelijk een waterdroppel een geheel is, doch desondanks door den scheikundige in tal van verschillende stoffen kan worden ontleed, ;s de persoonlijkheid een verbinding van allerlei gelijksoortige en ongelijksoortige bestanddèelen. Wat is nu de kern, wat is nu in dit verwikkeld kluwen het „zich”, dat men uitleven moet ? Men zou de menschelijke persoonlijkheid bij een Staat kunnen vergelijken. Inderdaad vormt zij een--organisme, dat veel met een staat gemeen heeft. Gelijk in den staat allerlei volksgroepen, waarvan ieder haar eigen belangen heeft-en elk in een eigen richting streeft, door het onderling meten van krachten en het onderling wisselen van overtuiging tot een gemeenschap worden, welke m het parlement haar wetgevende, in de regeering haar uitvoerende macht heeft, botsen in de menschelijke persoonlijkheid allerlei vaak tegenstrijdige stroomingen tegen elkander, trachten elkaar te verdringen en gaan tenslotte onder wederzijdschen invloed een vergelijk aan, dat zich in de daad en de houding naar buiten belichaamt. Een sterke Staat is een staat met een krachtig parlement en een krachtige regeering. Zoo’n staat volgt onder rustige leiding een vasten koers. In een dergelijke gemeenschap komen alle geledingen tot haar recht: het regeeringsbesluit en de regeeringsdaad is de resultante van de tegenstrijdige krachten, welke door .wederkeerigheid tot een harmonische samenwerking komen. De uitkomst van dit harmonische arbeidsproces is een algemeene bevrediging van de eischen en behoeften van den eigenaardigen landaard en een zoo groot mogelijk profijt van de nationale talenten en gaven. Tegenover een dergelijke krachtige volksgemeenschap staat aan weerszijden een zwakke natie. Anarchie, regeeringloosheid laat alle krachten en groepen vrij, maar mist het samenbindend bestanddeel. Een orkest, waarbij ieder zijn beste partij blaast, maar ieder op eigen houtje, wordt, al mocht het uit louter virtuosen bestaan, een monster var. onwelluidendheid. De kapelmeester, aan wien ieder zich onderschikt, is volstrekte noodzakelijkheid. Maar aan den anderen kant is de dictatuur, die gewelddadig regeert zonder de verschillende krachten en stroomingen gelegenheid te verschaffen om zich te uiten, even noodlottig als de regeeringloosheid. Zij onderdrukt natuurlijke neigingen en verdringt redelijke wenschen. Haar noodlot is het gebrek aan contact met het volk. Zij legt haar wil op inplaats van het orgaan van den volkswil te zijn. Aldus bestaat er ook drieërlei organisatie van het persoonlijkheidsleven. In de anarchie leeft men zich uit naar de ouderwetsche opvatting van het begrip. Men geeft toe aan iedere neiging en laat elke opwellende strooming den vrijen loop. Zoo kweekt men een baaierd, waarin de op eigen houtje werkende krachten elkaar ondermijnen. Tenslotte moet zulk een organisatie door gebrek aan innerlijken samenhang uiteenvallen. Wat is het „zich”, dat men als persoonlijkheid uitleven moet ? Is het tde sexueele begeerte, de artistieke ijdelheid, de gelddorst, de zucht naar heerschappij, de hartstocht naar avontuur of een van de vele overige machtige groepen meer, welke men zich moet laten uitleven, zoodat ze als een zelfstandig rijk in het rijk onzer persoonlijkheid zich grootmhken ten koste van de rest van ons innerlijke leven ? Noch de sexueele begeerte, noch de artistieke ijdelheid, noch de gelddorst of een van onze overige neigingen, hoe sterk ook, :s met ons eigenlijke „ik” te vereenzelvigen Wie één hunner de ongebreidelde macht geeft, leeft „zich” niet uit, maar maakt „zich” tot slachtoffer, tot slaaf. Ons „ik” is die moeilijk te omschrijven, maar door ieder duidelijk waarneembare kern, het centrum van ons bestaan, het hart, waaruit de uitgangen des levens ^ijn, de resultante van de duizenderlei stroomingen en stevingen, waarin ons persoonlijkheidsbestaan zielkundig te ontleden zou zijn. Dit „ik” dc gelegenheid te geven, als een op de verschillende volksgroepen rustende regeering krachtig en welbewust te zorgen voor de gemeenschappelijke behoeften, welke juist onze eigen aard noodig heeft en van de gemeenschappelijke gaven en talenten, waarover juist wij beschikken, het volle profijt te trekken is de taak van den mensch, die zich uitleven wil in den waren zin van hel woord. Niet hij is de krachtige persoonlijkheid, die als een dictator de in hem levende neigingen en verlangens met kunstmatig geweld fnuikt en knot, maar hij, die de verschillende stemmen uit eigen binnenste geduldig en etnstig aanhoort en alles wat er in de rijke verscheidenheid van zijn wezen arbeidt en leeft, de kans geeft op een harmonische zelfontplooiing. (Nadruk verboden). H. G. CANNEGIETER. --- STAMKRACHT. Van een reis in het buitenland •— aldus Neerlandia” — brengt men onveranderlijk .én indruk mede, dat Nederland op nagenoeg lk terrein meedoet, zich laat gelden, ge.erbiedigd wordt. Voor wereldkartels wordt de Nederland che medewerking gezocht; een van de grootte van zulke lichafnen trouwens is de Coninklijke Petroleum Maatschappij, die aan ‘en millioen menschen een bestaan verschaft m in wier rijk de zon nooit ondergaat. In den rubberhandel heeft het Nederland,che stelsel, ten slotte den doorslag gegeven, rikwijls wordt de mededinging van Nederand gevreesd. In vele industrieën in Duitschand vraagt men bij het bepalen van prijzen :n tactiek: wat zal Nederland doen. Men raat te rade met de ervaring en methoden ran den Nederlandschen land- en tuinbouw. 3p de boekenbeurs te Florence heeft de inzending van ons land bijzondere aandacht getrokken. Men was verbaasd en verrast jver de hooge ontwikkeling der Nederland;che boekdrukkunst. In een bespreking van den Australischen voluitvoer (waarbij in 1927 Nederlandsche schepen meer dan een millioen gulden aan /racht hebben verdiend), stelden onlangs de Australische bladen de Koninklijke Paket/aartmaatschappij tot voorbeeld aan de Brit;che scheepvaartondernemingen, die geregelde diensten op het werelddëel onderhouden. De heer L. j. H. Willinge, oud-havenmees:er van Rotterdam, vertelt in de N. Rott. Ct. /an een bezoek van een havendeskundige rit Nieuw-Zeeland, te Rotterdam gebracht, iadat hij te Antwerpen was geweest. Wat ie man daar gezien had, had zijn stoutste /erwachtingen overtroffen. Rotterdam, meende hij, zou het daarbij wel niet kunnen halen: „Ik gaf hem in overweging zijn oordeel jp te schorten tot na onzen vaartocht, in de raste overtuiging, dat hij dan wel anders zou praten. Hierin had ik mij niet vergist: xa de Rijnhaven te zijn doorgevaren, zei hij al, dat hij alles terugnam wat hij had gezegd. Toen wij. in de Waalhaven kwamen, -rende zijn bewondering geen grenzen en was hij zoo opgetogen over het groote aanlal schepen dat hij hier zag, dat hij moest bekennen niet te begrijpen, waarvoor al die schepen noodig waren en niet in te zien, dat al die schepen hier kwamen laden of lossen. Een Londensche autoriteit kwam voor het bestudeeren van de inrichting van de petroleum- en benzine-opslagplaatsen, meer in het bijzonder om zich op de hoogte te stellen van de maatregelen, hier genomen en voorgeschreven tegen brandgevaar. Hij vond onze havens „splendid” (schitterend), had groote bewondering voor de wijze waarop die bergplaatsen van petroleum, benzine enz. waren ingericht; hij vond, dat hier in Rotterdam alles kon, zelfs bergplaatsen vooi petroleum, benzine enz. midden in het havengebied.” --- BUITENLAND. In Frankrijk reeft de premier Poincaré een belangrijk teel van zijn herstelarbeid voltooid door te stabilisatie van den franc. Reeds vooraf was gebleken, dat de wet jp de stabilisatie een meerderheid zou vinden. Poincaré toch kondigde de indiening /an de wet aan en vroeg in. verband daarmee uitstel van de interpellaties over zijn financieel beleid. Hij verklaarde, dat hij alleen wilde stabiliseeren en niet de franc ap hooger peil brengen. Dit iaatste toch zou de waarde der buitenlandsche deviezen die men bezit, sterk doen verminderen. Men ontvangt nu meer van Duitschland dan men zelf aan het buitenland moet opbrengen, doch, als de franc op hooger koers werd gebracht, vervalt dit voordee^. Het parlement keurde daarna de indiening van de wet goed. De franc is bij de ingediende en ook aangenomen wet gestabiliseerd op een waarde van negen en bijnjfc drie kwart cent. Dit cijfer is geheim gehouden tot op het oogenblik, dat Poincaré ging spreken om zoodoende speculatie te voorkomen. Men had trouwens den koers iets hooger verwacht. Natuurlijk is er debat geweest, het parlement praatte een ganschen dag. Het debat ging vooral uit van hen, die hooger koers wenschten om zoo vooral de renteniers tegemoet te komen. Met 450 tegen 22 stemmen werd de wet in het parlement aangenomen en toen onmiddellijk naar den senaat gezonden. Ook hier werd lang gedebatteerd, maar dé wet tenslotte aangenomen met 256 tegen 3 stemmen. Een der leden wilde wat gedaan hebben voor de renteniers, doch Poincaré antwoordde, dat het moeilijk zal zijn het budget voor 1929 vast te stellen en dat het doen van beloften daarom gelijk zou staan mét misleiding. In Duitschland is de vorming eener nieuwe regeering nog steeds niet gelukt, wat eerst vooral te wijten is aan de eischen der volkspartij. Nadat de vorming van een groote coalitie mislukt was, is getracht de kleine, de zoogenaamde coalitie van Weimar, te vormen, doch ook dit gelukte niet. Stresemann weigerde in een dergelijke regeering zitting te nemen, doch adviseerde over te gaan tot de vorming van een kabinet uit personen van de partijen, die de groote coalitie hadden moeten vormen. Deze personen moesten samen een program opstellen en daarmee voor den rijksdag verschijnen. Zulk een rcgeeringsvorming, schreef Stresemann, is in overeenstemming met de grondwet, die wel verantwoordelijke ministers doch geen verantwoordelijke partijen kent. Op dit voorstel is Mtiller ingegaan, maar ook zonder succes. Deze keer lag het voornamelijk aan Dr. Wirth en de andere céntrumleden. Wirth wilde vice-kanselier worden, wat von Hindenburg weigerde en Müller ook niet wilde. De vraag is, wat er nu moet geschieden. Daar de sociaaldemocraten in ieder geval grooten invloed zullen hebben, begint men , in Rusland naar hunne vriendschap te dingen. De Vorwarts had daar onlangs reedi niet te vriendelijk op geantwoord: de Russen moesten heusch niet denken, dat de Duitsche politiek zich van het westen af , zou wenden onder de sociaaldemocraten, ' want daar ligt tenslotte de waarborg voor \ den vrede, al is de stand van het ontruimingsvraagstuk niet te gunstig en spreekt j do Poolsche minister Zaleski onvriendelijk. , Wat Duitschland wel kan, is bemiddelen tusschen oost en west en Rusland bevrijden van de nachtmerrie van den interventieoorIog. Voorts wijst het blad op de behandeling, die niet-bolsjewistische socialisten in Rusland ondergaan. Het Russische blad, dat met de toenadering begon, begint toch nog weer. Het wijst op de desillusies, die Locarno en Volkenbond aan Duitschland brachten en schrijft over een vollediger verdrag dan dat van Rapallo. Kellogg, de minister van buitenlandsche zaken van de Vereen. Staten, die onlangs, onmiddellijk gevolgd door Frankrijk, een vredesplan zond aan zes groote mogendheden, heeft nu een nieuw ontwerp daarvan rondgezonden, thans aan 14 landen, waaronder de Engelsche Dominions; al deze landen zijn deelhebbers aan de ver; dragen van Locarno. In het vredesplan zijn eenige bewoordingen veranderd, waardoor uitdrukkelijk is vastgesteld, dat een schending van de over- eenkomsten van Locarno eveneens een schen: ding van het vredespact is. En indien een i staat zijn toevlucht neemt tot den oorlog 1 met schending der verdragen, zijn alle andere landen ontheven van hunne verplich■ ringen jegens dien staat. Met deze nieuwe * bepalingen komt Kellogg aan de Fragsche - bezwaren tegemoet. | In Egypte i heeft de koning het kabinet, dat nog wel i naar den smaak van het parlement was, afgezet. Volgens de grondwet heeft de koning .. daartoe de macht. t De reden moet zijn, dat de premier Nahas t pasja en de voorzitter van het parlement - gewikkeld zijn in . een transactie, waarbij ze beloofd hebben hun politieken invloed te gei bruiken ten nadeele van den koning, zulks ;■ bovendien tegen behoorlijke betaling. Eni kele ministers waren afgetreden en op grond : daarvan kon de koning de anderen ontslaan _ wijl er nu geen regeeringscoalitie meer was - en zoo bleef het schandaal op den achter- grond. Ook wordt beweerd, wat echter niet waarschijnlijk lijkt, dat Engeland achter het cntslag zit. Men zal daar overigens met ge noegen zien, dat Nahas pasja, die zoovele ; moeilijkheden berokkende na zijn optreden , verdwijnt. t In Engeland ? heeft men met eenigen schrik ontdekt, welk ' een klein vermogen wijlen lord Asquith heeft : nagelaten en zich herinnerd, dat de ministers * een veel te klein inkomen, hebben. Over deze zaak is nu in het Lagerhuis 5 gesproken en Baldwin verklaarde, dat hij ; bereid was een onderzoek in te stellen. J De arbeiderspartij begon over het inkomen " van den voorzitter (er is juist een nieuwe * gekozen), dat sinds 1885 gelijk # bleef en 1 5000 pond sterling bedraagt. Alleen de kos' ten der officieele ontvangsten bedragen voor * den voorzitter al 1500 pond. Een commissie - zal deze zaak onderzoeken en dan misschien 1 meteen de salarissen der ministers beoordeelen. * In de arbeiderspartij dreigt een scheuring “ te komen. Er is daarin een radicale minder‘ heid, welke door Maxton wordt aangevoerd n en waartoe ook behoort de bekende mijn■' werkersleider Cook, die in Rusland gesierd d is met het roode hemd. Deze twee vinden d de officieele leiders veel te slap. Zij keuren F het af, dat er onderharidelingen worden ge■■ voerd met de kapitalisten over vrede in de industrie. Maxton en Cook hebben-een mani,! fest in dien geest uitgegeven en gaan nu - den boer op om de rneening van de massa der arbeiders te Ieeren kennen. Komt het » tot een scheuring, dan zal dit de arbeiderspartij bij de eerstvolgende verkiezingen vermoedelijk de kans op een overwinning kosten. In Servië zijn de twee oppositieleiders, die in het park lement vermoord zijn, onder geweldige deelir neming begraven. De afgevaardigden der Kroaten en der :t democraten willen niet weer in het parlei- ment verschijnen, voordat de regeering :s g afgetreden. De Kroaten willen het liefst onr- afhankelijkheid; ze willen alleen door een n personeele unie met Servië verbonden blijij ven. Al zal deze wensch nu wel niet geheel ie worden vervuld, zoo zullen ze nu toch wel h tendeele hun eischen ingewilligd krijgen. n In Italië Ij beseft men, dat de overeenkomsten van j_ Nettuno nu wel eenigen tijd zullen blijven •s rusten, doch al te lang wil men er niet ^ wachten. n In Engeland schort men de onderhandelingen over een leening op, tot er meer (j klaarheid in den politieken toestand is ger komen. ^ Met den gewonden Kroatischen leider 1_ Raditsj heet het vrij goed te gaan, met een anderen gewonde gaat het achteruit. De j moordenaar kan geen verdediger vinden, j. geen partijgenoot zelfs is daartoe bereid. r- —■— — --- Nationale Landstormdag 1928. 1 De navolgende sprekers hebben zich bereid verklaard, op den Nationalen Landt stormdag op 27 September a.s. een rede te - houden, n.1. de heeren H. Colijn, Oud-Minis< ter van Financiën, Eere-Voorzitter der Natiot nale Landstorm Commissie, Mr. D. Fock, - Oud-Gouverneur-Generaal van Nederlandsch - Oost-Indië, Dr. J. Th. de Visser, Oud-Minis- ter van Onderwijs, Kunsten en Wetenschap- pen, Mr. Dr. L. N. Deckers, Lid van de t Tweede Kamer der Statén-Generaal en Mr. t P. Droogleever Fortuin, Lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. De openingsrede zal worden uitgesproken ir door den heer L. F. Duymaer van T&ist, n Voorzitter der Nationale Landstor.m-Commissie. p ——————————— — --- Auto-ongeluk bij Leiden. Dinsdagavond omstreeks halfelf is op den straatweg tusschen Rijpwetering en Nieuwewetering een auto, die van Leiden kwam. bij het passeeren van een der vele bruggetjes over den kop geslagen en daarna tegen een boom terecht gekomen. Van de vijf inzittenden zijn er vier vrij ernstig en is de vijfde ernstig gewond. Deze laatste is naar hel ziekenhuis te Leiden overgebracht; de anderen zijn naar Amsterdam vervoerd. De oorzaak van het ongeluk moet gezochl v/orden in den eigenaardigen scherpen bouw van de bruggetjes, waardoor de auto’s bij het passeeren geheel in de hoogte wippen. --- Een slachtoffer van zijn plicht. Bij het binnenrijden van den sneltrein uit 2 Weenen in het station van Radkersburg'in t Stiermarken bemerkte, volgens de „Berk , Anz.”, een wisselwachter, dat, ofschoon het , sein op veilig stond, de wissel verkeerd stond- « Het gelukte den wisselwachter nog op het ‘ laatste oogenblik den wissel over te halen, zoodat de trein gere^ werd. Hij zelf echter j werd op de plaats gedood. ” " i --- Advertentie ACCOUNTANTSKANTOOR K. ARENTZEI WOLDSTRAAT 51 — STEENWIJK Adminisifati© en Belastinggzakei --- Advertentie Doorzitten , ang ■ m gm g Stukloopen ■ W K U L Zonnebrand | pigp^i en Smetten | • ” 1» ü L --- De Nederlandsche Heidemaatschappij 1 8 8 8 — 1 928. *c UI tc De Nederlandsche Heidemaatschappij her- b: dacht deze week op feestelijke wijze haar a: veertigjarig bestaan. Van het hoofdgebouw st der Maatschappij te Arnhem wapperden, naast onze driekleur, de vlaggen van Noorwe- ei gen, Zweden, Denemarken, Duitschland, d Tsjecho-Slowakije, Frankrijk, Zwitserland, _ België en Italië, landen die afgevaardigden hadden gezonden om met de leden der Maatschappij het jubileum te vieren en gezamenlijk verschillende boschbouw- en andere cultuuraangelegenheden te bespreken. Aan de jaarüjksche vergadering waren ditmaal een aantal excursies verbonden en belangrijke congressen, waarop door deskundigen onderwerpen, den bodemcultuur betreffende, vVerden behandeld. De algemeene vergadering werd Maandag ■ gehouden in Musis Sacrum. De voorzitter, ; baron van Nagell, heette de afgevaardigden der verschillende afdeelingen en uit het bui; tenland, in het Nederlandsch, Duitsch, Fransch en Engelsch welkom. Hij herinnerde er aan, dat het 5 Januari van dit jaar 40 jaar geleden was, dat de Maatschappij werd opgericht. De oprichters deden dien stap in hét vaste vertrouwen, dat zij de schouders zetten 1 onder een goede zaak, die levensvatbaarheid had. Zeker echter zal geen hunner destijds • verwacht hebben, dat de jonge maatschappij ■ zou uitgroeien tot het lichaam van thans. : „Wij — de heeren Tutein Nolthenius, Staring 1 en ik — de drie nog in leven zijnde oprighters”, zoo ging de voorzitter verder, „wij i moeten ronduit bekennen, dat een dergelijke groei onze verwachtingen verre heeft overtroffen. Wij erkennen dit met groote vreugde en wij zijn er in hooge mate dankbaar . voor, dat wij het bijzondere voorrecht genie[ ten, de Nederlandsche Heidemaatschappij on , haar veertigste jaar zoo krachtig en vol jeugdigen moed de toekomst te zien ingaan.' , * * * i We zullen nu nog een en ander omtrent de oprichting der Maatschajupij en haar ont- \ ■ wikkeling en werkzaamheden meedeelen. 1 i Op de 42e Algemeene vergadering van de r 1 Geldersch-Overijselsche Maatschappij van c ■ Landbouw t-e Zwolle (in 1886) hield de heer e r Tutein Nolthenius een inleiding over het t : vraagstuk: Welke maatregelen kunnen door t 1 de Maatschappij van Landbouw genomen c - worden tot bevordering van den aanleg van r bosschen ? De hierop gevolgde besprekin- \ l gen hadden tot resultaat, dat een commissie \ ■ benoemd werd, bestaande uit de heeren Blij- 1 i denstein, Tutein Nolthenius en Löhnis, die c " een uitvoerig rapport hitbracht, waarvan het I slot luidde, dat het oprichten van een Neder-