Gemeenteraad Giethoorn Hartig debat over de onteigening (Vervolg van Vrijdag.) Wethouder KNOL oefende scherpe critiek uit op den gang van zaken in de, onteigeningsgedingen, met name op de rapporten van de deskundigen, welke op geen stukken na met de werkelijkheid overeenkomen. De meerderheid heeft zich met twee velletjes van de zaak gewoon afgemaakt, terwijl de minderheid daarentegen bijkans 13 bladzijden noodig heeft gehad om de belangen van de ingelanden «door onwaarheden aan het oog te onttrekken. Spr. weet namens de geheele gemeente te spreken, wanneer hij tegen deze handelwijze een woord van ernstig protest laat hooren. Schrijnend is de onrechtvaardigheid, welke aldus over de gemeente wordt uitgestort. Deze onrechtvaardigheid offert een geheele bevolkingsgroep, terwijl enkele bepaalde personen er wel bij varen. De menschen vragen zich af, waarom er voor hen geen recht meer bestaat en deze wantoestand nemen we niet, aldus spr., die vervolgens een beroep deed op het verantwoordelijkheidsgevoel van den burgemeester, nu de ingezetenen op niet nader te kwalificeeren wijze worden behandeld. Spr. stelde ten slotte voor, een adres aan de rechtbank te richten en bij regeering en Tweede Kamer op interventie aan te dringen. Wethouder MOL gevoelde zich niet in de stemming om hetgeen men de ingelanden heeft aangedaan hier verder te bespreken. Binnenkort zullen de vaarten worden afgedamd en is de grond voor de Gieterschen verloren. Van de Kamerleden of van de regeering verwachtte spr. weinig. In het begin zijn hier diverse Kamerleden geweest, die .steun beloofden, het gemeentebestuur is bij den minister op audiëntie geweest en het heeft niets gegeven. Spr. meende ook, dat het geen zin had om aan te kloppen bij de rechtbank, die toch de minderheid in het gelijk stelt. Dat blijkt wel uit het bemiddelingsvoorstel van den rechter-commissaris. Wethouder KNOL vroeg zich af, hoe men recht kan spreken aan de hand van rapporten, opgesteld door menschen, die óf kwaadwillig óf ondeskundig zijn. Bij de taxatie van de ontgiivungsmaatschappij is het niet behoorlijk gegaan. Sommige personen, voor het taxeeren aangezocht, hebben hiervoor bedankt. Een andere, die het wel heeft aangenomen, zei: Dat moet je niet weigeren, want er komt nog veel meer. Zoo heeft men zich voor zilverlingen verkocht. (De Voorzitter hamerde.) Spr. vervolgde echter, dat hij het bewijs wilde leveren. De belangen van de menschen zijn opgeefferd, omdat er een goede daghuur aan was te verdienen. Hier moet de regeering ingrijpen, aldus spr. De heer LEEUW was het met den heer Knol eens, dat er in de rapporten tal van onjuistheden voorkomen. Ook in het pleidooi van eischeresse kwamen heel wat onwaarheden voor. De heer JAGER betreurde het, dat er schijnbaar voor de ingelanden geen enkele mogelijkheid bestaat om recht te verkrijgen. Men verwachtte van de deskundigen onpartijdige rapporten, het resultaat gaat echter mank aan groote willekeur. Opmerkelijk is, dat de minderheid steevast ver beneden het aangeboden bedrag blijft, zoodat het gemiddelde altijd om het aangeboden bedrag draait. Spr. noemde enkele gevallen. In het eene was aangeboden f 438; de meerderheid kwam op f 560, de minderheid op f 290. Een ander: aangeboden f 246; meerderheid f 545, minderheid f 209. Hoe kan dat ? De eigenaren zijn vrijwel allen gedwongen op het z.g. bemiddelingsvoorstel ingegaan; anderen mochten ook dat nog niet eens. Nu het pleit beslecht is komen de politieke manoeuvres. Wat de door den heer Knol bedoelde actie betreft, al zal ook dat niet het gewenschte resultaat hebben, toch is het goed om het te doen. De heer H. W. MOL oordeelde, dat het deskundigen-rapport kant noch wal raakt. Spr. kon zien met een adres zeer wel vereenigen als het dan maar zóó wordt ingekleed, dat hier moet worden gesproken van een wettelijk gesanctionneerde diefstal (De Voorzitter hamerde). Wethouder MOL merkte op, dat hij natuurlijk geenszins de actie van de ingelanden wil tegenwerken. Spr. zag er echter niet veel nut meer in. We zijn afgeslacht, aldus spr., maar de tijd van afrekenen zal eenmaal komen. De heer H. W. MOL : Was dat maar zoo ! Wethouder KNOL had gedacht, ook de conclusie van den Voorzitter over deze ernstige zaak te hooren. De VOORZITTER zeide, dat waar de heer Knol hier buiten B. en W. om een voorstel heeft gedaan, van hem niet kon worden verwacht, dat hij er over zou spreken. Wethouder KNOL achtte het opmerkelijk, dat er geen enkele autoriteit voor de zaak in ’t touw komt. Het lijkt wel of men de gemaakte fouten niet wil zien. De verdediging van de ingelanden wordt naar de prullemand verwezen. Men heeft eer^ wanhoopstoestand geschapen en spr. betreurde het, dat geen enkele autoriteit het tegen meneer Nijsingh en een andere meneer (hier hamerde de Voorzitter) opneemt. De heer JAGER vroeg den Voorzitter, of deze van meening was, dat er over deze belangrijke zaak heelemaal niet behoefde te worden gesproken. SJr. weet, dat het voor den voorzitter in diens positie eenigszins moeilijk is, maar hij zou toch graag ook des Voorzitters meening hooren. De VOORZITTER antwoordde, dat hij niet met deze wijze van voorstellen aecoord kon gaan. Als de heer Knol zich zoo voor de zaak intereseert, dan had hjj zijn voorstel eerst in B. en W. moeten doen en niet hier bij de rondvraag. Spr. heeft van den heer Jager beluisterd, dat deze geen resultaat verwacht, welnu aan een gebaar wil spr. niet meedoen, ook al kan hij misschien een gedeelte van hetgeen hier betoogd is onderschrijven. Naar spr.’s gevoel is het laatste woord in deze zaak nog niet gesproken. Wethouder KNOL vroeg vervolgens opnieuw het woord, doch de Voorzitter wilde het voorstel in stemming brengen. De heer KNOL verlangde eerst het woord, en diende, toen de Voorzitter bleef weigeren, een voorstel van orde in. De Voorzitter wilde eerst over het voorstel laten stemmen, waarover de wethouder zich opwond. Met een vuistslag op tafel verklaarde hij deze behandeling niet te nemen, waarop de Voorzitter de vergadering sloot. Een besluit werd derhalve niet genomen. Nader vernemen we nog, dat het College van B. en W. tot de door wethouder Knol voorgestelde stappen heeft besloten. " . —.™— --- Rundveeteeltregeling 1939 De Landbouw Crisis Organisatie voor Friesland vestigt de aandacht van de betrokken rundveehouders op het volgende: le. Do gewichtsgrenzen binnen welke runderen , van een identiteitsbewijs dienen te zijn voorzien. Deze gewichtsgrenzen zijn als volgt: voor vrouwelijke runderen van 100—500 kg., , voor mannelijke runderen van 100—750 kg., met dien verstande evenwel, dat runderen welke reeds van 4 breede tanden zijn voorzien, ongeacht het gewicht, niet van een schets voorzien behoeven te zijn. 2e. Aanhouden van reservekalveren. Ten aanzien van het houden van reservekalveren ’ is bepaald, dat het gewicht van de reservekalveren de 250 kg niet mag overschrijden. Voorts is bepaald dat met ingang van 1 April 1939 mag worden aangehouden: bij een toewijzing van 1 t/m 5 schetsen tot 1 Sept. ’39 één reservekalf, t bij een toewijzing van 6 t/m 10 schetsen tot 1 Sept. ’39 twee reservekalveren, en van 1 Sept. tot 1 Oct. 1939 één reservekalf, bij een toewijzing van 11 t/m. 15 schetsen tot 1 Sept. ’39 drie reservekalveren, en van 1 Sept. tot ; 1 Oct. ’39 één reservekalf. . Boven een gewicht van 250 kg mag dus nimmer ; een ongeschetst rund aanwezig zijn. De reservekalveren dienen dan ook vroegtijdig ter schetsing [ te worden aangegeven of te worden opgeruimd. , Aangezien dus volgens de thans gestelde regelen, het reservekalf respectievelijk voor 1 September en 1 October geschetst of opgeruimd dient te zijn en ‘ dus na deze data geen ongeschetste reservekalveren meer aanwezig mogen zijn, kan in afwijking met j verleden jaar, schetsing niet plaats hebben in min, dering van de eventueele toewijzing kalverschetsen 1940. Indien in het tijdvak van 1 April 1939—1 Oct. i 1939 een rund ter schetsing wordt aangegeven dat het gewicht van 250 kg reeds heeft overschreden, dan kan schetsing alleen plaats vinden tegen betaling van f 30.— schetsgeld inplaats van 75 ct. Nog i zij er op gewezen dat een dergelijke schets alleen . in mindering op de toewijzing 1939, tegen inruiling van een schets 1939, ofwel krachtens erkenning en ’ in dit geval tegen betaling van f 25.— of f 30.— 1 verhoogd met f 30— schetsgeld, verkrijgbaar is. 3e. Mestvergunningen. : Dc voor waarden, verbonden aan het uitreiken van mestvergunningen blijven gelijk aan die van voorgaande jaren. De mestvergunningen zullen dus i geldig zijn voor de tijd van drie maanden, te rekenen vanaf de geboortedatum van het betreffende kalf, en dienen aangevraagd; te worden bij den betreffenden opzichter, binnen drie weken na de ge'■ boorte van het kalf. Voor elke mestvergunning is i 25 ct. verschuldigd. 4e. Inwisseling van identiteitsbewijzen. I Ten aanzien van de inwisseling van identiteitsbewijzen 1939 zal de volgende regeling gelden. De ; identiteitsbewijzen '39 van vaarskalveren, niet-gereg. stierk. en boventall. geschetste vaarskalveren, welke bij schetsing een gewicht hebben bereikt van 175 t kg of meer, zullen van een Z worden voorzien. Ook r de identiteitsbewijzen uitgereikt krachtens extra toewijzing in verband met mond- en klauwzeer zullen van een Z worden voorzien. Deze Z zal worden geplaatst door de omschrijving van de kenbare teekenen van het kalf. Een identiteitsbewijs waarop vorenbedoeld teeken voorkomt, kan alleen worden ingewisseld door den georganiseerde aan wien het identiteitsbewijs oorspronkelijk werd uitgereikt, dus te wiens name het identiteitsbewijs aan de voorzijde is gesteld,, terwijl hierop tevens een deugdelijke verklaring van keuringsdienst of veearts dient voor te komen, inhoudende dat het betreffende kalf inderdaad geslacht of gestorven is. Identiteitsbewijzen van geslachte of gestorven kalveren welke niet van vorenbedoeld teeken zijn voorzien, kunnen door iedere georganiseerde zonder eenige nadere verklaring worden ingewisseld. Verder wordt er nog nadrukkelijk op gewezen dat de door de Ned. Veehouderijcentrale erkende rundveehandélaren geen identiteitsbewijzen kunnen inwisselen, met uitzondering echter van die identiteitsbewijzen, die eventueel aan hen zelf als rundveehouders zijn toegewezen. 5e. Erkenning rundveestapels en boventallige identiteitsbewijzen. Evenals in voorgaande jaren kan ook over het jaar 1939 erkenning van de veestapel als t.b.c.-vrij of stamboekbedrijf worden verleend, op grond waarvan extra identiteitsbewijzen voor vaarskalveren kunnen worden verkregen. Om voor erkenning van de veestapel in aanmerking te komen dient aan de volgende voorwaarden te worden voldaan: a. Voor wat betreft stamboekveestapels. De fokveestapel moet bestaan uit dieren, welke tot hetzelfde slag behooren (dus geheel bestaande uit zwartbont vee of roodbont vee) en voor min' stens 3/4 deel ingeschreven zijn in een der registers van het Friesch Rundvee Stamboek; b. gedurende de laatst verloopen drie kalenderjaren en het loopende kalenderjaar zal een geregelde melkcontröle in voldoende mate moeten hebben plaats gehad; c. gedurende de laatst verloopen drie kalenderjaren en het loopende kalenderjaar zullen voor de geheele fokveestapel regelmatig stamboekstieren gebruikt moeten zijn. Voor wat betreft tuberculose-vrije veestapels: a. De betreffende veehouder dient aangesloten te zijn bij een door de Nederlandsche Veehouderijcentrale erkende rundertuberculosebestrijdingsorganisatie. b. In de betreffende veestapel mogen gedurende de laatst verloopen twee jaren geen positief reageerende dieren boven de leeftijd van 1 jaar zijn voorgekomen, noch eenige andere vorm van rundertuberculose zijn geconstateerd. Mocht in een der beide jaren toch een reageerencj dier boven de leeftijd van 1 jaar zijn voorgekomen, dan kan erkennning der veestapel nog plaats vinden, indien dit dier onmiddellijk werd opgeruimd en uit de verklaring van de betrokken rundertuberculosebestrijdingsorganisatie blijkt, dat gedurende de 4 voorafgaande jaren geenerlei vorm van rundertuberculose is geconstateerd. Door de betrokken veehouder moet worden verklaard, dat bij voorkomen van een positief reageerend dier beneden de leeftijd van 1 jaar, het desbetreffende dier ten spoedigde uit het bedrijf is of wordt verwijderd. Voorts is bepaald: le. Dat bij aanvrage voor erkennning der veestapel, zoowel op gezondheidsvoorwaaraen als op stamboekvoorwaarden, f 25.— verschuldigd is, voor welk bedrag bij erkenning één extra identiteitsbewijs voor een vaarskalf zal kunnen worden verkregen, terwijl voor elk volgend extra identiteitsbewijs f 30.— per stuk verschuldigd is. Bij nieterkenning of indien van de verleende erkenning geen gebruik wordt gemaakt, wordt f 20.-— van het bij aanvrage om erkenning gestorte bedrag a f 25.terugbetaald. Er wordt in dit verband de aandacht op gevestigd, dat ook voor het jaar 1939 geen speciale regeling is getroffen ten aanzien van kleine bedrijven beneden 5 ha., zoodat dus ook voor deze kleine bedrijven voormeld tarief geldt. 2e. Ten aanzien van erkende tuberculosevrije veestapels zal voorts de bepaling gelden, dat het boventallig te schetsen aantal kalveren bij een gewone toewijzing van één of twee schetsen, niet meer dan één kan bedragen, terwijl dit aantal bij een gewone toewijzing van drie of meer schetsen ten hoogste de helft (eventueel afgerond tot een geheel getal naar boven) van deze toewijzing kan bedragen. Boventallige identiteitsbewijzen kunnen alleen dan worden verkregen, indien alle op de gewone toewijzing geschetste en boventallig te schetsen kalveren uit eigen veestapel geboren zijn. De op stamboekvoorwaarden erkende bedrijven kunnen evenals in voorgaande jaren voor alle uit hun veestapel geboren volbloed vaarskalveren extra identiteitsbewijzen h f 30.— verkrijgen, mits al de te schetsen kalveren aan de gestelde eischen (welke eischen gelijk zijn aan die van 1938) voldoen, dus ook die welke zij reeds op hun gewone toewijzing hebben laten schetsen, welke dus ook volbloed dienen te zijn. Aanvragen om erkenning van de veestapel kunnen worden gericht aan de Landbouw Crisis Organisatie voor Friesland, afd. Veehouderij, van Swietenstraat no. 2 te Leeuwarden, onder vermelding of men erkenning wenscht op stamboekvoorwaarden of gezondheidsvoorwaarden. Tegelijk met de aanvrage om erkenning dient tevens f 25.— te worden overgeschreven op postrekening no. 200485 der Landbouw Crisis Organisatie voor Friesland, afd. Veehouderij. Spoedschetsen. Veehouders die in verband met verkoop enz. hun kalveren spoedig geschetst wenschen te zien, dienen hiervan; minstens een week voor aflevering der betreffelde kalveren spoedschetsing aan te vragen bij de Landb. Crisis Organisatie voor Friesland, afd. Veehouderij. Voor zoover deze spoedschetsing ger. stierkalveren betreft, dient de aanvrage tijdig te geschieden bij het Friesche Rundveestamboek, Zuiderpleir. te Leeuwarden. --- Advertentie ALLES VOOR HET KANTOOR BIJ BOEKHANDEL TERPSTRA - - - Zie Etalage - - - --- Overijselsche Landbouw-Onderlinge Aiscneia Dr. t. d. uosmuma Vrijdag werd te Zwolle in de Groote Sociëteit onder voorzitterschap van den heer R. G. A. Z. Baron van Haersolte te Zwolle de jaarlijksche algemeene ledenvergadering gehouden van de Overijselsche Landbouw-Onderlinge, Afdeeimg van De Centrale Landbouw-Onderlinge, beörijfsvcreeniging ingevolge de Land- en Tuinbouwongevallenwet 1922 Aan het ter vergadering uitgebrachte verslag over het boekjaar 1937/38 ontleenen wij het navolgende; het aantal leden steeg in het verslagjaar van 2644 tot 2761, vertegenwoordigende een verzekerd loonbedrag van f 3.390.009.— (vorig jaar f 2.985.663.—). Aangifte werd gedaan van 860 ongevallen, waarvan 784 als bedrijfsongeval konden worden erkend. In het voorafgaande boekjaar bedroegen deze getallen resp. 681 en 613. Ook, uit liet verslag van de Centrale Landbouw-Onderlinge blijkt van een toeneming van het aantal ongevallen in vrijwel alle deelen van het land (9268 in 1936/37 tegen 10949 in 1937/38). Omtrent de oorzaken van deze stijging kan allereerst worden gewezen op de ïoonsvermeerdering in alle afdeelingen, terwijl in Overijssel in het bijzonder een toeneming viel te constateeren van ongevallen, veroorzaakt door knellen, schrammen of stooten en van de letsels, welke krachtens art. 2 (2) der wet met ongevallen gelijkgesteld zijn, zooals peesscheede-ontsteking, bevriezing en zonnesteek. Tevens kan een verklaring' worden gevonden in het feit, dat in deze provincie meer dan tevoren in werkverschaffing is gewerkt. Het verslag, dat voorts gegevens bevat over dc vrijwillige patroons- en kinderverzekering en over de ziekteregeling voor inwonend personeel, werd door de vergadering goedgekeurd. Als lid, resp. plaatsvervangend lid werden herkozen de heeren J. Banis te Almelo en P. J. Gelderman te Oldenzaal. Ter vergadering werden de heeren R. Redeker te Slagharen, W. Smit te Holthone en F. C. Horstman te Heino, die gedurende 25 jaren in een Plaatselijke Ongevallen-Commissie hunne medewerking aan de Landbouw-Onderlinge hebben verleend, gehuldigd. Uit handen van den President-Directeur der Centrale Landbouw-Onderlinge, den heer Dr. F. E. Posthuma, ontvingen zij als blijk van waardeering een oorkonde met herinneringsmedaille. De Voorzitter neemt hierna nogmaals het woord en wel omdat zoowel van werkgevers- als van werknemerszijde de wensch naar voren is gekomen, den heer Posthuma dank te zeggen en hulde te brengen voor alles wat hij van de oprichting af voor de Landbouw-Onderlinge heeft gedaan, nu hij binnenkort zal aftreden als President-Directeur van „Centraal Beheer” en dus ook van de LandbouwOnderlinge. * Hjj doet deze dank en hulde vergezeld gaan van een stoffelijk blijk van belangstelling, n.1. een ets van het oude Katerveer en hoopt, dat de heer Posthuma bij het beschouwen van deze ets met genoegen zal terugdenken aan de Overijselsche Landbouw-Onderlinge. Aan het slot der vergadering nam Dr. F. E. Posthuma, die op 1 Mei; a.s. aftreden zal als PresidentDirecteur van „Centraal Beheer” en dus ook van de Centrale Landbouw-Onderlinge, met een persoonlijk woord afscheid van de velen, met wie hij jaren lang ook voor de Overijselsche LandbouwOnderlinge samenwerkte. Spreker herinnerde er aan, hoe hij weinig jaren geleden bij gelegenheid van de herdenking van het 25-jarig bestaan der Overijselsche Landbouw-Onderlinge hare lotgevallen in de Algemeene Ledenvergadering; had herdacht. Nu, bij zijn afscheid wilde de heer Posthuma zonder verder in herhalingen te vervallen niet nalaten, nog eens in erkentelijkheid de namen te noemen van hen, die in de eerste moeilijke jaren en daarna hun steun aan de organisatie gaven. Mrj E. B. Bavinck ten Cate, J. A. Roessingh Udink van Singraven, J. Hamming en A. G. Mörzer Bruijns zij zijn onder ons nog niet vergeten. Inzonderheid wees spreker op de belangrijke plaats die wijlen de heer W. Stork had ingenomen. Van den Voorzitter en den Secretaris, de heeren R. G. A. Z. Baron van Haersolte en M. van Doorninek, die beiden meer dan 25 jaar hun belangstelling en hun werkkracht aan de Overijselsche Landbouw-Onderlinge wilden wijden, nam de heer Posthuma met een persoonlijk woord, dat van groote erkentelijkheid getuigde afscheid om zich tenslotte te richten tot alle anderen, die hetzij als werkgever- of werknemerlid van liet Bestuur, hetzij in eenigerlei functie in een Plaatselijke Ongevallen Commissie de samenwerking tot een genoegen maakten. Gelooft van mij - aldus eindigde spreker - dat alle diensten, hoe groot of hoe gering ook, maar bovenal de vriendelijke wijze waarop ze altijd zijn verleend, bij mij in dankbare herinnering blijven voortleven. --- Advertentie MANSVELT HUIS VOOR FIJN MAATWERK Dameskieeding Tweebaksmarkt 42 Heerenkleeding LEEUWARDEN Militaire kleeding xel). 6879 Rijkleeding | Steeds te ontbieden, j --- BINNENLANDSCH t HET vluchtelingenkamp te WESTERBORK. Een A.N.P.-bericht meldt dat het thans vaststaat e dat het vluchtelingenkamp, hetwelk eerst op de S Veluwe zou komen, wordt ingericht in de gemeente 2 Westerbork bij Beilen in de provincie Drenthe, r De keus is gevallen op een complex grond van : het staatsboschbeheer, gelegen tusschen Hooghalen 4 Amen en Oranjekanaal in het Zwiggelterveld. Deze grond is reeds ten deele in cultuur. '• Het is de bedoeling, een weg naar het kamp aan te leggen vanaf den weg Hooghalen-Amen langs I. de boschwachterswoning achter de bezitting Oosthalen, n Er zal zoo spoedig mogelijk worden begonnen ii met den bouw van ongeveer vijftig barakwoningen, e terwijl ook de stichting van een katholieke kerk, 9 een Evangelische kerk en een Synagoge in de plannen is opgenomen. - SPORTBETREKKINGEN MET DUITSCHLAND HERVAT. ’ De regeeringspersdienst meldt: De bevoegde officiëele instanties van Nederland ’ en Duitschland zijn in gedachtenwisseling getreden over de sportbetrekkingen tusschen de beide landen. De besprekingen, welke in een geest van ,e wederzijdsche waardeering werden gevoerd, hebben tot de bevredigende conclusie geleid dat aan ® een voortzetting van het internationale sportvertj keer tusschen Nederland en Duitschland geen belemmeringen in den weg staan. PRINS BERNHARD IN ZEELAND. Tewaterlating van de Prinses Beatrix. r Vrijdagavond omi vijf minuten over zes is Z.K.K. Prins Bernhard in gezelschap van zijn adjudant, ’ kapitein J. K. H. de Roo van Alderwerelt met den = gewonen trein, waarin een D-rijtuig was gereser" veerd, te Middelburg aangekomen. Op het perron r was de Commissaris der Koningin in de provincie ’■ Zeeland, jhr. mr. J. W. Quarles van Ufford, ter verwelkoming aanwezig. Nadat deze den Prins had begroet, begaf het gezelschap zich langs een haag rï van padvinders, die op het perron, in cïe wachtkamer en buiten het station hun Koninklijken n commissaris den padvindersgroet brachten, naar de - voorzijde van het stationsgebouw, waar een groote r menigte den vorstelijken bezoeker opwachtte. Vrijdagavond heeft Prins Bernhard, voordat hij 11 zich aan tafel begaf, het gemeentebestuur van Middelburg ontvangen. Te tien uur werd op de markt een groote fak~ keloptocht geformeerd, welke zich naar de abdij begaf om op het binnenplein de verschillende vereenigingen en organisaties bij het défilé voor den ’ Prins bij te lichten. Zaterdag heeft de Prins een tocht door Beveland 2 gemaakt en o.a. een oesterkweekerij bezocht. t ’s Middags heeft Z.K.H. de tewaterlating verricht ’ van de Prinses Beatrix. 9 Komende van Beveland, welk eiland hij in de "1 ochtenduren had bezocht, arriveerde Prins Bem~ hard, hartelijk toegejuicht door het publiek aan de n werf te Vlissingen in gezelschap van den Commissaris der Koningin, jhr. mr. J. W. Quarles van Ufford, diens echtgenoote, zijn adjudant, kapitein J. 1 k. H. de Roo van Alderwerelt en den burgemeester ' van Vlissingen, den heer C. A. van Woelderen. Nadat allen op de tribune hadden plaats genomen, sprak de heer B. E, Ruys den Prins hartelijk f toe namens besturen van de Koninklijke Maatschappij „De Schelde” en de Stoomvaart Maatschappij „Zeeland”. Vervolgens was het woord aan den heer Th. H. ' 1J de Meester/president commissaris van de Stoom[' vaart Maatschappij „Zeeland”, die den Prins dank, te voor zijn komst naar Vlissingen teneinde tegenf woordig te zijn bij het te water laten van het twee]L de motorschip. ] Hierna verzocht de heer Wesseling Z. K. H. de laatste beletselen te willen wegnemen. --- FAROEK SCHAFT OUDE TRADITIE AI. In één coupé met zijn Gemalin. i Het jongste koninklijke echtpaar ter wereld - dat 1 van het Egyptische Rijk - heeft voor de eerste ! maal met een zeer oude traditie gebroken. Dat was op reis van Alexandrië naar Caïro. Koning i Faroek en zijn gemalin koningin Farida, reisden in denzelfden trein en in dezelfde coupé. Ofschoon koning Fouad ook moderne denkbeelden bezat en : tijdens zijn. regeering met eenige tradities heeft gebroken, reisde hij toch steeds alleen en zijn gemalin, koningin Nazli, volgde hem in een tweeden, specialen trein. Dit was in Egypte een aloude gewoonte, welke het hof in eere hield. Toen men in Egypte over het breken van de traditie hoorde, gingen er enkele stemmen op, veelal van oudere lieden, waarbij men de.n jongen vorst verweet, zich aan overdreven „verwestering” t te buiten te gaan. Hierop heeft de koning evenwel geantwoord, dat een huwelijk niets anders is dan ï een gezamenlijke reis en waarom zou hij dan niet i met zijn echtgenoote tezamen reizen en met deze overbodige traditie breken --- FEUILLETON De schat IN DE Woestijn door MALCOLM HOWES 17.) Er werd op de deur geklopt. Een neger-keilner had iets te vertellen en uit zijn mengelmoes van Italiaansch en Arabisch maakten ze op, dat een inlander Signora Haxton wenschte te spreken. De man sprak den naam duidelijk uit, zoodat vergissing buitengesloten was. Irene antwoordde: — De signóre is niet hier. De heer Fenshawe was weer in zijn brieven verdiept, maar bij keek op. — Wat is er ? vroeg hij. — Iemand vraagt naar mevrouw Haxton, antwoordde zij. — Het is beter, dat je met hem spreekt. Als hij ons iets vertellen kan, breng hem dan hier. Ze ging met den bediende naar beneden. Hij wees op een omhulden Arabier, bij de deur, die diep boog, zoodra ze verscheen. — Wat wenscht ge ? vroeg ze in het Italiaansch, en de Arabier wees zwijgend op een gesloten rijtuig, dat vlak naast het trottoir voor het hotel stond. In de meening', dat er een bezoeker in zat, die niet wilde uitstappen, ging ze er zonder eenig aarzelen naar toe. Ze vond, dat de schemerige straat ongewoon vol was, maar ze schonk geen aandacht aan do voorbijgangers, omdat de Arabier liet portier had geopend en ze verwachtte, dat een inzittende naar haar zou uitzien. Maar het voertuig was ledig ! — Er moet een misverstand zün, zei zij, van het flonkere voertuig naar clen Somali-koetsier en yan hem weer naar den zwijgenden boodschapper kijkend. Plotseling werd ze zich vol angst bewust, dat verschillende witte gedaanten heimelijk tusschen haar en de deur van het hotel waren geslopen. Met een lichten kreet wendde ze zich om en poogde het hotel weer binnen te gaan. Maar onmiddellijk werd ze opgetild, een ruwe hand bedekte haar mond en ze werd met geweld in het rijtuig geduwd. Ze zag opeens een wringend menschenkluwen; er scheen een moorddadig gevecht te ontstaan tusschen een dozijn mannen. De straat was vol rumoer en het trottoir gevuld met worstelende, gedaanten. Messen flikkerden, Arabieren met gespierde armen omsloten elkaar in doodelijke omarming en vervloekten elkaar met hun rijke vocabulaire op dit gebied. Natuurlijk kwamen er menschen uit de hall van het hotel naar buiten om te zien, wat er aan de hand was. Maar de strijdenden versperden de deur, zoodat er niemand uit of in kon, en te midden van het lawaai en de verwarring werden de twee Somaliponnies voor het wankele voertuig tot een snellen galop aangezweept. Toen bedaards de strijd even snel als hij ontstaan was en behalve dat Irene was verdwenen, scheen niemand er eenig nadeel van ondervonden te hebben. HOOFDSTUK IX. EEN RIT DOOR DEN NACHT. Verschillende kleinere gebeurtenissen te zamen vormden de oorzaak van dit stormacntige tooneel voor het Grand Hotel de 1’ Univers en een helder denkend man, die hun beteekenis doorzag, zou tot de slotsom gekomen zijn, dat Irene Fenshawe bij vergissing geschaakt was in plaats van mrs. Haxton. Het resultaat van de koelbloedige handigheid van hen, die het meisje ontvoerd hadden, zou zeker een eereplaats hebben gekregen in de kroniekender-misdadigheid van Massoea, als het blinde toeval niet twee uur te voren Mulai Hamed van Royson gescheiden had. De zon zonk achter het hoogland van Abessinië, toen de Effendi in de kamer van de wacht van het fort op den terugkeer van den gouverneur wachtte. Zijn gids, die een vroom Mohammedaan gas, wendde zich naar Mekka, knielde aan den kant van den weg en boog zijn hoofd in het stof. , Een andere trouwe aanhanger van den Profeet l voegde zich bij hem en het tweetal zong zijn gebeden in koor. i Toen deelden ze elkaar hun nieuwtjes mee. Mulai Hamed vertelde van de giaours in het hotel en was zeer verbaasd van zijn geloofsgenoot, een kok ; van het fort, te vernemen, dat twee der Effendl’s gevangen waren genomen. Maar de kok ging haastig weg om een aantal magere kippen te ontnoofden, die bestemd waren voor een Rissoto ais po:lastro voor het diner van de officieren en Mulai ■ Hamed bleef achter om zich zelf af te vragen, oi de lange Effendi met wien hij gekomen was mis; schien óók gevangen werd gehoudep, totdat hij mr ) Fenshawe en Royson zag wegrijden langs den bou3 levard in het rijtuig van den gouverneur, r Hij veiwloekte hen beiden in passende bewoorï dingen en begon de lange wandeling naar het ; hotel. Geboren kletsmajoor die hij was koos hij i den drukken weg door de hoofdstraat, waar hij >• misschien een andere kennis zou tegenkomen. 3 Deze omweg leidde hem langs de Olifant-Moskee. ; Abdullah, het wachten op het rendez-vous, dat mrs. ? Haxton voor von Kerber had afgesproken, moe, ontdekte Mulai Hamed’s Insigne en probeerde inlichtingen te 'krijgen. — Broeder, sprak hij, ik zou u iets willen vragen. — Spreek slechts, was het hoffelijk antwoord, want Mulai Hamed was gevleid, zoo maar door een persoon van rang te worden aangesproken. — Er zijn zekere giaours in uw caravanserai, een i oude man, een dikke man als een stier, een lange 1 jonge man en een magere man, de Hakim Effendi, op wien ik hier wacht. Weet ge iets van hen af ? t Mulai Hamed ging de lijst zorgvuldig na. J — Het moet de Hakim Effendi zijn, zei hij eindelijk, die in de gevangenis zit, want de anderen i heb ik gezien, maar hem niet! r Abdullah was geërgerd. Hij, een zuivere Bedouin uit de woestijn, had al te groote gunst bewezen door het woord „broeder” te gebruiken tegen iemand van gemengd ras. — Ik vroeg niet om dwaasheid, mompelde hij. ;, Dat is het antwoord van een dronken Frank, n — Neen. vriend, ik spreek de waarheid. Moge ik r nimmer drinken aan den witten vijver van den n Profeet, indien ik u niet juist dat heb verteld, wat n ik vernomen heb, ^ ^ _ „ Abdullah slikte zijn woede m .luisterde naar Mulai Hamed’s verhaal en was overtuigd. Ondanks mevrouw Haxton’s verbod was het nu noodzakelijk, dat hij haar onverwijld sprak, en dus vergezelde hij den hulp-onder-portier naar het hotel. Onderweg' ontmoetten zij een wankel gesloten rijtuig, dat in razenden galop een zijstraat insloeg en beide mannen dachten, dat het naar den mijlenlangen dijk reed, die het eiland Massoea met het vasteland verbindt. — Wie reist er met zoo’n haast ? vroeg Abdullah, het rammelende voertuig naziende. — Misschien vertrekt er vanavond een kafila naar het binnenland, zei Mulai Hamed. Maar de verwarring in de buurt van het hotel trok thans hun aandacht, en ze holden met anderen mee, want bloedvergieten is in deze streken steeds een aantrekkelijk tijdverdrijf, dat toeschouwers trekt. Dick verliet op dat oogenblik juist het telegraafkantoor, vanwaar hij tegelijk voor zichzelf een telegram had verzonden. De beleefdheid eischte, dat hij op de verschillende brieven van mr Forbes zou antwoorden, dus verzond hij het korte bericht: „Brief volgt, Royson”, wat naar zijn meening voldoende was. Foor hij terugkeerde naar net hotel, wandelde hij een eindje in de richting van de haven toe en ontmoette, zooals hij half cn hall verwachtte, Stump, die van het jacht terugkeerde. Hij verbaasde dien dikken zeeman met het nieuws van dien avond, maar Stump legde de zaak op zijn manier uit, en gaf een theorie ten beste, die von Kerber’s tegenspoed schijnbaar verklaarde ! — Zie je, het zit zoo, zei hij; die verwenschte Itaijanen hebben de lucht gekregen van dien schat. En van wie hebben ze dat ? Wel, van dien kerel, die den aanval in Marseille op touw zette. JIJ zeï niet veel erover, en dat was zooals het hoorde, maar Tagg is slimmer dan hij lijkt, en hij vertelde mijn, dat er een pampier uit von Kerber’s zak werd gegapt. Dat pampier bracht de haaien op ’t- spoor. Ze kwamen de Aphrodite voor, door in Brindisi de Indische mailboot op te pikken en hadden alles kant en klaar, toen we hier het anker uitwierpen. Juffrouw Irene en ik zagen een van die lui vanmiddag het hotel bewaken. — Ik geloof, dat dat Alfieri was, zei Dick. Mrs Haxton erkende, dat hij het was en hét was zijn onverwachte verschijning, die haar naar het jacht deed teruggaan, , _ — En wie is die mijnheer Alfie - of hoe heet-ie ? informeerde Stump. — Neem me niet kwalijk. Ik vergat, dat tl nooit van hem gehoord hebt. Hij is de man, die de papyrus, het papier, in Marseille wegnam. Zoowel mrs. Haxton als de baron zijn bang voor hem. — Je schijnt een verduivelde hoop van deze zaak af te weten, riep de schipper geërgerd uit. — Dat kan ik niet helpen, ik ben er op allerlei wonderlijke manieren ingesleept. Ik beloof u, kapitein, dat ik u een dezer dagen het heele verhaal zal doen. Hoe eerder we in Aden zijn, hoe beter het is voor mr Fenshawe en de dames en ik raad u aan, om miss Fenshawe te steunen, als ze haar grootvader tracht te overreden, om daar onmiddellijk heen te gaan. — Grappig, bromde Stump; dat zijn letterlijk mrs. Haxton’s woorden, toen ik die de scheepsladder ophielp. Hallo ! Waar is de brand ? Als ik me nier vergis, jongmensch, is daar een eerste klas ruzie aan den gang vlak voor ons café. Nee, nee, bemoei je niet met Arabieren; die langbeenige honden zouden je voor d’r lui pleizier doodsteken. Bewaar je afstand en geef iederen duivelszoon, die te dicht bij komt, een opstopper, dat hij blijft liggen. Stump’s verstandige raad was overbodig. Geen van de twistenden naderde hem. De strijd eindigde zelfs even snel als hij begonnen was en ze waren in het hotel, voordat de verschrikte bedienden het opwindende feit durfden bekend maken, dat de jongedame verdwenen was. De neger, die haar naar beneden had begeleid, was er zeker van, dat ze uit eigen beweging was weggereden met het rijtuig, dat buiten stond, maar mr Fenshawe’s radelooze protesten, toen de verschrikte hotelier hem vertelde, wat er gebeurd was, overtuigden Royson^ dat de bewering van den bediende dwaasheid was. Bovendien werd het ieder oogenblik duidelijker, dat mrs. Haxton en niet Irene de buit was, dien de roovers zochten. Royson, ofschoon wit van hulpelooze woede, besefte spoedig dit element in een anders onverklaarbaar mysterie en trachtte mr Fenshawe’s wilden schrik te bedaren, door hem te verzekeren, dat het meisje stellig- zou worden teruggezonden, zoodra de vergissing gemerkt werd. (Wordt vervolgd.) ---