Advertentie INZENDING ADVERTENTIES ■i terlijk Maandags en Donderdags 12 *** 11 --- De Indische Kwestie Rede de heer Vorrink. cc Zondagavond heeft de voorzitter van de Partij jvan de Arbeid, de heer hi K. Vorrink, in een radio-rede zich tot het Nederlandse Volk gericht. h( De titel luidde: „In een nieuwe fase” Spreker, die erkende dat de poli- tionele actie, zo al niet tot een „on- _ houdbare toestand”, dan toch wel r tot een impasse heeft geleid, die in Nederland het gevaar van een kabinetscrisis opriep, meende: „Uit deze impasse werd Nederland geholpen doordat de Republiek kans zag het bi geschil vóór de Veiligheidsraad te E laten brengen”. H Volgens spr. betekent de rege- e( ringsverklaring van 29 Augustus, si waarin het resultaat is neergelegd van „een ernstigen strijd in den r< boezem van het kabinet” dat een h op eigen Nederlandse verantwoor- rr ding oprukken naar Djokja prac- c tisch van de baan is en dat inter- ri ventie van derden wordt aanvaard^, h De heer Vorrink vervolgde : „Ver- t: wacht mag worden, dat ook dr. Van o Mook con amore deze conclusie van h de gevoerde debatten als richtsnoer P van de te volgen politiek heeft aan- v vaard. De regering gaat er bij haar v bereidverklaring van uit. dat de Republiek elke actie in woord en daad j staakt, doch de regering weet heel j> goed, dat dit als voorwaarde tot het t heropenen van de besprekingen een g volstrekt onvervulbare eis is. Het g staat dan ook wei vast, dat het niet c de bedoeling is om doorvoering daar- \ van als voorwaarde te stellen voor s het al of niet plaatsnemen aan de i conferentietafel.” t De heer Vorrink was van mening, z dat het ingrijpen van de Veiligheids- c raad opnieuw een kans biedt om met p de Republiek tot een accoord te komen, doch daartoe is z. i. nodig dat u de regering beschikt over een pro- r gram, dat een duidelijke en voor c beide partijen aanvaardbare weg fc aangeeft om de verstoorde onderhandelingen weer op gang te bren- j gen. „Het zou van belang kunnen ï zijn”, aldus spr. indien nog vóór de r officiële besprekingen onder leiding t van de drie-mogendhedencommissie y in een of anderen vorm een voor- c bereidend contact tussen de beide l partijen tot stand zou komen.” In het beoogde program mag en moet i Nederland volgens spr. aan de Re- ^ publiek eisen stellen, „als het maar <; tevens en zonder reserve getuigenis i a'flegt van den wil om met de coöpe- l ratieve figuren uit het republikein- a se kamp, die een politieke idee ver- l tegenwoordigen, het eens te worden” i Als een van de meest wezenlijke j oorzaken van het geschil noemde ( de heer Vorrink het ontbreken van i een centraal gezag in de Republiek. \ De Nederlandse regering was op het 1 hoogste niveau bereid borg te zijn l voor de naleving en uitvoering van ( de met de Republiek gemaakte afspraken en overeenkomsten, maar . van republikeinse zijde stond daar in feite niets tegenover. „Het juiste ; inzicht, de goede wil, de staatsmans- i wijsheid van een Sjahrir, een Sjarifoeddin en een Setyadjit, werden in Djokja eenvoudig niet gehonoreerd” De heer Vorrink zag een kans, dat onder het directe toezicht van de buitenlandse waarnemers de republikeinse regering zal buigen voor de resultaten van een hernieuwd overleg met haar eigen vertegenwoordigers. Mocht dat niet het geval zijn, dan kan er ook voor de wereldopinie geen twijfel bestaan omtrent de vraag, waar de schuld ligt voor een mislukking. Daaruit zullen dan Nederland en de Veiligheidsraad de consequenties Moeten trekken, maar, zo besloot spr., ook dan kan Nederland niet domweg zijn eigen gang gaan. „Het iconflict is in de sfeer van de Internationale politiek getrokken, waar het naar zijn diepste wezen in het huidige stadium der wereldgeschiedenis ook thuishoort en daar komt het niet meer uit”. --- EEN JAAR N.I.W.I.N. Rede Prins Bernhard Ter gelegenheid van het éénjarig bestaan van de NIWIN sprak de Eerste Voorzitter, Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard Zondag een herdenkingsrede uit via Hilver- k sum I en II. < gr „Op deze dag”, aldus begon de w rede, waarop de NIWIN het feit van ie; haar’ 1-jarig bestaan herdenkt, is het mij, als voorzitter van het NIWIN- vc Comité, eenvoorrecht met U een te- a£ rugblik te werpen, op datgene, wat gj in het afgelopen jaar voor onze militairen overzee en burgers, die daar ee onder ongeveer gelijke omstandig- o] heden leven, is gedaan. Want - en ik te prijs mij gelukkig dit te kunnen g( vaststellen - er is in het eerste jaar re veel tot stand gekomen. b( Het is nu een jaar geleden, dat de e( Minister-President, Dr. Beel, de 0] NIWIN bij het Nederlandse volk in- tt troduceerde, waarbij hij als grond- h gedachte.van het NIWIN-werk aan- g( gaf, geen liefdadigheid, maar een h daad van begrijpen, een hartelijke g( handdruk van verstandhouding tus- jr sen U en de man, die in Indië zijn P plicht doet. Welnu, ik hoop, dat U h het met mij zult weten, wanneer ik te zeg, dat de bedoeling van deze hand- Sc druk door onze jongens daar begre- cl pen is. bi Voldaan zijn wij allerminst en ti kunnen dit ook niet zijn, zolang er nog één gerechtvaardigde wens bij c] onze jongens in Indië onvervuld ei blijft. . n Natuurlijk zijn er in het eerste w jaar van ons werk fouten gemaa,kt. r( Maar ik geloof, dat ik als verklaring n mag aanvoeren, dat de NIWIN begon ^ te functioneren in een laat stadium, 0 waarbij de grondslagen van haar S1 organisatie nog moesten worden ge- v. legd. u Voor haar gold dus zeker het be- v kende gezegde : „Waar hard wordt a gewerkt, worden noodzakelijkerwijs a óók fouten gemaakt.” Maar wanneer n ik vergelijk wat er door het Neder- r landse volk kon worden gepresteerd v vóór de grote landelijke bijeenkomst z, te Utrecht op 5 Februari van dit jaar (waarop de eerste voorbereidings- n periode werd afgesloten) met wat n daarna werd bereikt, dan meen ik p met bescheidenheid te mogen zeg- p gen, dat er geen objectieve reden is n tot ontevredenheid, zolang wij open e blijven voor opbouwende critiek en g ook zelfcritiek -toepassen.” i: Prins Bernhard eindigde a’s volgt: g „Het bestuur van de NIWIN heeft y het vaste vertrouwen, dat de Kerst- y pakketten-actie van dit jaar het a succes van de vorige actie zal over- e treffen, omdat méér nog dan een i jaar geleden, .de overtuiging levend c ’ is, dat het Kerstfeest, ook voor over- t ; zée, een feest moet worden, waarbij \ ! zij de band met thuis als iets tast- c - baars ervaren. 1 ; Maar er is meer nodig, meer dan i - Kerstpakketten alléén, vooral nu! En c - wij willen méér doen. Nog dit jaar ! £ , Maar dan moeten de Kerstpakketten $ 3 zo snel mogelijk onder gebracht < 3 worden ! i i Laat er daarom geen enkele echte j Nederlander zijn, die de gelegenheid ï verzuimt om bij te dragen aan de s actie. Onze militairen en burgers in de overzeese gewesten volbrengen hun moeilijke taak in voorbeeldige plichtsbetrachting. Het is aan U allen, om hen in deze plichtsvervulling naar beste vermogen bij te staan. Met dit beroep op Uw medeleven, Uw begrip waarom het gaat en Uw onmisbare steun bij dit Nationale werk, gaat de NIWIN het tweede jaar van haar bestaan met groot vertrouwen in.” --- De Noord Oost Polder En de Walcherse boeren, di In de Memorie van aptwoord over ^ de Herverkavelingswet Walcheren ^ deelt de regering aan de Tweede Kamer o.m. mede dat 3000 H.A. . grond in de N.O. Polder voor de g( Walcherse boeren gereserveerd zul- d len worden. j, Na deze reservering blijft er nog v voldoende grond beschikbaar om de q aan de z.g. pioniers gedane toezeg- d gingen gestand te doen. Uiteraard zal niet alle grond ineens bedrijfsklaar kunnen worden opgeleverd. Dit zal geleidelijk moe- b ten geschieden. Het is niet mo-! ^ gelijk daarbij aan de Walcherse boe- i u ren principieel voorrang te verlenen ] boven pioniers. De regering verwacht; £ echter, dat reeds in 1948 een flinke , ^ oopervlakte aan Walcherse boeren; b ter beschikking kan worden gesteld, v hetgeen dan in de twee daarop vol- j n gende jaren zou kunnen worden herhaald. Hierbij ivordt er van uh- ö gegaan, dat het'mogelijk zal blijken ^ in 1948 ten minste 5C00 hectaren als behuisd land uit te geven. Veel v hangt hierbij af van de mogelijkheid c ter plaatse woningen en bedrijfs- B schuren te bouwen. Het ligt niet in de bedoeling, dat de Walcherse ” boeren een afzonderlijke nederzet- j ting zullen vormen. j Wat de herverkaveling, op Wal- g cheren betreft, zet de regering ui+- e een, dat de voorgestelde sanering t niet beperkt kan blijven tot het vrij - | j willige vertrek van een aantal boe- j c ren. Een herverkaveling zonder sa-! ^ nering zou volgens de regering half i j werk zijn ; het resultaat zou niet ^ onwegen tegen de kosten. Het herstel en de noodzakelijke herverka- g veling van Walcheren vergen hoge r uitgaven van het Rijk. Het ontzien £ van persoonlijke gevoeligheden, zo- £ als bijv. de gehechtheid van de boer t aan ,zijn grond en zijn omgeving, ( mag niet zover gaan, aldus de regering, dat daardoor het welslagen van de aanhangige plannen illusoir zou worden. c Dat een herstel van Walcheren £ in de oude toestand het doel zou £ moeten zijn, bestrijdt de regering. Dat zij echter bij haar saneringsplannen wil aansturen op een mini- j mumbed.rijfsgrootte van 10 ha., is ^ i een veronderstelling, welke te ver i gaat. Deze minimumbedrijfsgrootte ' is slechts een zeer algemene richtlijn : geen absoluut doel. Ook bedrijven ( : van minder dan 10 ha. kunnen zeer ■ wel rendabel zijn. Dat hangt geheel 5 af van de kwaliteit van de grond - en de aard van het bedrijf. , i De sanering zal dus met speciaal 1 op bedrijven van 3-10 ha. worden - toegepast. Wel mag worden verj wacht, dat bedrijven van minder - dan 3 ha. veelal als noodzakelijke bron van neveninkomsten gehand1 haafd zullen blijven, terwijl juist in o. de groep van 3—10 ha. vele bedrijven • zullen voorkomen, die niet rendabel 1 zijn en, als enige bron van inkomt sten, voor uitbreiding tot een rendabele omvang in aanmerking koe men. d — --- Wat Engeland beloofde En niet na kwam. Onder de titel „De stem van het wereldgeweten zwijgt’\ schrijft P. Bakker in het laatste nummer van „Elsevier” o.m. Engeland beloofde hét Joodse volk een nationaal tehuis in Palestina, plechtig geformuleerd in de Balfourbeclaration, en Engeland brak die belofte. Wie zich opwindt tot verontwaardiging over de „terreur” der Joodse verzetslieden in Palestina, diene te bedenken, dat niet Willem de Zwijger, doch Alva de wezenlijke verwekker was der Nederlandse opstanden. Engeland week voor de dwingelandij van een kleine groep Arabische grootgrondbezitters, wien de door prachtige kolonisering van Joodse pioniers ontstane verheffing van het levenspéil, een doorn in het-, oog was. Het liet den terdoodveroordeelden Moefti, handlanger van Hitler en Mussolini, ontsnappen en een giftige haatcampagne voeren. Bij de Joden leeft het onuitroeibaar verlangen naar een eigen land. De Europese resten van een schier uitgemoord volk willen eindelijk een plek op Gods aarde, waar zij niet afhankelijk zijn van gunst en ongunst hunner „gas(t)heren”. Die zes miljlioen verdelgde Joden geven dit volk 'het volkomen recht op een eigen nationaal bestaan. ,En de woord: breuk van Londen wettigt hen in het desnoods illegaal bereiken van dit doel. . Toen Labour de verkiezingsoverwinning behaalde, herleefde de hoop onder de Zionisten. De socialistische ministers zouden het schandelijke „Witboek” van Neville Chamberlain ongedaan maken. De Jewish Brigade had dapper meegevochten in de oorlog. Hitler was verslagen. Zijn ontsnapte slachtoffers zouden niet langer achter prikkeldraad zitten, maar toegelaten worden in het oude stam| land Israël, waar zij de woestijn koni den ontginnen, opdat hun kinderen ’ konden leven in een vrij, welvarend Hand. De zon scheen over een zee van tranen op te gaan. Labour deed niets dan aarzelen, saboteerde de uitspraak der Palestina-commissie, sputterde tegen de < aandrang van Washington en hief een hypocritisch ach en wee aan, toen de felle Irgoen, dit sarren moede, geweld met geweld beantwoordde Minister Bevin heeft nu de kroon op het heilloze werk gezet en drie schepen met illegale emigranten doen opbrengen naar het land, waarvan de naam in de lijdensgeschiedenis der Joden een zwarter klank heeft dan Egypte en Babylon. Met knuppels slaan Engelse soldaten Joodse mannen, Vrouwen en kinderen het Duitse kamp Poppelsdorf in. De overwinnaars van Hitler zetten diens afzichtelijke werk voort. „Actie Oase” heet dit wanbedrijf. De „oase” is een stel afgerasterde barakken, waar het zelfs aan de eerste noodzakelijkheden ontbreekt. En wéér breekt Engeland zijn woord. De vluchtelingen hadden de schriftelijke verzekering, dat zij de beslissing over hun lot op Cyprus konden afwachten. Toch werden zij in volgeproptè ruimen wekenlang over zee naar Duitsland gesleept. Een inval van de heer Bevin. Hitler, Himmler en Goebeis kunnen elkaar in de onzalige jachtvelden, waar zij verblijven, tevreden toeknikken. Voor het eerst is Engeland hun mee. gevallen. En de stem van het wereld-gewe: ten zwijgt. , ---