Een onherroepelijke beslissing - W CJ Tweede Kamer over adoptatie-wet Deze week heeft de Tweede Kamer het belangrijke adoptieontwerpvan minister Donker aangenomen. Als ook de Eerste Kamer met dit wetsvoorstel accoord gaat zal men kinderen kunnen aannemen die dezelfde rechten hebben als zonen enl dochters Het aannemen van kinderen is nu ook mogelijk. Men kan zelfs proberen de naam van het kind te laten veranderen in de naam van de pleegouders, maar nooit zal dat kind worden beschouwd als een wettig kind, dat gelijk te stellen is met de andere kinderen in het gezin. Dit alles zal nu mogelijk worden. 1 in ■■■■■■ 1 IN EN OM DE KAMER - In ’t belang van het kind Het is begrijpelijk, dat als me een kind wil adopteren, dit ee onherroepelijke beslissing mot zijn. Als de adoptanten (d ouders, die een kind willen adoj teren) eenmaal zo’n beslissin hebben genomen, dan zitten zij e het kind er aan vast. En als he niet gaat om weeskinderen da heeft zich een brok leed voltrok ken, omdat de band tussen moe der enl kind voorgoed verbrokej is. Daarom is het begrijpelijk da de adoptie aan tal van bepalin gen is gebonden. Een ding staat in de wet voor op: adoptie is slechts mogelijk al het belang van het kind dit vergl Zij is dus een maatregel van kin derbescherming. Een echtpaa dat een kind wil aannemen moe daarvoor ’n verzoek bij de recht bank indienen. De rechtbank be slist uiteindelijk. Aan verschil lende voorwaarden moet echte: worden voldaan. In de eerste plaats moet he kind minderjarig zijn. Bovenaier mag het niet zijn een afstamme ling, door wettige of onwettige geboorte, van één der adoptanten Ieder der adoptanten (zowel de vrouw als de man des huizes dus; moet minstens achttien en hoogstens vijftig jaar ouder zijn dan het kind dat zij willen adopteren Dit om in ieder geval te waarborgen dat de kinderen in een gezin terecht komen, waarin zij zich op hun gemak kunnen voelen. De adoptanten moeten minstens vijf jaar gehuwd zijn, terwijl zij het te adopteren kind reeds meer dan drie jaar moeten hebben verzorgd. Nu kan het natuurlijk voorkómen dat de echte ouders zich tegen adoptie verzetten. Dit verzet kunnen zij twee jaar volhouden. Mochten zij uit de ouderlijke macht ontzet zijn, dan hebben zij gedurende die tijd de gelegenheid om weer in de ouderlijke rechten te worden hersteld. Onherroepelijk De onherroepelijkheid was een der moeilijkheden in het debat over dit wetsontwerp. Zij is noodzakelijk, want als het geadopteerde kind een wettig kind is geworden van de ouders die het kind hebben aangenomen, dan is het onmogelijk het kind weer aan zijn echte vader en moeder terug te geven. De band tussen moeder en kind wordt dus voorgoed doorgesneden. Nu was dit voor verscheid nne Kamerleden een groot probleem. Mag men die band inderdaad doorsnijden ? Is juist die relatie tussen moeder en kind niet zo natuurlijk dat men die grote stap niet mag doen ? Het zij toegegeven dat het hier soms gaat over gevallen waar in het ouderschap een vloek is. Dat het gaat over gezinnen waar in het gelieel geen band meer is tussen ouders en kinderen. Maar mag men bij en voorbaat aannemen dat de ouders hun leven niet zullen beteren ? et Of moet men het kind als het meerderjarig geworden is de kans ontnemen ooit weer naar zijn ouders terug te keren ? 3n Minister Donker is voor deze et problemen gezwicht. Hij heeft in tenslotte bepaald dat het geit- adopteerde kind aan de rechte_ bank kan verzoeken de adoptie !n te herroepen. De rechtbank kan at °P dit verzoek alleen maar gunstig beslissen als het belang van het kind daarmee gemoeid is. De r. geadopteerde krijgt slechts eenjg maal in zijn leveni de kans om •t weer naar zijn oorspronkelijke i'. ouders terug te keren. Hij moet lr dit verzoek doen, als hij ongehuwd is, in zijn 24ste levensjaar, tj Met deze uitzondering ging de 3_ meerderheid in de Kamer acl_ coord. >r De heer Van Rijckevorsel (k.v. p.) wilde echter nog verder gaan. ,(■ Als de geadopteerde meerderjan Is moet hij vrij zijn in zijn bei- slissing, zo luidde zijn amendee ment. Het is dan niet de taak van j de rechtbank om te beslissen e maar om goed te keuren. De ,) rechters moeten in zijn opvatting !dus alleen maar de formaliteiten in orde maken. Minister Donker had tegen deze opvatting ernstige bezwaren. Ook a de adoptanten moeten worden p beschermd. Het mag niet zo zijn, e dat de geadopteerde dreigt met f de terugkeèr naar zijn echte va0 der en moeder. De adoptie is toi taal. En als men de herroeping . te gemakkelijk maakt, schiet men een bres in^dit wetsontwerp. Mej. Tendeloo (arb.), Jvr. Wtte. waal van Stoetwegen (c.h.) en de t heren Verkerk (a.r.)en Van Leeuwen (v.v.d.) waren ’t er mee eens, 3 dat de rechter de beslissing tot j herroeping moet nemen en nie. mand anders. Door de verdeeld3 heid in de a.r. fractie werd het nog een spannende stemming. Het amendement van Rijckevorc sel (k.v.p.) werd tenslotte veri worpen met 31-37 stemmen. Voor t waren de k.v.p., k.n.p. en de lie. ren Fokkema, Schouten1, v. Eys. den, Hazenbosch en Stapelkamp (allen a.r.). i De grootouders Nu een geadopteerd kind als een wettig kind wordt beschouwd 1 rijst de vraag wat bijv. de positie van de „geadopteerde” grootouders wordt. Moet het geadopteerde kind nu ook delen in de erfenis van de ouders van de adoptanten? Ja, zo zegt ’t wetsontwerp. Maar daartegen rees in de Kamer enig verzet. Zo was er een amendement Lemaire (k.n.p.) om de burgerlijke verplichtingen van het kind niet verder te laten) gaan dan de ouders. Het zijn de ouders die een kind hebben geadopteerd. En niet de grootouders. Moeten zij verantwoordelijk worden gesteld voor de daden van hun kinderen ? Inderdaad, aldus mej. Tendeloo. We leven hier niet in China, waar inmenging van de grootouders in gezinsverhoudingen normaal is. De adoptie moet zo totaal zijn, aldus Jvr. Wttewaal van Stoetwegen, dat zij ook de grootouders treft. Men is een wettig kind of men is het niet. Anders loopt men) nog de kans dat het geadopteerde kind getreiterd wordt door een broertje met de opmerking: jij bent wel mijn broertje, maar opa en oma willen lekker niets van je weten. Ook hier moet gelden dat de adoptie in het belang van het kind is. Het amendement Lemaire werd tenslotte verworpen met alleen de twee k.n.p.stemmeïi voor. (Nadruk verboden) 25 jaar zendtijd-besluit Een radio-bestel, dat enig' is in de wereld (C.N.F.) - Morgen, zaterdag 2 juli, zal het 25 jaar geleden zijn, dat het radiozendtijdenbesluit in werking trad. Vóór de 2e juli 1930 was de situatie in ons land zo, dat de Algemene Nederlandse Radio-omroep (ANRO), aanvankelijk Hilversumse Draadloze Omroep (HDO) geheten, de meeste zendtijd had. Behalve de zender Hilversum, was er ook de zender Huizen, op welke laatste de andere reeds opgerichte Omroepverenigingen zendtijd hadden, te weten de NCRV, KRO en VARA. Intussen werden nog opgericht de VPRO, de HIRO (Humanitair-Idealistische Radio-Omroep) en nog een paar kleinere, zoals de Radio Volks-Universitéit (RVU). Herhaalde verzoeken van de drie andere omroepverenigingen (NCRV, KRO en VARA) San de directie van de ANRO om gelijkstelling met deze laatste omroepvereniging, bleef zonder resultaat, zodat tenslotte de minst bedeelde omroepverenigingen zich wendden tot de toenmalige minister van Waterstaat, Reimer. Deze ontwierp een zendtijdbesluit, dat na veel geharrewar en ruzie op 2 juli in werking trad. Op die dag hing de vlag voor de studio van de ANRO halfstoks. »pg Knuppel in ’t hoenderhof De ouderen onder ons zullen zich noj; wel herinneren, dat na de aankondiging van het wetsontwerp „zentij dbesluit’ overal in de lande grote aanplokbilj etter verschenen met het portret van ministei Reimer, met als onderschrift „De man die ons recht deed”. In één nacht werd voornamelijk in de hoofdstad en in Hilversum de s op de aanplakbiljetten weggekrabd en daarvoor in de plaats een streepje gezet, waardoor men te lezen kreeg: „de man, die on-recht deed”. Deze wrange grap vertolkte overigens wei zeer duidelijk, dat een groot deel van de radio-luisteraars het helemaal niet eens was met het besluit van minister Reimer. In de jaren 1930-1940 is er heel wat geharrewar geweest over de zendtijdverdeling. De instelling van een radiocontröle-commissie was een concessie aan de ANRO (die later herdoopt werd in AVRO) om al te ergerlijke partijpropaganda in de aether en het maken van reclame tegen te gaan. Dat deze contröle-commissie voor de AVRO ook werkte als een boemerang, bewees wel het feit in 1935, toen de humorist Louis Noiret in een uitzending voor de AVRO in een liedje het woord „Norit” gebruikte. Prompt werd deze uitzending op last van de radio-contrólecommissie verbroken. Trouwens, ook andere omroepverenigingen werden op kinderachtige wijze op de vingers getikt, als b.v. door een ondoordacht woord de schijn naar voren kwam, dat men voor een bepaald product of fabrikaat reclame maakte. Oorlog en liquidatie De oorlog had een radicale hervorming op radiogebied ten gevolge. De omroepverenigingen werden op last van de Duitse bezetter geliquideerd en alle bezittingen in beslag genomen. Ervoor in de plaats kwam de Nederlandse RadioOmroep en tal van bekende figuren van diverse omroepverenigingen verleenden hand- en spandiensten aan de bezetter en hielpen mee de verderfelijke Nazipropaganöa door de aether te sturen. Was de luisterbijdrage tot 1940 vrijwillig, dé Duitse bezetter stelde de radiobslasting in, die iedere toestelbezitter of aangeslotene op het radiodistributienet moest betalen, zodat iedere luisteraar mee moest betalen aan de Nazi-propaganda door de aether. In het einde van 1944 kwam er weer een onafhankelijke Nederlandse zender in de aether, namelijk „Vrij Nederland”, die vanuit de Philips-studio’s te Eindhoven uitzond. Op 3 mei 1945 sprak Max Blokzijl zijn laatste beruchte praatje uit voor de microfoon in de AVROstudio en op 4 en 5 mei stonden de uitzendingen nagenoeg stil, slechts werden officiële mededelingen en enkele berichten uitgezonden. Op de dag van de bevrijding staakte ook de beruchte BNO (Berichtendienst Nederlandse Omroep) zijn werk en was het definitief afgelopen met de Nazi-stem in de aether. Het ongeluk bij Dokkum. - De • Met ongeluk bij Dokkum. - De tractorbestuurder, die met een tractor en 2 volgwagens met gras onder een goederentrein kwam, schijnt er minder goed afgekomen te zijn, dan aanvankelijk bleek. Hij is in het Bonifatiushos^taaMe^warder^pgenomen --- Monus de man van de maan 105. Het dier scheen al begrepen ti hebben wie zijn nieuwe meester was ei terwijl Pikkinius doodsangsten uitstonc sprong de Wapatti tegen hem op er blies zijn hete adem in het gezicht var de ongelukkige minister. „Ik gaan nu verder”, zei Monus. „Dan ik hier hebben twee geschenken voor professor Andree en voor Harm Peters. Zijn twee kleine toestellen, waarvan ik zal nog nader uitleg de werking. Zijn zeer kost- 1 baar toestel en niet bekend op aarde.. 1 De toestel hij heet Piepuitdisparatarium” 1 Zo kwam er een einde aan de plechtig- i heid en allen begaven zich naar buiten, j Pikkinius op de voet gevolgd door zijn Wapatti.... Vlak bij de vertrekken van Monus kregen de mensen van de aarde nu hun kamers, in een groot huis in de maanstad Sinopol --- Wat denkt U van de Landbouw? Opinie-onderzoek over de Landbouw Onder de boeren1 en tuinders leeft de laatste maanden heel sterk de gedachte dat hun levensbelangen door ’t grote publiek niet worden begrepen. Terwijl vele landbouwproducten lang niet zoveel in prijs zijn gestegen als andere levensbehoeften, ondervindt elke aanpassing van de landbouwprijzen bij het stijgende kostenniveau grote weerstand. Toch zijn de landbouwprijzen in ons land veel lager dan in alle andere Europese landen, - alleen in Denemarken krijgen de boeren ongeveer dezelfde prijzen. Ons publiek is dus min of meer verwenld, maar weet het niet en waardeert het daardoor ook niet. Onder deze omstandigheden nodigen wij - binnen het kader van een nationaal opinie-onderzoek over de landbouw - onze lezers uit hun mening te geven over de Nederlandse landbouw, over de Nederlandse boeren en over de Nederlandse voedselvoorziening. Dit is een publiek opinie-onderzoek, waaraan iedereen kan deelnemen. Terwijl bij de gebruikelijke onderzoekingen door de enlquêteurs op zijn best enkele duizenden mensen worden ondervraagd, geeft deze oproep de gelegenheid aan een ieder, die zich daartoe geroepen voelt, zijn mening kenbaar te maken.’ Wij leggen daarom aan onze lezers de volgende vragen voor: a. Bent U wel eens op een boerderij geweest ? b. Weet U hoeveel uren een boer per jaar werkt ? c. Bent U van mening dat de boeren voor hun arbeid een loon toekomt, dat in overeenstemming is met het Nederlandse welvaartspeil ? d. Wat denkt U van de kwaliteit van onze land- en tuinbouwproducten: ? e. Acht U de prijzen van sommige producten te hoog en zo ia waarom ? J ’ f. Wanneer bepaalde producten goedkoper zouden zijn, zoudt L ei dan meer van gebruiken ? Welke zijn deze producten ? g. Bent U van mening dat de landbouw zichzelf maar moet redden, of staat ll op het standpunt dat versteviging van de agrarische welvaart een nationaal belang is ? u kunt deze vragen kort of lang beantwoorden, U kunt er een enkele vraag uitkiezen on de andere terzijde laten en U behoeft van Uw hart geen moordkuil te maken. Wat wij trachten te ontlekken, is boe men in Nederland over het algemeen buiten de landbouw over de boeren en tuinders, liun producten en hun levensomstandigheden denkt. Brieven worden gaarne ingewacht onder het motto: Onze landbouw ’ bij de redactie van dit blad. Wij zorgen voor doorzending naar bet centrale punt, waar de antwoorden uit liet gehele land worden verzameld. --- Advertentie iVfafe' WRIGLEY SfclH W heerlijk - verfrissend I 91 |L y zuivert de adem'* verhoogt 1 uw energie en levenslust --- Advertentie — • ™ j 0 -- Zuiver en ontsmet uw Sll!ïll«Pf,B£Brih,uid, met de helder IPlïi\a ll^\ vloeibare D.D.D. De JL «JlIUp fcfjUlJ jeuk bedaart, de ziektekiemen word en gedood. GENEESMIDDEL TEGEN WSfe HlSi WTfe HUIDAANDOENINGEN BB 8ÉÜ. IM VLOEISTOF . BALSEM . ZEE? --- Advertentie volt * — —™—- verz m.0 .. Vers Kiespijn? ' J®)) Dat is werk voor enig Uw tandarts. \ W* tens Moor als eerste hulp enig een AKKERTJE jïïj ...dat helpt Virect! werl --- De man met de Lucifer CRIMINELE ROMAN ƒ n i _ ê ai. CRIMINEL c^üJi v-a 15) HOOFDSTUK IX Tien minuten later stond De Vet voor de woning van Mijnarends op de Weteringschans. Nauwelijks had hij aangebeld, of opeens stond hij in een zee van licht, dat tot op het midden van de straat viel. „Een goede veiligheidsmaatregel”, dacht hij, niet wetend wat hem verder boven het hoofd hing. In het midden van de deur bevond zich een klein luikje, dat aan de binnenzijde met stevige bouten was afgesloten. „Wie is daar ?” vroeg ’n stem. „Politie.” „Dat kennen we !” riep dezelfde stem. Binnenshuis begon een hond te blaffen, maar zo luid en doordringend dat het de rechecheur door merg en been ging. ’n Idioot van een hond, dacht hij verbijsterd. Het geluid bleef op dezelfde toonhoogte met gelijke onderbrekingen doordreunen, ’n Wezen van vlees en bloed kan niet met zo’n hardnekkige regelmaat blaffen, bedacht de rechercheur weer. Eindelijk hield de janktoon op. De Vet, wie het wachten begon te vervelen, bonkte op de deur, met het gevolg, dat er ergens een sirene begon te loeien als dreigde er gevaar uit de lucht. Voorbijgangers bleven even staan, niet wetend of er al of niet ’n roofoverval plaats vond. De Vet bracht zijn hoofd tot vlak voor het luik en schreeuwde, dat hij de deur zou intrappen, als er niet dadelijk werd opengedaan. Eindelijk werden de grendels verschoven, er klonk een geklikklak van sloten, totdat de deur op een kier werd geopend. Een mannestem vroeg: „Uw legitimatie ■an dt'L ‘Plaea ° llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllliiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiim alstublieft.” De Vet gaf zijn papieren, waarna de deur verder openging. „Ik wil graag een onderhoud onder vief ogen met u hebben”, zei hij tegen Mijnarends, die geflankeerd door vrouw en dienstbode in de vestibule stond. „Er is iets met de kluts !” riep Mijnarends. „Ik heb er ’n voorgevoel van gehad - zei ik het niet, vrouw ?” Hij bracht De Vet in een vertrek, dat half als kantoor en half als huiskamer was ingericht. Schuin in de hoek stond een cylinderbureau, dat met een hangslot was afgesloten. „Ik moet weten, hoe u de avond hebt doorgebracht”, begon De Vet. Mijnarends . keek verwonderd op en vroeg: „Is dit een verhoor ?” „Min of meer, daar is toch alle reden toe, zoals u weet.” „Ik weet van niets. Er is natuurlijk ingebroken !” „Erger !” „Iets ergers Is er niet.” „Kiljan is dood. U hebt hem het laatst levend gezien.” Mijnarends sprong op - onmiddellijk hep ergens met luid geratel ’n wekker af. „Neemt u mij niet kwalijk”, riep hij. „Mijn betrekking brengt mee, dat ik voorzorgsmaatregelen moet nemen. Ik draag een grote verantwoordelijkheid, de sleutels van de kluis heb ik altijd bij me. Ik denk dat ik nu op een verborgen veer heb getrapt.” Hij bukte zich, sloeg de punt van het vloerkleed om en desd een houten luikje dicht, waarna het geluid ophield. „Ik verstond u maar half”, zei hij, zich oprichtend. „Mijnheer Kiljan dood, dat is natuurlijk onzin.” „Zijn lijk ligt in de auto voor de woning van mijnheer Gramshof.” „Ik ben met hem meegereden tot het Leidseplein.” „Toen is u naar huis gegaan ?” „Ja, mijnheer.” Wi „Toch heeft de chauffeur u de schouw- tri burg zien binnengaan.” hl Mijnarends kreeg een kleur. „Nu herinner ik mij, dat ik even in de af hall ben geweest om de aanplakbiljetten ra te bekijken”, zei hij. „Mijnheer Kiljan leefde toen nog.” zij „Natuurlijk, ik heb hem nog bedankt de voor het meerijden.” Ee „Dat kunt u ook een lijk doen”, repli- ha ceerde de rechercheur. „Kiljan is dood.” „’n Beroerte ?” „Neen - een dolksteek recht in het rei hart. U staat onder zware verdenking, m< mijnheer Mijnarends.” De chef uitte een kreet en wilde op- ve: staan. vo „Blijft u zitten. Ik ben bang, dat er weer iets afloopt”, waarschuwde De Vet. ho „Ik zal alle alarmsignalen buiten wer- , king stellen.” , ve: Mijnarends ging naar de wand, opende ’n kastje en haalde een handle over. vle ’t Gevolg was, dat er aan het plafond scl een rood licht begon te branden, in de bii vestibule luidde opeens een klok, onder ch De Vet’s stoel tokkelde een speeldoos, va: doch boven alles uit jankte monotoon mg de hond ! „Nu rent hij over de vlakte !” riep str De Vèt ontzet. ‘ k01 „Wie ?” sle „De jachthond van de Baskerville, hij ï verscheurt ons levend. Dit is niet om in uit te houden.” he] „Ik haalde een verkeerde hefboom -zei over”, jammerde Mijnarends. lag „En hij was bestreken met fosfor.” I „Mijnheer Kiljan ?” hie „U most alle draden doorknippen”, riep De Vet verbitterd. „’t „Wacht u maar wacht u maar..” me Hij deed opnieuw een greep in het noS kastje en draaide enige knoppen om. ,. Opeens verstomden alle geluiden, maar kw tegelijkertijd ging het licht uit. De Vet zijl smoorde een vloek en liep met zijn „ handen tastend naar de deur. ’n Val- klu strik ? t! t „Waar is u ?” schreeuwde hij woedend „Hier - u moet even geduld hebben.” Een korte klik en het licht floepte weer aan, maar uit een bslendend vertrek riep een angstige vrouwenstem om hulp. „Ik denk dat mijn vrouw ons heeft 3 afgeluisterd en nu in een klem is gei raakt”, riep Mijnarends. Hij opende de-schuifdeuren en vond zijn echtgenote op de grond liggen mét t de linkervoet in een paar grijpbeugels. Eerst na veel moeite gelukte het hem haar vry te krijgen. „’t Systeem werkt anders prachtig”,' steunde hij, tosn hij weer tegenover de ; rechercheur zat: „mijnheer Kiljan ver, moord ? Wie heeft dat gedaan ?” „U !” riep De Vet woedend over al de verschrikingen, die hij by zo’n eenvoudig verhoor moest ondergaan. Mijnarends viel voorover met het . hoofd op de tafel en riep half schreiend: „’n Misverstand.... Ik heb mijn leven veil gehad voor de firma. „Het is afschuwelijk, wat u daar zegt”, viel mevrouw Mijnarends, die op ’n schoen en ’n pantoffel de kamer was binnengeschuifeld, in. „Sinds mijn man ' chef van de kluis is, is hij zenuwziek van angst. Overdag houdt hij zich goed, maar ’s avonds doen wij niets anders dan sleutels zoeken en ik heb twee rode striemen op mijn enkel en in iedere kous een ladder. Weet je nu waar de sleutels van de hoofdkluis zijn, man ?” j Mijnarends richtte zich op en tastte in zijn achterzak. „Toen ik thuis kwam, heb ik ze in de muursafe gelegd, maar -zeker weet ik dat niet. ’n Uur geleden ■ lagen ze nog op het buffet.” ] Hij wilde opstaan, maar De Vet weerhield hem. „Laat uw vrouw maar zoeken”, zei hij. < „’t Is beter, dat wij ons bezig houden ; met de moord op Kiljan. Waarom was u nog zo laat aan het werk ?” „Ik kreeg een telefoontje, dat ik om 1 kwart voor tien op ’t kantoor moest < zijn. Mijnheer Kiljan wilde in de safe.” -< „Heeft hy zelf geen sleutels van de 1 Huisinrichting ?” j „Ja, op het directiekantoor zijn du- \ l plicaten, maar het is nu eenmaal de gewoonte, dat ik altijd meega.” „Wat moest mijnheer Kiljan in de kluis doen ?” „Hij wilde iets halen uit zijn eigen brandkast. Er is een aparte kluis, waar de privé-brandkasten staan.” „Juist. Wie was er eerder ?” „Ik, maar niet lang. Ik wilde nog even naar de nachtportier gaan, maar ik zag hem niet. Toen mijnheer Kiljan kwam, zijn wij dadelijk naar beneden gegaan.” „Samen hebt u de brandkast geopend? „Neen, mijnheer. In de cliëntensafe heb ik een apart kantoortje, daar ben ik uit bescheidenheid gebleven. Mijnheer is toen verder gegaan naar de afzonderlijke ruimte, daar heeft hij de brandkast geopend, want ik hoorde het tikje van het veiligheidsslot.” „Juist, en tóen is Kiljan teruggekomen ?” ,Ja. Hy heeft geen woord gezegd, én zag erg bleek. Dat is mij opgevallen. Maar ik heb er verder geen aandacht aan geschonken.” „En verder ?” „Wij zijn naar buiten gegaan, waar de auto stond. Mijnheer Kiljan zei, dat hij me even thuis zou brengen, maar bij het Leidseplein heb ik op de voorruit getikt, omdat ik er uit wilde.” „Waarom ?” „Om de affiches nog even te bekijken, ik wilde deze week eens naar de schouwburg.” Mevrouw Mijnarends riep verbaasd: »Wij gaan nooit naar de schouwburg.” „Maar deze week wilde ik er naar toe” zei Mijnarends koppig. „We gaan naar Fidelio.” j „En het huis alleen laten ?” ,Het meisje is er toch. We kunnen ons niet altijd blijven opofferen voor de zaak, er is meer in het leven dan koperen sleutels en effectentrommels.” Hij sprak opeens op een geëxalteerde toon. Mevrouw Mijnarends wierp een onderzoekende blik op haar man. Zou het werk dan toch te zwaar worden voor hem ? Hij is overstuur door de dood van Kiljan, bedacht zij toen, ik moet een kalmerend drankje voor hem klaar ma- «— mm imi Mig.' ken. Zij ging haastig de kamer uit en kwam terug met een glas water, waarin zij wat broom had gedaan. „Drink maar eens”, zei ze als tegen een patiënt. Maar hij stiet het glas weg. „Nee, vrouw, ik heb iets anders nodig. We hebben onze tijd verknoeid, maar misschien is het nog niet te laat.... hoewel, nu mijnheer Kiljan dood is, gaat het weer niet.” Mevrouw Mijnarends keek hulpeloos naar de rechercheur, als verwachtte zij van deze hulp. „Mijn man is overspannen”, zei ze. „Kunt u op een andere keer niet eens terugkomen ?” „Neen”, antwoordde De Vet. „De Inspecteur van de Rijks-OpsporingsDienst wil trouwens vnavond nog een onderhoud met uw man hebben.” ,De Rijks-Opsporings-Dienst ! Daar heeft mijnheer Kiljan naar gevraagd”, riep Mijnarends opeens. „Wanneer ?” , „In de auto. Ik zei al dat hij bijna geen woord heeft gezegd. Hij mompelde maar wat voor zich heen en plotseling vroeg hy, of ik wist, waar het kantoor van de R.O.D. was.” „En hebt u dat medegedeeld ?” „Ja, op de Keizersgracht, zei ik. Maar het nummer wist ik niet precies. Ik wist alleen, dat het dicht bij de Leliegracht is,” „Brengt u die vraag in verband met zijn bezoek aan de safe ?” „Daar heb ik niet over nagedacht. Wel heb ik opgemerkt, dat er iets was dat hem hinderde.” De rechercheur stelde nog enige vragen, totdat het tijd werd om naar het districtskantoor te gaan. „Laten we rustig weggaan”, stelde hij voor, „en nergens aan draaien.” Hij stapte voorzichtig over drempel en vloermatjes heen, liep precies in het midden van de deurstijlen door en geraakte ten slotte, na alleen zijn hoofd te hebben gestoten aan een snelblusser, die ergens aan een wand hing, met Mijnarends buiten het huis. (Wordt vervólgd) ’ ---