EXAMENTIJD Als de zon wat staat te dromen En de warmte is gekomen, Als de zomer ons komt vragen Wijd de vrijheid uit te dragen, Moeten duizenden nog wachten, Met verlangende gedachten. Blijven ze van verre staan Het examen ziet hen aan ! Het veeleisende examen Met formules, cijfers, namen, Met zijn vele vreemde talen, Tafeltjes in vreemde zalen, Waar zo veel vaak is vergeten, Wat men juist had moeten weten, Maar wat dan niet komen wil, . En het is zo stil zo stil ! Het almachtige diploma Stelt zijn machtig axioma. Vele vragen blijven drenzen Tussen al te nauwe grenzen, Die de aandacht gaan verwarren, En hét weten doen verstarren, En die zeggen: Sta gereed ! Ik bepaal wel, wat je weet ! ! Vele namen in de kranten Juichen reeds aan alle kanten. Men kan het diploma tonen, Dat de moeite kwam belonen. Men kan verder in het leven, Door wat nü wordt meegegeven Maar ook is er soms gemis Door wat niet gekomen is ! Is nu werk’lijk een diploma Wel een zuiver axioma Voor succes in levenszaken, Die een breder toekomst raken ? Gij, die slaagde, wil bedenken: Wat ’t examen U mocht schenken, Overschat het niet té veel, ’t Is maar ’n heel klein onderdeel ! Wat Uw wilskracht straks bewijst, Dat geeft Ö’ echte cijferlijst ! ! 1952 (Nadruk verboden) KROES --- Volkshogeschool „Overcinge" l^Ut SUÏ» VUUI IIICISJU» CU w* Van 14—19 Juli zal te Havelte een cursus worden gegeven voor meisjes en jonge vrouwen uit het bedrijfsleven. O.s. lezingen zullen worden gehouden door de daar achter vermelde personen. „Waar werken wij voor1”, Mevr. H. W. Boersma-Smit, Amsterdam. ,.De plaats van de vrouw in het bedrijf”, Dr. O. S. K. Mars, Meppol. „Het jonge meisje van vroeger en nu” (Boekbespreking), Mevr. R. M. Buurma-Vredevoogd, Assen. „Belangrijke vraagstukken voor de vrouw”, Mevr. Beekhoff-Van Selm, Kerk-Avezaath. Het doel van deze cursus is vorming in de meest algemene betekenis. Hierbij wordt beslist niet de nadruk gelegd op de verstandelijke eigenschappen. Het gaat hier vooral om een algemene verbetering van de gezindheid en om de activering van de mens, waarbij in onderlinge gesprekken een groot deel van de half- of onbewust Werkzame invloeden uit het dagelijks leven bij de deelneemsters bewust wordt gemaakt. Hierdoor wordt het de persoon mogelijk gemaakt hierop zelf invloed uit te oefenen. Nadere inlichtingen verschaft de leiding van bovengenoemde school. --- Orkest en Dirigent Zelfs de muziekliefhebber kan tijdens een concert wel eens afgeleid worden door vluchtige gedachten, die hem door het hoofd gaan spelen. Daar staat de dirigent voor zijn orkest; een krijgshaftige figuur, zoals hij zijn staf beweegt op de maat, welke de muzikanten moeten volgen. Van hun instrument of hun blad af slaan zij soms een steelse blik op naar die dwingende gebaren, die hun de wet voorschrijven. Het lijken marionetten, die de poppenspeler aan touwtjes trekt naar zijn welgevallen. Een vergelijking dringt zich op. Is die dirigent, die daar op zijn verheven standplaats dit ganse mensenmateriaal in zijn macht heeft en naar zijn bevelen doet luisteren, niet de dictator en geeft zijn verhouding tot het orkest niét'de onmenswaardige betrekking weer tussen de tiran en zijn machteloos volk ? Terstond bemerkt men, dat deze vergelijking onjuist is. Onder de dictatuur is heel de natie, heel het volk onvoorwaardelijk overgeleverd aan de grillen van de dwingeland, die onbeperkt heerst en aan niemand verantwoording schuldig is. Maar met de dirigent en het orkest staat de zaak anders. De verhouding tussen beide partijen doet hier denken aan de democratie . Immers kan de dirigent maar niet doen wat hij wil. Elke gril zou zich wreken. De dirigent is even gebonden als de orkestleden. Over beide partijen heerst een derde instantie, een onpersoonlijk voorschrift, waarvan geen van beiden mag afwijken, de dirigent evenmin als de muzikanten. Dit voorschrift heet bij het orkest de partituur en -bij de democratie heeft het de wet. De dictatuur bezit geen wet, en de volgelingen van de tiran weten geen ogenblik wat er van hen verlangd zal worden en wat niet. Zij moeten maar afwachten, wat er in het grillige hoofd van huh oppermachtige chef over hen zal worden beschoren. De regering en de staatszaken gaan volkomen buiten hen om. Niet alzo bij de democratie. Ook daar is een leider nodig, een persoon, die zijn stempel drukt op de gang van zaken. Zondfer ëen stevige leiding vervalt de democratie tot anarchisme. De dirigent maakt de dode partituur tot een stuk levende werkelijkheid. Maar die partituur is het ten slotte, die de grondslag vormt voor de muziekuitvoering. En de orkestleden kennen deze partituur. Zij bestuderen haar en zij moeten zich oefenen om er mee te kunnen werken. Want zij zijn medewerkers en geen hersenloze ledepoppen. Orkestleden moeten musici zijn, deskundigen in de kunst die zij uitoefenen. Ook in de democratie is deskundigheid van hen, die met de leider meewerken, eerste vereiste. Zij kunnen tijdens de repetities met de leider van gedachten wisselen over de opvatting van de -partituur, en zij moeten hiertoe in, staat zijn door doorkneed te wezen in hetgeen de wet voorschrijft. Eerst door deze wisselwerking verkrijgt men een harmonisch geheel. In dit geheel kent ieder zijn plaats en taak; de paukenist weet, dat hij met zijn enkele trommelslag evengoed onmisbaar is als de eerste viool. Maar die trommelslag moet even zuiver gestemd zijn en even correct worden uitgevoerd als de duizend streken van de viool. En trommel en viool heide moeten zich onderschikken aan de wenk van de dirigent. De democratie is een samenspel, de dictatuur een eenm-ans-vertoning met marionetten. Onder de democratie beseft ieder, dat hij een eigen verantwoordelijke plicht heeft te vervullen onder het toezicht van de deskundige leider. Nadruk verboden. H. G. Cannegieter. CLANDESTIENE ZENDERS Weer twee opgespoord. De Opsporingsdienst van PTT heeft in samenwerking met de Gemeentelijke en Rijkspolitie ter plaatse weer twee clandestiene zenders opgespoord en in beslag genomen. Op Zaterdag j.1. in den Haag (Duinlaan) de clandestiene omroepzender „Seinpost”, werkende op de 40 m. en in de gem. Staphorst op Zondag jl. de zender CPQ 08, werkende op de 245 m. Proces verbaal werd opgemaakt tegen resp. de 22-jarige A. S. in den Haag, en de 17-jarige J. B. en de 18-jarige B. B. in de gem. Staphorst. Alle apparatuur werd in beslag genomen. WW———————Ml --- Voor de Landbouwer Voederlupinen als stoppelgewas Al te veel denkt men nog bij de teelt van lupinen aan een gewas, dat uitsluitend voor de lichtste ( gronden en in het -bijzonder voor nieuwe ontginningen geschikt is. Inderdaad hebben veel ontginningen hun vruchtbaarheid aan lupinen te danken, maar in de laatste jaren is wel gebleken, dat betere gronden, zowel bij zaadteelt als bij verbouw voor groen voeder, uitstekende resultaten kunnen geven; ook veenkoloniale grond, löss en zavelgrönden gaven gunstige ervaringen. Een behoorlijk geslaagd gewas voederlupinen als stoppelgewas levert vaak meer dan 30 ton groene massa. Het product, met een hoge waarde aan zetmeel en eiwitten, kan groen, goed in het begin van de stalperiode, maar ingekuiid ook, ook ’s winters zeer goed vervoederd worden. Bij de teelt van lupinen als stoppelgewas is het tijdstip van zaaien belangrijk, laat zaaien geeft veel al een lage opbrengst aan groene massa. Een goede zaaitijd is, de tweede helft van Juli; men verkrijgt dan een zeer goede opbrengst. Als laatste zaaidatum noemt men 7 Augustus ,doch vroeger zaaien geeft echter een beter resultaat. Heeft het hoofdgewas - b.v. vroeg gerooide aardappelen - een normale bemesting gehad, dan kunnen lupinen zonder enige bemesting' verbouwd worden. Aan onkruidbestrijding moet men goede aandacht besteden. Schoffelen en eggen vernietigen veel onkruid. Een lupinegewas kan tot een hoogte van 10 15 cm. zeer goed eggen verdragen, daar de jonge plantjes zeer diep wortelen. De grond wordt door lupinen in een uitstekende conditie achter gelaten en laat stikstof in de bodem achter. In vergelijking met stoppelknöllen, die terecht als een uitstekend voer gelden, geeft een lupinengewas als stoppelgewas 780 kg. verteerbaar ruw eiwit een stoppelknöllen 450 kg. gerekend naar een opbrengst van 30.000 kg. massa per ha. van beide stoppelgewassen. Bij aankoop van krachtvoedermiddelen zal men in de regel hoge prijzen voor ruw eiwit en zetmeelwaarde hebben te betalen; de betekenis van het winnen van prima eiwitrijk voer in de vorm van lu-pinen-groenvoer van eigen bedrijf komt dan nog duidelijker uit. Bij aankoop van zaaizaad verdient het aanbeveling aandacht te besteden aan het percentage bittere zaden. Eis daarom steeds zaaizaad te velde en op monster gekeurde partijen, met het laagste percentage bittere zaden, die in voldoende mate verkrijgbaar zijn. --- Advertentie jf;)F4t&. *I --- FEUILLETON Het verlaten Een verhaal vol spannende Fjlotld avonturen LdldiSU door P. de Vries 14) HOOFDSTUK 13 Tijdens de rit vertelde Tom van zijn werk. „Er zijn hier een aantal kopermijnen en bij een van deze werk ik nu al ongeveer een half jaar. Een besté job en goed lbon. Ik rijd de hele dag met een vrachtwagéh het erts haar het station, waar het overgeladen Wordt in de wagons. Zoals je ziet heb ik er zelf al een wagentje van overgehouden. Een tweedehands dingetje, hoor, maar hij rijdt puik. En je moet hier haast wel een wagen hebben, want hier zijn afstanden, die je zelfs in Indonesië niet kent.” Na een pöosje reed men over een stille buitenweg. „Zeg,” informeerde Kees, waar gaan we eigenlijk heen ?” „Naar huis !” antwoordde Tom lachend, maar hij begreep onrüiddellijk, wat zijn vriend bedoelde. „O, Cloncürry is zo groot. Dat plukkie huizen, dat je bü het station hebt gezien, is eigenlijk maar een voorstad. Clöncurry zelf is veel groter. Maar wij wonen er net voor, dicht bij de ïhijn”. Langzamerhand begon iets van de werkelijkheid van Tom’s woorden tot hem door te dringen. Lieve help, wat een land, waar je een nacht en anderhalve dag in een trein kon zitten. En nu had hij nog maar door een klein deel van Australië gereisd Na een kwartiertje rijden was men eindelijk op de plaats van bestemming. Tom draaide een dicht met bomen begroeide zijweg in en even later stopte hij voor een klein houten huisje, terwijl hij de motor afzette. Overal in deze straat ontdekte Kees van die lage, houten huisjes en haast overal stond ei een of andere aftandse auto voor de deur. Een fiets was hij nog nauwelijks tegengekomen. Fietsen deden de mensen hier zeker niet.... „Welkom thuis”, zei Tom lachend, toen ze binnentraden. „Mag ik je ev-en mijn vrouw voorstellen: Ellen. Ze kent geen woord Hollands, dus je zult Engels met haar moeten spreken”. Kees -mompelde iets als: Prettig, met U kennis te maken, zich in stilte verwonderend over het feit dat Tom ook al een Australische vrouw had en nam plaats op een der stoelen. Tom’s vrouw bleek een opgewekt,, vrolijk ding te zijn en Kees schatte haai op nauwelijks twintig jaar. „Ja, jong, als vrijgezel is het hier niks. Nergens krijg je een behoorlijk kosthuis en daarom heb ik maar gauw de knoop doorgehakt en ben zelf eer home begonnen. Ellen is een leuke mèid, dat zh je gauw genoeg bemerken. Maar vertel eens wal van Holland, want ik ben razend nieuwsgierig.” Kees vertelde, wat hij wist en zodoende kwam het gesprek ook op het bewuste krantenbericht, dat Kees uitgeknipt had. Hij haalde het uit zijn portefeuille te voorschijn en overhandigde het aan zijn vriend. Deze las het even en gaf het toen weer terug'. „Je zult natuurlijk willen weten, waarom ik onmiddellijk teruggeseind heb, dat je kunt komen. Wel - Tom had reeds het gezwollen Engelse accent, als hij de 1 uitsprak - mijn baas, met wie ik uitstekend overweg kan, heeft interesse voor die eilandengroep. Volgens hem zit er ook koper in de grond. Toen ik je luchtpostbrief kreeg, was hij toevallig net in de stad en ik -ben naar hem toegereden en heb met hem -gespróken. Onder bepaalde voorwaarden heeft hij er wel zin in om een expeditie naar dat eiland te financieren. De finesses zal hij je zelf wel meedelen. Maar in het kort komt het toch hier op neer: Zelf heeft hij een flinke zeewaardige motorboot. Of eigenlijk is het meer een jacht. Alleen in de vacantietijd maakt hij wel eens tochtjes op zee. Wel, die boot krijg je tot je beschikking. En er gaan nóg een paar hian mee. Onder anderen ondergetekende. Ja, dat heb ik al voor elkaar gekregen. We varen dan eerst naar dat eiland, dat ik weet niet hoe ver hier vandaan ligt en dan gaan we eerst eens kijken, waarom dat eiland zo plotseling ontvolkt is. .Gelijktijdig zullen de andere mannen die meegaan, een onderzoek naar de bodem instellen. Er zijn een paar ingenieurs bij en zo. Als er koper in de bodem zit - Thomson heeft alleen maar interesse voor koper - dan zal Onderzocht worden, of tJCXi. lUXlCilU.'C CA'piUiUClLiC lliX/gCIAJIN JLÖ. XJAJL ailUCIA we op de andere eilanden in de buurt kijken. Er zijn er heel wat. Straks zal ik je wel eens een uitgebreide kaart laten zien van die eilandengroep. Er zijn er honderden.” Kees glunderde. „Dus als ik het goed begrepen heb, is alles al in kannen en kruiken ?” „Nu ja,” remde de ander voorzichtig af, „de baas zal, zoals ik al heb gezegd, alle finesses zelf wel mei je bespreken. Hij is in de eerste plaats businessman. Dat begrijp je. Maar ik denk wel, dat je het met hem eens zult worden.” „Wanneer kunnen we hem spreken ?” vroeg Kees, die het liefst meteen naar de mijneigenaar had willen gaan. „O, Maandagmiddag pas”, antwoordde zijn vriend luchtig. „Maandagsmorgens zie je hem nooit. Voor twee uur komt hij beslist niet. „Is dat ver hier vandaan ?” „Nee, in het midden van de stad is het kantoor. Een minuut of tien rijden. Maar komaan ik zou haast vergeten, dat je een lange reis achter de rug hebt. Je zult zeker wel wat lusten ? Ik geloof, dat Ellen al bezig is met het eten. Je zult eens zien, hoe fijn ze een Hollandse pot kan koken. Ja, dat is een van de dingen, die ik haar al geleerd heb, Ze is nog geen negentien jaar, zie je ?” „Nog geen negentien ?” herhaalde Kees verbaasd. „Nee, jong hè ?” Hij lachtte even verlegen en haalde een sigaret uit een pakje, dat op tafel lag. „Och, een maand of vier geleden hebben we elkaar voor het eerst ontmoet. Haar vader is een collega van me, rijdt ook op een van de vrachtwagens. Hij nodigde me toen uit en zei: Kom eens een avondje praten. Ik wil wel eens wat meer weten over dat Holland van jullie. Ik ben er diezelfde avond -heen gegaan. Ze is de oudste van een hele troep kinderen Maar een vrolijke meid ! Ik was in tijd van ja en neen gek op haar en toen we een poosje met elkaar gescharreld hadden, vond ik, dat we maar moesten trouwen. En zij mocht me toen ook al graag. Begin Augustus zijn we getrouwd. Met een huis had ik nog al geluk. Hier woonde een oud echtpaar, waarvan de man juist een paar maanden geleden gepensioneerd is. Dat is nu vertrokken naar een stadje hier in de buurt, waar al de getrouwde kinderen wonen. En zo kon, ik dit huis krijgen.” „Maar.... is dit de Smithystreet dan niet?” Tom lachte. Nee, hoor. Die is midden in het eigenlijke deel van de stad. In de city, zal ik maar zeggen. Maar ze hebben je brief doorgezonden. Dat scheelde maar een paar uurtjes”. Tom’s vrouw vertoonde zich in de deuropening en kondigde aan, dat het eten gereed was. „Meestal eten we om, een uur of half zes”, zei Tom, terwijl ze naar een ander vertrek gingen, waar de tafel reeds gedekt was, „doch Zaterdags is het wel eens wat vroeger en nu jij er bent, heb ik gezegd, dat we maar zo gauw mogelijk moesten eten. Dan gaan we daarna een toertje maken in de omtrek. Het is hier verduveld mooi, jong. Daar heb je geen flauw idee van. (Wordt vervolgd) --- De wereld, rond Kort overzicht van het belangrijkste gebeuren De OP besprekingen van de 3 Geallieerde ministers he te Londen hebben enige stagnatie ondervonden door de gang van zaken. Immers, juist voor de aankomst van Aeheson in de Engelse hoofdstad, dezelfde dag' ook, dat Lord Alexander en minister Lloyd van hun bezoek aan Korea te Washington terugkeerden, had het eerste heftige, sedertdien herhaalde, bombarde- £ ment van de geallieerde vliegtuigen plaats op de ' electriciteitsinrichtingen van Noord-Korea, gelegen op slechts Zeer korte afstand van de Chinese grens. ‘ Hen weet, dat over de vraag of eventuele, ter be- ‘ strijding van de in sterkte toegenomen zgn. Chinese ^ lüchtmacht, bombardementsaanvallen op de in Mandsjoerye, dus op Chinees grondgebied, aanwe- g zige luchtbases door de geallieerden veroorloofd is, verschil van mening bestond. Uit de onthullingen V£ over de gesprekken, zelfs door Attlee te Washington in September 1951 gevoerd, is komen vast te staan, dat hierin voor de militaire noodzakelijkheid werd hi geweken. Men nam het risico van een oorlog met k< China op de koop toe, vermoedelijk ook, omdat dit pi risico niet zo groot meer was, nu China toch met di alle krachten, die het heeft, Noord-Korea steunt, rr Wat nu gebeurd is, is echter geheel iets anders, rr Deze electrische centrales liggen op Noord-Kore- h aans grondgebied: Chinese hoogheidsrechten wor- e< den niet aangetast, wel echter Chinese belangen <3 wat de electriciteitsvoorziening van Mandsjoerye v: aangaat. Maar een leger als het tijdens de wapen- 0, stilstandsönderhandelmgen versterkte Noord-Ko-