Een beroep op de kern der Nederl. Natie. Zóó luidt de aanhef eener circulaire die op verschillende plaatsen van ons land, ook te Venloo, de meest notabele inwoners heeft bereikt. Van wie gaat die circulaire uit en wat is de strekking van het beroep op de „kern der natie", zal deze of gene allicht vragen die bovenbedoelde circulaire nog niet ontving. Ziehier in 't kort de strekking. De militairen krijgen, na geruimen tijd het vaderland en hun Koning gediend te hebben aanspraak op pensioen. Er zijn er onder, die voor het vuur van den vijand hebben gestaan en daar hun leven voor het leven en de eigendommen hunner landgenooten hebben gewaagd. Er zijn er onder, die in tijden van gevaar, oproer, brand, watersnood enz. gewichtige diensten aan de natie in het algemeen en aan de burgerij in het bijzonder hebben bewezen. Vele anderen zijn stijf en stram geworden in dien dienst. De meeste hunner hebben door langdurigeu dienst de geschiktheid verloren om zich in de burgermaatschappij een nieuwe loopbaan te openen. Maar dat behoeft immers niet, denkt wellicht deze of gene, want zij genieten pensioen. Pensioen, ja, maar hoe veel ? Zoo veel dat daar mee door velen armoede, door eenigen gebrek wordt geleden. Als de fierheid, den oud-militair eigen, het niet voorkwam, zou men ongetwijfeld reeds menig hartroerend relaas hebben vernomen van ware ellende, die door sommigen wel geleden doch verzwegen wordt. Nooit was het pensioenbedrag hoog, maar door de stijging in prijs van de eerste levensbehoeften was het pensioen in 1851 vastgesteld, in 1877 beueden peil geworden. De Regeering begreep dit en mocht de Volksvertegenwoordiging er van overtuigen. Die wet baarde vreugde onder de nog dienende militairen, doch baarde tevens droeve teleurstelling onder hen die reeds gepensioneerd waren, want zij ... werden buitengesloten, zij deelden in die verhooging niet. Sommigen noemen dit onbillijk, anderen onrechtvaardig ; de quacstie is vóór en tegen door mannen van gezag en van naam bepleit, de meeste echter zijn van oordeel, dat de wet van 29. Mei 77 voor de oud-gepensioneerden onrechtvaardig was. Zij zeiven zaten intusschen niet stil, zij gevoelden zich gegriefd op moreel en op stoffelijk gebied, en beproefden dan ook alles om evenals hun jongere kameraden in de pensioeusverhooging te deelen. Hun pogen was ijdel, alhoewel het ondersteund werd door de pers, door den oud-minister van Oorlog Weitzel (door zijne zaakrijke brochure omtrent de pensioenen), deu oud-kapitein Van Slooten en anderen. Eenige Volksvertegenwoordigers met name De Bieberstein, De Casembroot, Van der Schrieck en Kool namen eindelijk den handschoen voor hen op, en stelden in de zitting van 7. Juli 1880 in de Tweede Kamer voor de wet van 29. Mei 1877 alsnog van toepassing te verklaren op hen die vóór dien datum gepensioneerd waren. Uok die poging stuitte af op verschillende argumenten, die men in het Bijblad der Staats-Courant van dien datum woordelijk kan lozen, eu daarna kan beoordeelen. In hoofdzaak echter was het de draagkracht der schatkist, die men als beletsel stelde om een onbillijke verhouding tusschen de oudere en jongere gepensioneerde landsdienaren uit deu weg te ruimen. Is Nederland dan werkelijk te arm om zijn oudgedienden tegen gebrek te vrijwaren ? Nu door den val van het amendement de kans op verhooging voor de oud-gepensioneerden verstreken was, beproefden zij wat zij onder de leus: Helpt u zeiven en God zal u helpen, zouden vermogen. Zij stichtten eene vereeniging onder de benaming van „Vereeniging van gepensioneerde onderofficieren en minderen van het Nederlandsche Leger", die door Z. M. den Koning erkend en goedgekeurd werd. Aan het hoofd stelde zich eene eere-commissie, bestaande uit de heeren baron Van Sijtzama, kamerheer des Konings; A. Engelvaart, gepon^ioueerd luit.-generaal, oud-minister van Oorlog; jlir. H. A. D. Coenen, lid der Eerste Kamer, en H. J. Enderlein, gepensioneerd gen.-majoor, oud-minister van Oorlog. Deze vereeniging nu, wil een poging aanwenden tot het bijeenbrengen van gelden, waarvan eene tegemoetkoming aan de noodlijdenden oud-gepensioneerden zou kunnen worden verstrekt. Men kan dat doel bevorderen met zoo veel, maar ook met zoo weinig als men verkiest. Donateur heet men door het schenken eener jaarlijksche bijdrage van minstens 50 cent. Beschermer is men als men jaarlijks minstens f. 10 of in eens minstens f. 25 bijdraagt. Ook worden schenkingen voor eens van af elk bediag in dank aangenomen. De „kern der Nederlandsche natie" weet nu waaraan zich te houden als de hierboven besproken circulaire in hare handen komt. De filantroop, die jaarlijks zoo veel afzondert voor zijne arme natuurgenooten, weet wellicht nog niet dat de oud-gediende daarvan slechts bij uitzondering profiteert, hij lijdt liever gebrek dan tot de openbare armen gerekend te worden. Uit dat oogpunt alleen, verdient de vereeniging gesteund te worden, want zij beschouwt het als een eerste plicht te voorkomen dat do oud-militair — die eenmaal de hoop en de steun der natie uitmaakte — aan de openbare liefdadigheid wordt prijs gegeven. Indirect is dit nu ook wel het geval, doch het geschiedt onder anderen vorm, want de gepensioneerden zijn lid der vereeniging en betalen jaarlijks hunne contributie, in beginsel om van die contributie elkaar te steunen ; hunne krachten schieten echter te kort, daar die contributie niet genoeg oplevert om iets van belang uit te richten; van daar het beroep op de Nederlandsche natie. Zal dat beroep, die bede da ons bij te vergeefs zijn ? Zoo ja ! arm Nederland, uw prestige, uwe plaats in de rij der onafhankelijke mogendheden loopt gevaar, want het zal ongetwijfeld de lust om zijn leven voor u te wagen doen verflauwen. Doch ueen I men zal, men kan, men mag de circulaire niet oningevuld van de hand wijzen of ten grave (papiermand) doemen. Als het er op aankomt dan worden de diensten der militairen met woorden hoog gewaardeerd, welnu, dat die woorden nu ook mogen bevesligd worden door de daad. Ook zonder circulaire kan ieder zijn inschrijving of bijdrage doen toekomen aan den Penningmeester der Venloosche afdeeling der Vereeniging Het Bestuur der afdeeling Venloo: H. M. Renierse . . . gep. sergt.-maj .,Voorzitter. W. T.Van Genabeek . „ sergeant, Secretaris. J. Drost wachtm., Penningmeester. J. J. V. d. Miesen . „ idem \ GommisG. Van Lit „ sergeant. / sarissen. --- Een reisje naar Maastricht. In 1622 moesten Hendrik Van Darth, burgemeester van Venloo, en Creyart, burgemeester van Roermond, naar Brussel reizen, voornamelijk om de ücenten te regelen. Den 7 Sept. arriveerden de heereu te Maastricht en troffen daar deu Commissaris van Financiën, Kesseler, hetgeen hen de verdere reis uitspaarde; zij konden bijgevolg met hetzelfde convooi, dat hen heen gebracht had, de terugreis ondernemen. Op die weerreis — zoo vinden wij in de rekeningen der stad Venloo — werden zij op den hollen weg boven Elsloo van achteren onverwachts aangevallen door eene bende ruiters, 31 paarden sterk. Onze beide vroede vaderen namen aanvankelijk de vlug, maar Creyart werd spoedig moediger en keerde terug naar de karren, waarop behalve de bagage ook waren de papieren betreffende de ücenten, de landsaccijnzen en andere zaken aan de stad toebehoorende. Het gelukte Creyart eenige karren meester te worden en vluchtte daarmee zoo snel hij kon de heide op. Maar de roovers dit gewaar wordende, achterhaalden den vluchtende en namen de karren weer in beslag. Gelukkig wist de burgervader echter te ontsnappen door zich in het hout te verbergen, maar de bagage, die om destijds eeue reis naar Brussel te maken uogal omvangrijk was, behoorende aan den Venlooschen burgemeester, benevens de officieele bescheiden en 46Ó Brabantsehe gulden bleven in handen der bende. Later zijn de kleederen, linnens en verdere reisbehoeften te Nijmegen met veel moeite voor 207 Brab. gulden teruggekocht; de officieele stukken verkreeg men door 't. betalen van ruim 50 Brab. gulden aan den aanvoerder der bende; de marktschipper die de goederen naar Venloo terugbracht ontving 24 gulden loopend geld voor zijne moeiten en kosten ; zoodat deze reis aan de stad Venloo 708 gulden 2 stuver en 2 heller gekost heeft. G. v. d. B. --- Ingezonden. Arcen 23 Febr. 1882. Mijnheer de Redacteur. Door nood gedwongen maakten wij in Aug. des vorigen jaars van uw geacht weekblad gebruik om in flauwe trekken den steeds klimmendeu nood te schetsen waarin Arcen en omtrek van wege de wilde zwijnen verkeerd. Het hoofddoel van dat schrijven was bevoegde mannen, jagers, aan te sporen, drijfjachten te houden, zonder welke geen hoop op uitroeiing der verwoesters bestaat, en waaraan de ingezetenen van Arcen allen gretig zouden willen deelnemen. Wat is er sinds dien tijd hiervoor gedaan ? Niets. De evers vermenigvuldigen zich op schrikbarende wijze, geen nacht gaat bijna voorbij, zonder dat men uu hier dan daar door vernieling op groote of kleine schaal de aanwezigheid kan bespeuren. Kan dat zoo blijven ? De goedwillige landman, die dezen zomer duisternis en gevaar trotseerde, om zijne vruchten te behouden, hij is niet bij machte, en bovendien niemand is er gek op om door de mannen der wet gegrepen te worden, vrije kost en inwoning te krijgen. En toch zijn er jagers genoeg die voor pleizier drijfjachten zouden komen bijwonen, als deze slechts georganiseerd werden; ook in Arcen zijn mannen wiens eer het niet te kort zou doen hiertoe eens met kracht mede te werken. Tegenwerpingen ontbreken zeker niet. Zoo hoort men somtijds zeggen : „het is zoo erg niet"; maar, wat schreeuwt men over de korenwolven of hamsters ; en och, de schade door de hamster aangericht is niet noemenswaard bij die welke de ever ons aanbrengt; de eerste rooven slechts om zich te voeden, de zwijnen daarentegen schijnen eene bijzondere voorliefde te hebben om te vernielen, niets blijft door hen gespaard. Er zijn er die zeggen dat het onmogelijk is de evers te genaken en hoogst gevaarlijk ze te bestrijden. Het voor of tegen laat ik aan de ondervinding over, evenwel Woensdag trokken een 16tal boeren, ongewapend natuurlijk, naar een bosch, waarin volgens zeggen van geloofwaardige lieden men eenige dagen te voren jongen had bespeurd. Het bosch, dicht als een muur, werd naar alle richtingen doorkruist, en niet minder dan zeven beestjes, grooten en kleinen, zetten het op een loopen. Een landbouwer was zelfs bijna in de gelegenheid een big te grijpen, hadde het terrein hem meer gelegenheid gegeven zich vrijelijk te bewegen. Tevens werd bij deze gelegenheid gelogenstraft dat honden nimmer op zwijnen drijven, daar een der grootsten — op 't oog wel van circa 180 pond — voor een poedelhondje als geslagen het hazenpad- koos. Is dit niet een bewijs dat er evers zijn en het tevens mogelijk is ze nabij te komen. Uit naam van vele belanghebbenden uit Arcen. Mijnheer de Redacteur. Na mijn bezoek ten uwent in den laatsten winter zie ik dat zekere agenten van Amerikaansche Stoomvaarten zich als mijne agenten voordoen. Reeds eenige malen zijn landverhuizers, die op deze wijze bedrogen waren, bij mij komen reclameeren. Vergun mij derhalve door uw geëerd blad aan het publiek bekend te maken, dat ik GEEN agenten in hederland of België heb en in het geheel niet verantwoordelijk ben voor beloften enz. door dusdanige personen gemaakt. De Heeren Hu bert P. Peeters en J. B. Heyrman, van De Pere, zijn thans ten uwent,, dat zijn vertrouwbare personen. Ik heb mét hen afgesproken om hen in New-York af te halen en degene die voornemens zijn om in het vroegjaar naar Amerika te komen, zullen zich veel moeite en kosten sparen door zich bij ben aan te sluiten. Heeren Redacteurs in Limburg en Noord-Brabant zullen mij ten zeerste verplichten met bovenstaande in het belang van het publiek over te nemen. (JEd. dv. dienaar JOHN SMITH, Notaris. De Pere 28 Jan. 1882. ---