GEMENGDE BERICHTEN. De «onsterflijke" en zijn nichtje. (Naar het Fransch). Ik was joug, want ik had de twintig nog niet lang achter den rug ; cn ik was onervaren, want na stoutmoedig en onversaagd voor mijn eigen rekening een roman te hebben uitgegeven, zond ik — in vollen ernst — drie exemplaren naar den Secretaris der Académie Franqaise, in de hoop een door de Academie uitgeloofden prijs ta zullen winnen, zonder verder eenige stappen ten bate van deze zaak te doen, zóó vast vertrouwde ik op mjjne eigene verdiensten. Intusschen meende een onde tante van mij, aan wie ik mijne eerzuchtige plannen had medegedeeld, mij toch eenigen goeden raad te moeten geven. »Beste neef', zeide zij, »ik heb kennis aan een Academielid, den beroemden novellenschrijver Z—. Geef mjj een exomplaar van je boek, maar schrijf er eerst een speciale opdracht in. En dan zal ik er wel eens met hem over spreken, want ik ontmoet hem iedere week hier of daar bjj de familios, die mjj ten eten vragen". Den volgenden ochtend reeds werd mjju boek verzonden aan den wereldberoemdeu novellist Z—, die nu al lang gestorven is, maar, zooals men zal zien, niet tengevolge van bet lezen van mijn boek. De zomer was in 't land gekomen, en ik begaf mij eens voor een poosje naar Bourgondië, om daar wat frissche lucht te happen en — een beetje zainiger te leven. De uitgave van injjn boek had eenige spanning in den staat mijner fiuantiën veroorzaakt. De tijd toen de auteurs de ergste concurrenten der uitgevers waren is voorbij. In een compartiment van den sneltrein Parjjs-Lyon-Marseille wachtte mij de heerlijkste voldoening, die de letterkunde mij ooit geschonken heeft. Wij wareu met ons drieën in dat compartiment. Ik zelf natuurlijk; voorts een heer van .om en bij de zestig, kort van statuur, rood van gezicht, kaalhoofdig en — iets vreemds voor iemand van zijn leeftijd — zonder het lintje van bet Legioen van Eer in zjjn knoopsgat. Daarentegen zag de jonge dame, die hem vergezelde, — ongetwijfeld zijne dochter — er in mijne oogen ontegenzeggelijk als iemand van goeden huize uit, want zij had zijden kousen aan. Tot mijn leedwezen moet ik er al dadelijk bijvoegen, in later tijd geleerd te hebbeu, dat de mensch niet verstandig doet, door zijn geloof al te •vast op zijden kousen te bouwen. Evenwel — al had de schoone onbekende lioevetiklompon gedragen, maar één oog gehad, en den hoogste van alle hooge ruggen, het zou mij niet gehinderd hebben. Want uiet op haar »persoonlijkheid" bleven mijoe fonkelende oogen rusten, maar op het boek waarin zij zat te lezen: een boek in een zalmkleurig omslag, dat ik op mijlen afstand» onmiddellijk herkend zou hebbeu. Groote hemel; het was in jj u boek 1 Jau-eu-ullemau kan tegonwoordig de pers aan 't werk zetten. Wie onzer heeft zich nog nooit het zalige genot verschaft, zijn naam te zien schitteren achter het uitstalvenster van een boekverkooperswiokel 1 Maar zichzelf te zien le z e n ! O, wolk een wellustige gonieting is dat! Mijne reisgenoote verkeerde niet in spanning. Zjj zat te gapen. Ongetwijfeld was zij dien ochtend zeer vroeg opgestaan, om zich voor hare reis gereed te maken. Hare oogen vielon zachtjesaan dicht; hare rooskleurige kin daalde langzamerhand neder op een allerbekoorlijkst kussen, dat de natuur daaronder als rustplaats had aangebracht; hare fijn geganteerde handen lieten elkaar los, en — mjjn boek viel op den grond. Het is geen onuitwischbare schande, aan de voeten eener schoone vrouw neer te vallen, — vooral wanneer die voeten in zjjde gehuld zijn 1 Zij had zich niet bewogen, toen het boek haar ontgleed. Hare sluimering was geen vluchtig dutje, maar een geruste, degelijke, vaste slaap. Het was vermoedelijk een familietrek, want haar vader had reeds sedert eenigen tjjd zachtkens zitten snorken. Gelukkig had zjj mjjne «Noodlottige liefde" niet gelezen, welk feit onmiddellijk een einde maakt aan zekere onrustwekkende veronderstellingen. Terwijl die gedachten mij door het hoofd vlogen, bukte ik even, om het boek op te rapen. Helaas I mjjn geluk duurde niet lang. Neen, zji had het boek niet gekocht, want op het schutblad vond ik onderstaande regelen, die ik terstond herkende, want ik had ze zelf geschreven : » Monsieur Z— Lid der Académie Fracqaise. «Vereerde meester 1 vergun aan iemand, dien gij niet kent, u de hulde van dit nederige boekwerk aan te bicden, als een blijk van eerbiedige bewondering voor uw verheven genie." Maar dan — dan — dan was die zwaarlijvige en door mij zoo totaal verwaarloosde heer, die daar in een hoekje van den wagon zat te slapen, — o, blijdschap! — dan was dat de beroemde novellist Z—! En mijn boek scheen zijne aandacht te hebben getrokken, want hij had het medegenomen op reis. Hij veroorloofde aan zijne dochter — wie weet misschien had hij het haar wel aangeraden — de lezing van mijn boek 1 Ik moest het ijzer smeden terwjjl het heet was! Van die onvoorziene outmoeting moest ik gebruik maken. Ik had volle zes uren tijd om met mijn Academielid door te brengen : meer dan genoog om mij . van zjjne stem te verzekeren, die, volgens de bewering van mijne tante, al de negen-en-dertig andere „onsterflijken" zou inedesleepen 1 Ik zag niet in, waarom ik mijne operatiën op hem niet zou aanvangen door tusschenkumst van zijne dochter. Het was een groote omweg om mijn doel te bereiken, maar .... welk een verrukkelijke omweg 1 Verbeeld u eens: een brunette, met roode, zwellende lippen, een taille met zuivere en uitlokkende vormen, die aan alles behalve de Academie en hare prijzen deden denken. Maar ik moest denken aan mjjn boek. Dat arme boek 1 — het was nog niet eens opengesneden, en als het zoo voort bleef gaan, zou er misschien nooit een mes of vouwbeen in gezet worden. Daarom haalde ik mijn zakmes te voorschijn en begon ik het boek open te snijden. Het geritsel der bladen wekte mijne reisgenoote, die nu met een verbaasden blik mjjne bezigheid aanzag. „Maar mjjnheer!" begon zjj, terwjjl zjj reeds de hand uitstrekte om haar eigendom in bezit te nemen. «Veroorloof mij, u een weinig moeite te besparen", zeide ik. >In een minuut zal het klaar zjjn". Zjj bedankte mjj met een vriendelijk glimlachje. Ik zag, dat zjj mjj met zekere ingenomenheid gadesloeg; bljjkbaar mishaagde ik haar dus niet. Nu was het derhalve tijd voor mjj om aan 't werk te gaan. «Bovendien, ik heb bjjna het recht om dit voor u te mogen doen", vervolgde ik, waarbjj ik haar met een veelbeteekenende flikkering mjjner oogen aanzag. «Het recht?" herhaalde zjj, terwjjl zjj mjj stiak aankeek, met een uitdrukking van nieuwsgierige verbazing. «Ja zeker, — en nu zal ik maar zoo vrij zijn, mjjzelven aan n voor te stellen. Ik ben de auteur, de nederige en bescheiden auteur van dit boek". «Dus gij zijt een schrijver, mjjnheer?" vroog zjj, met iets minachtends in den toon harer stem. „Ja, die eer heb ik, want ik twjjfel niet of het is een eer in nwe oogen. Gjj zult zeker wel velen der voornaamste letterkundigen van onzen tjjd kennen ?" «Zjj komen in massa bjj ons aan huis, maar het zjjn meerendeels onde heeren". «Papa houdt een wakend oogje op zjjne dochter 1" dacht ik: daarna herinnerde ik mjj de taak weer, die ik uit eigen beweging op mjj had genomen. «Zoudt. ge denken, dat uw vader mjj de eer zou willen aandoen, een blik op deze bescheiden poging te werpen ? Ik zal u wel niet behoeven te zeggen, van hoeveel gewicht een voorspraak als de zjjno —" «Hij is mijn valer niet, hij is mjju oom, Kout go hom ?" „Bjj reputatie natuurljjk .... Welk een talent heeft hjj 1" Zj) knikte toestemmend. „Ongelukkigerwjjs", liet zij daarop volgen, „begint hjj oud te worden en in hot vak als het zijne is men spoedig afgeleefd, 't Is van 't jaar vreeseljjk druk bjj ons aan huis gewoest; week aan week verscheidene groote diners, zoodat mijn arme oom er soms ouder vreesde te bezwjjken". «Ja, dat is een der gevolgen van een groot man te zjjn! Maar hjj zal nu toch wel wat rust kunnen nemen. Gjj gaat nu zeker naar buiten, niet waar ?" «Verbeeld u niet, dat het buitenleven hem meer ru3t zal bezorgen! In Bourgondië komt er letterlijk geen einde aan de diners". „O zoo", riep ik dadeljjk, „gaat ge dus naar Bourgondië ?" «Ja, naar Champrive". „Naar de hertogin P Denkt ge er lang te bljjven ?" „Tot in 't laatst van het najaar. Zijt ge in dien omtrek bekend ?" «Eenige jaren geleden heb ik een poos in die prachtige streek vertoefd. Wat zoudt ge er van zeggen, als ik er u over een paar dagen eons kwam bezoeken ?" Die vraag scheen haar te verbazen, en zjj bleef mij een oogenblik strak aankjjken, als om te zien of ik dit in vollen ernst meende. «Het zou alleen zjjn", vervolgde ik, »omte vernemen hos gjj over mjjn boek denkt, en of gjj zoo goed zoudt willen zjjn om, na het gelezen te hebben, er een goed woordje voor te doen bjj nwen oom". Zjj begon te schateren van 't lachen, — een parelend, zangerig, verrukkeljjk lachje. „Na maakt gij er een grapje van!" riep zjj; «gij zoudt injj niet komen bezoeken". «U niet komen bezoeken ? Waarom niet V Dat zult ge eens zien I Beloof mjj intusschen, dat gjj middelerwjjl nog eens zult bljjven donken aan hem, die ten allen tjjde in het diepst van zjjn hart" — haar oom sliep nog altjjd als eeu marmot — „de herinnering aan uwe weergalooze bevalligheid en schoonheid met zich zal omdragen". Zjj was niet zoo dwaas om boos op mjj te worden, want — hoe stoutmoedig mjjne woorden ook waren — mijne houding was onberispeljjk eerbiedig. Wij spraken over allerlei dingen: over Parijs en Bourgondië, over de schouwburgen en de jacht en ook over de hertogin De Champrive, die zij bljjkbaar heel intiem kende, maar over wie zjj zich uitliet met een schroomvalligheid, die in mijne oogen een bewjjs van uitnemenden tact was. ik verstoutte mij zelfs te vragen, hoe zjj heette, — waarop zij mjj mot aanbiddelijke naïeveteit haren naam noemde: „Félicie Lagerot". «Dan is uw oom dus geen broeder van uw vader", merkte ik op, «want gjj heet niet zooals hjj". Wat zal ik er nog meer van zeggen ? De reis was een droom. Te Tonnerre, waar de trein een kwartier stilhield, genoot ik de eer haar naar het buffet te mogen geleidou, want de «onsterflijke" — gekweld, zooals hjj zeide, door eeu afschuwelijke hoofdpijn — wilde liever blijven zitten. Voortreffelijke man! Ik bediende zjjn nichtje met dezelfde onderdanige toewijding, waarmede ik een koningin zoude bediend hebben. Toen ik te Dyon uit den trein stapte, was ik ten opzichte vau mjjne litteraire toekomst nog niet veel gevorderd, maar had ik voorzeker geen reden van klagen over de vorderingen, die ik in Félicie's genegenheid had gemaakt. In deu Blaisy-tunnel (5000 voet lang) had ik hare handjes bedolven onder een stortvloed van kussen en haar zoetelijk toegefluisterd: „Ik zal u spoedig weerzien !" — aan welke woordeu ik nog den noodigen klem bjjzette door middel van eene hartstochteljjke drukking harer mollige vingers. «Maar dat is onmogeljjk !" protesteerde zjj, ofschoon zjj volstrekt, niet boos was. «Gjj moet geen moeite doen om mjj weer te zien, mjjnheer Lejeune ." «Kom, kom", riep ik met een genoegeljjk lachje, «hebt ge nog niet begrepen, dat Lejeune een litteraire pseudoniem is ?" En terwjjl ik mjjne lippen eeu beetje dichter bjj haar roserood oortje bracht, dau misschien wel met de eischeu van het decorum was overeen te brengen, deelde ik aan mijne schoone reisgenoote in vertrouwen den eervollen naam en titel mede, die mijne voorouders mij hebben nagelaten. In alle andere omstandigheden zou Felicie's antwoord mij, uit het oogpunt vau mijn litterairen trots, wel wat hardvochtig zjjn voorgekomen. «Kijk", riep zjj uit, «en ik heb al dien tjjd gevonden, dat gij er niet uitziet als een echte schrjjver 1" Haar oom was eindelijk wakker geworden, en terwijl de trein stilhield, sprak ik nog even met hem. «Vereerde meester"', zeide ik, „ik heb de rust geëerbiedigd, die voor eeu grooten geest als de uwe zoo onmisbaar noodig is. Laat mjj u evenwel do verzekering mogen goven van mijne vurige begeerte om hoe eer hoe liever ten huize van de hertogin aau u voorgesteld te mogen worden. Ofschoon gij het misschien niet vermoedt, ziet gjj iemand voor u, die uw gunst en voorspraak voor zich wonscht in to roepen". Dit scheen hem eeu weinig te verwonderen; maar hjj deed geen moeite om mjj beter te begrjjpen. «Wel, mjjnheer", zeide bjj, heel harteljjk «als ik iets voor u kau doen, dat in mjjne macht ligt, moogt gi| op mjj rekenen 1" En met een warmen handdruk scheidden wjj. Ik behoef den lezer niet te vertellen, na welke manoeuvres ik mjj een week later ten haize van de hertogin De Champrive bevond die mij uitnoodigde om over een paar dageu bij haar te komeu dejeuneeren. Ik was in mjjne gedachten te zeer vervuld met Félicie, om op iets anders te letten, — eu men kan zich dus een denkbeeld maken van mjjne teleurstelling, toen ik, zoodra wjj de eetzaal binnentraden, tot de ontdekking kwam, dat noch zjj, noch haar oom zich onder het gezelschap bevonden. Wat was er gebeurd ? Zjj hadden mjj toch gezegd, dat zjj tot laat iu 't najaar ten haize van de hertogin zonden bljjven. Van een oogenblik stilte gebruik makend, besloot ik naar hen te vragen. «Heeft onze hooggeachto vriend Z— n reeds verlaten, mevrouw ?'' vroeg ik, mjjne stem eenigszins verheflend ; «ik hoopte hem hier te ontmoeten". «Hjj is van 't jaar niet gekomen. Kent gjj hem ?" «Alleen in zooverre ik hem een boek heb aangeboden, dat.. «Dat dacht ik wel. Dus is mjjnheer een schrjjver. Onze vriend Z— leende mjj uw boek en beval het mjj aan, als het werk van een landsman. Ik heb het gelezen en vond het charmant". «Wel", begon ik weer, „is mjjnheer Z— hier niet gekomen ? 1 En ik ben toch onlangs met hom iu denzelfden trein hierheen gereisd ; hjj wilde u met zjjne nicht gaan bezoeken". „Zjjne nicht ? ?" „Ja, mevrouw. Zjj koestert een groote bewondering voor u. Zij is buitengewoon mooi, en ook zeer verstandig". «Een nicht van Z—Ï1 Weet gjj, hoe zjj heet ?" „Mejuffrouw Félicie Largerot". Mevrouw De Champrive wierp mjj een verpletterenden blik toe. De hertog scheen verbaasd, en gluurde van ter zijde op eene grappige manier naar mjjnen kant. En toen ik werktuigeljjk naar den tafeldienenden huisknecht staarde, die vlak tegenover mij stond, zag ik het gelaat vau dien ernstigen man zulk een diepe verbjjstering uitdrukken, dat ik instinctmatig begreep, den een of anderen afgrjjseljjkeu blunder begaan te hebben. Gedurende een paar minuten „ging er een dominee voorbjj", — en daarna begonnen zij over iets anders te spreken. Voorloopig was ik vast besloten, mjjn mond niet weder te openeu, zelfs niet om te eten, want al mjjn eetlust was verdwenen. Al3 het aan mij gestaan had, zou het kasteel onmiddelljjk in brand gevlogen zjjn, zoodat ik in de plotseling ontstane verwarring had kunnen ontsnappen. Maar ik moest daar bljjven zitten en het einde van het dejeuner afwachten, — en bovendien deu scbjjn aannemen alsof ik het gesprek bijzonder aangenaam en onderhondend vond. Eindeljjk werd het voorstel geopperd, dat eenige bezoekers uit Parijs, waaronder ook ik, het kasteel eens zouden gaan bezichtigen. Als die inspectie afgeloopen was, wilde ik om mjjne tilbury vragen en de vlncht nemen naar mijn eigen haard, in de hoop dat mjj vroeger of later, bjj de een of andere gelegenheid de noodlottige dwaliug zou ontsluierd worden, die ik begaan had, en waarvan ik mjj den aard en de strekking vruchteloos trachtte voor te stellen. Die gelegenheid zou spoediger komen, dan ik gedacht had. Toen wjj afdaalden naar de keuken, overal begeleid eu ingelicht door de hertogin, — weet gij wien ik daar toon, met een papieren muts op, eeu wit boezelaar voor, en iu zjjn hemdsmouwen, voor het reusachtige fornuis zag staan? Niemand anders dan de «onsterflijke" 'L —, het Academielid, of liever de gewaande Z—, nog vetter en rooder dan in de spoorwegcoupé, maar dezen keer niet slapend, want hjj was druk bezig om een «aspic de volaille" voor het diner klaar te maken. Eu weot gjj wie ik door eene andere deur zag binnenkomen, met een coquet wit schortje voor, en een ketel dragend, dien zij ongetwijfeld zooeven met heot water gevuld had ? Félice Largerot in eigen persoon ! De jeugdige onbekende, wier handen ik in den Blaisytannel met woeste hartstochtelijkheid gekust had, was het kamermeisje der hertogin. De man dien ik voor den beroemden schrjjver Z— had aangezien, was de kok, eu «Noodlottige liefde", de oorzaak van al deze verwarringen, was door Felicie van hare meesteres «geleend". Wjj — Felicie, haar oom en ik — moeten eea onbeschrjjflijk grappige vertooning hebben opgelevetd, toen wij elkaar herkenden, want de hertogin De Champrive kon zich niet bedwingen, en, in weerwil van hare waardigheid, moest zjj steun zoeken tegen een der pilaren, waarop het dak rustte, om eensnaar hartelust uit te lachen. Wat Felicie betreft, zjj nam do wijk naar de naastbjjzijnde kamer, vanwaar hare schaterende, onbodaarljjjte lachbuien mij in do ooren drongen. Dit alles is tien jaar geleden gebeurd, en sedert dien tjjd heb ik mjj nooit weer op Champrive laten zien. De hertogin heb ik eens of tweemaal te Parjj3 ontmoet, maar ik hoop dat zjj mjj niet herkend zal hebben. Als zjj mjj wel herkende, was het zeker mjjne schuld niet. Tegen de koude voorzien. Volgens de Revue Scientifique is in een van de vele jjskelders te Pittsbnrg, waar vleesch en visch bewaard wordt, een merkwaardig geval van natunrljjke voorziening tegen de koude opgemerkt. De gemiddelde temperatuur van de jjskelders bedraagt drie a vier graden onder nnl. Eerst wareu er in die kelders geen ratten; later kwamen er toch, maar die nieuwe bewoners hadden eene bjjzonder dik met haar begroeide huid, tot aan de punt van den staart toe, die bij de ratten anders toch geheel kaal is. Nadat de ratten zich daar ophielden, volgde een tweede merkwaardig geval van denzelfden aard bjj de katten, die volstrekt noodig waien om de ratten daar niet den baas te laten spelen. De eerste katten, die in de koade kelders gebracht worden, stierven. Maar eindelijk werd er, na lang zoeken, eene kat gevonden, die bjjzonder dik in 't haar zat en de koude weerstond. Die kat bracht zeven joDgen ter wereld, die merkwaardigerwijze reeds even dik iu 't haar als de moeder geboren werden, en die van han kant de voorouders geworden zjjn van eene kattentamilie, welke zich volkomen aan het verbljjf in de koude gewend heeft. Die dieren zjjn er zoo aan gewend, dat, als zjj, bij v. in den zomer buiten hunne konde atmosfeer in de lacht gebracht worden, zij maar kort kannen leven. Men schrjjft: De barometer heeft mjj in den laatsten tijd herhaaldeljjk parten gespeeld. Hjj voorspelde veranderljjk weer en zelden hadden we zoo lang standvastig weer; hjj wees storm aan terwjjl een volkomen windstilte intrad. Mjjn vertrouwen in het kwik heb ik dan ook geheel verloren. Na lang zoeken heb ik eindeljjk een onfoilbaren weeraanwjjzer gevonden. Hjj bestaat eenvoudig uit een strik van touw, die ik in mjjn tuin aan een boom heb opgehangen. Hjj wjjst als volgt aan: Schoon weer — als hjj droog is en stil hangt. Regen — wanneer de strik nat is. Veranderljjk — wanneer hjj na eens nat, dan weer droog is. Wind — wanneer hjj heen en weer bengelt. Vorst — wanneer hij bevroren is. --- VERVOLG BINNENLAND. Woensdagnacht brak te Helmond een felle brand uit in de sociëteit „Harmonie". In ongelooflijk korten tjjd had het vuur zich over de geheele bovenverdieping verspreid en sloegen de knetterende vlammen uit vjjf ramen tegeljjk. Door de felle vorst ging het blusschen met veel moeiljjkheden gepaard. Ofschoon 'men er ten slotte in slaagde om water te geven, kon men toch niet verhinderen, dat het geheele gebouw aan de vlammen werd prjjs gegeven. Het huis en de inboedel — waarvan veel gered kon worden — zjjn behoorljjk verzekerd. Woensdag is te Utrecht een boerenwoning met bjjbehoorende getimmerten, erf en tuin, alsmede diverse perceeleu wei- en bouwland, staande en gelegen te Waverveen, gemeente Vinkeveen en Waverveen, ter gozamenljjke grootte van 30 H. A. 27 A., verkocht voor ... één gulden. Een 'compleete boerderjj verkocht voor één gulden 1 Ter verklaring hoe dat mogelijk is voegen wjj aan de mededeeling van dezen verkoop nog toe, dat de boerderij gelegen is in het waterschap Groot-Mijdrecht en dat de verkoop is geschied in do zitting der arrondissements-rechtbank, kamer vau burgerlijke zaken, ten verzoeke van den heer Klaas van Duikeren, in qualiteit van penningmeester van dat waterschap. Een hoogere postschool, — Naar men verneemt, bestaat er bjj het hoofdbestuur der posterjjen plan een hoogeren leercursus voor post- en tolegraafcoramiezen op te richten. Deze cursus zou dan in de toekomst dienen, om daaruit de hoogore ambtenaarsplaatsen te bezetten. Maandagavond heeft te Breda in het huig, bewoond door den heer Kiminel, in de vrij nauwe Catbarinastraat eeu gasontploffing plaats gehad, doordien men bjj het ontdooien vau den gapmeter gebruik maakte van licht. De vlammen grepen zoo snel om zich heen, dat twee bovenhuizen geheel uitbrandden. Het eene was bewoond door deu luit. Grevinck en het ander diende tot kantoor van den advocaat tnr. Smits. De brandweer bleek de waterleiding nog niet goed te kunnen gebruiken. Te Rotterdam zijn bjj de herstemmingen voor den Gemeenteraad gekozon drie liberalen do htoren Heijbroek, Vau Raalte cn Milders on drie anti-revolutionairen de hoeren Cocpjjh, | Van dor Pols on Van Vossem, Voor de rechtbank te Alkmaar hoeft Dinsdag terecht gestaan Jan Oqdsboorn (vriend Maandag 4 Maart zullen voor de Rechtbank te Maastricht de verhandelingen beginnen in zake den moord, gepleegd op zekeren Pelzer, te Bocholtz. Van dien moord worden beschuldigd de vrouw van den verslagene, de daglooner Leonard Grutz en nog een onbekend gebleven persoon. Volgens de akte van verwijzing zou de verslagene, door beklaagden in een hollen weg opgewacht of gelokt, verwond en geworgd zijn en daarna aan een tak van een boom dood of in bewusteloozen toestand zijn opgehangen, om aan zelfmoord te doen gelooven, hebbende r zij tot dat doel een koord medegebracht en dit bij wijze van twee strikken om den hals van hun slachtoffer gedaan. Door bet O. M. zijn 65 getuigen gedagvaard. Al8 verdedigers zijn aan beklaagden toegevoegd mrs. Gadiot, te Sittard, Bonhomme te Maastricht. Bij de firma Van Holkema en Warendorf te Amsterdam is uitgegeven: 1855—1895. Het leven van Willem Van Zaylen door hem zeiven verteld en oververteld door Henri M. Dekking. Hij begint als volgt: — Ik ben al vroeg op de planken gekomen, — vertelde Van Zuylen — 'k was nog niet ten volle zeven jaar. Dat had ik te danken aan een erge wiudvlaag . .. serieus, een erge wiudvlaag. We woonden in Den Haag. Op een Zondagmiddag belde een zekere meneer Hamechor, die met den ouwen Jean Galliart kinderballetten dirigeerde in de schouwburgzaal van Smit in de Lange Nieuwstraat, bjj ons aan. Ons winkeltje — vader „deed" in hoeden en petten — was wel na tweeën 's Zondags gesloten, maar in dit bijzondere geval zou vader, meende hjj, een uitzondering maken en hem een hoed willen verkoopen. De zijne lag in de Prinsengracht, meögeuomen door een windvlaag, de bewuste erge windvlaag, en hij kon nu toch niet met zijn bloote hoofd naar hnis wandelen ! Goed, vader had er niet zoo heel veel op tegen en hij verkocht dus meneer Hamecher een hoed. Meneer Hamecher, erg tevreden, stapte den winkel nit en de gang in, waar ik jnist bezig was generaaltje te spelen, zwaaiend met mijn stok, mijn bevelen uitroepend voor een troep denkbeeldige krijgers. — Een aardige snuiter, zei meneer Hamecher, »dag mannetje, hoe heet je ? Willem ? Zoo, en hoe oud ben je ...? Hij deed me nog een paar vragen en zóo ongegeneerd, zóó brutaal-weg zei ik mijn antwoorden, dat meneer Hamecher er schik in had. — Die jongen mot je bij mij laten komen, juflrouw, zei hij tot mijn moeder, »zulke snuiters kan ik in mijn ballet best gebruiken 1 Hij was hier juist aan het rechte kantoor. Moeder was gek op komedies, als er een kwartje over was, moest zij er een galerijtje voor hebben, ze ging op in wat ze zag en dagen lang, tot er een nieuw kwartje gevonden was, leefde zjj in het terugdenken. Als zij op eon zekeren avond één half uur langer in de komedie gebleven wa3, zon ik or geboren zijn. Zij was vóór het einde der voorstelling weggegaan omdat ze zich ziek voelde en net was ze thuis toen Willempie ter wereld kwam. Dat was op den 3. April 1847. Je begrijpt dus, dat moeder er niemendal op tegen had, vader vond het malligheid, maar hij zei toch niet, dat ie 't niet hebben wou. Zoo kwam ik dan bij meneer Hamecher om mede te doen in de baletten. Eiken dag repeteei'en in die nare, maar ontzettend aantrekkelijke omgeving, vond ik verduiveld prettig, ik deed mijn best en precies drie weken later mocht ik optreden. Gekleed als haremdienaar moest ik den Sultan een pijp en der Sultane koffie aanbieden, dat deed ik met de noodige en nietnoodige zwierige buigingen, die meneer Hamecher mij geleerd had en toen de twee het vrachtje aangenomen hadden, geloofde ik mijn taak geëindigd. Ik liep naar den voorgrond en tot een goed vrouwtje, dat daar zenuwachtig vóór in de zaal zat, riep ik: Moeder, is 't goed geweest ? Wat hadden de menschen een schik in me en wat was meneer Hamecher boos! Onder Deurne nabij Asten heeft een verschrikkelijk ongeluk plaats gevonden. Twee mannen waren bezig met het vellen van een boom, voor een woning staande. De laatste beslissende slag werd toegebracht, doch de boom stortte de niet bedoelde richting uit tegen den grond en verpletterde met zijn zware kruin den eenigen zoon des huizes. Onmiddellijk was de ongelukkige dood ; do borstkast was ingedrukt en de hersenpan verbrijzeld. Te Meppel werd Zaterdag aan een Amsterdammer een gewone dubbele briefkaart verkocht voor veertig gulden. De bijzonderheid er van ligt alleen hierin, dat de woorden „Briefkaart met betaald antwoord" onderstboven gedrukt zjjn. Men bericht uit Amsterdam : Van de 18 ingekomen ontwerpen op de prijsvraag voor het gedenkteeken ter eere van Thomas a Kempis, in de Sint-Michaëls-kerk te Zwolle op te richten, zijn door de jury bekroond met den eersten prijs (1000 gld.) dat van W. Mengelenburg, te Utrecht voorstellende Jezus, het kruis dragende, omringd door bekeude bijbelscbe vrouwen, drie geliefde discipeleu met de Moeder Gods en den godvruchtigen Thomas op den voorgrond. Met den tweeden prijs (500 gld.) werd bekroond dat van Uylvanck en Goffaerts, van Leuven, voorstellende Christus en Thomas & Kempis ju een nis. De autoriteiten op Lombok hebben verzocht daarheen geen vrouwen en kindereu meer uit te zenden, omdat de gezondheidstoestand er zoo slecht is. Het Soer. Hbld. bericht, dat de radja van Lombok de beide door onze marine genomen en daarna verkochte stoombootjes niet had betaald en dat de verkoopers thans aan de Regeering hebben verzocht hun gold uit de buitgemaakto schatten te mogen ontvangen. van Klaas Boes, den moordenaar van Schagen), die verdacht wordt van medeplichtigheid aan dien dubbelen moord. . Tegen hem werd één jaar gevangenisstraf geëischt. Boes trad als getuige op • in deze zaak. Verdediger was de heer mr. F. H. G. Van der Hoeven. jl. Woensdag was de dag, waarop het Reservekader zijn eigenlijke intrede in het leger heeft gedaan. Alle adspiran ten-vaandrigs ziju nl. op dezen dag voor de eerste maal voor één dag onder de wapenen gekomen, om de uniform te ontvangen en verder aan de gewone diensten deel te nemen. Uitgereikt -werden : 113 toegangsbewijzen B. of D. Bij de verschillende regimenten infanterie en vesting-artillerie zijn aangenomen: 76 adspiran ten-vaandrigs, en daarvau zijn : 15 studenten, 25 gymnasiasten, 19 leerlingen eener H. B. S., 6 aanstaande onderwijzers en 11 ambtenaren. Onder hen waren vrij van militiedienst, hetzij wegens broederdieust, hetzij als eenige zoon, hetzij door het stellen van een plaatsvervanger, 12, benevens 3 aanstaade predikanten. Men meldt uit Amsterdam dd. 11 Februari: Wanneer Henri Havard gisteren Amsterdam en Monnikendam had bezocht, zou hij niet laatstgenoemd stedeke, maar veeleer de hoofdstad des lands voor een der doode steden gehouden hebben. 't Moet in de voornaamste straten en hoofdverkeerswegen van Amsterdam Zondag bedroevend leeg zijn geweest, terwjjl Amstel en IJ van rijders krioelden. Niet Gouwzee, maar goudzee noemen de Monnikendammers tegenwoordig weer de baai voor het stedeke tusschen het vasteland en het 't eiland Marken gelegen. Bjj duizendtallen waren de liefhebbers van schaatsenrijden er te tellen, die over 't IJ, Noordhollandsche Kanaal of de verdronken polders naar 't stedeke aan de Gouwzee waren gekomen, en waar tusschen 2 en 4 uur ongetwijfeld 15 a 20.000 personen bijeen waren om van de ijsfeesten te profiteeren. Er werd o. a. gedanst op het ijs, terwijl anderen zich vermaakten met de ijs-carousael, een koude nieuwigheid, waarvan de Monnikendammers de eer der vinding toekomt, weer anderen beproefden op de rutschbaan door ringsteken een »verrassenden" prijs te bemachtigen. Zelfs de Monnikendammer viascher, die zich in den gevangen radja van Lombok gemetamorphoseerd had en door een quasi gewonden korporaal te kjjk gesteld werd, had druk bezoek. Duizenden deden onder alles door een tochtje naar Marken, op een slecht geveegde nu niet uitlokkende baan. Welke voorzorgen ook waren genomen, tegen 4 uur waren vele koek- en zoopies er weder uitverkochten was ook in het ijspaleis weinig of niets meer te krijgen. Politie zag men er niet, en toch heerscht.e, dank zij de goede zorgen der ijsclub, bij het meest ongedwongen verkeer, ouder al die duizenden de meest gewenschte en volkomen ordo. De Koninginnen met gevolg woonden Donderdag den schaatsenwedstrijd in hard- en schoonrijden bij, door manschappen van het reg. grenadiers en jagers gehouden op het ijs van het ververschingskanaal. De koninginnen waren in een fraaie arreslede. Verschillende officieien werden aan haar voorgesteld. Koningin Wilhelmina had zelf zilveren horloges als geschenken meegebracht, welke zij persoonlijk aan de overwinnaars uitreikte. De Koninklijke Kapel luisterde het feest op. Ben dienstbode te Boskoop had het ongeluk, bij het in de kachel werpeu van oud papier, twee bankbiljetten van f 40, welke zij had gekregen om betalingen te doen, mede te verbranden. Het ongeval gebeurde ten huize van haar schoonmoeder, bij wien zij even was aangeloopen. Gelukkig had do heer L., bij wien zij diende, de nummers der biljetten genoteerd; met die nummers en letters en het overschot der verbrande biljetten begaf haar schoonmoeder zich naar de directie der Nederlandsche Bank, welke de schade vergoed heeft. De Internuntius heeft te Driebergen het bisschoppelijk seminarie „Rijsenburg" bezocht, van Utrecht af daarheen vergezeld van dr. Schaepman. De heer J. F. heeft een wielerbhjspel geschreveu »De papa van Daisy Bell", dat voor da leden van Ainsterdam's wielrjjdersbondslokaal daar 8 Maart in den Holl. Schouwburg (plantage) zal worden opgevoerd. Mej. Bos, vroeger aan hetNederl. tooneel, zal daarbij hare medewerking verleenen. Woensdagnacht is te Nijmegen uitgebrand het achterhuis van den heer A. flendrikx, hoedeufabrikant H ezelstraat aldaar. Alles was geassureerd. Te Goss is Diusdag middag een treurig drama afgespeeld. Tweo geliefdon in een zelfden dienst zijnde en die langen tijd hun verstandhouding hadden weten geheim te hotjden, stonden den bewusten middag voor een voldongen feit. Men vermoedde dat beiden het gevolg van hun daad van het leven hebben beroofd, 's Avonds schoot do jonge man zich met een revolver door het hoofd en overleed direct. Het meisje werd, na hare bevalling, ia het gasthuis opgenomen en heeft daar Woensdag de misdaad bekend. De jonge man waa 21 en het meisje 23 jaren oud. De justitie uit Middelburg is heden naar Goes vertrokken om een onderzoek in to stellen. (Af. C.) Tot kolonel bij de infanterie zijn benoemd : bij het le reg. de luit.-kolonel Hofstede van het 4e reg.; bjj het 3e reg. do luit.-kolonel W. Hingmau van het 5e reg. De kolonels Van Tuerenhout en Wellan zijn op pensioen gesteld, eerstgenoemde met don rang van geucruid-majoor. In de N. K. Ct. komt een inzender ondor het opschrift Wansmaak in het leger de aatt- j dacht vestigen op eene prent, die met behulp der militaire administratie, die telkens daartoe een dubbeltje inhoudt, aan onze soldaten zoude worden verkocht. De schrijver zag zulk eene prent in een der mooie ouderwetsehe kamers der Veluwsche boeren, die gekocht was door den zoon, een milicien. De redactie van bovengenoemd blad toekent daarbij aan : De prent is kwetsend leelijk en de pieut is niet Nederlandsch. » Verlag v. I. Pieper, Berlin N." staat er onder. Het poppetje van deti soldaat is geplakt op een groud die een Rijnlandschap te zien geeft. Naast den soldaat eene tafel met een Rijnwijcflesch. Deze voorstelling is gevat in een kader met vlagtropeeën, soldatenfignren te voet en te paard, wapenschilden, en de medaillons van H. M. onze jonge Koningin, tusschen den Duitschen Keizer en den Koning van Italië. De wapenschilden zijn : Pruisisch, Italiaausch, Duitsch en het Duitsche Rijkswapen. Onderaan nog het Oostenrijksche en het Italiaausche wapen. Als soldaten: Italianen, Oostenrijkers en Duitschers. In de vlagt,ropeeën hunne vlaggen. Eu, het ergste van alles, boven het medaillon met het borstbeeld onzer Koningin, niet Hare Kroon, maar eene vreemde, — de Hongaarsche, naar we meenen. Men kan er den uitgovcr Pieper geen verwijt van maken dal hij als industiieel zijne plaatwaar plaatst waar hij kan. Maar hoe — indien de mededeeling van den inzender juist is — onze legeradministratie niet alleen gedoogen doch in de hand werken kan, dat onze miliciens zoo iets nietHollandsch mee naar huis nemen, iets waaruit meu zou kunnen opmaken dat ook wij behooren tot het Drievoudig Verbond — zie, dat is ons een raadsel. Fetroliet. — Dr. P. F. Van Hamel Roos schrijft in zijn maandblad: „Naar aanleiding van verschillende tot ons gerichte vragen betreffende bovenstaande stof, welke gezegd wordt 25 pet. petroleum te besparen en de liohtkracht zeer belangrijk te versterken, deelen wjj als resultaat ouzer proefnemingen mede, dat deze beweringen absoluut onjuist zijn. Er zijn altijd menschen, die door suggestie langzamerhand zullen gaan gelooven, dat inkt de kleur van melk heeft, indien iemand met zeker gezag hun dit maar lang genoeg vertelt, Zoo gaat het eveneens met kwakzalversmiddelen, en zoo is het gegaan met petroliet. Ongelukkiger wijs heeft men, afgaande op een quasi-wetenschappelijk buitenlandsch attest, een paar woorden over de zaak gesproken in het redactionneel gedeelte van een der bladen, en ziedaar duizenden, die hun halven gulden voor het goedje besteden. De waarde van dit wondermiddel bedraagt nauwelijks eenige centen 1" Nu de vorst nog steeds aanhoudt, vergete men toch de arme kleine vogels niet. Het valt hun thans zoo moeilijk om eten te vinden, tenzij deze of gene wat voor hen strooit. Vooral buiten de stad hebben zij het thans hard te verantwoorden. Meu denke dus des morgens eens aan hen. Le Figaro noemt de namen op welke het rijwiel heeft in de verschillende landen. De Italianen noemen het velocifero. de Spanjaarden bicicletta, de Engelsche cycle of wheel, de Duitschera Fahrrad, de Chineezen gangma (vreemd paard), de Japanners — weer accnrater dan de langstaarten — tzuu (rijtuig zonder paard). „Maar de zonderlingste naam", zoo besluit het blad, »is die welke de Hollanders er aan geven. Zij noemen het: „Gewielsnelrjjvoettrappendnensbrekersgestel." De eene of andere Nederlandsche grappenmaker heeft Figaro allicht beet gehad. Het Hollandsche woord voor Figaro zegt het TIbl. is: »Zijnlezersvoordengekhoudendeuitdenduimzuiger." Eens stond te Frankfort a/M., toen nog een vrge Rijksstad, een sneltrein naar Kassei gereed om to vertrekken. De reizigers waren ingestapt en de wagens waren voor een groot deel gesloten ; maar twee heeren wandelden nog in druk gesprek heen en weer voor een waggon le klasse. De hoofdconducteur verzocht die heeren beleefd, in te stappen ; maar zij stoorden Zich niet daaraan, en bleven heen en weor loopen. De conducteur herhaalde ziju verzoek, maar weer vergeefs. En eindelijk toen de andere reizigers ongeduldig werden, sprak hij: »Ik moet u dringend verzoeken, in te stappen. Het is reeds over onzen tijd van vertrek." »Wil je me wel eens met rust laten, jij?" riep een der heeren tot den beambte. „Weet je wel wie ik ben? Ik ben de Groothertog van Hessen 1" — „Zoo" zei de hoofdconducteur, »nu zal ik u ook eens laten zien, wio ik ben." Meteen floot hij, sprong in zijn wagen, de trein reed heen, en de overblufte Groothertog kon hem nakijken. De Deut. Milit. Zeitung meldt, dat tegenwoordig in de Duitsche militaire hospitalen proeven met eene Russische waschmethode worden genomen op het linnengoed, welke methode aanvankelijk zeer goed voldoet. Zij bestaat iu toevoeging van petroleum aan het zeepwater. Men voegt 15 gram petroleum toe aan 15 liter zeepwater, waarin hot linnen gekookt wordt. Het linnen wordt gemakkelijk schoou, minder door de bewerking aangetast en krijgt een witter klour. Ook is minder zeep noodig en daardoor zijn de kosteu geringer. De weduwe Cordoweener, wonende op don boulovard du Midi te Brussel, is het slachtofïer geworden van een brutalen diefstal. Toen zij Zondagavond thuis kwam, bemerkto zij dat een kast op haar slaapkamer was geopend ; een kistje waarin zich voor een groote som effecton bevonden, was opengebroken, oen doos met eon kostbare verzameling van juwoeleu was verdwenen, evonals eeu aanzienlijk bedrag van haar geld. Do straatdeur vertoonde geen sporen van braak en ook de kastdeur moet mot valsche sleutels zijn geopend. De politie meent reeds op bet goode spoor te ziju en maakt zich sterk do dieven spoedig in te hebben. Er is in 't gehoel voor ougevoer 365.000 fr. --- 2e blad. INGEZONDEN. T egelen, 13 Februari 1895. Het concert door Tegelen's mannenkoor «Excelsior" op Zondag 10 Februari 11. gegeven, is boven verwachting geslaagd. Niemand had van deze jeugdige vereeniging verwacht, dat zij zoo iets ten gehoore zou brengen. Voorzeker »Excelsior" heeft eer van hare uitvoering. Vooreerst dient vermeld te worden, dat de zaal prachtig versierd en uitmuntend verwarmd was. De voorrede van den president, den heer 1'. Bartels, maakte een diepen indruk op de eivolle zaal. Op uitstekende wijze schetste hij het ontstaan der zangvereeniging, haar streven en hare werkzaamheden; toonde hij aan het nut eener zangvereeniging, voornamelijk ten doel hebbende ontwikkeling en verbetering van den volkszang, terwijl hij tevens een bede om hulp en steun richtte tot alle aanwezigen. Voorts bedankte hij de zangvereeniging uit zijne geboorteplaats Helmond voor de ter leen gezonden stukken. De nummers van het programma liepen goed van stapel. *Das Bild der Rose" met tenor-solo van den heer Th. Noten, en »Aan de Maan" werden prachtig gezongen; de »L)ans" ontlokte meuigen gullen lach, terwijl *de wereld een orkest" een luid bisgeroep ten deel viel. Schoon was ook de slotrede van den president, waarin hij de fanfare bedankte voor hare hulp en de uitstekende uitvoering harer schoone stukkeu, met deze woorden: »'t is schoon elkaar de broederhand te reiken als burgers van ons eeuig Tegelen, als beminnaars der schoone muziek". Daarop volgde een /zij leven lang",waarbij het schild der zangvereeniging praohtig door bengaalsch vuur werd verlicht. Nogmaals, de zangvereeniging heeft eer van haar werk, die zij voornamelijk dankt aan de uitstekende leiding van hareu geachten directeur, den heer A. Van Alem. Moge zij onder zijne leiding zoo voortgaau, dan kan zij ons nog meuigen genotvollen avond bezorgen. De heer Lalieu dankte ten slotte in welgekozen woorden uit naam der rederijkerskamer het zauggezelscbap en de fanfare, waarna men nog gezellig bijeen bleef en de heer Orval ons nog eenige komieke stukjes ten beste gaf. ---