2e blad. VENLOOSCHE COURANT van Zaterdag 24 Augustus 1895 no. 34. Pro-Gymnasium van Venloo. PRIJSUITDEELING. Schooljaar 1894—1895. (*) Met meer dan gewonen luister heeft dit jaar de plechtige prijsuitdeeling aan de leerlingen van het Pro-Gymnasium plaatsgehad. Z. D. H. mgr. Boermans, bisschop van Roermond, had het voorzitterschap welwillend aanvaard en was het dus niet te verwonderen, dat eene talrijke schare dames en heeren de plechtigheid in het fraai gedecoreerde Piuslokaal bijwoonde. Des morgens had Z. D. H. in de St. Nicolaaskerk de H. Mis gelezen en een plechtig Te Deum gezongen, hetwelk werd bijgewoond door de leerlingen en hunne familiën en vele geloovigen. Te half vjjf uur in den namiddag begon de prijsuitdeeling. Bij het binnentreden van den Bisschop verhieven al de aanwezigen zich en verwelkomden Z. D. H. door handgeklap. Het programma bevatte acht nummers. Het koor „Motette" en de koren nos. 2 en 12 uit „Die Schöpfung" worden meesterlijk uitgevoerd door een aantal leerlingen, bijgestaan door eenige heoren. Door den jongenheer Pierre Hendrikx, een achterneef van den Bisschop, werd aan Z.D. H. onder eene toespraak een prachtig bouquet aangeboden. De pianonummers 4-handig „Czardas" en „Valse brillante" door de heeren prof. S. en G. getuigden weder van veel vaardigheid en talent. De leerling Frans Sindorfi' droeg met succes voor „der gerettete Jüngling", terwijl het blijspel „Wie 't laatst lacht, lacht 't best" de lachspieren der toehoorders herhaaldelijk in beweging bracht. Dit stukje werd uitgevoerd door de leerlingen Jan Hermans, Henri Schmitz, André Hoogenstraaten en Mathieu Kerbosch, die hunne rollen zeer goed speelden, j Na afloop der prijsuitdeeling dankte de zeereerw. heer directeur Wimmers Z. D. H. mgr. Boermans, den ijverigen bevorderaar van het katholiek onderwijs, voor de eer zijner hooge tegenwoordigheid en vertolkte de gevoelens van diepen eerbied en gehoorzaamheid der Venloosche Katholieke bevolking aan dezen Doorluchtigen Prins der Kerk. Door opstaan en luide toejuichingen gaven de aanwezigen blijken van instemming met het gesprokene. Z. D. H, vertrok dienzelfden avond met den trein van 7 uur naar Roermond. EER EP RIJZEN. Vierde Cursus. Emile Struisen , van Venloo. Derde Cursus. Gehard Gerards , van Venloo. Tweede Cursus. Willy Berger , van Venloo. Eerste Cursus. Lambert Mestrum , van Venloo. Vooi-bereidende Cursus. Gerakd Linders , van Maasbree. VIERDE CURSUS. Emile Struben, reeds genoemd. Prijs in de Latijnsche taal, Grieksche taal, Nederlandsche taal, Fransche taal, Hoogduitsche taal, Engelsche taal, stelkunde, meetkunde en declamatie. VIERDE EN DERDE CURSUS. Godsdienstleer en Kerkelijke Geschiedenis. 1. prijs. Henri Schmitz, van Venloo. 2. prijs. Emile Struben, 10 m. g. 3. Karei Joosten, van Grubbenvorst. Geschiedenis der Romeinen en Aardrijkskunde. 1. prijs. Emile Struben, 11 m.g. 2. prijs, Henri Schmitz, reeds gen. 3. Gerard Gerards reeds gen, Mathieu Kerbosch, van Venloo, en Jules Wolters, van Venloo. DERDE CURSUS. Godsdienstleer en Kerkelijke Geschiedenis. Zie cursus IV. Latijnsche taal. 1. prijs. Frits Geelen, van Venloo. 2. prijs. Gerard Gerards, 2 m. g. 3. Mathieu Kerbosch, r. g. en Karei Joosten, r g. Grieksche taal. 1. prijs. Frits Geelen, r. g. 2, prijs. Gerard Van Hegelsom, van Grubbenvorst. 3. Gerard Gerards, 3 m. g. Nederlandsche taal. 1. prijs. Karei Joosten, 2 m. g. 2. prijs. Gerard Gerards, 4 m. g. en Mathieu Kerbosch 2 m. g. Fransche taal. 1. prijs. Karei Joosten, 3 m. g. en Jules Wolters, r. g. 3. Gerard Gerards, 5 m. g. en Gerard Van Hegelsom, r. g. Hoogduitsche taal. 1. prijs. Gerard Gerards, 6 m. g. 2. prijs. Jules Wolters, 2 m. g. 3. Frits Geelen, 2 ni. g. en Karei Joosten, 4 m. g. Engelsche taal. 1. prijs. Gerard Gerards, 7 m. g. en Ge(*) Aanmerkingen : De leerling, wicus gedrag te wenschen overlaat,, of die niet alle vakken vau onderwijs volgt, of die een vak verwaarloost, of die de klassen niet gedurende het lieele jaar heeft bijgewoond, heeft geen reelrt op prijzen. Een eereprijs wordt toegekend aan den leerling, die bij de jaarlijksche examens het hoogste aantal punten in de verschillende vakken gezamenlijk behaalde. Ken prijs wordt toegekend aan den leerling, die in vijf verschillende vakken een eervolle vermelding verdiende. rard Van Hegelsom, 2 m. g. 3. Mathieu Kerbosch, 3 m. g. Stelkunde. 1. prijs. Frits Geelen, 3 m. g. 2. prijs. Mathieu Kerbosch, 4 m. g. 3. Frans Sindorft', vau Venloo, en Gerard Van Hegelsom, 3 m. g. Meetkunde. 1. prijs. Frits Geelen, 4 m. g. 2. prijs. Gerard Gerards, 8 m. g. en Gerard Van Hegelsom, 4 m. g. Geschiedenis der Romeinen en Aardrijkskunde. Zie cursus IV. Declamatie. Prijs : Frans Sindorff, r. g. Prijzen voor eervolle vermeldingen. Gerard Gerards, Mathieu Kerbosch. TWEEDE CURSUS. Godsdienstleer en Bijbelsche Geschiedenis. 1. prijs. Willy Berger, r. g. 2. prijs. Jozef Hafmans, van Blerik. 3. Willem Berden, van Blerik. 4. Constant Mostart, van Venloo. 5. Louis Backhuys, van Venloo. 6. Jozef Rutten, van Horst. Latijnsche taal. 1. prijs. Willy Berger, 2 m. g. 2. prijs. Constant Mostart, r. g. 3. Louis Backhuys, r. g. 4. Jozef Hafmans, r. g. 5. Willem Berden, r. g. 6. Gustaaf Houben, van Venloo. Nederlandsche taal. 1. prijs. Willy Berger, 3 m. g. 2. prijs. Constant Mostart, 2 m. g. 3. Louis Backhuys, 2 m. g. 4. Jozef Rutten, r. g. 5. Jozef Haf mans, 2 m. g. 6. Willem Berden, 2 m. g. Fransche taal. 1. prijs. Willy Berger, 4 m. g. 2. prijs. Constant Mostart, 3 m. g. 3. Gustaaf Houben, r. g. 4. Louis Backhuys, 3 m. g. en Henri Derkx, van Venloo. 6. Willem Berden, 3 m. g. en Jozef llafmans, 3 m. g. Hoogduitsche taal. 1. prijs. Willy Berger, 5 ra. g. 2. prijs. Constant Mostart, 4 m. g. 3. Jozef Hafmans, 4 m. g. 4. Louis Backhuys, 4 m. g. en Jozef Rutten, 2 m. g. 6. Leo Canjels, van Venloo. Engelsche taal. 1. prijs. Willy Berger, 6 m. g. 2. prijs. Willem Berden, 4 m. g. en Henri Derkx, r. g. 4. Constant Mostart, 5 m.g. 5. Leo Canjels, r. g. 6. Jozef Hafmans, 5 m. g. Rekenkunde. 1. prijs. Willy Berger, 7 m. g. en Leo Canjels, 2 m. g. 3. Willem Berden, 5 m. g. 4. Louis Backhuys, 5 m. g. 6. Jozef Rutten, 3 m. g. Stelkunde. 1. prijs. Willy Berger, 8 m. g. 2. prijs. Constant Mostart, 7 m. g. 3. Leo Canjels, 3 m. g. 4. Louis Backhuys, 6 m. g. 5. Henri Derkx, 2 m. g. en Jan Thissen, van Tegelen. Geschiedenis der Grieken en Aardrijkskunde. 1. prijs. Willy Berger, 9 m. g. 2. prijs. Willem Berden, 6 m. g. 3. Jozef llafmans, 6 m. g. en Constant Mostart, 8 m. g. 5. Louis Backhuys, 7 m. g. Schoonschrijven. 1. prijs. Jozef Hafmans, 7 m. g. 2. prijs. Leo Canjels, 4 m. g. 3. Ferdinand Kersten van Venloo. Declamatie. Prijs. Constant Mostart, 9 m. g. Prijzen voor eervolle vermeldingen. Louis Backhuys, Willem Berden, Jozef Hafmans. EERSTE CURSUS. Godsdienstleer en Bijbelsche Geschiedenis. 1. prijs. Lambert Mestrum, r. g. en Henri Van Gasselt, van Venloo. 3. Albert Toebosch, van Venloo. 4. Henri Janssen, van Blerik. 5. Gregorius Vaessen, Van Maasbree. 6. Karei Van der Donck, van Venloo. 7. Hugo Van de Loo, van Venloo. 8. Pascal Dolahaye, van Amstenrade. 9. Henri Breidenbach, van Grubbenvorst. Latijnsche taal. 1. prijs. Lambert Mestrum, 2 ra. g. 2. prijs. Henri Breidenbach, r. g. 3. Henri Van Gasselt, r. g. 4. Karei Van der Donck, r. g. 5. Willy Gambon, van Venloo. 6. Karei Tendijck, van Venloo. 7. Henri Janssen, r. g. en Albert Toebosch, r. g. 9. Hugo Van de Loo, r. g. Nederlandsche taal. 1. prijs. Lambert Mestrum, 3 ra. g. 2. prijs. Henri Van Gasselt, 2 m. g. 3. Henri Breidenbach, 2 m. g. 4. Hubert Verrijdt, van Grubbenvorst. 5. Henri Janssen, 2 m. g. 6. Hugo Van de Loo, 2 m. g. Fransche taal. 1. prijs. Lambert Mestrum, 4 m. g. 2. prijs. Henri Breidenbach, 3 m. g. 3. Pascal Dolahaye, r. g. 4. Karei Van der Donck 2 m. g. 5. Albert Toebosch, 2 m. g. 6. Henri Vau Gasselt, 3 m. g. Hoogduitsche taal. 1. prijs. Henri Breidenbach, 4 ra. g. en Lambert Mestrum, 5 m. g. 3. Henri Janssen, 3 m. g. 4. Oscar Schust, van Venloo, en Henri Van Gasselt, 4 m. g. 6. Pascal Delahaye, 2 m. g. en Karei Van der Donck, 3 m. g. Rekenkunde. 1. prijs. Henri Van Gasselt, 5 m. g. 2. prijs. Henri Breidenbach, 5 m. g. en Lambert Mestrum, 6 m. g. 4. Hugo Van de Loo, 3 m. g. 5. Albert Toebosch, 3 m. g. en Karei Van der Donck, 4 m. g. Vaderlandsche Geschiedenis. 1. prijs. Henri Van Gasselt, 6 m. g. 2. prijs. Lambert Mestrum, 7 m. g. 3. Karei Tendijck, r. g. 4. Henri Janssen, 4 m. g. 5. Karei Van der Donck, 5 m. g. 6. Gregorius Vaessen, r. g. Aardrijkskunde. 1. prijs. Lambert Mestrum, 8 m. g. 2. prijs. Karei Van der Donck, 6 m. g. 3. Pascal Delahaye, 3 m. g. 4. Henri Van Gasselt, 7 ra. g. 5. Henri Breidenbach, 6 m. g. 6. Karei Tendijck, 2 m. g. Schoonschrijven. 1. prijs. Henri Janssen, 5 m. g. 2. prijs. Jozef Ifendrickx, van Venloo. 3. Hugo Van de Loo, 4 m. g. Declamatie. Prijs. Pascal Delahaye, 4 m. g. Prijzen voor eervolle varmeldingen. Henri Janssen, Hugo Van de Loo, Karei Van der Donck. VOORBEREIDENDE CURSUS. Godsdienstleer en Bijbelsche Geschiedenis. 1. prijs. Gerard JLinders, r. g. 2. prijs, lierman Coppes, van Venloo. 3. Pierre Toebosch, van Venloo. 4. Louis Kuyper, van Venloo. 5. Henri Boetzkes, van Venloo. 6. Alphonse Bloemen, van Venloo en Louis Hovens, van Venloo. Fransche taal. I. prijs. Louis Hovens, r. g. 2. prijs. Horman Coppes, r. g. en Gerard Linders, 2 ra. g. 4. Alphonse Bloemen, r. g. 5. Pierre Toebosch, r. g. 6. Pierre Jornick, van Venloo. Nederlandsche taal. 1. prjjs. Gerard Linders, 3 m. g. 2. prijs. Oscar Van de Loo, van Venloo. 3. Louis Hovens, 2 m. g. Rekenkunde. 1. prijs. Herman Coppes, 2 m. g. en Gerard Linders, 4 m. g. 3. Henri Boetzkes, r. g. en Louis Hovens, 3 m. g. Vaderlandsche Geschiedenis en Aardrijkskunde. 1. prijs. Herman Coppes, 3 m. g. 2 prijs, Gerard Linders, 5 m. g. 3. Pierre Toebosch, 2 m. g. Schoonschrijven. 1. prijs. Jan Brouwers, van Venloo. 2. Gerard Trienekens, van Baarloo. 3. Louis Hovens, 4 m. g. Declamatie. Prijs. Louis Hovens, 5 m. g. Nota. liet nieuwe studiejaar begint op Maan dag den 30 September. De leerlingen zijn streng verplicht om 7'/s uur de Mis van den H. Geest bij te wonen. --- INGEZONDEN. Mijnheer de Redacteur. Halve couranten worden volgedrukt over wat men noemt »de Villaparkkwestie". Een rechtsvoorstander schrijft in het Venlooscli Weekblad een lang artikel, waaruit men na lezing geen steek wijzer wordt. Liefelijkheden vau allerhande soort werpen onbekenden elkander naar het hoofd. De heer Keulier geeft zijn meening van destijds ten beste. Op het stadhuis schrijft men vellen vol om aan Gedeputeerde Staten het verlangde advies te geven, juist alsof Ged. Staten de lijdensgeschiedenis van het Villapark niet kennen en niet weten, dat het veranderen van het fort De Giukel in een park een finaneieele ramp is voor de stadskas en dat men oui f. 51000 te krijgen ruim f. 30000 uitgaf, jaarlijks f. 800 pacht verliest en ± f. 1800 voor jaarlijksch onderhoud moet uitgeven. Ik twijfel er aau of Ged. Staten dit ook eene gunstige finaneieele operatie zullen noemen. Maar enfin, gedane zaken nemen geen keer. Verlies en nog eens verlies staat voor de deur. Wat ons echter het meest verwondert in al dat geschrijf is, dat niemand de vraag beantwoordt «welke schade kan de stadskas hebben bij het genomen ontheffingsbesluit". Dat is toch wel de voornaamste kwestie. Het voordeel kan voor de gemeente groot zijn, omdat er meer kans tot bebouwing door ontstaat. Voor de Puteanusparkvereenigiug zijn de voordeelen gering. Gesteld de verdeeling i van het park onder de aandeelhouders komt tot stand en ieder krijgt een stuk in evenredigheid van zijn aandeel, wat heeft die aandeelhouder dan meer als thans ? Dezelfde verdeeling kan de vereeniging ook doen zonder dat de Gemeenteraad besloot tot geheele ontheffing van de verplichting om te bonwen. Als de vereeniging aan hare finaneieele verplichtingen tegenover de gemeente voldaan heeft, kan zjj zich ontbinden en wie van de 40 of 50 eigenaars zal de gemeente dan aanspreken om te bouwen voor het geval er een Gemeenteraad kwam, die de tijdelijke ontheffing introk ? Immers niemand. Mijns inziens heeft de vereeniging iets onnoodigs gevraagd, want zal er ooit een Gemeenteraad komen, die, ziende dat een villapark voor Venloo nonsens is, eigenaars van daar liggende perceelen grond dwingt om te bouwen. Als er behoefte ontstaat aan villa's dan zal het particulier initiatief daar wel zonder dwang van een Gemeenteraad in voorzien. Voor de wettigheid en zekerheid alleen acht ik het Gemeenteraadsbesluit tot geheele ontheffing echter goed. Met het veranderen der verkoopsvoorwaarden is iets onbegrijpelijks geschied. Daags voor de laatste veiling werden gewijzigde, gedrukte verkoopsvoorwaarden door het Dagelijksch Bestuur aan den Raad verstrekt eu verder verspreid, waarin bij art. I stond „koopers in massa zijn onbeperkt in de indeeling vau het door hen gekochte terrein en het aantal der door hen te bouwen villa's. In de geschreven notarieele acte, die de Puteauusparkvereeniging als kooper aanwees, waren echter de woorden „en het aantal der door hen te bouwen villa's " uitgelaten. Die de groote beteekenis van die woorden begrijpt, zal' het duidelijk vindon, dat de Puteanusparkvereeniging aan » misleiding" deukt, vooral bij den bestaanden twijfol of die woorden voor don anderen kooper wel woggelaten zouden zijn. Venloo, 22 Aug, '95. Z. --- CORRESPONDENTIE. J. vraagt of het verkeerd plaatsen der naambordjes van eenige straten nog niet door den met de uitvoering belasten ambtenaar is erkend. Of is het koppigheid eu wil hij het niet begrijpen? --- GEMENGDE BERICHTEN. Twee Weddingschappen. Mr. Brooker, in zijn naaste omgeving onder den karakteristieken bijnaam „de Hoenderkoning" bekend, omdat hij de grootste hoenderfokkerij in Pennsylvauië bezat, kwam niot dikwijls in New-York, maar als hot gobonrde, liot hij ook een paar dollars springen. Dit verzekerde mr. Brooker even herhaaldelijk als onbescheiden aan iedereen, die met hem in aanraking kwam, »maar", luidde dan altijd het slot: »ik wil ook iets voor mijn geld hebben; wat bet mij kost, komt er dan minder op aan." Met die leus dompelde hij zich van tijd tot tijd in den New-Yorkschen maalstroom van vermaken. Daarbij was Mr. Brooker een joviale oude heer. Wie hem daar zoo iu de weelderige conversatiezaal van het Windsorhotel kon hebben zien zitteu, behaagljjk uitgestrekt en in een levendig gesprek met een hoogst gedistingeerd jongtnen3ch gewikkeld, zou een breeden glimlach om zijn niet minder breede en glad geschoren lippen hebbea zien zweven, die zich daar anders zelden vertoonde, tenzij mr. Brooker een tien pond zwaren kapoen iu de hand woog. Maar zoo'n heel groot wonder was het daarom nog niet. De gedistingeerdo man, met wien mr. Brooker den dag te voren kennis had aangeknoopt, was een bijzonder innemend en gezellig mensch, terwijl tusscben ziju geestige opmerkingen en vermakelijke verhalen nu en dan, heel toevallig, terloops enkele woorden doorvloeiden, waaruit bleek, dat hij de eeuige zoon was van eeu afschuwelijk rjjken mijn- { bezitter, dié geen spier vertrok, al moest hij zijn genotlievendeu stamhouder ook nog zoo'n hooge cbèque zenden. Hij heette Legron. Mr. Brooker vond het gezelschap van den aristocratisch uitzienden jongen man verbazend charmaut en voelde zich bovendien niet weinig gestreeld zulk een voornamen kennis te hebben. Aan geld ontbrak het zijn jongen vriend zeker niet, alleen misschien nog aan een beetje polijsting, ofschoon de diamanten dasspeld op zijn borst, iets kleiner dan een kippenei, van het zuiverste water fonkelde. »In zulk fijn gezelschap komt een mensch niet alle dagen", zeide mr. Brooker vergenoegd in zich zeiven, en deed zijn best, ook ook van zijn kant geestig uit den hoek te komen. »Ja, je bent een verduiveld nette kerel, Mr. Legron, verklaarde hij, den tegenover hem zittenden jongen man joviaal maar onzacht op de knie slaande. »fiet doet me allemachtig veel pleizier, dat we tegen elkaar zijn aangeloopen. Ik raag zulke jolige avonturen, als u al beleefd hebt, graag hooren vertellen; 't is maar jammer dat do pret zoo gauw gedaan zal wezen — maar enfiul We hebben al Maandag en daarom...." „'t Is vandaag Dinsdag," sprak de jonge man tegen. »Onzin, 't is Maandag — dat noem ik sterk, niot eens te weten wat voor dag het is 1" »U eergist u, Mr. Brooker." „Ik en me vergissen 1" riep de hoenderfokker boos. „Ik wed ...." begon Mr. Legron, maar hield zich eensklaps in en voegde er op ridderlijken toou bij.... »maar neen, dat zou geen eerlijke weddingschap zijn; ik ben veel to zeker van mijn zaak." „Nu spreek op! Waarom wedt u?" vroeg mr. Brooker, die door de voorname eigenzinnigheid van zijn tegenstander nog meer werd geprikkeld. »Tien dollarsl" zeide de andere zonder zich een oogenblik te bezinnen. »Top!" riep de hoenderfokker, driftig naar de leestafel gaande, en kwam met een courant terug, die hij mr. Legron zegevierend in de hand duwde. » Ziedaar! overtuig u nu zelf, wie vau ons beiden gelijk heeft!" »Kolossaal!" bekende de jonge man, verbluft zijn blik van het hoofd dor courant naar dat vau den hoenderfokker slaande. »Ik schijn inderdaad vier en twintig ureu te snel geleefd te hebben." Daarna tastte hij met aristocratische nonchalance in deu zak, bracht daaruit een lijvig bundeltje banknoten te voorschjju en overhandigde mr. Brooker hot bedrag der verloren weddingschap. »Ik hoop jongmensch, dat u dit tot leering zal stiekken, om voortaan minder eigenwijs te zijn," zeide deze met vaderlijke welwillendheid, terwijl hij zijn winst opstreek en eeu tevreden glimlachje poogde te verbergen, want hoewel mr. Brooker zelf geld in overvloed had, liet hij dat van andere menschen graag in ziju eigen zak glijdon. »Bah!" lachte de rijke mijneigenaarszoon: »Wedden i3 nu eenmaal mijn passie, niettegenstaande het mjj reeds heilloos veel geld heelt gekost. „Ontzeg je geen genoegen," schreef papa mij nog onlangs, toen hij merkte dat ik weer een vrij hooge weddingschap had verloren, »maar laat die slechte gewoonte toch varen. — 't Was een pari om vijftigduizend dollars." »Bagatel !" riep mr. Brooker in gloeiende bewondering uit, want het jonge mensch begon hem hoe langer hoe meer te bevallen, en hij kreeg heimelijk spijt, dat do weddingschap niet hooger was geloopen. Ja, er zijn gelukkig nog dwazen, die het lieve geld weg smijten! Mr. Legron scheen intussctieu ziju verlies geheel vergeten te hebben, want hij begon over honderd andere dingeu te praten; over vrouwen, paarden, sigaren en dergelijke meer. Hij was van top tot teen een pretmaker en wist zoo prettig van ziju tallooze galante avonturen te vertellen, dat zijn toehoorder met onverdeelde attentie luisterdo. Dergelijke pikante verhalen vielen ongemeen in mr. Brooker's smaak, Hij wilde jnist zijn fauteuil nog iets dichterbij schuiven, toen een elegante jonge dame de zaal intrad en zich met den lug naar de beido heoren gewend, aan de leestafel nederzette. „Wat fijns, hé?" fluisterde de hoenderfokker, zijn buurman een elleboogstomp gevend. »Ja, snoezig — kent u haar?" antwoorddo mr. Legron. »Neen — u?" » Helaas ook niot, maar ze bovalt me." »Ik geloof het graag, maar hier heel het toch : Afblijven, jongetjo !" »Nn, nu, dat moet nog uitgemaakt worden ... een kennismaking met de zuiversto bedoelingen..." »Mooi gezegd, maar u dient toch eerst aan de dame te worden voorgesteld." »Geheel overbodig!" »Kora! maak dat een ander wijs." „Zal ik u hot bewijs leveren ?" »Praat,jos, m'n bosto mijnbeer 1" 1 »Best! U zult dat woord terugnemen!" riep de jonge man driftig. Tegelijkertijd stond hij op en liep met veerkrachtigen tred naar de leestafel, waaraan de jonge dame zat. Daar gekomen kuchte hij even om de aandacht der in haar lectuur verdiepte dame te trekken, maakte vervolgens een lichte buiging en trachtte een gesprek aan te knoopen. Dio poging scheen echter bitter weinig kans van slagen te hebben, want de joDge dame toonde zich weinig daarmee ingenomen ; zij werd gaandeweg bepaald verontwaardigd en toen mr. Legron niettegenstaande dat alles, deze van haar kant alles behalve gewenschte ontmoeting niet verkoos af te breken, sprong zij toornig van haar zetel op en wees den indringer terug met de woorden : „Mijnheer, ik verzoek u mij niet langer met uw bijzijn lastig te vallen, of ik zal de beschermiug van het hotelpersoneel inroepen!" Dat was in elk geval duidelijk genoeg gesproken en mr. Legron zag zich genoodzaakt, met de kous op den kop at te trekken. Met gebogen hoofd nam hij den terugtocht aan en mr. Brooker, die de geheele scène nieuwsgierig had gadegeslagen, beproefde den jongen man een weinig uit zijn gedrukte stemming op te heffen, door hem te ontvangen met de fijngevoelige opmerking : „Nou, dat is een effectieve blamage, of ik heb het mis !" „Volstrekt niet!" gaf de andere op die troostrijke opmerking ten antwoord. »Wat? Wilt u nog beweren, dat ze u niet terdege op uw nommer heeft gezet ?" vroeg de hoenderfokker verbaasd, want hjj was het van zijn kippen niet gewend lang tegenstribbelen te zien, als het eenmaal moest wezen. Eu glimlachend voegde hij er bij: „Zóó ben ik ten minste nog nergens voor 't hoofd gestooten !" »En toch ...." begon de jonge man, terwijl een vuurroode blos eensklaps zijn gelaat kleurde en zijn lippen van innerlijke ontroering begonnen te trillen. „Begin nu maar niet weer te zwetsen, dat heeft afgedaan," viel mr. Brooker hem met opgeblazen wangen in de rede. »En toch zeg ik," herhaalde de andere, »behoet ik slechts te willen, en het meisje behoort mij, want — dat is het geheim, moet u weten — ik ben onweerstaanbaar voor vrouwen." »Ja, dat heb ik zooeveu gezien!" zei de hoenderfokker hoonend. »Het meisje wordt mijn vrouw," ging de andere voort, zonder zich hierdoor van de wijs te laten brengen, „zoodra het mij believen zal, morgen, van daag, binnen een uur desnoods 1" »Binnen een uur?" herhaalde mr. Brooker schamper en wees op zijn voorhoofd. »Binuen een uur!" riep mr. Legron, door zijn voortdurende tegenspraak geprikkeld en bogon zachtjes te knarsetanden. Hij scheen door een plotseliug ontwaakten hartstocht medegesleurd te worden en voegde er met bevende lippen gejaagd bij: »Wilt u wedden?" »Wedden?" sprak de hoenderfokker werktuiglijk na eu tegelijkertijd werd het hem klaar, dat de jongeman een aanval van zijn rampzalige wedzucht had gekregen. En in zijn edelaardig gemoed rijpte bliksemsnel het besluit, hem er ditmaal niet weer zoo goedkoop te laten afkomen. — „Voor zooveel u wilt!" voegde hy er daarom zonder bedenken bij. »Honderd dollars," fluisterde mr. Legron. „Vijfhonderd!" riep de hoenderfokker door geldzucht vervoerd. »Top!" zei de jonge man en een paar oogenblikken maten de twee heeren elkander met de oogen als een paar vuistvechters. Daarna werd de weddingschap geregeld. Er werd overeengekomen het bedrag van weerskanten bij den boekhouder van het hotel te deponeeren en deze met de bepalingen der weddingschap bekend te maken. In een paar minuten was dit zaakje geregeld en beiden keerden naar de conversatiezaal terag; mr. Brooker nam zijn vorige plaats in den fauteuil weder in, terwijl mr. Legron, min of meer bleek, aau de uitvoering vau zijn waagstuk begon. De jonge dame zat nog steeds in haar lectuur verdiept aan de leestafel. Toen zij haar vroegeren kwelgeest opnieuw voor zich zag verschijnen, stiet zij een gesmoorden kreet uit en wees hem toornig gebiedend terug, maar de jonge man bleef als aan den grond genageld staan. Hij loosde een diepen zucht; daarop volgde een stroom van vurige betuigingen, nu en dan afgewisseld door eeu hartstochtelijken uitroep. De jonge dame schudde evenwel onwillig het hoofd, maar kon toch niet nalaten een medelijdende blik op het bewogen gelaat van den knappen onbeschaamde te werpen, die van dit niet noemeuswaard succes zoo geschikt partij wist te trekken, dat hij in het volgende oogenblik naast de ongenaakbare schoone zat on haar zijn teedere vleierijen verder in het oor fluisterde. Verliefden hebben doorgaans veel te vertellen en welke snelle vorderingen op die wijze gemaakt wordeu, is genoegzaam bekend, maar mr. Legron moest een buitengewoon groot genie iu het omstrikken van vrouwenharten zijn, want er was nog geen half uur verloopen, sedert de jonge dame hem onverbiddelijk had teruggewezen, of hij had reeds haar haud gegrepen en in weerwil vau haar tegenstreven aan zijn brandende lippen gedrukt. Mr. Brooker begon het om verschillende redenen op zijn observatiepost benauwd te krijgen en kon zijn oogen maar niet wijd genoeg open zetten, om het razende tempo der zich ontwikkelende liefdesscène te volgen. „'t Is een schandaal, zoo'n geluk als die kerel bij de vrouwen hoeft!" bromde de hoenderfokker, wiens goede luim een merkbare afkoeling had ondergaan. „Maar eer ze aan trouwen toe zijn, dieut or nog een poosje te verloopen — of zou hij 't werkelijk klaarspelen ?" Als om mr. Brooker maar dadelijk uit zijn pijnlijke onzekerheid te verlossen, stoud mr. Legron op dat oogenblik op, bood der jonge dame galant den arm, en trad toen regelrecht met haar op den hoenderfokker toe. „Mijnheer," zeide hij, «veroorloof mij, n, als beproefd vriend, mijn toekomstige er.htgenoote voor to stellon en u togolijkorl ijd tg verzoeken, als getuige (bij ons huwelijk te willen fungeeren." »Dat is onmogelijk!" barslte inr. Brooker len hoogst# ontstemd los. »Is -Jat onmogelijk, zeg?" vroeg mr. Legron in het oor der jonge dame, die in bekoorlijke verwarring het kopje tegen zijn borst vleide. »En do vijfhonderd . .." wilde de hoenderfokker verder vragen, maar de jonge man legde hem met een verpletterenden blik hot zwijgen op. »Wat zegt mijnhoer?" vroeg de gelukkige bruid nieuwsgierig. »Onze vrieud spreekt van het jobelkoor dat vijfhonderd engelen zullen aanheffen, omdat onze harten elkander hebben gevonden," onderrichtte mr. Legron haar en drnkte den eersten kus op haar kersroode lippen. Een paar uren later zat de hoenderfokker weer in de weelderig gestoffeerde conversatiezaal van het Windsor-hotel. Ditmaal alleen. Het jonge echtpaar en zijn vijfhonderd dollars waren op de huwelijksreis. Mr. Brooker was bizonder slecht geluimd. Terwijl hij neerslachtig vóór zich zat te staren, trad er een kennis van hem binnen en vroeg, hoe hij 't maakte. De hoenderfokker had weinig lust om oen praatje te maken, „'k Heb 't warm," was alles wat hi] op gemelijkeu toon antwoordde. Maar eensklaps voelde hij behoefte, om zijn gemoed voor een medegevoelend menschenhart uit te storten, een ander zijn duur gekochte ondervinding toe te vertrouwen en begon te biechten. Maar de ander had het verhaal nauwelijks ten einde gehoord, of hij barstte in een schaterend lachen uit en riep: »Jij ook al! Dat is do zoven-en-twintigste maal, dat hij dat kunstje heeft vertoond !" »Dus een zeven-en-twintigvoudige bigamist ! schreeuwde de hoenderfokker, belust op wraak. „Weineen, mijn naïve buitenvriend! Hij trouwt aldoor weer zijn eigen vrouw. Gaat je nu een licht op?" »En zijn mijnen, waar hjj zoo over schetterde ?" »Heel eenvoudig! In dit geval bent u de mijn geweest. Vat u, mr. Brooker ?" De hoenderfokker vroeg niet verder, maar balde zijn vuist en reisde met verbeten woede naar zijn pluimgedierte terug. Dezen keer had hij toch wat voor zijn geld gehad. ---