Landbouw, Veeteelt enz. Het ingeven van medicamenten. De landbouwer-veehouder, de stalhouder, de paarden- en hondenliefhebber, de varkensfokker, kortom ieder vee- of dierenbezitter komt wel eens voor het feit te staan zijn dieren geneesmiddelen te moeten ingeven. Nu gaat dit bij sommige dieren gemakkelijk, bij andere moeilijk, ja, bij enkele, zooals varken en hond, is het soms een heele toer. Laten we eens even nagaan ..hoe" al medicamenten, ingegeven worden, en dan eens zien welke methoden door den eigenaar (leek) zelf moeten worden toegepast. 1. Het toedienen van geneesmiddelen langs den mond, respectievelijk slokdarm. Dit is de meestbekende en werkelijk de meest gebruikelijke. Deze methode heeft dit tegen, dat de medicamenten niet dadelijk in het bloed woiden opgenomen en niet altijd geschikt zijn voor de opname, tengevolge der maagzuur-speekselsappen enz. Bovendien is verslikken bij paard en varken steeds een groot bezwaar. Bij het rund neemt men een flesch, bij voorkeur een looden of blikken met langen, niet te wijden bals, brengt deze zijdelings tusschen tong en wang en laat de vloeistof zachtjes, beetje voor beetje, afloopen. Nooit mag de kop te hoog gehouden worden, want wegens de halsrekking kunnen dan de slikspieren niet werken en loopt al de vloeistof naar beneden, zoodat een gedeelte den weg naar de luchtpijp zoekt en daar een doodelijke longontsteking veroorzaakt. Een tweede fout wordt niet zelden begaan bij het ingeven, dat men nl. de tong van het dier vasthoudt ; dit is zeer verkeerd, want de tong moet juist de slikbewegingen bewerkstelligen, nl. het transport van voren naar de zwelgkeel. Bij het paard doet men het best geen drank in te geven, maar liever een z. g. n. likking. Gemengd met honig wordt deze op de tong gesmeerd met een platten, houten of metalen spatel, desnoods met de vrije hand. Aan de tong en het gehemelte klevende, zijn de dieren wel verplicht de medicamenten op te nemen. In vroeger tijden gaf men veel z. g. brokken en schoot deze met een revolver uit hout vervaardigd en van reusachtige doorsnede achter in de mondholte. Niet zelden kwamen deze brokken geheel of bij gedeelten in het verkeerde keelgat en dan volgde een doodelijke longontsteking. Moet men een paard een drank ingeven, dan dient men het dier met een paar man vast te houden. Men legt het een lus om de bovenkaak en trekt liet touw over een overloopende balk, ruif of, zoo men beide mist, laat men dit touw hoog houden door middel van een hooivork of mestriek. Vervolgens schudt men beetje voor beetje den drank uit. Houdt het dier de vloeistof z. g. n. tusschen de kiezen, dan mag men gerust de neusgaten eens even dichtdrukken, dit noopt niet zelden tot een gedwongen slikbeweging. Vooral bij liggende paarden en runderen moet men steeds voorzichtig zijn, want de vloeistof volgt de wetten der zwaartekracht en bij zulke dieren zijn de slik krachten soms te gering, om daaraan paal en perk te stellen. Bij het varken tobt men met meer moeilijkheden. Vooreerst de behandeling van dat onbeholpen dier zelf, dan de moeielijkheid zijn mond open te krijgen. In de praktijk deed ik het in den regel op de volgende manier. Laat het dier door een paar helpers in een hoek zetten en bij de ooren den kop optrekken ; dezelfde helpers plaatsen een gewone vuurtang, waarmede de huisvrouw de strijkbout mee uit het vuur haalt, plat in den mond, brenge haar tot aan de mondhoeken en zette ze dan rechtop, zóó dat de eene tangarin tegen het gehemelte, de andere tegen de acliterkaak drukt. Zoodoende wordt de mond geopend en kan men voorzichtig medicamenten ingieten. Bij een gemakkelijk te behandelen dier kan men volstaan met de wang ter zijde te trekken en in den mondhoek de vloeistof te gieten. Men passé evenwel op twee zaken, nl. op het afbijten van den kop van glazen flesschen en op het bijten in de vingers. De hond laat zich gemakkelijk ingeven, maar heeft dit tegen dat hij ook heel gemakkelijk braakt. Daarom is het raadzaam de medicamenten steeds met slijmerige middelen toe te dienen, b. v. lijnzaadafkooksel, melk, rijstewater enz. Vruchtboomen in potten. In kleine tuinen, en vooral in stadstuintjes, waar men van een klein stukje grond zooveel mogelijk en liefst van alles wat, wil trekken, zijn deze boompjes op de rechte plaats, daar men op eenige vierkante M. verscheidene van die boompjes neer kan zetten. Bij eenigszins goede verpleging loonen zij onze moeite ruimschoots en geven ons meer genoegen dan menige bloeiende plant, daar zij met hunne vruchten niet weken, maar maanden lang pronken. Hunne cultuur is zoo eenvoudig mogelijk. Men plant 2- of 3-jarige veredelde boompjes in flinke, groote potten, met goede aarde, vermengd met compost en verganen koemest en bewaart de boompjes gedurende den winter op een vorstvrije, lichte plaats en bedekt de potten bovendien met korten mest. Wanneer men ze bij 't oppotten goed aangiet, is dit voor den geheelen winter voldoende, daar te veel water schaadt. In Maart—April brengt men de boompjes naar buiten, na ze langzamerhand aan de buitenlucht gewend te hebben. Op een zonnige, windvrije plaats graaft men de potten tot aan den rand in den grond en snoeit de boompjes doelmatig. Is men in den herfst niet in de gelegenheid, de boompjes in te potten, zoo kan dit ook in 't voorjaar geschieden ; men zorge echter dat dit vroeg genoeg gebeurt, daar men anders weinig of geen kans op goede vruchten heeft, die men bij lierfstpotting wel kan verwachten. Heeft het boompje bij de planting nog geen vruchthout, dan zal dit toch t. eerste jaar van de potting wel verschijnen, omdat de boom in den pot minder welig tiert, dan in den vollen grond. Op weinig uitzonderingen na kan men aannemen, dat een plant, die in zijn groei gestuit wordt, meer neiging tot bloeien heeft, dan een die ongestoord door kan groeien. In 't najaar als de boom zijn bladeren heeft laten vallen, vernieuwe men den grond in den pot geheel of gedeeltelijk, men zorge echter, dat men hierbij de wortels zoo min mogelijk beschadigt. Het gieten in den zomer moet met zorg en oordeel geschieden, omdat door te weinig gieten de vruchten klein blijven of afvallen en door te veel gieten wordt de boom ongezond en de vruchten zullen ook hare normale grootte en smaak niet verkrijgen. Voor 't gieten gebruikt men vijver- of nog beter regenwater. Een bemesting met verdunde gier gedurende den zomer, zal den vruchten ook zeer ten goede komen. Behalve appels en peren zijn ook perziken voor potcultuur zeer aan te bevelen. Pruimen, kersen en abrikozen zijn voor dit doel minder geschikt. Het spreekt van zelf, dat men voor dit doel soorten neemt, vroeg en milddragend. Voor appels zijn o. a. zeer geschikt de volgende soorten : Witte winter Calville, Bismarckappel, Lord Suffield, Lady Henneker, Mank's Codlin, Cellirti, Ananas Retuette, Codlin Keswick, Keizer Alexander, Harothornden,. Roode Herfstcalville e. a. Van peren de volgende : Beurré Diel, Duchesse d Angoulême, Colmar d'Aremberg, Pitmaston, Souvenir du Congres, Beurré de ïlérode, Bon Crétien Williams; terwijl van perziken de volgende aan te bevelen zijn : Amsden, vroege vau Cronenstein, Alexandre, Waterloo, Rouge de Maison Montagne. --- Vervolg Binnenland. Zondag werd van uit Venlo door de duivenclub „Luchtbode" te Loon-op-Zand, met jonge duiven, broed 1900, een prijsvlucht gehouden. De duiven werden losgelaten te 7,20. Ie prijs J. v. Haperen 11 u. 44 m. 10 sec. 2e „ J. Ypelaar 12 „ 17 „ 22 „ 3e „ P. v. d.Sanden 3 „ 42 „ 12 „ Eerepr. J. v. Haperen 1 „ 35 „ 45 „ De le luit.-kwartierm. J. C. Hamerslag, thans werkzaam bij de controle over de inwendige administratie der korpsen te 's Hage is gedetacheerd bjj de hoofdadministratie van het 4e reg. vest.-art. te Den Helder. Cordang start wis en zeker in den Bol d'Or. Hij heeft zich het gehcele jaar door van deelneming aan wedstrijden onthouden, alleen liet groote doel in het oog houdend en daarvoor ook steeds ijverig traineerend. Hoe dichter de dag van den Bol d'Or naakt -— de groote etmaalrit zal Zaterdag 15 September aanvangen — hoe meer werk Matliieu van zijn training maakt. Van uit Maastricht onderneejnt hij tochtjes van een paar honderd K M. en zijn vrienden beweren, dat hij sneller en taaier is dan ooit. Dezer dagen gaat Mathieu te Maastricht voor het uurrecord zondergangmaking.dat sedert 1897 op naam van Maurice staat met 39 K.M. 240 en dat hij op ruim 40 K.M. hoopt te brengen. Den 7en of ben September gaat Cordang naar Parijs in gezelschap van Diehle, die voor zijn gangmaking zorgt. Cordang is vol goeden moed. Hij rekent er vooral op, dat hij na het twaalfde uur van zijn superioriteit zal kunnen doen blijken. Zijn tableau de marche maakt het waarschijnlijk, dat hij in het begin nog al eens gelapt zal worden, maar wanneer maar eerst de eerste 12 uur achter den rug zijn, hoopt Mathieu te toonen wat hij kan. Verleden jaar heeft Walters den Bol d'Or gewonnen met 1020 K.M. 977. Dien afstand hoopt Cordang in elk geval te kunnen verbeteren. En hij beroept zich op zijn op de Haagsclie baan gehouden recordrit om te bewijzen, dat hij meer kan. Cordang heeft toen het wereldrecord van Walters overtroffen met 9133 M. Erkend moet worden, dat Walters, in een wedstrijd rijdend en dus telkens concurrenten moetende passeeren, zwaarder taak had dan Cordang, die de baan voor zich alleen had. Maar óók waar is, dat Cordang met zeer slecht weder had te kampen en dat de Haagsche baan niet zoo snel was als die van Parijs. Opnieuw zjjn bjj Kon. besluit van 24 Juli 1900 verschillende wijzigingen gebracht in de bepalingen betreffende het reservekader bjj de infanterie en bjj de artillerie. De duur van de verbintenis is gebracht op 7 jaren evenals bjj de militie, de verplichte diensttjjd bedraagt 8 maanden en de herhalingsoefeningen zjjn voor den reservist bezwaarlijker geworden dan voor den milicien. Omtrent het aantal vrijwilligers, dat reeds verleden jaar op 170 per infantcrieregiment is gebracht, is thans bij ministerieele- beschikking bepaald, dat bij het regiment grenadiers en jagers en bjj elk der overige regimenten infanterie 200 vrijwilligers voor het reservekader kunnen zijn, waaronder niet meer dan40 vaandrigs. Bij elk der regimenten vestingartillerie kunnen zijn 80 vrijwilligers, waaronder niet meer dan 15 vaandrigs. Ten slotte valt nog te vermelden dat het verblijf onder de wapenen van 8 maanden (hetwelk in den regel in de eerste drie jaar moet worden volbracht) door den Minister zoodanig is geregeld, dat de reservist in het eerste jaar ten minste één maand en in de eerste twee jaar ten minste drie maanden onder de wapenen moet doorbrengen. Te Nijmegen is, aan de gevolgen van bloedvergiftiging, overleden de heer Van Aernsbergen, lid van den Gemeenteraad, oud 58 jaar. Te Stratum zijn Woensdag-middag twee huizen, bewoond door Van K. en VanB., geheel afgebrand. Van de inboedels kon bijna niets gered worden. Naar men verneemt, is alles verzekerd. De Sjah van Perzië is Woensdagmiddag 4.17, met klein gevolg, per extra trein uit den Haag aan het station der Centraalspoor te Ëaarn aangekomen. In Hofrijtuigen begaf de hooge gast, geëscorteerd door '40 huzaren te paard van het garnizoen te Amersfoort, zich onmiddellijk naar het paleis te Soestdijk. Zoodra de vorst aldaar het hek binnenreed, werd op het paleis aan den Soestervleugcl de Perzische standaard geheschen. Onder aan de trap van den hoofdingang werd de Sjah door den hofmaarschalk, baron van Clilford, welkom geheeten in de provincie Utrecht; daarna op het bordes door den heer Groeneveldt, intendant van het Domein, op het paleis te Soestdijk. De Koninginnen wachtten den Sjah op het bordes, alwaar zich ook bevond Jhr. de Ranitz, intendant van het Militaire Huis der Koningin. Daarna begaf de Perzische Vorst zich langs het Gevolg van ILH. M.M. — hetwelk in de vestibule aan weerszijden geschaard stond — naar zjjne vertrekken. Om 7 uur ving het galadiner aan ter eere van den Sjah van Perzië, die vooraf door Hare Majesteiten de Koningin en de Koningin-Moeder zeer hartelijk was ontvangen. De tafels waren in twee zalen aangericht: in de hoofdzaal waren de Majesteiten met de Ministers en Persische Staatsdienaren ; in de nevenzaal de leden der hofhoudingen aan tafel gezeten. Achter den zetel van den Sjah bevond zich een zijner dignitarissen, die tot tolk dient. De Koningin stelde een heildronk in op den keizerlijken gast, die hierop antwoordde. Met hetzelfde ceremonieel als bij zijn komen, werd Z. M. tot het station uitgeleid, waarbij wederom de vertegenwoordigers der Koninginnen aanwezig waren. De ontvangst, ook van de bevolking te Baarn, scheen den Sjah met ingenomenheid te vervullen en onder het wegrijden van den trein wuifde hjj met zjjn zakdoek ter beantwoording van het gejuich. Donderdag te 3.10 nm. vertrok de Sjah naar Duitschland. In zake het gebruik van kilometerboekjes is door de Staatsspoorweg-Maatschappij het volgende bepaald: Onder de benaming van huisgezin worden begrepen allen te zamen wonende, eene huishouding uitmakende personen. Kinderen, tot het bezoek van scholen of andere opvoedingsinrichtingen, tijdelijk buiten het ouderlijke huis wonende, worden niettemin gerekend tot het huis van hunne ouders (resp. van degenen, die daarmede gelijk te stellen zijn) te behooren. Naar men verneemt, is vanwege het Departement van Koloniën eene commissie benoemd tot het instellen van een onderzoek en het verzamelen van gegevens voor het oprichten van een pensioenfonds voor weduwen en weezen van militairen, beneden den rang van officier. Den 27n Juli is de beul van Soerabaja met zijne handlangers naar Bandjermasin vertrokken om het doodvonnis te gaan voltrekken aan 9 inlanders, die door het hoog gerechtshof in laatste instantie schuldig zijn bevonden aan den moord op wijlen den controleur de Senerpont Domis en den adspirant-controleur Van Leschen. Het Soer. Ilbld. meldt dat de gouverneur van Atjeh de noodige toebereidselen maakt voor een excursie naar Samalangan, welks hoofd een vijandige houding aanneemt. Bentings worden in diens gebied opgericht, hij deelt geweren en amunitie aan de bevolking uit, in het kort alles wordt gereed gemaakt voor een strijd op leven en dood. Den 14n Juli is generaal Van Heutsz naar de Westkust van Atjeh vertrokken om daar verschillende aangelegenheden te regelen. Vermoedelijk zal dit een drietal weken vorderen. Daarna gaat het los op Samalangan. De gouverneur is volkomen bekend met hetgeen daar voorvalt, met de ligging der voornaamste bentings en de plannen van den radja, en vertrouwt nu een afdoen den slag te zullen kunnen slaan. De schoonvader van den radja, Toekoe Neq van Olehleh, is met vergunning van den gouverneur naar Samalanga geweest om den vorst tot rede te brengen, ' maar tevergeefs. Een officieel karakter droeg deze poging echter niet; ge» Van Heutsz had zelfs geweigerd gouvernements-stoomschip voor de r , te staan. Kon de zaak in der |,y worden geschikt, zooveel te beter;, kon dit niet, dan moest niet gezegd Kq, worden, dat het gouvernement de min, was geweest, welke uitlegging allicht een officieele zending had gegeven kti t worden. Het lot van Samalanga 2 (1 door de wapens worden beslist. Misdaad te Tilburg, Behalve de koster der kerk van H. Hart, waar tusschen de gewelven o t het dak het naakte lijk van het vern, dochtertje van den lieer Kessels i s vonden, is ook nog gearresteerd schilder, A. Mutsacrts genaamd, die de kerk werkzaam was, Beiden zijn vankeljjk naar Breda overgebracht; blijven ontkennen. Indrukwekkend was Dinsdag de grafenis van het slachtoffer. Voorop gingen twee der leden van personeel der fabriek des heeren Kc$. dragende een f raaien grooten witten blo krans waarvan breede linten afhin waarop met zilveren letters: „Aan lieve kleine martelaresse, Maria Kc$j het personeel der koninkl. fabriek muziekinstrumenten". Daarachter ging het personeel: rp honderd man. Dan volgden zestien het wit gekleede meisjes, twee aan ti dragende bloemkransen en met levi bloemen doorvlochten palmtakken. Onder de plechtige H. Mis, welke «j opgedragen door den pastoor, den Z Z.Gel. heer dr. Van Zinnicq Ber voerde het koor, versterkt door hi zangers uit de stad, onder leiding den heer F. Van Waesberghe de reqi mis van Perosi verdienstelijk uit. De diepbedroefde vader en grootvi familieleden en een talrijke schare uit rangen en standen volgden den w welke het stoffelijk overschot van ongelukkige Maria Kessels naar de voerde. Er was in de geheel in rouw gehulde kerk zooveel volk als missi nooit meer tegelijk in de kerk komen-., en allen waren even bewogen en ou den indruk van de plechtigheid. Verder wordt gemeld: Kwart over elf had de begrafenis plaat het kerkhof van het Ileike. Er was « menigte kransen. De deelneming was gr inzonderheid met den vader en den grootvi der vermoorde, die aanwezig waren, eve Pastoor Van Zinnicq Bergman en een k laan. Aan het graf werd niet gesproken Een bidprentje was versierd met het po( van het aanvallig meisje en bevatte het gende versje: Paatje, moetje, bitter weent gij ; om uw kind, zoo wreed ontrukt, o, als 't jonge bloempje is zij, pas ontloken afgeplukt. Maar, ik ben hier zoo gelukkig, hier bij onzen lieven Heer, en inet oogen vol van goedheid, ziet Hij op uw Mia neer. Altijd blij zijn, altijd spelen, hier met de Engelen is zoo zoet. Moeke, 't zal mij nooit vervelen, o, het is hier toch zoo goed. Daarom, Paatje, wil niet weenen, moeke, droog uw tranen af, eens ziet gij uw Mia weder, eens aan gene zij van 't graf. Daar zal 'k eeuwig met u juichen, met u danken God den Heer, mij verblijden in uw bijzijn; om te scheiden nimmermeer. Omtrent de omstandigheden, waaronder arrestaties plaats hadden, worden vastges dat de schilder ten slotte tot den commiss zeide: „Ik kan het niet langer uithoiii De koster heeft het gedaan en mij een p kleeren ter bewaring gegeven met het zoek niets te zeggen, «want anders maakt gc ongelukkig," zeide hij. De koster zoude zorgen dat ik altijd werk kreeg aan de Een pakje kleeren van 't meisje is ten b van den schilder in beslag genomen. Het lijkje werd gevonden tusschen het ge' liggende met het hoofdje naar beneden had alleen de kousjes aan ; 't was gew( met het onderlijfje. Vrijdagmiddag wer overgebracht naar het gasthuis, alleen den zwager gezien en niet aan de fa' overgegeven. De koster, Isterdael geheeten, blijft waardig kalm, steeds ontkennende ; otnn zijn vroeger leven is niets ongunstigs tot 1 verre bekend. _ br ; e f naar Sittard, dien het kind zou vnrsren, i» in de kork gevonden. Vr £ sprake van een plan om op het graf hèt zoo wreedaardig vermoorde meisje , a " monument té plaatsen, waartoe in de Tiluivsche bladen eene inschriiving geopend I Men kau zich de opgewondenheid der Til" ,, gc he bevolking voorstellen, Door een Lnote politiemacht moesten de aangehoudenen j', W oede van het volk beschermd worden. Onder de talrijke treffende en troostende vijzen van deelneming, welke de. familie uit geheel Nederland en zelfs uit het ~nite .il land ontving, was ook het volgende . r ijven, goteekend door tien miliciens van 3e regt- huzaren te Leiden: Mevrouw en Mijnheer, Mot huiverende ontzetting kregen we kennis de schrikwekkende gebeurtenis dezer 1 ,i voorgevallen, en beseffende wat het tmlerhart onder het verlies van het lieve kind, , w ij allen kenden, moet lijden, kunnen wij ïlbnrgers, Huzaren bij het 3e Regt. te Leiden, • e t nalaten U onze oprechte en iunige deel'ming te betuigen, er tevens de hoop bijlende dat God u beide in deze droevige tonden trooste en de kraeht geve, dezen zoo waren slag te doorstaan. Dc Tilburgsche Courant kan als zeker >lcj jededeelen, dat de schilder bij de con* roI xtatie zeer bewogen was en bezwoer e misdaad üiet gepleegd te hebben, ter„ijl ^ koster onbewogen bleef en het k ';j.j c Z elf naar beneden bracht, toen men h' 5in dit gelastte. ---