2e blad. VENLOOSCHE COURANT van Zaterdag 8 September 1900, no. 36. Ingezonden. Tramweg „de Linker Maasoever" en de Provinciale Staten-vergadering. Mijnheer de Redacteur. Als vervolg op mijne mededeelingen, laatst jjjk voorkomende in Uw nommer van den i n dezer, valt allereerst te vermelden, dat ten gevolge der toevoeging door Prov. Staten v,m"de lijnen (i- Haelen—St. Elisabeth—Meyel en I), Kassei—llelden, het aanvankelijk kapitaal van f. 1,380,000 „mest vermeerderd worden voor La met 270,000 » b ' • en dus worden gebracht op 75,000 Dieusvolgens moest ook de verdeeling over de verschillende betrokken gemeenten eene andere worden. Als proeve ecner nieuwe verkoeling in dezen zin en op den voet als bij de eerste aanvrage gevolgd, ontwierp ik een uitvoerigen staat, waarin naast de verkregen uilkomsten bij de eerste aanvrage, vermeld werd hoeveel thans door de gemeenten zoude moeten worden bijgedragen en zulks tweeledig, namelijk: 1. indien alleen de lijn Kessel— Helden en 2. indien bovendien ook de lijn Haelen— St. Elisabeth—Meyel aan het eerste plan werd toegevoegd. Een verkort overzicht van dezen staat laat ik hier volgen waarin beteekent: A. het oorspronkelijk plan, nl. de lijnen Venlo—Maeseyk ; Roermond—Hom, en Venlo—Meyel. B. de lijnen A plus de toegevoegde lijn Kessel—Heiden en C. de lijnen B plus de toegevoegde lijn Haelen—St. Etisabeth—Meyel. Gevraagd aan A. 3 pCt over B. voor c. Venlo Blerik Baarlo Kessel Neer Nuuhem Buggenum Haelen : Hom Beegden Heel en Panheel Grathem Hunsel Wessem Thorn Ittervoort Neeritter Roermond Maasbree Helden Meijel Heijthuizen Boggel f. 75000 f. 75000 f. 75000 „ 15000 „ 20000 „ 20000 „ 25000 „ 2500 „ 10000 , 5000 „ 10000 s 10000 „ 15000 „ 5000 „ 2500 „ 30000 „ 35000 „ 7500 „ 2500 „ 75000 „ 25000 „ 50000 „ 20000 15000 20500 21500 27000 3000 12000 5000 11000 10000 15000 5000 2500 30000 35000 7500 2500 83500 25500 53500 25000 » 15000 , 20500 , 21500 , 30000 „ 3500 y 15000 „ 10000 y 15000 , 10000 „ 15000 , 5000 , 2500 „ 32000 » 40000 , 7500 , 2500 , 90000 , 25500 „ 58500 , 36000 , 25000 » 20000 Van dezen staat werd door tnijne zorg aan elk der betrokken Burgemeesters, benevens aan 2 leden van Prov. Staten, een exemplaar uitgereikt, tijdig voor dat de eerstvolgende algemeene Burgemeesters-vergadering te Roermond zou gehouden worden. In die vergadering nu ontbraken slechts een of twee van de vele burgemeesters tot het zuidelijk gedeelte behoorende, daarentegen bijna allen van het noordelijk gedeelte: immers de hoofden der gemeenten Venlo, Helden, Kessel en Meyel waren niet aanwezig. Nog waren ter vergadering 2 leden van Prov. Staten voor Roermond, de hh. Bieberstein en Beerenbroek. In deze vergadering nu werden speciaal van de zijde van Roermond bedenkingen geopperd tegen mijne ontworpen verdeeliug, zelfs meende men te bespeuren, dat ik geheel willekeurig en zonder eenigen maatstaf was te werk gegaan. Evenals bij dergelijken arbeid meermalen het geval was — laatstelijk nog bij de tramlijn Maastricht—Gulpen—Vaals, waar hij zonder eenige op- of aanmerking van wien ook werd aangenomen, — waren ook hier enkel goede trouw en beste iveten mijn eenige leidraad geweest. Achter den sluier, Mr. de Redacteur, waarvan ik Uwen lezers in het vorig nommer een tipje heb opgelicht, schoen zich intusschen een onweer te hebben samengepakt, dat nu boven mijn hoofd tot losbarsting kwam en ■»!« alleen kon treffen, wijl mij eiken afleider ontbrak eh waarbij ik dien van Venlo het meeste heb gemist. Dat ik het had durven bestaan om Venlo op f. 75000 te laten, daarentegen Roermond tot f. 90000 op te voeren, zullen Uwe lezers wel reeds bij' zich zeiven hebben uitgemaakt, als het vuur aan de lont. En toch, Mr. de Redacteur, is voor mij dit punt zoo duidelijk en rechtvaardig - mogelijk. Immers wat is het geval: om Roermond te kunnen bereiken moet eene lijn Roermond— Hom lang + 5 KM. gebouwd worden, die wegens de vele daarin voorkomende kunstwerken minstens dnbbel zooveel per kilometer kost al» een normaal baanvak, in 't kort, voor dezen zijtak is noodig eene uitgaat' van + f. 190000. Daarentegen om Venlo te bereiken is slechts eene lengte van + '/ 2 KM. noodig, waarvan de kosten bedragen + f. 20000. Bovendien zal Venlo nog hebben mede te betalen aan het gebruik door den tramweg van de Maasbrug te Roermond, die gemeenteeigendom is, tenzij de stad Roermond dit gebruik gratis verleene, hetgeen niet waarschijnlijk is. Toen ik nu, niettegenstaande dit enorme verschil van toestanden toch bij mijne eerste aanvrage er toe besloot om Venlo even zoo hoog aan te slaan als Roennond, n.1. beide voor hetzelfde bedrag van f. 75000, toen heb ik inderdaad eenige angst gevoeld of ik wel een rechtvaardig voorstel deed. Ik heb het gewaagd, alweer ter wille van den vrede; immers de feiten worden te sprekend om langer te kunnen verbloemen, dat de oorzaken van naijver van de eene op de andere stad met den dag grooter afmetingen aannemen. Venlo behoeft gelukkig niet meê te doen aan kleingeestige opvattingen. Het heeft zich hier grootmoedig getoond. Maar daarom gaat het naar mijne overtuiging niet aan, nog meer op Venlo te willen laden en zou ik bezwaarlijk hebben kunnen voorstellen om Venlo nog extra te laten betalen voor iets wat het niet alleen niet begeert, maar waartegen het zich verzet heeft. In zekeren zin was het mij daarom dan ook hoogst aangenaam niet te zijn uitgenoodigd om mede te doen aan de opsporing van factoren, die tot geheel andere resultaten moesten leiden dan de mijne. In deze burgemeesters-vergadering werd n.1. eene commissie gekozen, die mijn arbeid zoude herzien en eventueel eene andere verdeeling voorstellen. Deze commissie bestond uit de EdAchtb. h.h. Raupp Burgemeester van Roermond; Houben idem van Venlo; Verheggen id. van Buggenum tevens lid van Prov. Staten; Janssen Burgemeester van Helden en Kessel; Houtackers id. van Heel en Panheel en de HEG. heer Mr. Beerenbroek lid van Prov. Staten als adviseerend lid. De EdAchtb. heer Houben bedankte echter voor de eer dezer benoeming om de reeds vroeger aangegeven reden ; overigens zou de gezondheidstoestand van ZEdAchtb. zich bovendien hebben verzet tegen een werkzaam aandeel in deze commissie. Aan eene persoonlijke uitnoodiging van den heer Beerenbroek, om deel uit te maken van deze commissie, heeft evenwel de toenmalige wethouder van Venlo, de heer Van Rijn, gemeend in het algemeen belang te kunnen gevolg geven. In een volgend nommer hoop ik Uwen lezers over de resultaten van den arbeid dezer commissie het noodige te kunnen mededeelen. B L . 7-9—1900. J. --- FEUILLETON. De tweede vrouw. i. ï) Ik was gehuwd. De laatste woorden waren uitgesproken — en ik was niet meer Agnes arker, maar Agnes Fleming. Ik was de 'rouw van een acht cn dertig-jarigen weduw',' a ar en stiefmoeder van drie kinderen. Niet ^e eerste keus, do eerste liefde van een jong '"vurig minnaar, zooals mijn ineisjes-droomeu '"ij die had voorgesteld, ik was slechts de w oede vrouw. Do opmerking was niet aanmoedigend, toch was het de gedachte, waarmede ik plaats "Hm in het rijtuig, dat ons naar mijne nieuwe ""Xiing zou brengen. De korte huwelijksreis volbracht en wij naderden het tehuis. ) Ü hadden een langen rit voor ons, want M dorp, waar kapt. Fleming woonde, was "eer dan 20 mijlen van het naaste spoorwegstation verwijderd, en mijn echtgenoot zijn rijtuig door laten komen, om ons l ' to halen. De weg langs welken wij reden, was lief !n liep langen tijd langs eene breede rivier; ' Un de andere zijde lagen ver uitgestrekte '"ulerijon, nu en dan afgewisseld door "'^cliage of buitenplaatsen, welke door de l> °iidzon beschenen, aan het geheele tooneel ts liefs en landelijks gaven. Mijne zwaarmoedigheid begon onder den indruk van het schoone landschap te verdwijnen en de beelden van een werkzaam, nuttig leven zweefden voor mijnen geest. Ik had al den tijd om mij in mijne mijmeringen te verdiepen, want kapt. Fleming, vermoeid van de verre reis, zat dommelend naast mij. Ofschoon ik in den aanvang veel lust tot spreken had, liet ik hem aau zijne overpeinzingen over, zooals hij dit mij deed. Nadat ik mij eenigeu tijd met de toekomst had beziggehouden, dwaalden mjjue gedachten allengs naar het verledeue. O, het verledene! Het was geen blijde, zorgelooze jeugd geweest; neen, terugziende, zag ik slechts jaren van eenzaamheid, lijc'en en verdriet. Vier jaren lang bad ik een lieven jongen broeder opgepast, zonder dat mijne zorgen konden beletten, dat hij langzaam wegkwijnde. Wij waren weezen, de laatsten van ons geslacht en alles voor elkander. Eindelijk zag ik hem op de lijkbaar, — en al mijne liefde en hoop waren langen tijd met hem begraven. Niet dat ik moedeloos werd; neen, het leven en zijne plichten lag helder voor mij en ik zag, dat er in het toekomstige veel voor mij te doen was en dat misschien een langdurig lijden mijn deel zou zijn. Ik bezocht llenri's graf — plantte er eenige bloemen op en begaf mij toen in de maatschappij om den levensstrijd te aanvaarden. Feu jaar na mijns broeders dood ontmoette ik kapt. Fleming. Ik was door llenri's ziekte zoo geheel uit do wereld geraakt, dat ik bijna geen vrienden meer had en nauwelijks geloofde, dat ik immer weer iemand kon liefhebben, maar Arthur Fleming's goedige en edele hoedanigheden, zijne kiesche oplettendheden te mijwaarts, verwarmden mijn hart tot een nieuw leven. Onbewust hing ik met mijne geheele ziel aan hem, to vuriger naarmate elke liefderijke aandoeuing lang in mij gesluimerd had. Met een innig smartgevoel hoorde ik, dat hij reeds gehuwd geweest was, want ik kon de gedachte aan eene mededingster, hetzij levend of dood, niet verdragen; toch had ik hein lief, en toen hij mij vroeg, of ik de moeder zijner moederlooze kinderen wilde wezen, nam ik zijne hand aan, zeker, dat ik eenmaal eene genegenheid, even diep en staudvastig als de mijne, winnen zou. Zijn huis was eenzaam, zijne kinderen waren niet genoeg bewaakt en hij had een vrouw noodig. Ik was hem aanbevolen, als iemand, die ziju huis in orde zoude houden on eene goede verzorgster voor zijne kinderen zjjn zoude; na eene betrekkelijk korte kennismaking deed hij mij een huwelijksvoorstel. „Eindelijk zijn wij tehuis", riep kapitein Fleming uit, terwijl hij voorover uit het portier zag. De woorden maakten een beklemden indruk op mij, en ik zag eenigszins verschrikt naar het huis dat wij naderden. De schemering begon reeds te vallen en daardoor misschien nog meer, kwam het groote gebouw, dat op eenigeu afstand van do dorpstraat stond, mij somber en vervallen voor. Groote takken van de heesters en boomen hingen over den weg naar de woning, en schenen een zwaarmoedig gezucht te doen hooren, als zij door het rijtuig op zijde werden geduwd. Maar de helderverlichte benedenvertrekkeu zagen er vroolijk en aangenaam uit en schenen mij als 't ware een „welkom te huis!" toe te wenken. Jane Fleming, de zuster vau mijn echtgenoot, was zijne huishoudster geweest, sedert den dood zijner eerste gade; zij kwam naar buiten om ons te ontvangen. Op het oogenblik dat hare koude vingers mijne hand aanraakten, gevoelde ik, dat er nooit eenige sympathie tusschen ons zou bestaan en toen ik bij het binnentreden iu de verlichte kamer haar gelaat zag, was ik daar zeker van. Zonder ren woord te spreken stoud zij naast mjj, terwijl ik mijn hoed afzette, welken zjj vau mij aannam en de kamer uitbracht; weder kwam zij, altijd zwijgend, binnen, vergezeld door de drie kindereu. Ik voel nog op dit oogenblik het beklemmende van hare tegenwoordigheid. De kinderen vlogen iu huns vaders armen en omhelsden hem met hart el jjke genegenheid en toen hij ze wedorkeerig liefkoosde, zag ik dat er eene bron van warmte iu zijn hart was, welke, kon ik die bereiken, rijk genoeg zou zijn om mij voor altijd voor koude en duisternis te beveiligen. Dit bewijs van innige genegenheid verruimde mij, eu ik trad naar hen toe om do aandacht der kinderen op mij te vestigen. Het is uwe nieuwe moeder, zeide hij. Zij is gekomen, om voor u to zorgen, als ik weer naar zee ben. Julie eu Keetje, ga naar uwe — moeder. Keetje, een blauwoogig kind vau tien jaren, kwam zonder terughoudendheid naar mij toe eu kustte mij; maar Julie, do oudste, gaf mij stijf hare hand. Zjj scheen iets van haar tante's ijskoude manieren te hebben, zij trad terug, en zag mjj strak, onverschillig aan. De kleine knaap lichtte zijn hoofd van zijns vaders schouder op en ziende, dat ik Keetje in mijne armeu sloot, waagde hij het mij te naderen. „Kom hier, Henri!" zei juffrouw Fleming bevelend. Ik hield hem in mijne armen gevangen, zoodat hij niet aau het bevel zijner jaloersche tante kon voldoen, en ik nam mij inwendig voor, hem zoo te doen zijn, als de Henri dien ik verloren had. In eeu oogenblik was het gevoel, dat ik eene vreemdelinge was, verdwenen, mijn hart was warm geworden eu met genegenheid drukte ik den krullenbol tegen mjj aan. Mijn echtgenoot zag er blijde uit, hij glimlachte en gaf zijner zuster een tevredenstellenden blik, ik meende de schaduw van een glimlach op haar gelaat te zien, maar dio even spoedig verdween, terwijl zij naar Julie zag. Toen de klok negen sloeg, stond Jane op en bracht de kinderen naar bed. Ik weuschte hun goeden nacht, toen zij de kamer uitgingen, en merkte op, dat Julie geen autwoord gaf. Den volgenden morgen begon ik eeu ronde door het huis te doen, om alles eens op te nemen. De eerste stap op de breede koude trap deed mij al onaangenaam aan, maar toen ik het gausche huis was doorgegaan, iedere kamer bad bezocht eu weder iu de huiskamer zat, was ik geheel ontmoedigd. Zulk een morsig, slordig huis had ik nooit te voren gezien. In alle kamers hingen de gordijnen neer alsof er een doode in huis was en zij waren koud en vochtig, als een onderaardsche kelder. Er was stof op de ramen, stof op de meubels, stof op den grond, overal somberheid. De huiskamer, op zichzelf een vroolijk, aangenaam vertrek, zag er uit als een graf. De meubels zoowel als de schilderijen waren met linnen overtrokken. Eene gesloten boekenkast stond in een hoek, daar tegenover stond een gesloten piano. Ik vroeg aan Keetje, die mij den ganschen morgen vergezeld had, waarom dit zoo was ? „Tante Jane houdt uiet van muziek", zeide zjj, „en zij houdt die boekenkast gesloten, omdat zij zegt, dat wij geen boeken moeten lezen, voor wij ouder zijn". „En waarom zijn al de meubels overdekt? „Do kamers komen zelden open", antwoordde het kind, „tante Jane wil ze netjes houden". „Ga nu eens naar tante Jane, en vraag om den sleutel van de boekenkast. Ik wilde de boeken eens zien". Zij ging spoedig en kwam met tante Jane terug, die mij den sleutel met een genadigen blik overgaf. „Ik hoop, mevrouw", zeide zij, „dat gij de kast weder sluiten zult, als gij de boekeu bezichtigd hebt. Ik veroorloof de kinderen niet, hun tijd met lichtzinnige lectuur te verspillen". „Wat lezen zij nu ?" vroeg ik. „Zij leeren hunne lessen", antwoordde zij kortaf. Zij verdween en ik opende de kast, waarin jk eene uitgezochte verzameling boeken vond. 1 De beste dichters, de beste geschiedschrijvers, de beste romanschrijvers cn levensbeschrijvingen. Het was eene kleine, maar reine verzameling. Het was het eerste wezenlijk aangename, dat ik in mijn nieuwe huis vond. Ik zat een paar uren in dien schat te bladeren, nu in dit, dan in dat boek, en rangschikte ze naar volgorde. Plotseling verscheen tante Jane in het vertrek en werd bleek van verontwaardiging, want daar zat Keetje op het karpet geheel in bewondering verdiept over de platen in een prachtalmanak. Tante Jane trad op haar too, rukto het hoek uit de handen van het kind, legde het op tafel en duwde haar bij den schouder uit de kamer. Ik was in liet begin stom van verbazing over deze ruwe handelwijs, toen stond ik op en wilde haar volgen, maar do vrees voor een heftig tooneel hield mij terug. „Zelfzuchtig schepsel", riep ik uit, „gij wilt die kinderen aan u gelijk maken, bedorven voor alle goedhartigheid of genoegen in het leveu. In Julie's teruggetrokkenheid en koelheid zie ik de vrucht van uw werk. Was Arthur Fleming blind, toen hij de kinderen aau uwe zorg overliet ?" Ik zag niets meer van de kinderen voor wij aan tafel gingen, cn vernam, dat zij den geheelen morgen met Jane gestudeerd hadden. Ik gaf haar te kennen, dat ik des middags bij de lessen tegenwoordig zou zijn, om te zien, welke vorderingen de kinderen gemaakt hadden. De beweging, waarmede zij deze aankondiging ontving, gaf duidelijk te kennen, dat ik eene onwelkome toehoorderesse bjj hare lessen zou zijn eu voor een oogenblik ontzonk mij de moed, terueergcslagou als ik was, door haren minachtenden blik, eu ik was half geneigd de kinderen, waarop zij zoo naijverig was, aan haar over te laten en er mij niet meer mede te bemoeien. Maar mijn beter ik zegevierde spoedig. Zij behooren van nu aan mij, dacht ik, want ik ben huns vaders vrouw. Hunne belangen moeten voortaan de mijne zijn. Ka den maaltijd vertrok Jane onmiddellijk met de kindoren uit de kamer, om zich naar het sehoolvortrek te begeven. Weinige minuten later volgde ik hen eu nam iu stilte plaats bij hot raam. Zij onderwees de kinderen in het rekeuen, en zond nu de een dan de ander onder een zwart, zoogenaamd schendbord, en sprak gedurende de geheele les op een luiden, onaangenamen toon. „Julie, indien gij zulke slechte figuren teekent, zal ik u terugzetten naar het begin van het boek. Keetje, wilt gij rechtop zitten of ik breng u naar bed; nu, hoe wilt gjj?" „ Ik kan die som niet begrijpen, tante Jane", zuchtte Keetje. „Dan moet gij net zoo lang blijven zitten totdat gij die begrijpt". „Legt gij hun niet uit wat zij niet begrijpeu ?" vroog ik. „Als dat noodig is", hernam zij ; „Keetje zou die som bost begrijpen, als zij naar mij geluisterd had". Een uur ging voorbij. Keetje hing met haar kopje al dien tijd over de lei en speelde met de griffel; er kwam geen uitlegging. llenri telde de kuoopeu van zijn kiel eu sneed met een ponuemes iu den lessenaar. Julie, wier vlugge geest ik al dadelijk had opgemerkt, leerde haar los gemakkelijk en gaf haar boek aan tante Jane over, waarna zjj hare les zeer goed opzeide. „Zeer goed, Julie", zeide Jane. „Gij moogt in den tuin gaan speleu". „Spelen zij niet te zamen ?" vroeg ik met verwondering, daar mij het denkbeeld aan die eeuzame vreugdelooze uitspanning allesbehalve aangenaam voorkwam. „Niet voordat zij hunne lessen even goed hebben geleerd", was haar antwoord. „Honri ! zoo waar ik leef, de jongen slaapt; ga in don hoek llenri, totdat gjj wakker zijt". De krullebol bloosde, ging, terwijl hij zijne oogen uitwreef, naar de hem aangewezen strafplaats. Ik gevoelde mij ontstemd bij het algehee'.e gebrek aan systeem, orde en rechtvaardigheid, welke voorzat bij dit onderwijs. lk^zag een reu/euwork voor mij, daar ik vreesde dat tante Jane ineer bedorven had, dan ik in langen tijd goed kon inaken. Ziende dat Henri schreide, ging ik naar hem too. „Ga weg", zeide hij, toen ik mijne hand op zijn hoofd legde, „gij zijt mijne moeder niet". Ik nam schijnbaar geen notitie van wat hij zeide, maar vroeg hem, waarom hij schreide. „Omdat ik moe beu", antwoordde hij, „en gij en tante Jaue wilt niet hebben, dat ik ga zitten". „Ik en tante Jane, llenri ?" „Ja", snikte hij, „tapte Jane zegt, dat gij bier zijt gekomen om hier altijd te blijf en dat gij niets van ons houdt". „Dat is niet waar, Henri", fluisterde i „Ik houd van u en wil gaarne, dat gij ® liefhebt. Wilt gij mij liefhebben, jongen Maar hij trok zijne hand uit de mijne keerde zijn gelaat van mij af. Nu kw| Jaue eu ik ging verdrietig naar mijne voi'1 zitplaats. „Ik wil geduld hebben" zeide tot mijzelve, zij hebben geleerd mij te vree® en te haten, ik kan niet eischen, dat zij B opeens liefhebben". Den volgenden morgen vertrok kapt. F} ming voor zes maanden naar zee. ^ afscheid van de kinderen was teeder en I'» teljjk, van mij was het goedig. Nadat vertrokken was, ging ik naar mijue kaïï en bracht daar den ganschen morgen, uie® schreiend, door. Wat moest er van 1 worden, indien het mij niet gelukte de la' der kinderen te winnen, indien hunne hart' tegen mjj verstaald waren? Zou hun va"' niet koeler eu koeler tegen mij worden'! donkore toekomst! II. Ik hoorde een zacht tikken op do deur Keetje trad binnen. Ook zij had gesclii'' 1 ' eu toen zij de sporen der tranen op gelaat zag, kwam zij naar mij toe en lehaar hoofdje in mijn schoot. „Iloudt gij ook veel van mij", vroeg met kinderlijke oprechtheid. Wordt verovlf Koning Victor van Italië heeft zeer - ;s v loiur van nmie ueen zeer |? lan g r ijke bezuinigingen in z(jn hofhoubevolen. De stallen zullen ingekromn ' 0l 'den tot '25 rij- en 100 koetspaarden, 1 huishouding en inrichting der paleizen Fla'leiü vere ® nv oudigd — alles om meer h k es ?hikbaar te krijgen voor liefdadoeleinden, verhooging van pensioelij^ Van ' l die nstpersoneel enz. u"jL« 0 ncavall o heeft zijne nieuwe opera tEl» vo ' too ' ( l i zij zal in November te e rd. n V °° r eerste maa i worden opgerp — lerti, Cn Inet dinsdag zijn er te Glasgow ^ ova " en van pe st met zekerheid |t p st;lte erd, waaronder een metselaar nii° 11 ' se dert lang bedlegerig was, laandagavond in het gasthuis is st met duidelijke symptomen van ' et ernstige van dit geval ligt in s audigheid, dat de metselaar te P v an ver verwijderd woonde van den °rven a ^ aar ' die aan builenpest is ge I n < Shtï de Castellane, die met een ' Van Jay Gould gehuwd is en n aardig getal millioenen heeft --- Gemeenteraadsvergadering op Dinsdag 4 September 1900, nam. G uur. Voorzitter: de heer Van Rijn, burgemeester. Afwezig de heeren L. Berger, Thywissen, dr. Janknecht, Er. Goossens en Van de Loo. De nieuwgekozen Raadsleden de heeren C. Berger en Th. Henijrikx leggen de gevorderde eeden af. De Voorzitter wenscht beide heeren geluk met hunne benoeming als leden van den Gemeenteraad en spreekt liet vertrouwen uit, dat zij zullen werkzaam zijn om den bloei van onze stad en de belangen van de burgerij te behartigen en te bevorderen en verzoekt de heeren plaat» te nemen. De notulen worden, zooals zij in druk 'zijn verschenen, goedgekeurd. De heer Boeken stelt bij de benoeming van de wethouders eene kleine verandering in de dagorde voor, nl. het eerst te benoemen den wethouder voor de vacature Peters, aftredende in 1902. Deze wethouder is dan de oudste. De Voorzitter zegt, dat tegen die wijziging van zijn kant geen bezwaar bestaat. Wordt benoemd de heer Er. Goossens met 9 stemmen, 1 stem was uitgebracht op den heer Russel. In plaats van den lieer Van Rijn, thans burgemeester, wordt tot wethouder gekozen, aftredende in 1905, de heer Ch. Russel met 9 stemmen. 1 stem verkreeg de heer Boeken. De Voorzitter vraagt den heer Russel, of hij de benoeming als Wethouder aanneemt. De heer Russel antwoordt: Mijnheer de Voorzitter, ik dank mijne geachte medeleden voor het vertronwen, dat zij mij geschonken hebben, door mij tot Wethouder te benoemen. Ik zal trachten, mij dit vertrouwen waardig te maken door stipte, nauwkeurige en onpartijdige plichtsbetrachting. Hiervoor echter, Mijne Ileeren, heb ik Uw aller steun en medewerking noodig en afgaande op de stemming van zoo even, vertrouw ik, dat U mij deze wel zult willen schenken, opdat wij allen, eendrachtig, onder Gods onmisbaren zegen, veel goeds mogen tot stand brengen tot bloei en vooruitgang van de ons allen zoo dierbare gemeente Venlo. Hierbij verklaar ik tevens mijne benoeming tot wethouder aan te nemen. De Voorzitter feliciteert den lieer Russel met het vertrouwen, hem door den Raad geschonken, spreekt den wenscli uit, dat hij nog vele jaren als wethouder moge werkzaam zijn en hij in hem een krachtigen steun zal hebben bij de vele werkzaamheden, die het Dagelijksch Bestuur wachten. Tot ambtenaar van den Burg. Stand wordt vervolgens de heer Russel benoemd met 9 stemmen. De heer Mattousch had 1 stem. Het welgelijkend portret van wijlen den Ed. Achtb. heer Burgemeester Houben, door de familie aan dc gemeente geschonken, wordt in dank aanvaard. De Voorzitter stelt voor aan mevrouw Houben een brief van dankbetuiging te zenden. Wordt goedgevonden. Kennis wordt genomen van : a. de goedkeuring van Ged. Staten op de ruiling van grond met mej. Seelen; b. niet-aanneming der benoeming als regent van de R. C. Armen dor r den heer Jan Muller; c. ontslag als lid van den Raad en als plaatsvervangend lid der Commissie voor de bedrijfsbel. door den Burgemeester. d. De Voorzitter deelt mede, dat van den heer Eyssonius de Waal is ingekomen een schrijven als aanvulling op de ingediende tramplannen Venlo—Nijmegen. Hij stelt voor dit te verwijzen naar de Comm. van openb. werken, die nog niet vergaderd heeft om de vorige stukken te behandelen en dan tegelijkertijd kennis kan nemen van dit nieuw schrijven. De Voorzitter zegt, dat reeds voor drie weken een verzoekschrift is ingekomen van den heer Th. van Boekholt en anderen tot verbetering van de Roodestraat. Spreker heeft den opzichter onmiddellijk van dat adres in kennis gesteld, die een onderzoek heeft ingesteld en door het leggen van eene eenvoudige goot voorloopig verbetering in den wateralloop heeft gebracht. Eene radicale verbetering kan later volgen. Wat het adres van den heer J. Joosten en andere bewoners der Heutzstraat betreft, vragende eveneens verbetering van den waterafvoer in die straat, heeft de opzichter ook een onderzoek ingesteld, doch nog geen voldoende gegevens verkregen. Spreker stelt voor beide adressen naar de Comm. van openb. werken te verzenden. Wordt aangenomen. De Voorzitter zegt, dat Ged. Staten hebben geschreven, dat de borgtocht van den gemeenteontvanger niet meer voldoet aan het hooge budget dor gemeente. De ontvanger heeft reeds een akte laten passeeren, waardoor zijn borgtocht gebracht is op f. 12000, zoodat, gesteld dat het budget nog voortdurend zal stijgen, de borgtocht voor eenige jaren voldoende is. De af- en overschrijving van een paar posten op de gemeente-begrooting van 1899, ten bedrage van f. 139G9,61 wordt goedgekeurd. De heer dr. Janknecht komt ter vergadering. De rekening van de Kamer van Koophandel, sluitende met een batig saldo van f. 110,71, wordt met algemeene stemmen goedgekeurd, nadat op verzoek van den heer Mattousch de verschillende posten door den Voorzitter woiden gelezen. Eervol ontslag wordt op verzoek verleend aan den kantonnier Hauser. Eene oproeping van sollicitanten voor die betrekking, waaraan eene bezoldiging van f. 350 is verbonden, zal eerstdaags geschieden. Bij de verificatie van de gemeentekas op 21 Aug. 11., werd f. 1849,80, overeenstemmende met de boeken, in kas bevonden. Vervolgens wordt overgegaan tot verschillende benoemingen en worden benoemd : Tot regent van het R. K. Armbestuur de heer Jos. Bloemen-Mosmans. Tot plaatsverv. lid der Commissie voor de bedrijfsbelasting de heer Ch. Russel. Tot lid der Gezondheidscommissie de lieer L. Janknecht. Van de Commissie van Openbare Werken de heeren : Boeken, Van Liebergen, Van de Loo en Hendrikx. Van Financiën, de heeren: Boeken, Aug. Goossens, Mattousch en Muysers. Gas- en Telephooncommissie de heeren : Tliijwissen, Mattousch, C. Berger en Van de Loo. Commissie tot het ontwerpen van plaatselijke verordeningen de heeren: L. Berger, Gambon, Van de Loo en C. Berger. Commissie onderzoek gemeenterekening 1899 de heeren : Boeken, Gambon en Van Liebergen. Onderzoek der rekening en begrooting der R. K. B. Godshuizen de heeren : Janknecht, Van Liebergen en Mattousch. Onderzoek der rekening en begrooting der R. K. Armen de heeren : Aug. Goossens, Gambon en Van de Loo. Onderzoek rekening en begrooting van de stichting ITeutz, de heeren : Boeken, Muysers en C. Berger. De Voorzitter deelt mede, dat de gemeentekas op het oogenblik zoo goed als ledig is, tengevolge der groote uitgaven voor de uitbreiding der gasleiding enz. en vraagt of de Raad het Bestuur wil machtigen om als voorloopig kasgeld f 5000 op te nemen. De leening voor dit doel af 20000 heeft dan zoo'n haast niet en kan op voordeeliger wijze worden aangegaan. Wordt toegestaan. De openbare vergadering wordt gesloten om het suppletoir kohier en reclames hoofdei, omslag te behandelen. --- GEMENGDE BERICHTEN. Een Chineesche vertelling. In het Noorden van Tonkin spreidt dc provincio Kouang-Si met de gouden rijstvelden tot aan de centraio vorstendommen van het midden-Keizerrijk hare steden uit, waarvan eenige nog haar half Tartaarsch karakter bewaard hebben. In dit gewest heeft de reine geloofsleer van Lao Tsen nog niet het levendig geloof uitgedoofd aan de Poussahs, eeno soort van populairo geesten in China. Tengevolge van het fanatisme der Bonzen ofChincescbe priesters in die streek, brengt het Chineesche bijgeloof de gemoederen daar veel meer in beweging dan in de dichter bij Peï Tsin (Peking) gelegen Staten ; — het verschilt van het Mantsjoeiische geloof voornamelijk daarin, dat het dc onmiddellijke inwerking der „goden" op de zaken van het land aanneemt. Een der laatste Onderkoningen van dit onmetelijke keizerlijk gewest was de gouverneur Tchë-Tang, die in de herinnering is blijven leven als een scherpzinnig, maar tevens wreed en gierig despoot. Ziehier aan welk een vernuftig geheim deze Vorst, ontsnappend aan de wraakzucht van duizenden, het te danken had, dat hjj onbezorgd zijn leven kon eindigen te midden van den baat des volks. Eens — misschien eenige tiental jaren vóór zijn dood — op een gloeiend middaguur, terwijl een regen van vlammen zich scheen uit to gieten over de ontelbare, drie verdiepingen hooge kiosken, die de hoofdstad NanTchang vormden, zat Tchë-Tang in de koelste zaal van zij u paleis op een hoogen zetel van zwart hou', ingelegd met paarlemoeren bloemen en gouden ranken. Hij leunde met de kin in de hand en had den schepter op zijne knie6n. Achter hem verrees het kolossale beeld van Fö, den ondoorgrondelijkeu god, dat zijnen troon beheerschte. Op de treden waakte zijne lijfwacht, met lans, boog en de lauge bijl in de vuist. Aan zijne rechterhand stond zijn lievelingsbeul, hem met een waaier koelte toewuivend. De blikken van Tchë-Tang dwaalden over do groepjes Mandarijnen, Prinson van zijne familie, en over de officieren van zijn hof. Allen ondoorgrondelijke gezichten. Nu en dau werd er onder de groepje zacht, gefluisterd en dan luisterde dc Vorst want rouwig, wetende hoezeer hij gehaat was. Niets verdachts vernemende, droomde hij weer voort, zwijgend, niet norsch gelaat. Daar werd een gordijn op zij geschoven en een officier trad binnen, op den voet gevolgd door een jongen man, met groote, heldere oogen cn een schoon gebat. De jongeling droeg een zijden gewaad, vastgehouden door eene met zilvor geborduurde ceintuur. Voor Tchë-Tang gekomen, knielde hij ntêr. Op een wenk van den Vorst sprak de officier : „Zoon van deu Hemel, deze jonge man heeft verklaard, dat hij een eenvoudig iuwouer van deze stad is en Tsë i-la heet. Evenwel biedt hij aan te bewijzen, dat hij met eene zending tot u komt van de onsterfelijke Puussahs. De marteldood wachte hem, iudien hij leugen spreekt." „Spreek," zeide Tchë-Tang. Tsë-i-la richtte zich weder op. „Ilccr," zeide hij met eene k.ilmo stem, „ik weet wat mij wacht, indien ik mijn woord niet houd. Dezen nacht ziju in een verschrikkrlijkeu droom de Poussahs mij verschenen cn hebben mij een geheim geschonken, dat een mcnscheljjk verstand verblindt. Zoo gij u verwaardigt te luisteren, zult gij spoedig ondervinden, dat hot niet van menscbelijken oorsprong is, want het vernemen er van alleen zal een nieuw gevoel bij u wakker roepen. Het schenkt u do geheimzinnige gave met gesloten oogen tusschen oogappel en ooglid lo lozen — do namen, in bloed geschreven, van allen, die tegen uw leven of uw troon samenspannen, op het oogenblik zelf, waarop de gedachte in hun geest geboren wordt. Gij zult dus beveiligd zijn, voor altijd voor eiken noodlottigen aanslag en oud kunnen worden in ongestoord gezag. Ik, Tsë-i-la, zweer hier bij Fó, onder wiens schaduw ik sta, dat ik de waarheid spreek." Bij deze verbijsterende medodeeling ging er eene rilling door de aanwezigen en heerschte er de diepste stilte. Een onbestemde angst vertoonde zich op die gewoonlijk zoo strakke gezichten. Allen keken uitvorschend naar dien jongen onbekende, die daar zoo kalm zich bekend maakte als de bezitter en boodschapper van een goddelijk mysterie. Verscheidenen trachtten tevergeefs te glimlachen, doch huns ondanks verbleekten zij en durfden elkander niet aankijken. Tchë Tang bemerkte die veelzeggende ontsteltenis. Eindelijk zeide een der Prinsen, ongetwjjf.ïld om zijne ongerustheid te verbergen : „Dat zijn praatjes vau een krankzinnige, die te veel opium gebruikt heel'." En de Mandarijnen voegden er tot eigen verlichting bij : „De Poussahs spreken alleen tot de oude Bonzen iti de woestijnen." En een der Ministers verklaarde : „Wij behooren allereerst te onderzoeken, of dat gewaande geheim waardig is's Vorsten hooge wijsheid voorgelegd te worden." Waarop de officieren riepen: „En hij zelf... hij kan zelf wel een verrader zijn, wiens dolk slechts wacht op het oogenblik, dat de aandacht afgeleid is, om het hart van onzen Heer te doorsteken. Dat men hem arresteere I" Tchë-Tang strek'e zijn schepter, waarin de gewijde letters schitterden, over Tsë-i-la uit en zeide bedaard : „Ga voort." T-ë i-la hernam toen, zich met een kleiueu waaier zachtjes koelte toewuivend : • Zoo eenige marteling Tsë-i-la kan bewegen zijn groot geheim te verraden aan iemand anders dan den Vorst, de Poussahs zouden hem niet tot hunnen boodschapper gekozen hebben. „O, Prinsen, neen, ik hob geen opium gebruikt, ik ben niet krankzinnig, ik draag geen wapenen. Luister verder. Zoo ik den marteldood trotsre--, is het omdat het geheim, wanneer de waarheid daarvan gebleken zal zijn, eene aan zijne belangrijkheid geëvenredigde belooning waard is. Gij alleen, o Vorst zult met uwe rechtvaardigheid oordeelen, of het den prijs verdient, dien ik er u voor vraag. Zoo gij eensklaps, bij den eorsten klank der woorden, die het openbaren, in u, onder uwe gesloten oogen, zijne wonderdadige kracht gevoelt, zult ge mij, dien de goden nu geadeld hebben, uwe schoone dochter Li ti Së geven, benevens de vorstelijko waardigheid dor Mandarijnenen vijftigduizend gouden liangs. Bij het uitspreken der woordeu „gouden liangs" steeg een lichte blos Tsö-i-la naar de wangen, dien hij trachtte te verbergen achter zijn waaier. Die buitensporige eisch riep een glimlach Ie voorschijn om de lippen der hoveliugen en wekte don tooru in het hart van den trotschen en gierigen Vorst. Een wreede gliml ich kwam er ook om zijn mond, terwijl hjj den jongen man gadesloeg, dio vervolgde : „Ik wacht van u, Heer, den koninklijken eed, bjj Fó, den oudoorgrondelijken god, din beleedigingen wreekt, dat gij mij, al naar het geheim waarheid of onwaarheid zal blijken te zijn, deze belooning toestaat of den dood geeft, dien het u behaagt." Tchë-Tang stond op. „Dat is gezworen," zeide hij. „Volg mg." Eenige oogenblikkeu daarna stoud Tsë-i la in een onderaardsch gewelf, verlicht door eene lamp vlak boven zijn schoon hoofd, vastgebonden aan een paal, en staarde zwijgend naar Tchë-Tang, wieus hooge gestalte op drie pas yf,stands uit de schaduw te voorschijn kwam. De Vorst leunde tegen de ijzeren deur van den kelder en had de rechterhand op deu kop van een metalen draak gelegd, die in den muur was aaugebracht en welks ééne oog Tsë-i-la scheen aau te grijnzen. Het groene gewaad van Tchë-Tang had een zonderlingen weerschijn, zijn halsband van edelsteenen fonkelde, zijn hoofd alleen, boveu de lamp uitstekende, bevond zich iu de duisternis. liet verwulf was zóó zwaar, dat niomand hen kon hooren. „Ik luister," zei Tchë-Tang. „Sire", zeide Tsë-i-la, „ik bea een leerling van den vermaarden dichter Li-taï-pé. De goden, die u macht gegeven hebben, hebben mij vernnft, geschonken - - zij hebben cr armoede bijgevoegd om mjjnen geest hooger vlucht te geven. Ik dankte hen dus dagelijks voor zooveel gunsten en liefde vreedzaam, zonder wenschen, — tot ik op een avond op het terras boven uw paleis in het zilverlicht der maan uwe dochter Li-tien-Së zag, bewierookt door de veelkleurige bloemen aan hare voeten, wuivende op den nachtwind. Sedert dien avond heeft mijne pen geen woord meer kunnen ueersehrijvcu en ik gevoel, dat ook zij vervuld is van dien lichtglans, waai van zij mij doordrongen heeft!. .. Het verlangen naar haar moede — den vreeselijken dood desnoods verkiezende boven de marteling zonder haar te leven, heb ik mij door een heldhaftig waagstuk willen opheffen, o Koning, tot haar, uwe dochter!" Tchc Tang drukte door eene onwillekenrigo beweging van ongeduld uiet een vinger op het oog van den draak. Do beido vleugels van eene deur openden zich zonder geluid voor Ttë-i-la en lieten hem het inwendige van eene geheime gevangenis zien. Drie mannen, in lederen pakken, stonden naast een groot vuur, waarin ijzere stangen lagen te gloeien. Yan het verwulfsel hing een sterk zijden koord naar beneden, onderaan uithaugeud in fijne tressen, en daarouder glinsterde eene kleine, ronde, stalen kooi, met eene eveneens ronde opening. Wat Tsë-i-la daar zag, was het toestel van den marteldood. Na het toebrengen van gruwzame brandwonden, werd het slachtoffer bij het handgewricht opgehangeu aan het koord ec de duim van de audere hand achterlangs vastgebonden aan den grooten teeu van den tegeuovergestelden voet. Dan wierp men de kooi ovor zijn hoofd, die, rustende op do schouders, daarna gesloten werd, nadat men er twee groote, uitgehongerde ratten ingelaten had. De beul bracht dc kooi in eene schommelende beweging cn vertrok, den veroordeelde in de duisternis achterlatende, om eerst over twee dagen terug te komen. Bij dit gezicht dat den moedigste deed huiveren van afschuw, zeide Tsë-i-la kalm : „Gij vergrot, dat nidinand buiten u mij hooreu mag." De deuren sloten zieh weer. „Uw geheim!" eischle Tchë-Tang op somberen toou. „Mijn geheim, tiran ! — Het is, dat mijn dood den uwe tengevolge zou hebben, nog dezen avond !" zeide Tsë-i-la uiet fonkelende oogen. „Mijn dood? Maar begrijpt ge dan niet, dat zij, die daarboven bevend uw terugkeer afwachten, dien hopen ? ... Zou het niet de bekentenis wezen van de ijdelheid mijner 1 eloften ? ... Hoe heerlijk voor hen, in hnnne moorddadige harten zachtjes to lachen om de bedrogen lichtgeloovigheid ! Het zou het sein zijn voor uwen ondergang. Zeker van hunne veiligheid, woedend door hun angst, zouden zij nog aarzelen, deukt gij, hun haat op u te koelen ? Roep uwe beulen — ik zal gebroken worden. — Maar ik zie het al: gij gevoelt het reeds, dit, zoo gij mij aan die manneu overlevert, uwe uren ook geteld zijn, dat uwe kinderen, geworgd volgens hetgebrnik, u zullen volgen — en dat Li-tien-Së, uwe dochter, die kostelijke bloem, de prooi zal worden van uwe moordenaars. „Wees wijzer !. .. Veronderstel, dat gij zoo straks met mij terugkeert in uwe troonzaal, het hoofd gefronst onder den indruk van het mysterie, omringd door uwe lijfwaehts, de hand op mijn schouder — dat gij, na mij zelf te hebben bekleed met het vorstelijk gewaad, de zachte Li-tien-Së — nwe dochter, mjjne ziel! — roept; dat gij, na ons te hebben verloofd, aan uwe schatbewaarders buveelt mij de vijftig duizend gouden liangs uit te betalen, — ik zweer n, dat bij dien auublik al do hovelingen, wier dolken in de schaduw reeds half uitgetrokken zijn tegen u, in wilden angst zich aan uwe voeten zullen werpen eu dat in de toekomst niemand ook maar eene enkele vijandige gedachte jegens u in zijn hoofd zal durven koesteren. Wees wijs! Men weet-, dat gij schrander zijt eu helderziende in staatszaken, het is dus niet denkbaar, dat een ijdele hersenschim iu eenige weinige oogenblikken de bekommerde uitdrukking van uw gelaat zou veranderen in eene van rusten zegevierende meerderheid. Hoe ? Men weet, dat gjj wreed zjjt en gij laat mij leven ? „Men kent u als valscb en gij houdt uw eed jegens mij — als gierig en gij geeft mij zooveel goud — als trotsch in uw vaderliefde en gij geeft uwe dochter aan mij, een oubekende? Geen twijfel is er meer mogelijk... Eu waarin anders denkt gij, dat de waarde van een geheim, door de goden ons ingeblazen, bestaat dan alleen in de vaste overtuiging der menschen, dat men het bezit ? ... Die te vestigen, daar komt het slechts op aan, en dat heb ik gedaan. Het overige hangt van u af. Ik heb woord gehouden ! Ga, ik heb die gouden liangs eu de waardigheid, dio ik veracht, alleen genoemd oin naar de kostbaarheid van den prijs het verschrikkelijke belang van mijn denkbeeldig geheim te doen afmeten. „Koning Tchë-Tang, ik, Ttë-i-la, die op uw bevel vastgebonden aan dezen paal, in 't aangezicht van den dood hulde breng aan mijn verhoven leermeester, Li-taï-pé, ik zeg u, dat het wijsheid is, die ik u voorhoud. Laten wij terugkeereu met opgeheven hoofd ! Schenk genade uit een hait, vervuld van het heilige mysteiie! Maar dreig tevens, dat gij iu de toekomst zonder genade zult zijn. Leg feesten aan voor het volk, ter eero van Fó (die mij deze goddelijke list ingaf). Ik zal morgen verdwijnen. Ik ga met de uitverkorene van mijn hart ergens in eene verre, gelukkige streek leven van mijne gouden liangs. Wat. den di imauten knoop der Mandarijnen aangaat-, dien ik straks van uwe mildheid ontvangeu zal mot een schijn van trots, ik deuk uiet, dat ik hem ooit dragen zal. Mjjne eerzucht richt zich opietsauders : koning te zijn in het Rijk der Gedachten is mij meer waard dan do prinselijke waardigheid in het uwe. Gij hebt ondervonden, dat de goden mij moed en geest, geschonken hebben — zou ik dan niet betar dan een uwer gröoten den glans van geluk weten te brengon in de oogen eener jongo vrouw? Vraag het Li-tien-Së eens, den droom van mijne ziel! Wat u betreft, gedekt door het beschermend bijgeloof, zult gij rejreer^n, en zoo gij uwe ziel voor het recht opent, zult gjj de vrees in liefde verandeien om uw sterkeu troon. Dat is het geheim der Koningen, die waard zijn te leven! Ik heb er u geen ander te geven. Weeg, kies en spreek ! Ik heb gezegd." Tsc-i-la zwoeg. Tchë-Tang scheeu eenige oogeublikken na te donken. Onbeweeglijk stoud hij dtar. Daarop trad hij op den jougen min too, en hom de handen op de schouders leggende, zag hij hem diep in do oogen, als ter prooi aan duizend onverklaarbare gevoelens. Eindelijk, zijue sabel trekkend, sneed hij de koordon door, waarmede Tsë-i-la gebonden was, en hem zjjn kostbaren baud om den hals werpeud, zeide hij : „Kom mode!" Hij klom de treden van het gewelf op en legde zijne hand aau de deur, die naar het licht en do vrijheid voerde. Tsë-i-la, een weinig duizelig door den triumf van zijne liefde en zijn plotseling fortuin, beschouwde den prachtigen balsband. „Hoe?" Ook die steenen nog ?" mompeldo hij. „Wie belasterde u dan toch? Dat is meer dan de beloofde rijkdommen. Wat moet met dezen band betaald worden ?" „Uwe beleedigingon !" antwoordde Tchë-Tang trotsch, de deur oponende. Muggenplaag. Een onzer lezers vraagt ons een eenvoudig, maar afdoend middel om bevrijd te worden van de nachtelijke muggenplaag, warerustverstoorsters. Reeds beproefde hij liet inspuiten met insectenpoeder, maar de jonge dames hadden daar weinig boodschap aan, 't gaf geen jota. En dat er bij die lieve diertjes ook gevaarlijke exemplaren zijn, bewijst zijns buurmans hand, welke door éen steek hevig opzwol. Wij kunnen slechts herhalen, dat een paar droppels kaneel-olie op watten, op een schotel in het slaapvertrek neergelegd, ons aanbevolen is als een afdoend middel tegen muggen, 't. Is ons gebleken, dat sommigen daar inderdaad baat bij gevonden hebben, maar ook, dat er muggen bestaan, die door het holle heen zijn en zelfs daarvoor niet op de vlucht gaan. Men kan 't in elk geval beproeven. Iemand herinnert aan den reeds vroeger gegeven raad, om een wijnflesch, aan een touwtje gebonden, in de slaapstee op te hangen, nadat men die met een dunne laag boerenstroop heeft besmeerd. Bij hun rusteloos rondzwermen des nachts vliegen de muggen tegen de flescli, en, bij het ontwaken vindt men die vampyrs aan de ilesch vastgekleefd. Een ander roemt als een uitstekend middel: een weinig Perubalsem, hetgeen bij alle apothekers voorhanden is. Men neme er ongeveer een lialven druppel van en wrijft deze tusschen de handen en dan met de handen over het gezicht en hals. De lucht is lang niet onaangenaam ; men moet echter op bovenstaand kwantum acht geven, daar een groote hoeveelheid bijtend is. ---