Lourdes. II. Daar heb je 't al; had ik 't niet alle dagen gedacht en gevreesd ; eerst krijg-je het links en rechts mondeling op je kop, dan wordt 't je ook nog schriftelijk onder je koker gewreven: „is Lourdes gedaan? Ben je nog moe van de reis? Waarom krijgen we niets meer in de courant ? Heb je het zöö druk" Met beantwoording van dergelijke vragen kun je bij druk werk je eenige dagen lekker voelen! 't Kriemelt me altijd, als ik weer aan 't onvergetelijke Lourdes denk en dat er daai'bij nog maar niets op papier is gekomen, zooals velen het dan toch verlangden en vroegen. Enfin, coüte que coilte (ge ziet, ik heb Fransch opgedaan onderweg) ik wil u toeh niet „ promettre monts et merveiLles", gouden bergen beloven en 't daarbij laten. Naar beste ofschoon zwakke krachten zal ik u eenige trekjes over monts et merveüles, bergen en wonderen in en om Lourdes voor uw leesuurtje brengen. Ik heb u nog niet gezegd — doch neen, laat ik u eerst vragen, of ge ook nog om iets anders, dan uitsluitend om te bidden naar Lourdes gaat. Gaat ge soms ook nog uit geest van penitentie ? Denkt ge soms getroffente worden, door eene ot andere merkwaardige genezing, of trekt 't bedroevend lijden der zieken u aan ? Ja ? Kom dan, laten we samen doorbrengen Een dag onder de zieken. Ik heb u nog niet gezegd, dat ik al de dagen te Lourdes brancardier d. i. ziekenoppasser, ziekendrager, ordebewaarder, fourgonverzorger enz. enz. was, evenals zoovele dames inftrmière waren, d. i. ziekenverpleegster, spysuitdeelster, vooiv snijdster, kok enz. enz. Den eersten keer had ik geweigerd, ojmdat ik te voren wist, dat ik toch niet alle dagen trouw op post kon zijn, dezen tweeden keer echter nam ik het verzoek gretig aan, omdat ik nu alle dagen mijn functie zou kunnen vervullen. Denk daaraan bij voorkomende gelegenheid. Ik zou dezen raad wenschen te geven, gaat ge voor den eersten keer naar Lourdes en ge wilt tevens iets van Lourdes en omstreken zien, wordt dan niet brancardier, want öf de krankenzorg, öf uw schoon en goedgekozen reisplan moet er door lijden. Vraagt men u een volgende gelegenheid, doe .'t dan goed en trouw. Denk daarbij, dat ongevraagde diensten zelden aangenaam en welkom zijn. Wees ter beschikking alle dagen en op alle gestelde uren ; en wilt ge een dag er tusschen uit, wat wel nagenoeg allen doen, zorg dan voor een plaatsvervanger, of meld tenminste uwe afwezigheid, opdat het ziekenvervoer en de krankenzorg er niet onder lijden, zooals ik proefondervindelijk eens gemerkt heb. Wees 's morgens om 4 of 4 1 / 2 bij de pinken, ga gerust naar 't hospitaal, ge vindt er altijd werk als ge maar aanpakt. Wanneer ge van de grot komende langs het Hotel Moderne de straat opklimt, waar ge het Grand Hotel Heins aan uw linker, hand vindt, dan ziet ge al aanstonds schuin er tegenover het hospitaal, of oudemannengasthuis, waar de zieken onderdak vinden, tegen geringe vergoeding, of voor niets in geval de pélerinage of goed bemiddelden zich de zieken aantrekken, zooals het door rijke en deftige lui vaak gebeurt. AI aanstonds vallen u bij 't betreden van de groote open plaats voor 't gebouw de verschillende wagentjes in 't oog, waarin de zieken zullen geplaatst worden, om naar de grot, piscine, rosaire enz. vervoerd te worden, 't Zyn er slechts enkelen, straks komen we er stellig te kort, ga dien langen gang maar eens door, ginder op de tweede open plaats vindt ge er weer; pak maar aan, haal zoo'n wagentje hier, zie ondertusschen rechts en links in de ziekenzalen, die ge voorbij komt, of deze of gene reeds klaar zijn en op uw komst wachten, roep even een tweeden en derden brancardier, zet nu 't wagentje voor de deur vast, d. i. draai het voorste rad handig half om. 't Doet nog ongewend, een beetje oefening, een, twee dagen brancardier, en ge zijt er. Laat nu twee brancardiers elkaar de linkerhand achter den rug van den zieke rijken, de rechter onder de beenen, en nu, opgepast, voorzichtig, 2acht wat, een, twee, drie, op! en nu, stil zakken in 't wagentje. Zie zoo, we zijn er. Breng nu uw zieke in 't wagentje naar 't voorplein ; ge vindt er licht jonge dames, die uiterst gaarne den zieke ter vervoering van u overnemen. In alle geval zet daar 't wagentje uit de zon, doe de kap op wacht tot onze baas, Notaris Batkien, zooals de Vlamingen zeggen, het teeken tot vertrek geeft. We gaan nu gezamenlijk met alle zieken naar de grot. Hij zelf gaat persoonlijk voorop. Voor half zes gaan ze niet weg, om zes uur dienen ze aan de grot te zijn. Ziet ge die infirmière, dame met witten band. waarop een rood kruis op den arm? Zij roept ons, wkt verlangt ze ? Ah, ze heeft onze bretelles gezien en in ons de brancardiers herkent. Er moet stellig een zieke op den fourgon getransporteerd worden. Vat vlug die brancard, breng ze met 't hoofdeinde voorop de ziekenzaal in. Zoo, nu gaan we de arme zieke — wat lacht ze hoopvol, hoe vriendelijk zegt ze ons goeden morgen — zachtjes overtillen op de brancard. stil, voorzichtig, de ziekenzuster die er bij is weet wel hoe alles netjes en bondig te beredderen. In een minimum van tijd ligt de zieke al op de brancard, (draagbaar). Posteer u bij de voeten, ik zal aan 't hoofd van de zieke de draagbaar optillen. Let wel op, vervoer nooit een zieke per brancard, zonder dat ge gebruik maakt van uw bretelles, dat is, steek de uiteinden of handvatten der draagbaar (of beter, laat het door de omstanders doen) in de openingen der bretelles en laat in de bretelles de brancard rusten, zoo kan 't geen kwaad; anders zou u de last op den duur te zwaar worden, want 't zijn afstanden, hoor! En altijd klimmen of dalen! Zie zoo, nu vooruit met de zieke, naar den ziekenwagen, beurtelings worden er zoo vier of vijf zieken naast elkander in dezen fourgon of ziekenwagen gelegd. Soms is er geen plaats meer en de zieke wordt van af 't hospitaal tot aan de grot op de brancard gedragen, gewoonlijk door vier personen, twee andere brancardiers verleenen mede bijstand, een hunner reikt 't andere uiteinde zijner bretelles onder door de baar aan den andere en zoo, gedeeltelijk den last in rechter of linker arm meedragende, gaat 't langzaam en voorzichtig naar de grot. Twee honderd zieken ! Zijn allen gereed ? Maar, we komen wagentjes te kort! Kom, Batkin weet het, laten we gauw een 30, 40 wagentjes naar de grot brengen, vragen we, daar aangekomen, de rij af, wie even het wagentje kan verlaten en zich met een bank tevreden kan stellen, en dan weer vooruit met de leege wagentjes, en weer opnieuw begint het aanpakken. Eindelijk, de laatsten zijn er! Allen wachten het teeken van vertrek, Batkin voorop, een, twee, drie, tien, vyftien, twintig wagentjes en nog meer, wat een rij, wat een file van karretjes. Alles bidt, degene die trekt, de zieke die lijdt, degene die duwt of bij dalen het wagentje terug houdt, alles bidt: „Wees gegroet Maria . — bid voor ons zondaars, nu en in 't uur van onzen dood." Treffend schouwspel in 't vroege morgen uur, dit défilé van het lijdende menschdom voor Maria! Treffender nog, als straks op het appèl aan de grot hun Vorst en Koning voor hen en bij hen verschijnt bij de II. Communie. Allertreffendst als van middag bij de groote wapenschouwing voor de Rosaire de geridderden met 't kruis van lijden voorop in de wagentjes, de gezonden er achter geschaard, allen hun eeresalut brengen aan hun Koning en Heer, den God van eeuwige majesteit, wegschuilende onder de nederige broodgedaante, en het uit duizenden monden eenparig klinkt: Hosannah! Uosannahl au Fils de Davidl Doch laten we bij onze zieken blijven. We hebban ze nu gebracht aan de grot bij O. L. Vr. op dezelfde plek waar eens Bernadette, de reine, voor Maria geknield en met Maria gesproken heeft. Daar hooren ze met de overigen twee H. Missen. Ondertusschen is er gelegenheid voor allen om aan de grot te communiceeren. Brancardiers op uw post, sluit de barrière af, laat voorloopig niemand meer door, de foule, de menschenmenigte is te groot, de orde zou verstoord worden, en niemand anders in 't carré of vierkant voor de grot dan de zieken en verplegers, al het andere volk er achter. En terwijl zoo in diepe stilte, met vurige godsvrucht telken dage door honderden en honderden aan de grot gecommuniceerd wordt, door oud en jong, door engelreine zielen en diep, tot schreiens toe bewogen zondaars, terwijl mijn oog meer dan een forsche, mannelijke gestalte ontwaart, van den man in 't volle leven wiens volle baard bepareld wordt door tranen als morgendauw, waarin de zonne lacht, tranen van heilige aandoening, omdat het hart vol is van de liefde, goedheid, schoonheid en barmhartigheid der eenige Liefdezon die God is, gaat voorzichtig, zachtkens langs de rijen van zieken als een schuldeloos vlindertje, als een blanke duive het twaalf of vijftienjarige kind van den rijke, van den adel, met het bakje en blikken tuitje in de hand en vraagt zoo medelijdend, zoo deelnemend, of' soms de zieke een drank Lourdes-water verlangt, na zoo pas — toen een priester van uit de grot, onder het baldakijn aan eiken zieke met de H. Teerspijze verscheen, door den God van Sterkte en vertroosting volgens eigen verlangen gesterkt te worden. O wat verheven, wat treffende oogenblikken, Jezus in zijn matelooze liefde, Maria daar als voorspreekster, de wereldsche zieke en de zieke wereldling, de rijke onschuld en der onschuldige armoede, de barmhartigheid en de boetvaardigheid, die elkander de hand reiken, o dat alles samen, wat stemt 't vroom ons hart, wat brengt 't een nooit gekend zalig gevoel van lieven en leven voor God en het lijdende menschdom in ons te weeg! De H. Mis is uit, de zieke heeft gecommuniceerd, brengen we hem nu in een schaduwrijk plekje onder de hooge boomen waar frissche koelte hem tegenwaait, waar de toppen ruischen en der Gave golven kabbelen het altijd bemoedigende lied: Henez ! Henez 1 (Venez, venez boireetvous lavez!) Hier gebruikt de zieke zijn licht dejeuner ter ontnuchtering hem uit 't hospitaal toegebracht. Praat eens met dezen of genen. Wat zijn ze vol moed, wat hebben ze een vertrouwen 1 wordt ge zelf niet beschaamd, als ge dat alles zoo hoort ? En nu naar de Riscines of badplaatsen. Langs de rechterzijde der Rosaire of Rozenkranskerk onder de schoone arcades door komt ge aan de piscines of badplaatsen, onmiddellijk daarachter vindt ge een veertiental kranen met 't alty'd frissche drinkwater van Maria's bron, onder ieders bereik en dan krijgen we de eigenlijke grot of plaats der verschijning. De piscines zijn sinds 1892 vergroot en vormen nu drie lokalen, een voor mannen, een voor vrouwen, de derde voor kinderen, ook ingericht voor zit- en voetbaden. Deze drie lokalen één gebouw van Lourdschen steen vormende liggen tegen de rotsen onder de Basiliek. Op den voorgevel van het middengebouw leest ge Maria's woorden aan Bernadette : „Ga drinken en u wasschen aan de grot." Vóór het geheele gebouw bracht men een groot carré aan, afgemaakt door een flink ijzeren hek, dat in een noodzakelijke behoefte voorzag. Binnen dit carré (vierkant) komen de zieken, deels zitten ze op de banken voor de lokalen, deels langs het ijzeren hek op, deels worden ze aangevoerd in wagentjes, deels op brancards. Midden in staat de priester en bidt luid met de zieken en de deelnemende pelgrims, die buiten voor het hek staan. Honderden verdringen zich voor het hek, hopende weldra een genezene uit 't bad te zien terug keeren, geval dat zich herhaaldelijk voordoet. Onderwijl bidt de priester met luid smeekende, innigbezielende stem telkens driemaal: „O. L. V. van Lourdes, onbevlekte Maagd, Moeder van God bid voor ons, genees de zieken en bekeer de Zondaar,s." Al het volk bidt den priester na. Telkens, wordt iedere aanroeping door het biddende volk vol geloof herhaald. Onderwijl bidt ook de zieke, die in 't bad gaat. Na de baden is tegen tien uur de hoogmis in de rosaire. Alle zieken worden er heen getransporteerd en wonen de preek en de mis bij, altijd, als de dokter zulks goedkeurt. Laten we ze nu na afloop weer netjes naar 't hospitaal brengen, gaan we zelf lunchen, om dan omstreeks half twee weer op 't hospitaal van de zieken gereed te zijn. Maar hebt ge dan sinds dien vroegen morgen nog niets gehad ? Jawel, terwijl de zieken iets ter ontnuchtering gebruiken, vindt ook gij gelegenheid u even te verwijderen en een stuk brood (pistolet) met een kom café au lait of chocolat au lait als soep met een lepel te gebruiken. Wat dit verorberen met lepels betreft, ik heb nog geen Limburger gezien, die zijn kom niet toujours ave c doigts hanteerde. „Mit eine laepel, det smak neet — zei mijn buurvrouw — dan is ze kaad ier men um binnen krieg", en een kopje troost moet toch gloeiend heet zyn! Doch ik dwaal af. Om 2 uur zijn de zieken weelbij de grot, bidden dan en nemen een bad in afwachting, dat tegen vier uur de H. Sacramentsprocessie zal uittrekken, waarbij iedere zieke afzonderlijk den zegen krijgt met het Hoogwaardig, en waarbij zoo dikwijls genezingen en wonderen plaats grijpen. Laten we nu nog slechts ten slotte mededeelen, dat wij het groote voorrecht hadden zes wondervolle genezingen te zien, waarvan vijf met personen van onze Vlaamsche pelgrims en eene bij een jonge dame ^an een Engelsche bedevaart; deze dame had een gebrek aan het trommelvlies en hoorde niet. Haar protestantsche vader wilde het meisje aanvankelijk niet met de pelgrims over 't kanaal naar Lourdes laten gaan. Naar men mij zeide, moet het meisje reeds het gehoor normaal gehad hebben onmiddellijk toen ze voor het eerst bij de grot kwam. De andere gevallen van merkwaardige genezingen waren: een meisje met vitusdans, Roosje uit Burgerhout, 't Kind wekte algemeen het medelijden op, alles wat aan haar was, handen, voeten, hoofd, alles schudde vervaarlijk. De Zeereerw. heer Rector H. Wijnhoven van Leunen (Venray), door innig medelijden bewogen op het gezicht van dit ongelukkige meisje, trok zich harer aan als brancardier, en mocht het zoete voorrecht smaken deze persoon bij haar groot vertrouwen, wat ze stelde in O. L. Vr. van Lourdes, en bij zijn vurig gebed voor haar binnen slechts enkele dagen kalm en genezen voor zich te zien. Het tweede geval van genezing, was dat van een meisje dicht by Antwerpen, dat leed aan paralysie générale, algelieele verlamming. Dan volgde een derde genezing van een persoon uit Kiel bij Antwerpen, die een beenderziekte had, nl. carie des os of Knochenfrasz; daarop weer een vierde van een persoon, die een leelijke wonde en tegelijk tuhercul. de. ventre had. Zij was uit het Gasthuis St. Camille te Antwerpen. Eindelijk de vijfde merkwaardige genezing was die van iemand uit Aerschot met een wonde in de matrice. Merkwaardig! Maar gij, wat zegt gij wel van die genezingen, waart ge ook bijzonder aangedaan als ge zoo'n geval zaagt? Ge hebt die zieken toch zelf geholpen, ge hebt ze gedragen, verbed, ge hebt met hen gesproken, ge hebt ze van nabij kunnen gadeslaan, enz. Hoe denkt ge er over? Wat ik er van denk en zeg: „laten we het werk aan O. L. Heer en aan de voorspraak van zijne gezegende Moeder over; voor 't oogenblik zy 't ons genoeg, dat allen genezen blijken. Evenals voor twee jaren, toen ik een wonderbare genezene uit 't bad zag komen, bleef ik kalm bij dien aanblik; ik zeg niet, dat ik er koud bij bleef, volstrekt niet. Maar schooner, inniger, dieper indrukken in geest en hart mocht ik wel by andere gelegenheden te Lourdes ondervinden. De personen, ofschoon ik als brancardier weer in de gelegenheid was met hen om te gaan, kende ik niet, hunne ziekten of beter doktersattesten evenmin. Waren 't zoowel personen uit mijn eigen geboorte- of standplaats geweest, die men van nabij goed kende, o dat zou een heel anderen indruk gemaakt hebben. Dit mag men wel releveeren, de zieken worden voortdurend gezien en gadegeslagen, bedrog is dus moeilijk; Dr. Boissarie is streng in zijn onderzoek, naar men zegt. De meeste genezingen gebeuren in en om de grot, in de badplaats, tijdens de processie enz. dus zijn openbare feiten door een ieder waarneembaar. Alle deze genoemde genezingen blyven in streng onderzoek bij 't geneeskundig bureau van Lourdes. De genoemde genezingen door suggestie te verklaren, wie zou zich dit durven verstouten, als men noch de personen, noch de ziekten, noch suggestie kent? Laten we geloofvol zeggen, al hebben we op 't oogenblik nog geen verklaring van de geneesheeren de onbekende macht die deze genezingen doet is de Kracht van boven, is de Kracht der krachten, is God! Terwijl ik meteen blijkbaar welvarende dame zoo'n geval van genezing besprak van een zieke, die we beiden bijstand verleenden en die aanziender oogen met den dag beter en opgewekter werd en later totaal genezen was, vertelde de dame mij, dat zij als zwak meisje aan eene inwendige ziekte had geleden, toen naar Lourdes was gekomen en daar mirakulevs genezen ivas ! Gelijk wy onze bretelles, droeg zij haren witten band met rood kruis. Zij was nu inftrmière ! Van verpleegde verpleegster! Soli Ueo hohort A. M. S. --- FEUILLETON. De slachtoffers van den „Nicot". i) i. Wat hier volgt is het wonderlijke en verschrikkelijke verhaal van wat m\j kort geleden overkomen is. Ik ben zes-en-vijftig jaar. Mijn naam is Mathias Bernard. Zes maanden geleden was ik van alles en nog wat in een antiquiteiten-winkel, waarboven „Oud-Sèvres" stond. Mijn mager, bleek gelaat, mijn armzalige verschijning in mijn veel gelapte kleederen, m\jn groote bottines met uitgerekt elastiek, gaven voldoende te kennen, dat ik geen hooge maatschappelijke post bekleedde en dat het vette der aarde nimmer mijn deel was geweest. Op straat sloop ik bescheiden, zoo dicht mogelijk tegen de huizen gedrukt, voort, gereed voor den eersten den beste uit den weg te gaan; en in den winkel van mijn patroon, den oudheidskoopman, lag ik met mijn neus op de boeken om me zoo klein mogelijk te maken! Ik hield namelijk bij al mijn ander werk, ook de boeken bij. Mijn patroon, Pierre Cruchat, is een kerel met vierkante schouders, plat en geel gezicht, een kleine mopneus en een groote, zwarte snor. Hij komt uit het /land van Auvergne. Iedereen kent zijn schorre, als een gebarsten ketel klinkende stem op het Verkoophuis. Cruchat was zijn loopbaan begonnen als vodden-koopman. Met een klein wagentje liep hij langs de huizen schreeuwende : — Vodden en beenen! Oudroest! Hazeof konijnenvellen ! Daarna was hij een winkeltje begonnen in meubelen, dat is er nog, op de Place de la République. maar Cruchat heeft het al lang aan een ander overgedaan. Enten slotte had hij in de rue Laffitte, te Parijs, zijn antiquiteitenwinkel „Oud-Sèvres" geopend die weldra bij alle liefhebbers en verzamelaars van oude snuisterijen bekend was. Twintig jaren schrapens hadden hem er bovenop gebracht. Ik moet hier echter bijvoegen, dat een landgenoot van hem, ook iemand uit Auvergne, die zich — toen hij zijn schaapjes op het droge had — uit de zaken had teruggetrokken, hem het noodige geld geleend had om er in te komen. Nu, er inkomen deed hij. Hij was altijd aan het snuffelen en schrapen. Was hij niet aan het scharrelen in het Verkoophuis aan de rue Drouot of b\j collega's rariteitenhandelaars, dan liep hij Parijs af' en de omgeving der stad op zoek naar antiquiteiten, die hij tot ver het land in wist op te duiken. Zyn vrouw, mevrouw Cruchat, paste dan in dien tusschentyd op den winkel en hielp de klanten. En ik deed wat mijn hand vond om te doen. Ik veegde en boende den vloer, stofte de snuisterden af', deed boodschappen, hielp boekhouden en hielp een handje bij de reparaties, die er te doen vielen'. Woensdag, den eersten Februari van dit jaar, ontving Cruchat een brief uit Blois. Een afslager, dien hij daar kende, meldde hem den dood van zekeren burggraaf De Léringe. Deze edelman liet zijn weduwe slechts weinig geld na. maar een niet onaardige collectie meubelen, echte familiestukken. Mevrouw Cruchat pakte het kleine reiskoffertje van haar man in, en deze trok er dadelijk op uit. Even voor zes ure, den avond van den volgenden dag, trad een mijnheer het magazijn binnen. Hij was hoog van gestalte, mager en deftig. Alles aan hem, van de punten zijner verlakte schoenen tot de gekrulde uiteinde van zijn witten knevel, verried den man van verfijning. Hij had een klein, rood lintje in het knoopsgat en een monocle voor zijn rechteroog De rariteitenkoopvrouw stond haastig op en trad hem tegemoet. Goedendag, mijnheer de baron, zeide zij eerbiedig. — Goedendag, mevrouw Cruchat! Dag Mathias! Ik boog als een knipmes. Baron Adolphe de Chasseneuil is een geleerde, een millionnair en een oud gezantschapssecretaris. Zijn voortdurende vriendelijkheid voor een ouden, armen en eenvoudigen man als ik. trof mij zooveel te meer, omdat ik weinig gewend was met veel voorkomendheid behandeld te worden. Hij was het bovendien, die zoo goed was geweest mij aan deze betrekking; bij Cruchat te helpen. Ik was sedert eenigen tijd zonder vaste verdiensten, toen baron de Chasseneuil, op voorspraak van mijn neef Paisance, een gezeten burger onder zijn kennissen, mij aan, den antiquiteitenkoopman, van wien hij een der beste klanten was, had voorgesteld. Zeker, ik moest er hard werken en het salaris zoowel als de kost waren mager. Maar wat zou men op mijn leeftijd beters verlangen ? — Is Cruchat er nog niet? hernam de baron. Hij heeft me getelegrafeerd ... Hij haalde een telegram uit den zak en las hardop: „Uit Blois. Een belangrijk stuk op het spoor. Za I vanavond zes uur rue Laffitte zijn. — Cruchat". — Ha! riep mevrouw Cruchat vroolijk uit. Eer mijn patroon de kosten van zulk een telegram maakte, moest zijn vondst hem in een staat van buitengewone opwinding hebben gebracht. Het bedoelde stuk moest werkelijk „interessant" zijn, om in het dieventaaltje der oudheidskenners te spreken. — Wat zou dat kunnen zijn ? zei de Chasseneuil, terwijl hij ging zitten op een oud zitbankje van gebeeldhouwd eikenhout. En hij trok daarbij zorgvuldig de.pijpen van zijn broek op om te zorgen, dat er geen knieën in kwamen. — Ja wat zou dat kunnen zijn ? herhaalde mevrouw Cruchat. Waarschijnlijk was het een snuifdoos, omdat de oud-gezantschapssecretaris niet anders dan snuifdoozen verzamelde. Maar wat voor een ? Was het een bepaald kunstvoorwerp ? Een ding van historische waarde ? Cruchat gaf geenerlei bijzonderheden op. Werktuigelijk streek de baron zich over de vingers om de plooien in zijn handschoenen weg te strijken. Hij haalde zijn geparfumeerde zakdoek te voorschijn, en drukte die, met korte stootjes, een paar keer tegen zijn neus. Dan keek hij op een der in het magazijn hangende klokken, hoe laat het was en zette zijn horloge gelijk. Hij knipte snel met de oogen. Men kon zien, dat hij over de straks hardop uitgesproken vraag in alle stilte dacht. Mevrouw Cruchat glimlachte. De klant was in een goeden luim. Zij wist, dat weldra een aardig sommetje van zijn portefeuille, waarop zijn familiewapen stond, zou verhuizen naar de brandkast van het magazijn „Oud-Sèvres". Ook ik wist dat. En nogmaals voelde ik een eerbiedige bewondering voor hem. Wordt vervolgd. ---