GEMENGDE BERICHTEN. De macht der liefde. Een Zweedsch verhaal. Veel dwaze kDapen en malle maagden heb ik van mijn leven al gezien, die elkaar als dol naliepen. Maar de gekste van allen was toch Erik Olsson's Johannes uit Applamo, want die was smoorlijk geworden op eene Mamsel. Voor een kind van heel gewone menschen was Johannes buitengewoon knap en snugger; en hoewel z'jn vader maar een klein, verhypothekeerd hoevetje en zes spruiten bezat, waren er boerendochters genoeg, die op den dansvloer, bij godsdienstige bijeenkomsten en op zendingsfeesten zich ijverig om den knaap verdrongen. Toen nu dominee zijn eenige dochter aan een Gothenburger koopman had uitgehuwelijkt, nam hij tot handreiking, voor zijne vrouw, die oud en sukkelig was geworden, eene Mamsel in huis — dat wil zeggen, eene helpster of huishoudster. Deze juffer heette uit Stockholm te komen. Dat zij eigenlijk nooit in Stockholm was geweest maar uit een dorp in de buurt van Linköping kwam, daarop werd minder gelet. De Mamsel had van nature een knap, rood gezicht, en was rond en stevig, zoodat er in dit opzicht, wat het uiterlijk betrof, niets op haar aan te merken viel. Maar — soort bij soort, zooals de dominee placht te zeggen. En bovendien had zij bijna de drie kruisjes op den rug, terwijl Johannes een groene knaap van negentien was, die niet eens nog gediend had. Wat wilde na het geval ? Toen de boer zijnen Johannes met een hall kalf naar de pastorie zond, zooals hij jaarlijks placht te doen, zag de jongen de Mamsel in de keuken. En daarna verklaarde de vader, dat hij van zijn zoon even weinig meer begreep, als de kat van den bijbel; want de knaap was volslagen als van den molen getikt. Eerst vergat hij met opzet den doek, in welken hij het halve kalt gebracht had, om nog eens terug te kunnen gaan. Toen liet hij zijne moeder geen minuut rust, vóór zij hem een versch roomkaasje gegeven had, dat hij aan den dominee kon brengen. In de pastorie kreeg hij, zooals men wel denken kan, een paar boterhammen en een groote kom koffie, die de Mamsel eigenhandig hem toediende ; en hij vergat suiker te nemen en goot de melk op het presenteerblad, daar hij zijne oogen geen seconde van haar af kon laten, — zóó verliefd was hij ineens. Den volgenden dag kocht hij van eene vrouw in het dorp een tonnetje boter, en hij verzocht de predikantsvrouw dit wel vriendschappelijk te willen aanvaarden. Dat gaf nogmaals boterhammen met koffie, en eindelijk kwam de dominee zelf in de keuken, gaf hem eene sigaar en zeide: „Ik zie, mijn lieve Johannes, dat de Heer krachtig aan je gemoed klopt. Laat dat zoo voortduren, mijn zoon, en wederstreef de genade niet." Toen de dominee weder naar zijne kamer was gegaan en de Mamsel voor den jongen nog een half kopje inschonk, streelde Johannes haar heel zoetjes en voorzichtig, alsof hij het fijnste kraakporselein aanraakte, over de hand. En daarbij kon hij niet nalaten te zeggen : „O, o! Wat heeft de Mansel een zacht en mollig velletje!" De Mamsel werd nog rooder dan zij al was, lachte en tikte hem op den vinger. Maar deze bestraffing deed hem meer pleizier, dan wanneer hij met eene boerendochter een hal ven Zondag zou hebben mogen zitten vrijen: en toen de Mamsel even wegging, nam hij de gelegenheid waar om aan de keukenmeid te vragen: „De Mamsel is zeker wel van danig fijne famielje ?" »Nou, dat zou ik wel gelooven!" „Van adel misschien wel?" „Dat nou niet — maar haar vader is paardendokter." «Sakkerloot nog toe P" zuchtte Johannes, en met een diep bezwaard gemoed ging hij naar huis. En thuis deed hij alles averechts. Hij kamde het paard met de hark, wilde de zeag voor den wagen spannen en gat de haver, die de veulens moesten hebben, aan de jonge stieren. Des Zondags stond hij al een aar te vroeg bij de kerkdeur, om de Mamsel op te wachten. „Verbeeld je toch niks," zeide ik tot Johannes. Zij maalt geen duit om je. Ja, als je rijk was, dan was het anders. Maar een '«i boer, eene droge koe en een bot mes slabbetjes door de stijfsel halen, en schafte zich eene harmonika aan, op welke hij Zondagsavonds achter de schuur hartroerend musiceerde, waarbij hij zijn hoofd zoo scheef hield als eene kip die naar een plekje zoekt om een ei te leggen. Eens op een Zondagavond ontmoette hij de Mamsel en den organist, die samen een eindje gingen wandelen. »Mag ik wel zoo vrij zijn om een stukje mee te loopen ?" vroeg Johannes heel bescheiden. „De openbare weg is voor allen, voor dieren zoowel als voor menschen", antwoordde de organist, terwijl de Mamsel zachtjes giegelde. Johannes zeide eenige woorden over den stand van de haver en over dominee's preek, ook over de suikerbieten en den grooten stier van den Waterboer; en toen zij hem geen antwoord gaven, ram hij eindelijk zijn petje af en wenschte goeden nacht. «■Hoe ben je toch met dien boerenpummel in kennis gekomen, Emilie ? vroeg de organist. Johannes hoorde dit, hoewel het eigenlijk niet voor zijne ooren bestemd was, en het ging hem als een priem door het hart, dat die orgelspeler, die toch maar een dagloonerszoon was, haar „Emilie" mocht noemen, terwijl hijzelf voor boerenpummel uitgescholden werd. Den volgenden dag vond ik hem, hoewel het werkdag was, in zijne Zondagsche plunje, en toen vertelde hij mij de gansche geschiedenis. Want wij waren samen schoolkameraden geweest, en dus goede maats; en hij zeide mij dat hij den geheelen nacht had liggen huilen. „En waar wil je nu heen?" vroeg ik. „Ik wil, haal mij de drommel, naar de stad, en óf heer óf bedelaar worden — want een boerenpummel wil ik niet langer meer zijn, — en zoodra 't mij voor den wind gaat, trouw ik de Mamsel, Kalle." „Dan mag je je wel haasten, als zij tegen dien tijd niet naar de veertig loopen zal." Voor mijn part mag zij naar de vijftig loopen!" riep Johannes — „ik wil haar tóch hebben!" „Nou, geluk er mee 1" zeide ik, en ik haalde mijne doos voor den dag en presenteerde hem tot afscheid een snuifje. „Neem mij niet kwalijk, beste Kalle, antwoordde hij — „maar als men een heer wil worden dan moet men het snuiven laten." Hij begon nu zijn loopbaan als huisknecht bij een koopman. In drie jaar bracht hij het tot boekhouder; en toen zijn patroon later bankroet sloeg, was Johannes in de knepen van de handelswereld al zóó goed ingewijd, dat het hem weinig moeite kostte, het noodige feld tot het overnemen der affaire te borgen, ort daarna las ik in de courant, dat bij in de stad tot alle mogelijke waardigheden gekozen werd. Ook hoorde ik dat hij 's winters met een pels en 's zomers met een parasol liep, en dat wie hem van vroeger niet gekend had hem geregeld voor een geboren stadsheer vei slijten zou. „Kom mee! Wij willen myn Johannes eens in zijn kantoor gaan opzoeken," zeide Erik Olsson, zijn vader, tot mij, toen wij de laatste maal samen in de stad waren. „Mij wél", antwoordde ik. „Het ergste wat hij kan doen, is dat hij ons van de trappen smijt." Toen wij binnentraden deed Johannes juist uitgeleide aan een ontzettend fijnen heer, dien hij bij de deur op den schouder klopte en tot wien hij zeide: „Nu, tot morgen dus! Houd je maar taai!" „Sakkerloot, Johannes, dat zal je opbreken ! Hoe durf je zoo familiaar tegen den wethouder te spreken 1" riep de oude Olsson verschrikt. „Och wat, vaderlief, maak je maar niet ongerust!" lachtle Johannes; „Wij zijn koek en ei met elkaar!" Daarop vertelde hij ons, dat hij een lid van den gemeenteraad was en in het raadhuis zat (waar ze voor de stad de schulden maken); en ook dat hij gecommitteerde was voor den grooten kerkeraad te Stockholm; en dat de gouverneur hem al driemaal ten eten had genoodigd. Nu kon ik mijzelf evenwel niet langer inhouden. Ik maakte een diepe buiging en zeide: Mag ik wel eens even zoo vrijpostig zijn om meneer het raadslid te vragen hoe het toch eigenlijk met die Mamsel is gegaan, op wie meneer het raadslid in zijn boerenjongensdagen zoo schromelijk verkikkerd was ?" Hij schaterde het uit en antwoordde: „Je bedoelt die dikke Emilie bij den dominee? — Hahaha! Ja, dat mag de koekoek weten, waar die gebleven is, mijn keste Kalle!" Maar daarop werd hij ernstig en liet er op volgen: „Ja voor mijn part kan zij zich nu laten begraven. Maar zie je — als die vette gans er niet geweest was, dan liep ik nu nog op het akkerveld te Applamo en bekeek het achterste van mijns vaders ploegossen. Daaraan ziet men dus toch weer de macht der liefde over de menschen !" Tafelcriket. Tafelcriket is een nieuw huiskamerspel, dat in Engeland bezig schijnt te zijn het ping-pong-spel te verdringen. Aan eiken kant van de tafel worden drie stokjes geplaatst, die omgegooid moeten worden met een caoetchoeken bal, voortgedreven door middel van een raket. --- Landbouw, Veeteelt enz. Methodisch Melken. Indertijd is gemeld dat de heer Hegelund uit Denemarken a»n de proefzuiYelboerderij te Hoorn zijn methode hesft toegepast voor het melken van koeien. Thans is het rapport over deze proefneming verschenen. De goede uitslag van deze melkwijze was volgens den heer H. afhankelijk van: a. droogmelken ; b. vlug melken ; c. met de volle hand melken. De heer H. melkt met droge handen, de uiers worden droog uitgemolken; na het schoon uitmelken moeten nog eenige grepen worden gedaan. De melkers die deze proefneming deden beweerden, dat het droogmelken wel mogelijk was, doch dat het melken niet zoo vlug geschiedde en hun veel vermoeidheid in de polsen veroorzaakte. De practische veehouders zelf bestreden de melkmethode: le. het is niet beter droog te melken, want het kalf zelf maakt onder het zuigen de speen nat; 2e. de vrees bestond, dat de koeien de melk door de vele wrijvingen niet zoo gemakkelijk zouden laten schieten; 3e. de meerdere tijd aan het namelken besteed wordt niet beloond door meerdere opbrengst. De melk der koeien werd op het vet- en zuurgehalte onderzocht, voor, gedurende en na de proefneming: de opbrengst aan melk en boter was niet vermeerderd door het methodisch namelken. Het bestuur der Proef/.ui velboerderij, dat de heer Hegelund had uitgenoodigd, meent dan ook, dat het beter is goed melken te bevorderen met alle geschikte middelen; de melkmethode van Hegelund, hoewel in Denemarken bijna overal gevolgd, vond het bestuur niet aanbevelenswaardig. Uö nj.TïL o °neem0rkt, dat de koeien in Denexf>— i„, ~ . worde"_:r?—"Iken en --- BINNENLAND. Stadsnieuws. Bjj Kon. besluit is benoemd tot surnumerair der registratie en domeinen de heer A. Land te Venlo. De heer Brouwers heeft gisteren in de Eerste Kamer in afkeurenden zin gesproken over de weigering van de opening der zustersschool te Tomohon Indiö. Dat is een ongerechtvaardigde belemmering van de vrijheid om het Evangelie te belijden. Geen aanleiding kon er voor de weigering gevonden worden in eenige rustverstoring. De verschillende gezindten leefden vreedzaam naast elkander. Er is geen sprake van geloofshaat in de Minahassa. Er moet dan ook een einde komen aan de even onstaatkundige als onzalige belemmering van de taak der missionarissen. Waardeering verdient al het goede en al het nuttige dat zij reeds in Indië hebben gedaan. De Minister antwoordde, dat in de Minahassa intusschen driemaal meer katholieke scholen zijn dan protestantsche. Die verhouding is geheel anders te Tomohon. Maar daar is een katholieke school. Aan meer lager onderwijs bestaat voor de katholieken daar geen behoefte, terwijl ook naar meer uitgebreid lager onderwijs geen aanvraag is. Het moet dus wel vaststaan wat men eigenlijk wil. Zoolang de behoefte aan onderwijs niet bewezen wordt, heeft 't den schijn alsof men katholieke propaganda beoogt. En daartegen bestaat ook bezwaar bij de plaatselijke autoriteiten. De heer Adr. Schrijnen was 28 dezer 25 jaren regent van de R. C. Burg. Godshuizen. De feestelijke herdenking zal begin Januari plaats hebben, en dat het hem zoowel in de instelling als daarbuiten dan niet aan bewijzen van belangstelling zal ontbreken, behoeft niet gezegd. Met ingang van 1 Maart is verplaatst de stationsassistent der Duitsche Spoorwegen de heer B. Brand van Venlo naar Duren en de aspirant-assistent de heer Marlet van Düren naar Venlo. Het hoogste bod dat gedaan werd op het huis van den heer Benders-Haanen, Maandagavond in veiling gebracht door notaris Esser, bedroeg f 4200. De koop is niet doorgegaan. Maandag 4 Jan. e. k. zal in het Collegium Albertinum alhier opgevoerd worden een treurspel in vijf bedrijven getiteld „Frans Pizarro". Aan de poort van'het collegie zijn kaarten k f. 1 verkrijgbaar. In het volgend nummer zullen wij den korten inhoud van dit drama mededeelen. Plaatsgebrek noopt ons de plaatsing voor heden uit te stellen. Voor het le abonnements-concert te geven op Zondag 30 Januari a. s. heeft het bestuur der zangvereeniging „Venlona" zich de medewerking verzekerd van het Hollandsch Vocaal-Kwartet uit Amsterdam, bestaande uit de dames: G. Kloppenburg en Ev. Wansink, en de heeren: Jan Dijker en Johan Soutendijk. Directeur is de heer Maur. Wageman. Het Kruisverbond Jan. e. k., middags meene vergadering. houdt Zondag 10 12 uur, eene algeEvenals het vorige jaar vierde de sinds een paar jaar bestaande Vereeniging „Heutzstraat" ook dit jaar haar jaarlijksch Kerstfeest in het lokaal van den Heer Benders-Haanen. Het vorige feest toen voor 't eerst liep zeer goed van stapel, doch het op Zondag gehouden Kerstfeest bood in den ruimsten zin des woords datgene, wat eene kleine vereeniging zeer zeker tot hooge eer strekt. Het zij dan ook niet gewenscht om zulks onbesproken te laten voorbijgaan. Zondagmiddag tegen 5 uur zou de plechtigheid een aanvang nemen. De zaal was toen reeds geruimen tijd ingenomen door de ouders met hunne kinderen en eenige genoodigden. Het zij niet te veel gezegd, door te vermelden dat er ruim 120 kinderen aanwezig waren. De mooie opgesmukte Kerstboom, wel de moeite waard om te beschrijven, stond in volle pracht voor in de zaal. Het mooiste van alles was echter wat toen volgde. Verlicht door Bengaalsch vuur gaf het eerste tableau de boodschap des Engels aan Maria te aanschouwen. Maria aan een bidstoel gezeten ontvangt van den Engel in volle pracht de blijde bloodschap. Onder dat bedrijf werden achter de coulissen toepasselijke liederen door een meisjeskoor gezongen. Het tweede tableau behelsde De verschijning van den Engel , wijzende naar eene Ster in 't Oosten, die aan de Herders de vreugdetijding mededeelde. Het derde tableau de Geboorte van den Heiland was zeer indrukwekkend. Omgeven door eene biddende menigte lag de Heiland in een kribje op schamel stroo, waarboven de woorden „Gloria in Excelcis Deo" prijkten. Dit schild werd vastgehouden door 2 Engelen. Daaronder waren 2 Engelen geplaatst met klaroenen in de eene hand om de geboorte te verkondigen. Het vierde tableau stelde voor: de Offers die de 3 Koningen uit het Oosten kwamen aanbieden. Dit alles te zaam genomen en daarbij niet uit het oog te verliezen dat zulks door zoons en dochters resp. kinderen van leden uit de straat werd opgevoerd, zal het geen nadere toelichting behoeven, dat zulks meer dan prachtig was. Hier blijkt het volkomen dat de leden der Vereeniging hand in hand werken om jong en oud te doen genieten. Ook Maandagavond werd deze uitvoering nogmaals op verzoek van tal onzer stadgenooten herhaald, waarvan door eene groote massa belangstellenden werd geprofiteerd. Op zulke wijze kan met geringe kosten wat worden aangeboden dat zonder twijfel in den geest viel van alle bezoekers. Daarom Heutzstraat-Vereeniging ga voort op den ingeslagen weg en blijf flink samenwerken, opdat onze stadgenooten nog meermalen in de gelegenheid worden gesteld een dergelijk Kerstboomfeest bij te kannen wonen. J. S. Zondagavond werd in het zeer smaakvolle en versierde School- en Gemeentelokaal aan de kinderen der Israël. Godsdienstschool een feestje bereid. Dat feestje, voorbereid door hun onderwijzer, werd met een hartelijke toespraak door den President der Schoolcommissie geopend. De avond werd prettig doorgebracht door zang en aardige voordrachten der kinderen, dat veel bijval verwierf zoowel van ouders als genoodigden. De voorzitter der Israël. Gemeente nam s'snu he 1 - ^oord, sprak eerst tot de kinderen tot den heer L. de Vries, die spoedig onze gemeente gaat verlaten. Hij betuigde zijn diepgevoeld leedwezen wegens dat vertrek, daar de heer De Vries gedurende 40 jaren zijne functie als Kerkeraadslid en Thesaurier op eene loffelijke wijze heeft waargenomen, en wenschte hem, dat hij zijne verdere levensdagen in ongestoord geluk moge doorbrengen in zijne nieuwe woonplaats. Door de goede zorgen van het Damesbestuur werden de kinderen ruim onthaald op chocolade en versnaperingen, terwijl bovendien nog elk kind een godsdienstig boek werd uitgereikt, zoodat allen hoogstvoldaan huiswaarts gingen. de exportverzwering Gisteren is een stier van slachterij afgekeurd wegens aan de long en onder politie-toezicht begraven. Door den brigadier-rijksveldwachter Zonnevylle is procesverbaal opgemaakt tegen den zoon van den kastelein v. R., wegens het toedienen van sterken drank in eene localiteit zonder vergunning. Door de politie is dezer dagen aangehouden en naar de gevangenis te Roermond overgebracht de gesignaleerde arbeider J. L. oud 50 jaren en zekere J. S. — Over de grens werd gebracht de zwerver W. B. — Naar zijne woonplaats Rotterdam werd op transport gesteld de minderjarige knaap H. A. Brief Tan eeu missionaris in China. Onze stadgenootde weleerw. pater Caspar Seelen, die voor eenige maanden met een drietal andere missionarissen naar China is vertrokken, is aldaar op de plaats zijner bestemming behonden aangekomen. Aan een brief gedateerd Matchang 2 Nov. 1903, aan zijne familie hier ter stede gericht, ontleenen wij het volgende over zijne reis, hetwelk ons een denkbeeld geeft van de Chineesche toestanden: Den 25n October zijn wij in Lon-ganfou, in de residentie van mijn Bisschop, aangekomen, zesr gezond en niet vermoeid, wel wat stijf en geen wonder. Wij werden 6 dagen lang ieder in een wagentje gedragen, door twee muilezels, één van voren en één van achter. Het ging berg op, berg af, langs diepe afgronden, voortdurend over broksteenen wel twee meter dik; geen weg was er te zien ofte vinden. Ik bewonder de muilezels; ze zijn zeer sterk en onvermoeid en klimmen over alles heen. Het gebeurde wel eens dat een onzer uit het wagentje viel, maar het liep gelukkig zonder ongelukken af. Toen wij de reis te land begonnen, kregen wij 5 soldaten bij ons. 's Avonds kwamen zij hunne opwachting bij ons maken. Wij zouden den volgenden dag 's morgens vertrekken. Hun groet was een diepe buiging met een knie en een hand op den grond.Verbeeldt u, zij vroegen ons of zjj ook een geweer mede moesten brengen. Ik kon m(jn lach niet meer houden, 's Morgeus vertrokken wy om 5 uur en daar kwamen de soldaten aan: ieder had een 100 patronen by zich en een geweer zoo oud en zoo smerig, als ik er nog nooit een gezien heb. Het waren echte prullen, èn de geweren èn de soldaten. Om 12 uur rustten wij een uur en gingen wij allen eten. Gelukkig hadden wij zelf brood, vleesch enz. anders hadden wij honger geleden. Alles is vreeselijk vuil. Een Chineesche herberg eerste klasse is niets anders dan een stal, duizend maal slechter en vuiler dan waar de hond bij menigeen in de schuur ligt. Het eten, de kleeding enz. van de Chineezen zijn evenzoo, alles is vreeselijk smerig. In zulke herbergen moesten wij overnachten, eten enz.; wij sliepen op den grond, gewikkeld in onze reisdekens en onze windkussens onder het hoofd. Niemand hadden wjj bij ons die ons kon helpen, dan drie Chineezen, knechten van onzen bisschop. Wanneer wy iets noodzakelijks moesten vragen, dan moesten wij het met gebaren doen en dan duurde het nog lang voordat zij ons begrepen. Zij waren zeer goed voor ons en bedienden ons zorgvuldig; zij toonden in alles eene opoffering voor ons als men zelden in Holland zal vinden. Geldstukken zijn hier in onze provincie onbekend; hier betalen zjj met een pond, een half enz. zilver. Wij hadden eenige kisten zilver bij ons, waarover onze 5 soldaten hoofdzakelijk hadden te waken. De Chineezen zijn diefachtig van aard. 's Avonds om 7 of 8 uren gingen wij in de herberg of liever in den varkensstal ter ruste. Wij gingen met ons vieren in den stal, namen ons avondeten en gingen dan slapen. Voordat wij gingen slapen brachten de soldaten de kisten met zilver bij ons. Deuren aan de kamer (stal) hebben zij, maar een slot er aan kennen zij niet. Wij namen dan onze kisten met zilver en zetten ze tegen de deuren, zoodat niemand er in kon of men moest ons eerst wakker maken. Na de vermoeienissen over dag sliepen wij eiken nacht goed; ieder had voor de veiligheid een geladen revolver naast zich. De reis door de bergen was heel aardig. Overdag was het zeer warm, de zon staat bijna recht boven ons hoofd; 's nachts daarentegen zeer koud en vriest het dikwijls twee vingers dik. Wij hebben voortdurend schoon weder gehad. Onze karavaan had 60 muilezels en ezels by zich; zonder ongelukken of iets te verliezen zijn wij te Lon-gan-fou aangekomen. Nauwelijks waren wij eenige uren in de residentie of het begon volop te sneeuwen. De winter duurt hier van October tot het laatst van Mei. In de zon is het echter heel warm. Met Allerheiligen ben ik reeds op assistentie geweest naar Matchang om de Hoogmis en het Lof te doen. De reis ging te paard en duurde drie uren. Matchang is een dorp van 2000^christenen; in dat dorp woont geen enkel heiden. Drie dagen heb ik daar doorgebracht en ik was ten zeerste gesticht door de devotie der christenen. Over China zelf, denk ik later te schrijven, ik weet er thans nog niet veel van. De Chineezen begraven hunne lijken op hun akker en dikwijls komen de honden en en A. v. r groenten trekken, doch de Chineezen kennen ze niet en hebben er geen verstand van; de aardappelen zijn hier zeer goed; het zenden van groentezaden, van alle soorten, ware wel gewenscht. Koeien zijn hier onbekend, dus ook geen melk te verkrijgen ; bier en wijn eveneens. Een soort slechte wijn wordt uit andere streken van China betrokken. Ongelukkigerwijze is er ook geen drinkbaar water en moet het eerst gekookt worden. De jenever is er zeer sterk en de tabak zwaar, zoodat deze laatste met hollandschen tabak' eerst vermengd moet worden. Hoe wonen de Chineezen ? In hutten gemaakt van leem. In eene tamelijk groote kamer kan een huisgezin van 10 k 15 personen zeer goed slapen. Zij liggen naast elkander en kunnen geducht snorken. Zij eten weinig, vleesch slechts eens in het jaar. De straten in een stad of dorp zjjn heel goed om den hals te breken. Ieder heeft voor zijn huis een mestvaalt en zoomoet men van de eene mestvaalt in de andere stappen, wil men eene Chineesche straat passeeren. Peking zelfs, de hoofdstad van China, is omringd door ontzaggelijke groote dikke muren ; men zou denken een prachtige stad te zien te krijgen, maar neen, het is niets anders dan voor negentiende een echte vuilnishoop. Gij kunt er u onmogelijk een denkbeeld van vormen hoe vuil, hoe smerig, hoe armzalig alles is. Wanneer hier eene gezondheidscommissie uit Nederland was, dan zoude ze heel China kunnen af branden. Ik blijf hier in de residentie tot half December; wanneer u dezen briefontvangt dan zal ik hier of daar in een dorp of stad alleen zitten. Wij worden doodeenvoudig geplaatst in een dorp of stad waar eenige Christenen wonen ; men leest daar dagelijks de H. Mis en leert de chineeschel taal, die vreeselijk moeielijk is aan te leeren ; na een jaar kan men zich helpen en dan trekt men op een muilezel, vergezeld van een knecht, die langs den ezel loopt, van de eene plaats naar de andere. De pater moet altijd rijden; dat is deftig bij de Chineezen; loopen past niet. — De weleerw. missionaris besluit met de woorden : „Ik moet uin waarheid zeggen, dat ik mij nog nooit zoo gelukkig, zoo tevreden heb gevoeld dan nu. Ik heb geen ander doel meer dan mij zeiven en anderen met Gods genade zalig te maken. Weest er van overtuigd dat ik veel, zeer veel voor u allen bid, en zal blijven bidden totdat wij elkander wederzien in den hemel. Of ik ooit eens naar Holland zal terugkomen, dat weet ik niet. Blijf ik gezond, dan hoop ik u allen over eenige jaren weer te zien. Hier in onze missie is alles zeer rustig en hebben ze veel eerbied, voor ons". ' Provinciaal Nieuws enz. BJj Koninklijk besluit zijn herbenoemd ingang van 8 Januari 1904, tot burgemeester van Limbricht de heer J. C. Nelissen, en tot burgemeester van Vlodrop de heer P. Maessen. Met ingang van 13 Januari 1904, tot burgemeester van Posterholt de heer J. H. E. H. Geradts. Bij Koninklijk besluit is ten aanzien van de plaatselijke commissie, als bedoeld in art. 86 der Ongevallenwet 1901, welke haren zetel heeft in de gemeente Venray, met ingang van 1 Januari 1904 : 1. aan H. G. M. Teulings, op zijn ver-sveëi zoek, eervol ontslag verleend als voorzitter; 2. benoemd tot voorzitter, de heer H. C. H. Esser, burgemeester der gemeente Venray. In de Tweede Kamer heeft de heer Bolsius gesproken over de plannen tot bevaarbaarmaking van de Maas bovenTegelen. Tusschen Venlo en Roermond is de vaargeul met betrekkelijk weinig kosten te verbeteren. Eerst voor het riviervak Maastricht—Roermond is kanalisatie noodig ; met uitdieping tot 1 M. boven zomerpeil is de rivier te Roermond te verbeteren. Spr. wijst op 't groote belang van de verbetering met 't oog op het belangrijk verkeer met Amsterdam en Rotterdam. Hij verzoekt den Minister te dezer zake onderhandelingen met België te openen. De Minister antwoordde dat men met kanalisatie niet zal kunnen volstaan, maar dat normalisatie zal noodig zijn voor het riviervak Maastricht—Roermond. Eene goede verbetering zou voor ons aandeel bijna l'/a millioen kosten op een totaaluitgaaf van f9,150,000, wanneer de bevaarbaarmaking zich bovenwaarts niet verder uitstrekt dan tot de brug, zoodat deze behouden kan blijven; anders zou de bevaarbaarmaking bovenwaarts tot Visé te stellen zjjn op f11,050,000, inbegrepen de vervanging van de boogbrug over de Maas te Maastricht door. een andere brug. Een bepaalde toezegging omtrent de onderhandelingen met België kon de Minister niet geven ; maar met 't oog op de steenkoolontginning in Limburg zal er iets voor de verbetering van de afvoerwegen moeten worden gedaan. GEULLE. Op den 2den Kerstdag is onder deze gemeente uit de Maas opgevischt 't lijk van zekeren Driessen, welke een maand zoek geweest was. De man was met een vrij groote hoeveelheid geld en goed gekleed uit Duitschland gekomen en had, alvorens zijn moeder in Geulle te bezoeken, een bezoek gebracht bij zijne zuster in Weert-Meersen. Van daar was hij heengegaan tegen den avond en werd sinds vermist. Nu echter is zyn lijk opgevischt, en in welk een toestand. Een fraaie overjas, dien hjj aangehad had, is niet meer op het lijk gevonden. Een som van een paar honderd mark, die hü op zak geljad moest hebben, was mede verdwenen. Verder was zijn horloge als 't ware uit zijn zak gerukt, wat blijkt uit het feit, dat een stukje horlogeketting nog a.^n het 5 |Di ■10 it r s< gapeade wonde boven op het hoofd. laatste kan natuurlijk ook 't gevolg est zyn van een val op een steen [den kant in het water liggend, 'usschen gistermiddag is de justitie aastricht naar Geulle vertrokken houwing. MAMSTRICHT. Naar wij vernemen eeft \ür. L. Th. van Kleef besloten zijne letreK .king als Geneesheer-Directeur van jet gesticht Calvarienberg met den len /ai 3.904 neer te leggen. In de Maandagavond te Maastricht geiouden algemeene vergadering van aanteelhouders der Limburgsche Credietver.eniging is het dividend vastgesteld voor ouders van serie A op 8V a , van serie B "iettrekkende leden Uit den Sittardsehen Gemeenteraad. Dezer dagen werd in den Raad van ittard de Gemeente-begrooting behandeld. }s een staaltje van den onparlementairen jon, dien er gevoerd wordt, diene het volende : Kamps. Waarom zijn de kosten van de uikers zoo hoog geworden ? Weth. Verheggen. Daar was vroeger te ■einig voor uitgetrokken. Kamps. Dat had niet moeten gebeuren, [aar ziet ge nu kans dat overtollige water eg te krijgen ? F. Arnoldts. De commissie wijst er ook op Ittt de wegen waar de jaarlijksche processie ings gaat, hier en daar bijna niet meer beaanbaar zijn. En die poel in Ophoven is -J^arbij ook f 1000 uitgetrokken ? Voorzitter. Wat? poel in Ophoven? f1000. Verheggen (een beetje hard sprekend). Ach 1000 te zamen voor alles bijeen. Voorzitter. Nou je behoeft zoo niet te jhreeuwen! F. Arnoldts. Dus 't wordt van f 200 op 400 gebracht? Verheggen. Die poel kan gedempt worden, ïaar dan moet dat water niet meer zooals u loopen en een grooten omweg maken en sodoende nog meer water opnemen. Laat lij de Gemeenteraad 't eens opdragen dan il ik 't wel in orde brengen. Kamps. Ja, natuurlijk dat moeten B. en f. doen. Verheggen. Nu, maar als je 't mij alleen iet opdraagt dan komt er niks van. Voorzitter. Hij kan 't alleen, zie je wel. Kamps. Nu, maar ge moet 't doen als de ,aad je 't opdraagt. Perheggen. En ik bedank er voor om al 't perk voor den burgemeester te doen. Hij oert niks uit en ik kan de kastanjes voor em bij den raad uit 't vuur halen en bovenien voor alles zorgen. Ik bedank daar langer oor, zeg ik en ik neem er geen woord van irug ook. Tot den verslaggever: Mijnheer e Redacteur, ik verzoek u daar nota van te emen. Voorzitter. Houd toch op ! Verheggen. Zoo, maar ik ben 't knap moei in voor u altijd de kastanjes uit 't vuur te jalen. Kamps. En ik houd vol, als de raad 't u pdraagt dat u 't doen moet. Verheggen. Ja goed en wel maar de buremeester zit den heelen dag achter de kachel J» strijkt zijn f 800 maar op en ik mag al et werk doen. , Kamps. Ge moet ook eens rekening houden iet den ouderdom van den burgemeester. F. Arnoldts. Mijne heeren, ik protesteer Sgen zulke uitdrukkingen als de heer Vereggen daar bezigt, dat moet hij niet doen. Verheggen. En toch houd ik alles vol. raag doe ik iets voor de gemeente, maar iet voor den burgemeester. Kamps. Gij zijt nog jong en krachtig, dat l wat anders, gij kunt 't ook doen. Verheggen. Ik zegt 't allemaal alleen omdat r burgemeester gezegd heeft dat ik dat maar 5 \ een kan doen. .Kamps. Nou ik stel voor de discussie te luiten. Naar aanleiding van een uitdrukking van en heer Er. Arnoldts nl. chicanes maken atstond een vliegensvlug rumoerig debat, it 't welk de heer Delhougne eindelijk, vertaanbaar te voorschijn kwam. Delhougne. Allemaal gekheid, zulke zaken : eten besproken worden. Perheggen. Natuurlijk. Voorzitter (een af toerende beweging tegen en icethouder makend). Met u heb ik niet oodig. Het gevolg hiervan is weer een geweldig een en weer gesnauw. Men heeft 't over den tmeentelyken deurwaarder en de burgemeester isticuleerd met een reuzenlucifersdoos in de trnd tegen 't rechter deel van den Raad, terwijl i wethouder Arnoldts met den heer Kamps > linkerzijde in spanning houden. Eindelijk zegt de burgemeester: Wij hebin aan dien deurwaarder f 75 gegeven aan at hij te min krijgt aan briefjes. Kamps, 't Is niet waar. Dat is niet bedoeld. Delhougne. 'tls toch te gek, dat die man )or die briefjes klaar te maken en te boeken aar 5 cent zou krijgen. Kamps, 't Is zonder bijvoeging aangenomen. F. Arnoldts. Ja, dat is mijn meening ook. Kamps. Dat is ook zoo. Swakhoven. Ik geloof 't ook. De secretaris leest 't voor en 't blijkt dat i heeren gelijk hebben. Kamps (tot voorzitter). Ah ha, ziet u wel ? Voorzitter zwijgt ; Naar men verneemt, zal bij de nieuwe (geling van de traktementen van het bst- en telegraafpersoneel o. a. het laximum-traktement van de klerken der josteryen en telegraphie, niet in het bezit &n de post- en telegraafradikalen, worden ebracht van f. 1200 op f. 1400, en dat an de klerken in het bezit van beide idicalen van f. 1500 op 1800. Op last van den Minister van justitie Uien zoo spoedig mogelijk in de meeste uizen van bewaring, naar gelang der eschikbare ruim*-", eenige cellen worden igericht voor b ,/ondere preventief geetineerdeii. De verandering zal hoofdikelyk daarin bestaan, dat er groote ensterramen in gemaakt zullen worden, smede in plaats van steenen, witgeleisterde muren en ander meubilair. Dinsdagochtend is te Schyndel het lyk «vonden van den boerenarbeider Ruk ven, sn gehuwd man uit Sint Oedenrode. 'Ökbaar is hier eene misdaad gepleegd, rie personen zijn als verdacht gehoord, an Rukven stond niet gunstig bekend. Nader wordt gemeld: De ongelukkige schijnt met knuppels zijn aangevallen en vervolgens met leesteken te zijn afgemaakt. kind te ontdoen en toen het zonder eenige hulp geboren werd, stopten ze het in de beerput. De toestand der vrouw maakte echter geneeskundige hulp noodig en toen kwam het schandelijk feit aan den dag. De burgemeester die door den geneesheer werd gewaarschuwd, liet door een arbeider de beerput uitscheppen, waarbij bet lijkje te voorschijn kwam. Blijkens onderzoek heeft het kind geleefd. De vrouw is thans hoogst ernstig ongesteld. De politie heeft het onderzoek nog niet beëindigd. Uit Haarlem meldt men: De krijgsraad alhier wees gisteren vonnis in de zaak van den milicien J. P. Terwey, van het 7e regiment infanterie, die op 2 December, van groot verlof terug, in de kazerne te Amsterdam had geweigerd zijn militaire kleeding aan te trekken, omdat hij meer en meer tot de overtuiging was gekomen, dat de liefde die onder de menschen moet bestaan, hem niet toeliet, militair te zijn, daar hem dan te een of andere tijd kon worden gelast, een mensch te dooden. De krijgsraad overwoog, dat, waar de kapitein van beklaagde dezen tot driemaal toe had gelast, telkens met behoorlijke tusschenruimte, om de uniform aan te trekken en hij evenveel malen dit had geweigerd en dit had bekend geweigerd te hebben, hij zich had schuldig gemaakt aan dienstweigering, niet in tijd van oorlog of voor den vijand, strafbaar gesteld bij artikel 95 crimineel wetboek, en veroordeelde hem tot 3 maanden militaire gevangenisstraf. Mej. Maria Sch., onderwijzeres uit Tilburg, die sedert verl. week Dinsdag spoorloos verdwenen was, is Zondag in een bosch onder Kaatsheuvel aangetroffen. Haar kleeding was gedeeltelijk nat en stijf bevroren. Men vermoedt, dat zij in het water heeft gelegen. Op de vragen, die haar gest ld werden, antwoordde zij niet, zoodat uit alles blijkt, dat zy krankzinnig is. Zij is naar de ouderlijke woning te Waspik vervoerd. Men schrijft uit Amsterdam over Papuss, een man die dertien dagen en dertien nachten in een glazen kast was opgesloten zonder voedsel te gebruiken en veel bekijks had. Papuss heeft zichzelf Maandagavond aan de maatschappij en het leven teruggegeven, na een vastgestelden tijd van dertien dagen en dertien nachten in vrijwillige gevangenschap te hebben doorgebracht, zonder eenig voedsel tot zich te nemen! Althans zoo luidt het verhaal en zeggen zijne impresarii. Een volle schouwburg heeft dezen uit- en intocht bijgewoond. Geen plaatsje in den Salon des Variétés was onbezet, en beneden betaalde je toch een gulden! Vooraf werd door een vijftal heeren *uit het geachte publiek", die dertien dagen geleden bij de opsluiting assisteerden, nagezien of de zegels nog ongeschonden waren: met ongedekte hooiden en veel plechtigheid verrichtten zij dit ernstig werk. Daarna werden de touwen, die den glazen kiosk omspanden, doorgesneden, een ruit viel rinkelend neer en Papuss trad met levendige vlugheid „van den rand des doods" terug, te midden der verbaasde en verrukte menschheid, die met applaus en fanfares den hongerlijder van beroep, weder in haar midden ontving. Toen volgde een spel van ware nooddruft en groote uitputting. De strafte geheel-onthouder zonk neder op een te juister tijd aangeschoven stoel, en zond achtereenvolgens drie glazen versche melk naar zijn verlangende maag. Dat gaf den burger moed! Een waschkom werd aangedragen; Papuss verwijderde 312 uren vuil, daar dit ook de handen eens werkeloozen niet ontziet, ledigde nogmaals een glas melk en bestak vervolgens, terugkeerend tot het vermaak der toeschouwers, zijn linkerarm met naalden, zonder dat er een druppeltje bloed opwelde. Nieuwe voldoening — alleen hier en daar een dame, die 't niet zien wilde, niet zien kon ; omdat 't zoo erg was. Eindelijk, het glanspunt van den avond, een zoodje ijzer, 100 kilo's zwaar, werd eigenhandig door den professor samengebonden en hem vervolgeus op de moede verzwakte schouders gelegd. En ziet, ook deze proef doorstond de taaie, de eenige Papuss, met goed gevolg, want zonder een oogeDblik te wankelen, stak hij het tooneel over en plofte de vracht achter de coulissen neder. Stormachtige toejuichingen ! Papuss voelde zich gedrongen nogmaals \ voor het voetlicht te treden. Hij dankte een j ieder „uit den grond van zijn hart" en ver- I dween voorgoed, 't Was mooi geweest! ---