Woensdagnummer. Hoe lang nog ???.... zullen de woonwagens en alles wat daarmede samenhangt, de plaag der dorpen blijven ? Als wij deze vraag boven dit opstel plaatsen, dan hebben w\j daartoe wel onze reden. Sinds hoeveel jaren geleden is die vraag al gesteld? — Jaar in, jaar uit heeft men van het platteland de Overheid gewezen op deze groote dorpsplaag, en zelfs in onze Staten Generaal zijn er meermalen stemmen tegen opgegaan. Tot nog toe evenwel zonder gevolg. Althans, wij zien, dat nog geen enkele afdoende maatregel genomen is. Veeleer wordt de toestand er erger op. Veeleer neemt het bezoek van woonwagens e. d. toe, zoodat we geen één, twee, drie — maar soms tientallen van dergelijke wagens, op één dag, onze dorpen zien voorbijtrekken en wel vooral in den tijd der kermissen en volksfeesten. Wij zeggen: Niettegenstaande onze herhaalde pogingen bij de Overheid, om wat meer van die plaag bevrijd te worden — wordt de toestand er erger op. Maar hoe komt dat toch ? — Dat is nog al duidelijk.... omdat men ons doodeenvoudig wel verbetering belooft, maarniet geeft, omdat men den schijn laat, dat men spoedig dat bedelaarsvolk voor het platteland wat meer onschadelijk zal maken, terwijl men in werkelijkheid niets van dat alles ziet. En dat is zoowel bij Regeering als bij vele gemeentelijke besturen het geval. Wij zeiden dat men in Den Haag meermalen den Minister op dezen wantoestand gewezen heeft. Voor een paar jaar geleden deed het o. a. nog de heer Brouwers, Venlo's afgevaardigde ter Eerste Kamer, en toen heeft Z. Ex. de Minister beloofd, dat hier andere maatregel en spoedig zouden genomen worden, maar wij vreezen er voor, dat de Minister zijne belofte al lang zal vergeten zijn, want ongeveer 2 jaar er na .... een wantoestand vergroot, in plaats van verkleind te zien, wettigt wel 't vermoeden, dat er van de zaak vooralsnog niets terecht komt, dat men er van hoogerwege ook weinig voor gedaan heeft, om het platteland van deze plaag wat meer te bevrijden. En bij de Gemeentebestuurderen is vrijwel hetzelfde 't geval. Niet dat alle gemeentebesturen stil zaten. Neen — een woord van lof gebracht aan die gemeentebesturen, welke verordeningen tegen de woonwagens e. d. hebben gemaakt — die ze ook werkelijk wat meer hebben gekeerd — maar daarmede is de zaak niet ins Reine ! Zelfs in die gemeenten, waar de beste verordening tegen woonwagens, bedelaars e. d. bestaan, is men er nog geenszins tegen beschermd. Zoo luidden vele gemeenteverordeningen, dat de woonwagens maar 6 uur op gemeentegrond mogen staan. Maar wij vragen U, hoeveel last kan datzelfde volk in die zes volle uren én aan gemeentebestuur én aan bewoners (maar vooral aan de bewoners der afgelegen buurten) veroorzaakt hebben ? Men zou U op 't platteland daarover heel wat kunnen vertellen. Trouwens de woonwagens kunnen na verloop van die 6 uur over een paar dagen weer terug komen. Onze gemeenten liggen allemaal betrekkelijk dicht aaneen; zoo gaan heeren woonwagenhouders 's morgens een uur of zes naar deze, 's middags een uur of zes naar gene gemeente schooien of „voorstelling geven" — en zoo hebt ge er den ganschen lieven dag last van. En is dat volk zoo schrikachtig als die zes uren voorbij zijn ? Och dat weten we wel beter. De klachten, die ons zoo vaak van vele burgemeesters en bestuurderen van gemeenten ter oore kwamen luiden gewoonlijk: dat volk spot doodgewoon met politie en verordeningen, hoe strenger men er tegen optreedt, des te brutaler het wordt!.... En waarom? Omdat het ook hier goed weet, dat de straffen — de eventueel zwaarste straffen — die men kan oploopen hoogstens één gulden boete of 'n paar dagen hechtegis bedragen en vaak worden ze nog op de gerechtshoven vrijgesproken. Ook weten de bedelaars en landloopers zelf goed, dat de gemeentewetgever onmogelijk afdoende maatregelen kan nemen, omdat de Rijkswetgever hem niet de hulpzame hand biedt. — Ja van allerlei lasten, welke (in plaats van afnemen) steeds aangroeien, legt het Rijk de gemeenten op. Bij de uitvoering van iedere sociale wet wordt de hulp der gemeenten ingeroepen (men denke aan Woningwet, Kieswet, Drankwet etc.), maar vraagt de gemeente steun van het Rijk — niet alleen geldelijken steun, maar ook de steun tot bestrijding van ergerlijke sociale wantoestanden, dan is men (getuige de woonwagen-plaag) niet te spreken. Het kleinste kind begrijpt, dat zulks toch onredelijk is. * * * Als dan de Rijkswet zich niet tegen de woonwagensgezinnen, bedelaars en alle dergelijke die 't platteland lastig maken — richt, als verder vele bedreigingen van hoogerwege tegen dat volk worden geuit — allen mooi en afdoende in woorden — maar de werkelijkheid, de daden blijven uit, dan zal het bedelaars- en woonwagensvolk niet alleen 'n loopje nemen met de plaatselijke wetten en verordeningen, maar dan zal ook weldra de Rijkswetgever ondervinden, hoe dwaas en onverantwoordelijk hij handelde, door maar alles oogluikend toe te laten. Dan zullen de nietsdoeners, die reeds in hunne prilste jeugd beter kunnen vloeken dan bidden .... ja lezer, dan zullen die niets doeners me „lieve schatjes" voor vader Staat worden; en in den Haag kon men in de toekomst nog wel eens zeggen : „Hadden we ze op't platteland toch maar niet zoozeer vrij 8 P e l gelaten — nu zitten wij er mede opgeschept"! ! — * * * Dat het eerlang dien weg opgaat, is wis en zeker. En daarom is 't in 't belang van het Rijk, in 't belang der maatschappij, maar ook in 't bijzonder belang van het woonwagensvolk zelf, dat spoedige en afdoende maatregelen genomen worden. Niet zonder "onrust toch, hebben we ons meermalen afgevraagd, als we zoo'n stelletje woonwagens in ouze dorpen zagen gegroepeerd: Hoe moet dat in de toekomst worden ? Wij stelden die vraag vooral naar aanleiding dier vele kinderen, die in die woonwagens het levenslicht zagen — dat zoo-'n gezin gezegend is met een tiental kinderen is een gewoon iets. — Ja, naar aanleiding dier vele kinderen, die den ganschen lieven dag maar rondloopen en rondslenteren, hetgeen dezer dagen een inzender in De Tijd o. a. op de volgende eigenaardige wijze beschreef. Het tooneel stelt voor, dat eenige woonwagens in de buurt van het dorp zijn gekampeerd: „Nauwelijks zijn 's-morgens de vensterluiken in 't dorp opengestooten, of een tamboerijn rinkelt u tegen in de geelgrauwe handen van een pinharig schooistertje, dat u vraagt met haar kraakstemmetje op een aangename wijs: „Heb je niet den kleinen Cohn gezien ?" Te uwer informatie voegt de morgenzangster er aan toe „'t Was een jongen van een jaar of tien." Wee U, als ge nu een cent laat vallen in 't toegestoken bakje, waartoe uw medelijdend hart u dringt, want dan zult ge nog dienzelfden voormiddag vergast worden, op ietwat verouderde, maar eeuwig aandoenlijke „Ach, moeder die zeeman", dan zullen nog eens de „Arme vrouw en kinderen die naar de moordenaarskampen henengingen", uw ontroerd gemoed voorbij trekken, dan zal uw bel niet stilstaan van zingende en bedelende „tententelgjes". Als nu niet alleen de ouders, maar vooral die kinderen het bedelaarsleven te plattelande wat lastiger werd* gemaakt, wij verzekeren u, zij zouden elders wel een goed heenkomen zoeken en vinden, in de wijde wereld is altijd iets te vinden, en iets te doen — als men maar wil —; die handjes dier kinderen, die zich nu maar steeds naar een aalmoes (vaak een „drink-aalmoes" voor vader) uitstrekken, zouden wat eerder en meer gewend raken aan den arbeid, die wij allea, jong en oud, rijk en arm, te verrichten hebben, die van ons maakt goede burgers, nuttige leden der maatschappelijke samenleving; en die ook van de thans aan hun lot overgelaten bedelaars en woonwagensgezinnen op geestelijk — en op stoffelijk gebied — nog wel iets goeds kon terecht brengen. Noord-Limburge r. --- GEMENGDE BERICHTEN. Versmade uitnoodiging. De heer Grévy, derde President van de derde Fransche Republiek, was een groot liefhebber van biljartspelen. Vóór hij het Elysée betrok, speelde hij geregeld eiken dag in een koffiehuis bij het Palais Royal eenige partijen biljart met een bejaarden heer. Eerst toen hij President geworden was, informeerde hij naar den naam en het ambt van dien heer en nu vernam hij, dat zijn partner de koster van een naburige kerk was. Toen Grévy nu in het Elysée woonde, waar eene fraai ingerichte biljartkamer was, zond de President, als ^eerste burger in het land der gelijkheid", aan zijn ouden bekende uit het koffiehuis eene uitnoodigiDg, om bij hem op het Elysée te komen biljarten. Maar de koster die een vurig aanhanger van het Huis Orleans «as, bleek niet eens vereerd te zijn door de invitatie en antwoordde kortweg: „Ik speel niet met Presidenten van Republieken." Visch eten en zingen. Schoone stemmen zijn, naar men zegt, zeldzaam in een land, waar voornamelijk visch of vleesch wordt gegeten. Onder de Italianen, die het meest visch eten — die van Napels en Genua —■ worden slechts weinig goede zangers gevonden. De schoonste stemmen worden gevonden bij de Iersche vrouwen ten plattelande: niet in de steden. Noorwegen is geen land van zangers, omdat er te veel visch wordt gegeten; maar Zweden is een land van meelspijzen en zang. Vleesch etende vogels krijschen ; graan etende vogels zingen. Een talrijke nakomelingschap. In de Argentijnsche Republiek vindt men thans ongeveer 10 millioen runderen en die moeten alle afkomstig zijn van één stier en acht koeien, welke daar in de 16e eeuw werden ingevoerd. „Vertel den heeren precies wat er gebeurd is" zei de advocaat der beleedigde partij tot zijn cliënt. „Vóór de gedaagde mij sloeg, Edel Achtbare heeft hij mij zeer beleedigende woorden toegevoegd." „Wat zei hij ?" vroeg de advocaat. „O, dat is geen taal, die een fatsoenlijk man kan hooren." „Nu, dan moet gij het zijn Edel Achtbare, maar in het oor fluisteren," zei de advocaat. Gefopte Vogels. Zooals velen weten, zijn sommige vogels werkelijk leepe vogels, waar het geldt menschen, die hun nest pogen te vinden, op een dwaalspoor te brengen. Vooral de kievit en nog meer de scholekster verstaan deze kunst. De taktiek dezer vogels bestaat hierin, dat zij zoodra het mannetje een teeken geeft, dat er onraad in de bunrt is, door eeue laagte of langs een greppel snel een eind voortloopen, alvorens op te vliegen. Op die wijze worden vele oningewijden misleid en op eea dwaalspoor gebracht. Toch slaagt de mensch er op zijne beurt in, vele vogels en zelfs wel kievitten te foppen. Als in een kievietsnest maar één ei wordt gevonden, wordt dit er uit genomen en een steen of zwart stukje hout, dat min of meer met vorm en kleur van een ei overeenkomt, er in gelegd. In vele gevallen merkt de kievit dit bedrog niet en legt trouw een tweede, derde en vierde ei er bij, en de looze eierenzoeker heeft zijn doel bereikt. Eenden laten zich evenwel nog veel gemakkelijker foppen; doch alleen wanneer zij niet van het uest worden opgejaagd. Wilde eenden hebben de gewoonte, naar men weet, om de eieren met ruigte of dor gras te bestoppen bij het verlaten van het nest. Het valt niet moeielijk de eieren onder de bedekking weg te nemen en te vervangen door steenen, eenigszins in vorm overeenkomende met een ei, of door met zand volgestopte pij pedoppen. De eend gaat dan door met leggen zoolang, totdat de broeitijd voor h»ar komt. Gewoonlijk worden dan de nagebootste eieren uit het nest verwijderd. Bij het vinden van koeteieren wordt wel eens een gat door het nest gestooten met een stok. Sommige koeten laten zich daardoor foppen ; zij schijnen te meenen, dat de gelegde eieren door het gat zijn weggerold, maken een nieuwen bodem in het oude nest en gaan door met leggen. Kippen zijn gemakkelijk te foppen door haar op eieren van eenden te laten broeien, en evenmin bespeuren eenden het, als hare eieren worden omgeruild voor hoendereieren. Men heeft ook wel spreeuwen getopt door hunne eieren weg te nemen en er een paar kippeneieren voor in de plaats te leggen, welke door de moederspreeuw trouw worden uitgebroed. Ook met duiven is dat het geval, en er wordt wel eens beweerd dat hoenders, dus door pleegouders uitgebroed, bijzonder kwaadaardig en moeielijk te temmen zijn. Doch niet alleen door den mensch worden de vogelen gefopt, doch dat zij dit ook elkaar doen bewijst de koekoek. Reisraadgenng in de vorige eeuw. In 1810 verscheen in Salzburg een boekje van Mathias Oberhöfer waarin den reizenden allerlei raadgevingen worden gegeven, die wanneer de goeie ouwe reismanieren al uit den tijd zijn geraakt, toch om hun orginaliteit nog wel eens in herinnering mogen worden gebracht. De gemoedelijke Mathias Oberhöfer is van meening, dat slechts hij moet reizen, die gezond is en tegen geenerlei bezwaren opziet; en vaart dan voort: »Steek goed wat geld in den buidel, berg dezen echter niet in den zak, doch hang hem liever aan den ketting om den hals, waar hij veilig is voor dieven, die op den reiziger loeren als een vos op de hazen. Zoek een koetsier uit, die met goede paarden reist en die in zijn dilligence geen lieden meeneemt, die met hem onder één deken slapen om de reizigers uit te schudden. De koetsier moet ook nuchter zijn, opdat hem niets overkomt, óf dat hij zelfs den hrelen wagen ten onderste boven smijt Neem op reis mede wat gij noodig hebt: een kam, een borstel, een stuk spiegelglas, een regenscherm, een stok en ettelijke pilletjes uit de drogisterijen, want men kan niet weten, of men niet vergiftigd wordt, om makkelijker beroofd te worden.... Neem ook een gebedenboek mee, want het is een nuttig en goed ding te bidden wanneer men niet slapen kan, of een buurman u met grove woorden plaagt. .. .Wees vriendelijk met de reizigers, maar vertrouw ze niet en laat geen geld zien, opdat gij niet hun begeerte opwekt.... Beloof den koetsier een goed drinkgeld wanneer hij u aan een onderdak brengt, waar gij zeker zijt in den slaap niet overvallen te worden. ... Spreek vriendelijk met uw medereizigers, maar schimp nooit op een land, waar gij door reist. ... Wees ook vriendelijk met den kastelein en spaar uw duiten niet voor de bediening, opdat die vlug en goed zij ...Wanneer gij omgaat door de stad, laat de kroegen links liggen, evenals comedianten en studenten, en ga ook dichters en schrijvers uit den weg, want de een is al gevaarlijker dan de andere..." Wat de aanduiding van de laatste gevaren betreft, zijn de tijden wel wat gewijzigd. Maar wat het gevaar voor onze reispenningen betreft, lijkt de secure Mathias Oberhöfer wel een voorlooper van de .beware of pick-pockets"waarschuwers te zijn geweest. --- FEUILLETON. Een Schurkenstreek. (25) Naar het Engelsch. Tot Zincrofts groote verlichting scheen zij de verklaring, die zij gehoord moest hebben, dat Zincroft niet wist, dat Bully in zijn slaapkamer was, (e gelooven. In ieder geval bespaarde zij hem niet alleen een verontwaardigde uitbarsting, zooals hij uit haar mond verwacht had, maar zij lachte hartelijk orer de overhaaste vlucht van dezen „ vreemden gast". Toen schoot haar eensklaps iets te binnen, en zij riep: „Maar hij moet alles gehoord hebben, wat wij over den diamant en Dandy Alf bespraken !" Wat bekommerde Zincroft zich hierom, zoolang zij maar niet boos op hem was ; en toevallig had hij een goed antwoord gereed. „Dat doet er niet toe", zeide hij oplettend uitkijkend naar een teeken van goedkeuring; „hij is een dier met een hard hoofd, wel in staat als een stier een man neer te vellen of hem over een brug te werpen, maar onbekwaam voor hersenwerk. Bovendien was ik van plan hem voor ons doel te gebruiken, bij een plannetje dat zich hier vormt". Hij tikte op zijn voorhoofd en wachtte glimlachend op haar antwoord. Het duurde eenigen tijd, voordat dit kwam, maar het was bevredigend. „Ja", zeide zij nadeukend, „misschien heeft u eigenlijk wel gelijk. Ik denk evenzoo over dien man als u — voor zoover ik kon oordeelen in den korten tgd dien hij mij liet om een meening te vormen", voegde zij er haastig bij. Voordat zij opstond om heen te gaan, sprakeu zij af, dat zij weer bij elkaar zouden komen, zoodat de dokter haar kon vertellen, hoe ver hij voor den gedenkwaardigen Vrijdag reeds gevorderd was. „Tusschen twee haakjes", riep zjj hem nog van de trap toe, „Victor Vantbrace had zooeven een sekeren mijnheer Milbourne bij zich. Wij hebben een patiënte, die zoo heet — een meisje, dat, meen ik, een week of zes geleden op uw verklaring daar gebracht is. Zeker familie van haar T' „Haar broer", zeide Zincroft, toen zijn geheugen aldus opgefrischt werd ; zij is daar op zijn verzoek. Hij is een van de boezemvrienden van uw dierbaren Victor — om niet te zeggen een van zijn slachtoffers". „Zeg nu niet „mijn" dierbaren Victor na onze afspraak van de/.en morgen", antwoordde Elmslie met een bekoorlijk schudden van haar hoofd, terwijl zij zich omkeerde. Maar toen zij eenmaal den hoek van de trap om was, kneep zij haar lippen vast op elkaar en kwam er een harde uitdrukking in baar oogen, terwijl zij bij zichzelf mompelde: „Hem na al die jaren zoo te ontmoeten. Ik heb hem mooi laten schrikken. Maar toch geloof ik, dat het noodlot mijnheer Bannish gunstig is; hij heeft nu, doordat hij dien aap gisterennacht thuis gebracht heeft, als ik mij niet vergis, twee opdrachten in het vooruitzicht. Victors aanbeveling van hem aan dien jongen Milbourne klonk zeer interessant in verband met een levensverzekeringspolis". Zoo ging zij heen en intusschen streed dokter Zincroft in zijn onzindelijk vertrek ziju strijd — een strijd tusschen de vijf guinjes, die Victor Vantbrace hem als belooning had uitbetaald en het verleidelijke visioen, dat zijn schoone bezoekster hem had voorgespiegeld. Het laatste won ten slotte den strijd en nadat hij de vijf souvereins in een reeds lang niet meer gebruikte instrumentenkist geborgen had, stak hjj zijn weinige losse shillings in zjjn zak, ging naar buiten en sloot de deur zorgvuldig achter zich. Hij liep oostwaarts de Strand af, ging met een aanloopje een herberg voorbij en sloeg den kant in van Drury Lane. lederen keer als hij de verleiding wist te weerstaan, vervulde dit hem met meer zelfvertrouwen en toen hij zijn plaats van bestemming bereikte, had hij een zekere kalme zelfbeheersching over zich. Die plaats van bestemming was een laag winkelhuis met den naam „Spriggs, uitdrager", boven da deur en een zeer onooglijke uitstalling voor het met modder bespatte venster. Het was inderdaad hetzelfde magazijn van tweedehands artikelen, waarvoor Percy Milbourne het ongeval met het rijtuig had doen plaats hebben om zijn zuster over te halen in de koets van het Grijze Huis over te stappen. Dezelfde slordige zwaarljjvige vrouw en het meisje met het scherpe gezicht, die van deze onzalige daad getuigen waren geweest, zaten nu achter de toonbank, maar Zincroft wist niet, dat zij hem bij die gelegenheid gezien hadden, doch voor zoover hij wist, had zijn tegenwoordige boodschap niets met die vorige zaak te maken. „Neem mij niet kwalijk, juffrouw, mair kan ik u een oogenblik over een particuliere zaak spreken ?" vroeg hij, zijn versleten hoed afnemende, alsof hij een hertogin groette. De oudste der twee vrouwen was bij zijn binnenkomen verschrikt opgesprongen, maar toen zij hem een oogenblik bij het slechte licht van den donkeren winkel had aangekeken, begon zij te grinniken. „Heere je! als ik niet dacht, dat het weer zoo'n toe was, zeide zij : „Het is hier binnen zoo donker, dat je mij een mooiea schrik op het lijf hebt gejaagd, maar ik zie, dat ik mij vergist heb. Die kostbare lievelingen Trevor en Godbold zijn vanmorgen hier geweest en een paar van die soort heeren is ruim genoeg". „Ik verzeker u, dat ik juist van de andere partij ben", antwoordde Zincroft beleefd. „Maar ik moet bekennen, dat het mij verbaast, dat u dat zoo gauw gemerkt heeft, want ik dacht, dat ik u heelemaal vreemd was". „In zeker opzicht bent u dat ook, maar Gussie hier en ik hebben u in raar gezelschap gezien", zeide de vrouw met haar duim naar het meisje wijzende, dat Zincrofts gezicht met haar oogen scheen te verslinden. „Wij hebben u in de Cellars en op andere plaatsen gezien met de jongens, die de heeren Trevor en Godbold 's nachts op de been houden". „Dat maakt mijn boodschap hier dan zooveel te gemakkelijker, want die heeft betrekking op het welzijn van een jongen man, die in zekere kringen bekend «taat als „DandyAir', zeide Zincroft vriendelijk. „Er bestaat een soort vrijmetselaarsschap tusschen mannen van ons slag weet u en ofschoon ik hem persoonlijk niet ken, wist ik toch wel, waar ik zijn familie moest vinden". Juffrouw Spriggs die, nadat haar man in dienst was gegaan, zijn laatsten en onschuldigsten alias had aangenomen, stond haastig op, verzocht het meisje op den winkel te passen en ging hein voor naar een kleine binnenkamer. Hier tilde zij een punt van het karpet op, opende een valluik en wenkte Zincroft naar beneden af te dalen. „Nu, mijnheer, wat is er met Alf? is den jongen iets overkomen ?" vroeg zij met bevende stem, terwijl zij hem in een grooten door gas verlichten kelder volgde. „Voor zoover ik weet, tot nu toe niet; maar er bestaat alle kans, dat het gebeuren zal als hij niet terstond bij zijn aankomst uit Indiö gewaarschuwd wordt", antwoordde Zincroft. En hij ging voort met het vertellen van het verdichtsel, dat hij verzonnen had, om er zoo spoedig mogelijk achter te komen wie succes had gehad Lindsay Cathcart of Dandy Alf. Het mooie van dit verhaal was, dat het geheel overeen zou stemmen met hetgeen Alf reeds aan zijn moeder verteld moest hebben, zoo hij haar het doel van zjjne reis had toevertrouwd. Hij had gehoord, vertelde hij, dat twee mannen, wier namen hij met het oog op zijn eigen veiligheid niet wilde noemen, van plan waren Alf op te wachten en bij de eerste gelegenheid de beste een kostbaren steen, dien hy was gain zoeken, van hem te stelen. Hij, Zincroft, had het zoo laag gevonden, dat mannen van hetzelfde beroep eon- plan zouden beramen tegen een collega, dat hij besloten was hen te dwarsboomen. De beste manier hiertoe scheen hem om de familie te waarschuwen, daar hij zelf den terugkomenden reiziger niet genoegzaam kende om hem over zoo iets te spreken. „Hij zou mij waarschijnlijk voor een spion van de politie aanzien en ik kan hem natuurlijk niet onder bescherming der politie stellen, aangezien ik niet weet, hoe hij aan den diamant gekomen is" zoo eindigde de welwillende dokter glimlachend. „Hij behoorde aanzijn vader — een dapper soldaat van Hare Majesteit", zeide juffrouw Spriggs vroom. „Het zou mij niets verwonderen als zijn pa gezond en wel met hem mee kwam. Maar dat maakt mij niet minder dankbaar tegenover u, mijnheer, want zooals u zeker wel zal weten, zijn er eenige redenen, waarom wij niets met de politie te doen kunnen hebben," voegde zij er bij. Zincroft keek glimlachend de onderaardsche kamer rond. De „redenen", ten minste eenige er van, waren daar aanwezig in den vorm van verscheidene zilveren kandelaars en zilveren voorwerpen; want juffrouw Spriggs was niet in staat haar beste artikelen uit te stallen. „Het is m[j een waar genoegen, u van dienst te hebben kunnen zijn; en nu ik gesproken heb, blijft mij niets anders over, dan u goeden dag te zeggen." Hij nam zijn hoed en deed, alsof hij wilde weggaan, maar zooals hij verwacht had, liet juffrouw Spriggs hem nog niet gaan. Eerst presenteerde zjj hem een hartversterking, die hij met Spartaansche zelfverloochening afwees en toen vroeg zij hem, hoe zij Alf het best een waarschuwing zou kunnen zenden. „Wel, door hem in Dover te gaan af halen en hem te waarschuwen op zijn hoede te zijn, als hij den diamant bij zich heeft", was het antwoord, dat gegeven werd, alsof er geen andere oplossing mogelijk was. Maar hier was een onoverkomelijk bezwaar aan verbonden, verzekerde juflrouw Spriggs haar bezoeker. Niet alleen was zij te kortademig om er zeker van te kunnen zijn, maar zooals de zaken stonden, kon zij niet weg uit den winkel. „Daar heb je dien Trevor en dien Godbold die hier loopen te draaien", zeide zij, terwijl zij éen van haar dikke oogleden probeerde toe te knippen. „Een vrouw van zaken heeft werk zulke lui van de deur af te houd«n." Dit was een tegenvaller voor Zincroft, die gehoopt had, dat de teerminnende moeder en niemand anders de taak op zich zou nemen, die hij voor haar gereed gemaakt had. „Hoe staat het met die jonge dame, boven in den winkel?" vroeg hij. „Zekerde xuster van onzen Dandy ?" ( Wordt vervolgd). --- Atjeh. De Deli Ct. ontving mededeelingen van de Medancolonne, waarin wij onder meer het volgende lezen : Den 24sten werd van onze bivakplaats in 't bosch aan de oevers van de rivier Lé Setoelön afgemarcheerd naar Dj. Kedataran aan de Alas-rivier, bijna steeds in N. richting door een triest, vochtig bosch en vlak land. Dj. Kedataran werd te 10 uur bereikt. Van daar loopt de weg langs de tal van vertakkingen en riviereilanden vormende, breede, thans weinig water bevattende, Alas-rivier, die vlak langs den vrij steilen zuidelijken bergland loopt door esn groote breede vlakte, tot Paja Mondjö geheel beroeid met dicht bosch. Daar begint de kampong complex van Bambil. De kampongs liggen in dicht bosch en struikgewas; tusschen hen liggen open ruimten met alangalang en gras (het jaargetijde om sawah's aan te leggen is nog niet aangebroken) die wemelen van koeien en karbouwen in kudden van 30 en 40 tallen. Om 1 uur 's middags ontmoetten we een Alas-vrouw, een anak soedara van den Kedjoeroean van Bambil, die vertelde des morgens uit Kota Lingat Bahroe (op de kaart staat Poeloe Blimbing, welke naam hier niet bekend is) te zijn ontvlucht, toen die versterking door de marechaussees was aangevallen. Dat bericht werkte als een zweepslag op onze „mennekes", maar de hoop om nog een handje mee te kunnen helpen bleek ijdel. De afstand tot die Kampong was zeer groot: we bereikten haar pas te half vijf en vernamen van eenige buitenstaanders dat ze reeds genomen was, alsmede dat de overste nog binnen de versterking was. De colonne-commandt ging bij den laatsten zijne opwachting maken met een paar officieren. Daar de toegang van de W. face gelegen was, doch de marechaussees aan de O. face waren binnengedrongen, kwamen we voor een gesloten poort. Doch de sluiting, die aan den buitenkant van de smalle deur was aangebracht, bestond uit een deur met een hangslot. Daarop paste toevallig een sleutel van den colonne-commandant. Hoewel de deur daarmee ontsloten was, waren aan de binnenzijde daartegen zoovele planken gezet, dat het te lang zou duren om die weg te werken. Daarop kropen we door eene opening in de versperring naast de deur, door welk gat enkele vluchtelingen tijdens het gevecht waren ontkomen. Binnengetreden, zagen we een groote ruimte van nagenoeg rechthoekigen vorm met enkele onregelmatige uitbochtingen, omgeven door een 1 M. hoogen en even breeden aarden wal, waarop iets schuin naar buiten hellend een ongev. l'/a M. h 2 M. hooge versperring van naast elkaar staande stevig aan elkaar verbonden aangepunte bamboelatten. In de ruimte tal van hutten, niet op palen, behalve èén huis met planken wanden, over 't algemeen een vrij armoedig zoodje. In zoo'n aan alle zijden open hutje zaten eenige vrouwen en kinderen ons aan te staren, wezenloos. Wat daarna onze aandacht trok was meer dan afgrijselijk. In de wolfskuilen achter den aarden wal en hier en daar daarbuiten ook op den aarden wal lagen lijken en gewonden door en over elkaar, in allerlei houdingen. Oude en jonge mannen, stokoude vrouwen en jonge moeders, knapen en meisjes, oudere kinderen en zuigelingen, de jongeren naakt, de ouderen half gekleed, allen bedekt met bruin ingedroogd bloed, allen met meer of minder groote wonden meest allen doodgeschoten. In een groote kuil tusschen 10 4 12 doode lichamen, rechtop, een blijkbaar blinde, maar met wijde glazige oogen, jongen van 10jaar, ongedeerd, luisterende naar onze stappen en bewegingen. In andere kuilen die wij passeerden werd door een gewonde de sarong over het hoofd getrokken. Elders tegen den wal een ongedeerd kindje, naakt, kermend. Weer ergens anders op de trap van een huisje een paar kinderen, de ouderen rondstarend, de jongeren huilend. Midden op het plein hier en daar een mannenlijk, armen en beenen wijd-uitgespreid. Het treurigste beeld leverden echter de wolfskuilen en de N. O. saillant, waar de verdediging 't krachtigst was geweest, 20 è, 30 lijken en gewonden kris en kras door en over elkaar, kleurrijk door kleeding, naakte huid, open wonden, bloedvlekken en bloedstrepen op den zandgelen ondergrond. Hier en daar een halfverbrand lijk met opengescheurden buik, tengevolge van het treffen van kruitvoorraad van den verdediger. Op den aarden wal aan de ooster lace de overste, omringd van eenige officieren voor de bres in de versperring, waarachter tegen den aarden wal een stormladder van bamboe. Buiten de versperring enkele marechaussees, allen met bruine gezichten, ongeschoren, zwarte baarden, kalm ijzig bedaard, met een afschuw op 't gelaat, zacht sprekend. Daar vernamen we nadere bijzonderheden. Den 21sten Juni hadden de kapiteins Stolk en de Graaf de versterking verkend, waren met een paar secties sluipende door het struikgewas de geheele bentin^ rondgeloopen, zonder gezien te zijn, hadden de zwakke plaatsen opgezocht, plaatsen -waar de aarden wal 't gemakkelijkst te bereiken zou zijn, hadden buiten den ingang een 40 k 50 tal bewoners verrast en er 5 & 6 van neergelegd, de rest was in en buiten de versterking- gevlucht. 's Morgens om 7 uur van den 24sten waren de troepen, pl. m. 150 man sterk (90 van de Kwala-Simpang colonne en elf incomplete brigades marechaussees) uitgerukt van Bambil, het hoofdkwartier, een groote verlaten kampong. Ze bereikten de versterking om 9 uur, gingen nogmaals verkennen, bespraken den aanval, terwijl ze ondertusschen de verdedigers konden hooren zeggen: #laat de kompenie maar komen", en begonnen om 11 uur te attaqueeren. De hindernissen buiten den aarden wal werden vlug weggekapt en onder den wal beschutting gezocht. Dwangarbeiders, vrijwillig zich aangeboden hebbende in uitzicht om kwijtschelding van straf, brachten stormladders aan tegen den wal. Met de klewang werden gaten gekapt in de bamboe versperring, tot er een man door kon, anderen volgden, de een rechts, de ander links van de bres op den aarden wal voortschrijdende, neerschietende de verdedigers, die met geweren en bamboelansen de aanvallers trachtten te weren. Zoo ging het voort, tot de verdedigers gedood of weerloos waren geworden, of aan de tegenovergestelde zijde waren ontvlucht. Om 1 uur was de versterking genomen. Daarna werden de huizen doorzocht, de goederen, rijstvoorraden en wapens verzameld en weggevoerd. Om 5'/a uur trokken de laatste marechaussees weg. De verliezen aan onze zijde waren: 3 dooden (een Amboineesche marechaussee, één dito mindere van Kwala Simpang) en 19 gewonden, waaronder de kapt. de Graaf van Kwala Simpang, met lichte verwonding van de rechter hand door een lanssteek. In de versterking lagen 562 dooden en gewonden, in onze handen vielen ongeveer 100 geweren. Onder de dooden zou aanwezig zijn de nieuwe Kedjoeroean van Bambel, doch deze is niet herkend. Van 24 op 25 Juni sliepen wij te Bambél, doch trokken van morgen, omdat Bambèl te klein bleek, naar Pedeisi met de geheele troep en alle koelies van de Medan-colonne. ---