Over land, tuin, vee en huisdieren. Politiehonden. Waar moeten alle groote, sterke, dure politiehonden blijven, die geen spoor kunnen vinden of houden en die men nog niet terstond wil verlagen tot trekhonden? Hoe houden we gevangen misdadigers en de nog veel ergere „ontoerekenbaren" in de gevangenissen en gestichten, waar zij van de maatschappij afgezonderd moeten worden? Max van Haarlem en Max van Zaandam toonen echte speurhonden te z}jn. Eerst weer een paar treurige feiten: „Bg Leiden staat het kasteel Leeuwenhorst vrij en veilig," zou men zeggen. Ook dit is slechts schijnbaar, zooals uit het volgende bleek. In een nacht meende de Douarrière Jhr. Gevers geritsel te hooren, maar zij vertrouwde op de stevige muren en deuren van het sterke kasteel. Bovendien was alles van waarde geborgen in een soliede brandkast met kunstig letterslot. Zij sliep weer in. 's Morgens bleek zeer veel van waarde gestolen. De brandkast was met een valschen sleutel geopend en de heeren dieven had-len op hun gemak meegenomen wat van hun gading was. 't Was hun veel te warm om in te breken en daarom hadden zij zich maar laten insluiten. Politiehonden vonden dq,n ook geen spoor. Hoe men zoo'o brandkast met een valschen sleutel zoo gemakkelijk opent, ook als men niet met het letterslot bekend is? Door de strafwaardige, maar voor zoover mij bekend is nog nooit gestrafte praktijken van sommige smeden. Sloten van beste brandkasten zijn niet te openen, de kast zelve moet opengehakt worden,.... als geen gewone smid, die geen kunstsio tenmaker is, het slot „gerepareerd" he-ift. Nog onlangs kwam een eigenaar van een uitmuntende brandkast tot de treurige ontdekking, dat het slot met een gewonen smids„looper" geopend was. Bij onderzoek bleek, dat een smid het slot had moeten repareeren. Hiertoe niet in staat, had hij „het werk" uit het slot genomen, zoodat dit met een gewonen sleutel kon geopend worden, zonder dat de eigenaar dit ooit geweten had. Hij vertrouwde nog altijd vast op z(jn brandkast. Kan dit ook op Leeuwenhorst het geval zijn ? 't Kan gemakkelijk onderzocht worden. Ook omstreeks half Juli is te Yselstein ingebroken in het kantoor van de firma B. Schilte & Zonen aan de Utrechtsche Straat. Daar liet men niemand insluipen en waren de sloten der brandkast goed in orde. Er is dan ook niets vermist. Hoe kwamen de dieven binnen ? Och, op overoude, bekende wijze. Een zware lap zeildoek wordt dik besmeerd met sterk klevende teer. Deze wordt tegen een ruit gedrukt, zoodat zc breekt, De scherven vallen niet, maken dus geen gegeraas, maar blijven aan den teerlap kleven. Vruchteloos had men eerst getracht, de ruit met een diamant door te snijden. Boeken en papieren zijn blijkbaar met teervingers doorzocht, maar hierin waren de geldswaarden niet geborgen. De brand kast bleek uitstekend, zoodat de dief of de dieven het blijkbaar te warm gevonden hebben om deze te forceeren, wat toch wel niet gelukt zou zyn. Een politiehond heeft 15 Augs., nu ik dit schryf, voor zoover ik wset nog geen spoor gevonden en zal het ook wel niet meer vinden. En als men die dieven gevonden en opgesloten had, waren ze misschien al weer uit de gevangenis. Ze willen nu ook „en pension" en kunnen altijd wel ontkomen, zoolang men geen waakhonden by de gevangenissen heeft. Nu weer zijn voor de derde maal uit de zelfde zaal van de strafgevangenis te 's Hertogenbosch gevangenen ontvlucht, vier te gelijk, heel gezellig. Eerst meldden wij de „ontoerekenbare" Roos van het inbrekers - trio te Amsterdam, die zoo netjes als „verpleegde" uit Casticrum ontsnapte. „Duin en bosch" aldaar ,was hem te saai''. Te Rotterdam werd hij na langen tijd met veel moeite gevangen, naar Den Bosch gebracht en „bleek heel wat slimmer dan alle gevangenbewaarders." 1 Zou het geen overweging verdienen om zulke ontoerekenbaren onder toezicht van toerekenbaren met waakhonden als bewakers aan te stellen ? „Met dieven vangt men dieven" zooals bekend is. Allicht houdt men ze er ook mee en dat is toch maar het voornaamste, want het is heusch veel te warm om gevangenen telkens te laten loopen en dan weer te vangen. Willem Roos met zijn welriekenden naam belooft veel. Hij is nog maar 29 jaar. Toen men hem arresteerde (ze zitten gelukkig allen weer) zei Roos heel brutaal: „Sluit me nu maar goed op, want ik ben als een geest en kruip overal door-" 't Is waar, dat die „ontoerekenbare" van een blikken kroes of bord een sleutel maakt en er alles mee opent.... zoolang men geen waakhonden aanstelt. En hij weet ook wel, dat hij nog heel wat grapjes kan uithalen, voor deze komen. Als 't wat koeler wordt, gaat hg er wel weer van door. Menschen worden moe, raken in slaap som3 of dutten wakende. Zelfs een sla pende waakhond wordt terstond wakker, als hy iets hoort, maakt alarm en houdt den in- of uitbreker vast en stelt hem Biervoor neme men liefst een herdershond C. Donker brak te Bussum en te Gro ningen in, werd te Zwolle met groote moeite door maréchaussées gearresteerd, maar ging meteen wandelen. Vrijheid, blijheid. Th. Wynen brak te Rotterdam in en werd met buitengewone moeite verleden jaar in de 2e Weteringdwarsstraat te Amsterdam gearresteerd. Bijna zonder moeite ging ook hy er nu van door. J. A. de Haan had nog tot 14 Maart 1915 te goed en verkoos ook de vrijheid, nu dit zoo gemakkelijk ging. Ze moeten verbazend veel pret gehad hebben en in letterlijken zin „slap van laphen" geweest zijn over die kostelijke, levensgroote poppen, van lakens gedraaid, met harde koppen, waartoe hun nachtpotten uitmun tende diensten bewezen. De bewakers „zagen hen liggen", toen ze er reeds uren lang van door waren. Door die pret werden ze nu betrekkelijk gemakkelijk gearresteerd. * , * * Niet alleen gevangenissen en gestichten voor ontoerekenbaren, maar ook pirticu liere huizen en kantoren kunnen uitste kend bewaakt worden door herdershonden tot dit doei gedresseerd. Politiehonden vooral kunnen hiervoor zeer goed gebruikt worden, want deze hebben leeren stellen en voedsel van vreemden, zelfs van huisgenooten leeren weigeren. Een knecht of meid is tegen woot'dig vrij ambulant en als de hond van hem of haar voedsel aanneemt, zou dit uit wraak of by pogingen tot diefstal vergiftigd kunnen zijn. Vreest gij, dat men hiertoe by uw hond pogingen doet, vindt gij een stuk worst of vleesch, dat hy weigerde, zend het franco naar de Rijksseruminrichting te Rotterdam en gratis en franco krijgt ge antwoord of het vergiftigd was en met welk vergift Reeds vroeger meldde ik dat men daar ook gestorven kirren kosteloos kan laten onderzoeken. Alleen wat ongefrankeerd gezonden wordt, wordt geweigerd. Zoo kunnen* wjj voor inrichtingen en particulieren alle honden gebruiken, die nu in dienst zijn als politiehonden, maar die „geen neus" hebben, althans niet genoeg voor speurdienst. Daarvoor nemen wij poedels, Dobermann pinchers (oorspronkelijke viidershonden) en alle dieren, waarvan men ziet, dat ze een spoor niet alleen gemakkelijk ontdekken, maar het ook goed vasthouden. Vervolgen wy nu het appel over de honden, die nog niet door allerlei concoursen en circuskunsten zijn gedemoraliseerd, zoodat se het voornaamste, het spoorzoeken, vergeten hebben. We moeten er zuinig op zijn. Daartoe behoort vooral Max, vroeger te Helmond, nu te Zaandam, 't Is -een Dobermann-Pincher, reu nog wel en nu 3 jaar oud. Hy is niet gedresseerd in een kennel, niet door een „amateur", maar door zyn eigen meester, den heer J. P. van Zwicht , nu inspecteur van politie te Zaandam, vroeger adjunct-inspecteur te Helmond. Een welverdiende bevordering. Terstond na den moord te Deurne werd Max op het spoor gebracht en vond het met bloed bevlekte boezeroen van den moordenaar. Daardoor stond diens schuld bijna vast. * * Een heele schat zijn voor een keuterboertje of boerenarbeider zyn aardappelen. De menschen moeten er van leven, een varken moet met de kleine en slechte gedeeltelijk gemest worden. Zoo miste een Heistraatbewoner daar in de buurt in 't laatst, dat de heer van Zwicht daar was, 's morgens een party aardappelen, die 's avonds nog stonden te groeien, doch reeds bruikbaar waren als „nieuwe". Men had den armen kerel de moeite van het rooien bespaard. Hij klaagde niet, raasde niet, maakte niemand verdacht, maar gaf den diefstal terstond aan bij de politie. Toen vooral toonde de wakkere heer van Zwicht, hoe hem 't hart op de rechte plaats zit. Er wordt dikwijls buiten zoo weinig moeite gedaan om zoo'n aardappeldief te vangen, De waarde toch is betrekkelijk gering vergeleken bij die van juweelen en bank noten. Maar de heer van Zwicht vatte de zaak niet minder ernstig op, dan de „grootste j u weelen dief stal". Hy zag duidelijk voetsporen en wees Max daarop. Deze besnuffelde ze op de onmiskenbare wyze van echte speurhon den, volgde ze zonder aarzelen en liep in de Heistraat regelrecht de openstaand' deur van een woning binnen. Daar ging hy staan blaffen by een hoop pas gerooide aardappelen, geheel overeenkomende met de ontvreemde en van een soort, die nog niet algemeen gekweekt werd. De bewoner van dit huis had deze soort niet op zijn land groeien. Deze kon niet ver klaren hoe ze in zijn bezit kwamen, was verbluft en bekende. De aardappelen werden in beslag genomen en later aan den rechtmatigen eigenaar teruggegeven, de dief werd gestraft en ontsnapte niet. „Rust roest". Daarom laten echte speurhonden hun neus nooit rusten. Tusschen de hooi- en weilanden van Kemmenade en Binderen scheen Max wat bijzonders te ruiken. Zijn meester liet hem gaan, wol wetende, dat hij straks bleef staan, al3 hij het gezochte gevonden had. Ja daar blafte Max al en stond by tweo met kennis van zaken opgestelde vangnetten voor patrijzen. Natuurlijk werden deze in beslag genomen. Een politiehond werkt het best daar, waar hy gedresseerd is. Zeker, maar een echte speurhond kan overal goed werken. Dat zien we aan Max. In het Krimperslop werd al spoedig na zijne komst een kind van vier en een half jaar vermist. De vader, de heer M. Prins, gaf het 's avonds te acht uur aan, doch had, jammer genoeg, in 't geheel niet kunnen vernemen, wie het kind gezien had en in welke richting het gegaan was. Zonder scherp ruikende en goed spoorhoudende hond had men ook hier niets kunnen uitrichten. De wakkere inspecteur weetMax echter niet alleen te gebruiken in dienst der gerechtigheid, ook in dien der menschiievendheid. Met de grootste zorgvuldigheid liet hy Max kleertjes besnuffelen en deugdelijk ruiken, welke de kleine het laatst had aangehad, voor het kind die aantrok, waarmee het het huis verlaten had. Ook te Zaandam had Max weldra spoor en zou het allicht overal vinden. Hy ging naar den waterkant, ('t Is te Zaandam zoowat overal water). Zou hét kind verdronken zijn. Max loopt niet geheel tot den kant en bljjft er ook niet staan, maar volgt nu een spoor, dat in eene andere richting weer van den waterkant afvoert. Doch 't werd er wel anders door, maar niet beter! Max liep nu zonder aarzelen naar een regenbak op eenigen afstand, laag en gevaarlijk en bleef daar staan blaffen. Er werd gedrecht en na eenig zoeken vond men het lykje. Het bleek later, dat de kleine wel degelijk ook aan den waterkant had gespeeld. De regenbak was gelijk met den grond en slechts door eenige planken gedekt. Zal dat veranderd worden in een goed sluitend en behoorlijk gesloten stevig metalen deksel op steenen rand? * * * 't Is te begrijpen, dat Max ook hier populair werd. Te Wormerveer was een meisje van 20 jaar, dat niet opgeruimd en tevreden was, zooals aan haar leeftijd past, maar aan zwaarmoedigheid leed. (Laat toch nooit zulke menschen alleen, want dit is meestal een ernstige zielsziekte, welke slechts geneest na deskundige behandeling in een geschikte omgeving). Ze was tot afleiding by familie aldaar gelogeerd, maar werd opeens vermist. De politie te Wormerveer werd te hulp geroepen en deed overal ijverige nasporingen, maar vruchteloos. Alle zoeken zelfs het langdurig en zorgvuldig dreggen op verschillende plaatsen, waar men haar wel gezien had, bleef vruchteloos. Ten einde raad verzocht men den wak keren en nobelen Zaandamschen inspec teur van politie, den heer van Zwicht om hulp. Terstond voldeed hy daaraan en nam natuurlijk zyn Max mee. Eerst ging het natuurlijk naar de woning, waaruit z\ verdwenen was. Met bloote voeten moest zij weggeloopen zijn. Want haar komen lagen daar nog in de slaapkamer. Max snoof lang en diep op en had terstond een voor ieder onmerkbaar spoor, dat ver van het huis leidde naar een zijvaart van de Zaan. Op een bepaalde plaats begon hy te blaffen, ja te janken, alsot hy om hulp wou roepen en op ruim 1 M afstand werd het lijk van het arme meisje in nachtgewaad gevonden. Wij houden ons beleefd aanbevolen voor alle mededeelingen. * * * Waarom riep men te Spaarndam die hulp niec in na den moord ? Omdat het geen dure Duitsche herdershond is. * * * Te Haarlem werd in 't begin dezer maand "een zesjarig jongetje vermist in de Kleine Houtstraat. Alle zoeken was vruchteloos, tot een zevenjarig knaapje vertelde, dat hy met den kleine op de booten van Bus aan het Spaarne gespeeld had. Zeker een levensgevaarlijke speelplaats. De inspecteur Broeken met zyn Max (reeds vroeger door ons vermeld) gingen naar het huis, waar Max lucht kreeg aan een broekje. Op de Smalle Oude Gracht kreeg hy voor goed lucht, daar, waar de kinderen op stap waren gegaan in de richting der booten. Max liep terstond langs den waterkant naar het trapje aan het Spaarne over de Turfsteeg en snuffelde daar boven het water. By herhaling kwam hy daar terug en het lijkje werd daar gevonden. In de Noordwyksche Duinen zijn Zondag voor een week twee Duitsche dienstmeisjes aangerand en riepen om hulp. Toen deze kwam vluchtte de aanrander, doch werd later op den avond door politiehonden opgespoord en gearresteerd. Bravo! ERICUS. Naar aanleiding van de Droogte. De verschrikkelijke droogte van dezen zomer geeft stof voor menig gesprek en artikel; 't is een actueel onderwerp. Wy willen nu hier niet mee gaan klagen, ofschoon er alle reden voor is. Wy wenschen slechts te wijzen op eenige leering, welke uit de langdurige droogte valt te trekken. In de eerste plaats: deze zomer heeft meer dan eenige ander aan ieder, die weet waar te nemen, doen zien het groote nut van een diepe grondbewerking. Van zulk een bewerking, waarbij de schrale ondergrond slechts wordt gekeerd of losgemaakt, dus beneden blyft, zyn vele landbouwers en tuiniers nog afkeerig; zy zien niet in, dat die noodig of nuttig kan zyn en daarom willen zy van geen ondergrondsploeg ofdiepspitten weten. Zij verstaan het niet, naar het schijnt, dat in droge perioden de plantenwortels hun vocht moeten verkrijgen van het grondwater, dat naar boven opgewerkt, en dat daarom de grond tot een fllinke diepte los moet zyn en zich in of onder de bouwvoor geen zool of bank mag bevinden. Om die rede heeft juist op de hooge, droge zandgronden een diepe grondbewerking zoo'n hoogst nuttig effect en wordt deze toegepast, dan — de ondervinding der laatste jaren heeft het geleerd — dan kan men daar producten verbouwen — knolrapen b.v. — waaraan vroeger, zelfs by een goede bemesting, niet te denken viel. Dezen zomer hebben wij het gezien, beter dan ooit: op die velden en in die velden en in die tuinen, waar de ondergrond goed los was. hielden de gewassen het 't langst vol, stonden frisch en fleurig, en gaven een veel betere uitkomst dan daar, waar immer op dezelfde geringe diepte wordt geploegd of gespit, 't Was soms zeer opvallend het groote verschil op gronden vlak by elkaar, en overigens in gelyke conditie: hier haver of aardappels, flink te veld staande ondanks de felle hitte en droogte en by het oogsten een bevredigend beschot gevend, daar gewassen, die treurden en wegkwijnden, noodrijp werden en een armzaligen oogst leverden. Wy zagen het vroeger al meermalen, maar in dezen zomer kwam het des te sterker uit, hoe op proefvelden zelfs de onbemeste perceelen boven verwachting meevielen, doordat — de ondergronds­ ploeg er door was geweest. Ter versterking van bovenstaande, laten wy een paar zinnen volgen uit een artikel over hetzelfde onderwerp in De Veldbode van den heer De Greeff, leeraar aan de G. A. v. Swieten-Tainbouwschool te Frederiksoord. Nadat hjj gewezen heelt op de dorheid en onvruchtbaarheid in zijn omgeving ols gevolgen der droogte, schrijft hij: „En zien wy dan in onzen eigen tuin, welke met den aanleg diep omgespit is, ongeveer 1 h 1.25 M., dan constateert men een bijna ongelooflijk verschil; men zou meenen, dat hier alles dagelijks overvloedig is begoten. Wel kan men aan de ondiep en minder diep wortelende gewassen onmiskenbare sporen van droogte zien, maar ze staan betrekkelijk nog frisch, en van doodgaan is nog geen kwestie. En dan de boomen! Ze staan zoo goed en fleurig als andere jaren en hebben nog geen noemenswaardig zichtbaar gebrek aan water, terwijl de vruchtboomen er zelfs heel mooi en fleurig bij staan ; op een stuk dat minstens 3.50 M. boven A. P. ligt, staan de appel-zoowel als de pereboomen zoo forsch en frisch en vertoonen nog zoo'n gezonden groei, dat men, ze ziende, niet aan droogte denkt. Dat daar inderdaad geen gebrek aan water is, bewijzen de vruchten, welke niet alleen zeer goed en normaal ontwikkeld, maar zelfs groot zyn. Sommige soorten zyn zelts buitengewoon sterk ontwikkeld, terwyl ze op het oogenblik nog sterk zwellen ; men moet daarbij in aanmerking nemen, dat op 't oogenblik waarop wy dit schrijven, het nog maar ruim half Augustus is.... Wy zien in onze omgeving populieren, wilgen en berken totaal bladerloos staan, terwijl dezelfde boomsoorten in onzen tuin, welke minstens 3 M. hooger ligt, nog in volle fleur ea friBch groen staan. Wy hopen, dat de zomer van 1911 in dit opzicht velen wat te denken en te leeren zal geven." Wij hopen dat met den schrijver. Zoo kan de droge zomer van dit jaar, die tot dusver zooveel schade berokkende, ook nog tot zegen zyn. C. B. --- FEUILLETON SPECIAAL BEWERKT VOOR DE NIEUWE VENLOSCHE COURANT. Rosa en Josefine Historische novelle uit het tijdperk 1812—1815. 1812—1815. Naar het Fransch. 41) De Keizer mocht zich warempel toch wel haasten hem, een officier met zooveel verdiensten, naar behooren te beloonen De baron volgden dezen raad trouw op hij verdiepte zich evenals zijne vrouw en zijne schoonmoeder geheel in eerzuchtige bespiegelingen en verloor waarlijk bijna het hoofd in den eeuwigen en gezwollen droom van schitterende promoties, van rijkdommen en roem. Te midden der opgewondenheid zijner familie, behield de generaal de kalmte en de waardigheid van zijn edel karakter hij hield zich slechts bezig met het vervullen van zijne plichten en liet de zorg van zyne bevordering gaarne over aan het oordeel van zijn Keizer. De talrijke partijgangers van Napoleon gaven zich onafgebroken over aan uitbundige vreugde en vermaken ; men organiseerde feestelijkheden, men wenschte over en weer geluk, men schepte er een grootsch behagen in de overwinningen te voorspellen, welke Napoleon nog behalen zou, en te voorzeggen dat de terugkeer der Verbonden Mogendheden, welke Napoleon zy'ne gelukster ontrukt hadden, zeer zeker deze weer voor hem zou doen oprijzen in haar vroegeren, schitterenden glans van uit de aanstaande vredeszaal welke niets anders zou baren dan voor Frankrijk en Napoleon voordeelige be sluiten. Onder de dwepers onderscheid den zich vooral de gravin, hare. dochter en haar schoonzoon. Eene vrees koesterde de barones slechts, die was, dat de vorsten van Europa, beangstigd door den triom fantelijken terugkeer van den Corsicaan en welke nog haat in zich omdroegen jegens de vele nederlagen onder dezen Onoverwinnelijke geleden, geen vrede wenschten en er geen tijd genoeg over bleef om haar man nog tot het doel te doen geraken, dat zy zich in hare onbe vredigbare eergierigheid en haar onver zadigbaren goud-honger gesteld had. De oude diplomaten hadden mevrouw d' Osimond de waarheid voorspeld. Ter wijl de Keizer zijne oorlogstoebereidselen verhaastte, sloten zich deKoningsgezinden welke door den eersten schrik wel wat overbluft, doch in 't geheel niet overwonnen waren, tot een geduchte samenwerking aaneen en maakten zich gereed in de Vendèe de wapens tegen hem te keeren. De Vorsten der Heilige Alliantie hadden hunne legers nog staande onder de wapperende vaandels en kwamen overeen opnieuw hunne krachten tegen Napoleon te richten, terwijl er in het Fransche leger mannen slopen, onder voorwendsel Napoleon met hart en ziel te willen dienen, enkel en alleen met het verachtelijk doel hem des te beter te kunnen verraden. Van den kant der Bonapartisten ontplooiden zich een reusachtige ijver. Eenigen zelfs offerden fabelachtige sommen om de oorlogskosten te helpen dragen. Generaal Delmans, die meende niet ge noeg voor zijn keizer te doen door hem zjjn persoon te wijden, besloot hem eveneens zyn fortuin te schenken. Met dit edelmoedig voornemen verzamelde hij al zijn geld, verzilverde zijne effecten en bezwaarde al zijne goederen, waarvan h\ er vele door onderscheidene schenkingen van de keizerlijke milddadigheid verkregen had, met hypotheken en zond daarna de geheele som aan Napoleon door tusschenkomst van iemand op wiens geheimhouding hij vertrouwen kon, daar het voor den Keizer verborgen moest blijven van wien deze reusachtige gift kwam. De gravin veroordeelde dit bewijs van dankbaarheid en beschouwde het als een krankzinnige daad. Zij vond het heel natuurlijk, dat de Keizer in de dagen van zjjn voorspoed met volle handen eeretitels en rijkdommen over zijne generaals had uitgestort, maar het leek haar erger dan belachelijk en sulachtig, dat de generaals de uitgeputte schatkist van Napoleon te hulp kwamen. Doch zy kon zich niet met kracht tegen deze schikking van den generaal verzetten, daar hun gansch vermogen van hem afkomstig was en de hoop, dat Napoleon, wanneer hy mocht zegevieren en weer voor goed op den troon zou hersteld zyn, deze gift honderdvoudig zou vergoeden, verzoende haar een weinig met deze daad. Zy liet zich zelfs overhalen het stilzwijgen over deze zaak te bewaren; immers waartoe zou spreken op dit oogenblik nuttig geweest zyn, doch heimelijk behield zjj zich het recht voor den Keizer bij de eerstvolgende gelegenheid, in een ongunstig oogenblik dadelijk op de hoogte te brengen van het zware geldelijke offur, dat de generaal hem gebracht had. De inkomsten van den baron waren ter nauwernood voldoende om de eigene uitgaven te bestrijden, want de weelde zijner vrouw kostte hem handen vol gelds Steeds waren zij overladen met schulden en hadden dus niets om in de oorloge kas te storten, bovendien zou Josefine die tegenwoordig door haar man in alles geraadpleegd werd, hem onomwonden voor krankzinnig verklaard hebben als hij den wensch daartoe te kennen gegeven had — en hem beslist verboden hebben het voorbeeld van zijn schoon vader na te volgen. Nadat Napoleon met bewonderenswaar digen spoed het Keizerrijk hersteld had richtte hy tot de buitenlandsche Mogend heden de verzekering van zyne vredelie vende gezindheid. Zijne vijanden echter hadden onder den indruk van den schrik door zijne vlucht van Elba veroorzaakt, den 13den Maart een banvonnis tegen hem uitgevaardigd en den 25sten hun verbond vernieuwd tot handhaving van den Vrede van Parfis. De vrees der vorsten voor Napoleon en de haat der volkeren waren te groot, dan dat men kon afwachten, of de voormalige veroveraar zich met een vreedzaam leven zou kunnen vergenoegen. Men besloot een algemeenen oorlog tegen hem te voeren, zoodat hij zyn troon op nieuw tegen geheel Europa verdedigen moest. Nadat hij den lsten Juni op het Champs de Mars de vrijzinnige grondwetsbepalingen van 22 April bezworen, de hulde der departementen ontvangen en een paar dagen daarna de nieuwe Kamers geopend had, bracht hij al zyne strijdkrachten bijeen, om de Verbonden Mogendheden aan te tasten, voordat dese ten oorlog gereed en vereenigd waren. Ook hier verloochende de aard van Napoleon zich dus niet: steeds het eerste schot te laten ontbranden, terwij! zijne vijanden nog in toebereidselen waren tot den krijg. Den 15den Juni rukte hij met een leger van 120 000 man de Nederlanden binnen. Met een gedeelte daarvan versloeg hij den volgenden dag bij het dorp Ligny de Pruisen, terwijl een ander gedeelte onder aanvoering van den dapperen maarschalk Ney bij Quartre-bras een aanval deed op eene afdeeling van Wellingtons leger, dat voor een groot gedeelte uit Nederlanders bestond en aangevoerd werd door den Prins van Oranje. Dezo twee-en-twintig-jarige vorst, die zich reeds vroeger luisterrijk onderscheiden had in den oorlog, welke de Engelsehen in Spanje tegen Napoleon hadden gevoerd, hield hier den strijd tegen een driedubbele macht vol op eene wijze, die zoowei van zijn heldenmoed en van dien zyner troepen, als van zijne uitstekende veldheerstalenten getuigde. Van den vroegen morgen tot het vallen van den avond verdedigde hy zich tegen de aanvallen der Franschen, en dwong Napoleon eindelijk terug te trekken. Op )8 Juni viel Napoleon het leger van Wellington aan, dat bij Waterloo eene stelling genomen had. De bloedige veldslag, die hier geleverd werd, besliste het lot van Europa; het Fransche leger leed eene volkomen nederlaag. Hier woedde een hevige strijd, die wellicht ook wegens de langdurige weifeling van Napoleon ten nadeel van dezen uitviel, maar zonder de buitengewone veerkracht van Blücher vermoedelijk anders zou zyn afgelocpen. Immers toen hij al zijne krachten inspande, om de Engelschen te vernietigen, viel Blücher hem in de rechter flank aan en de gehoopte zegepraal veranderde in eene volslagen nederlaag. Door eene snelle vlucht ontkwam Napoleon ternauwernood aan zijne vervolgers, die zich van zyn wagen, zijn hoed etc. meester maakten, en bereikte den 20sten Juni Parijs, waar de gezindheden ten zijnen opzichte geheel waren omgekeerd. In plaats van geheel Frankrijk op te roepen ten strijde om zijn troon tegen de aanvallen van buiten te beschermen, waren de Kamers enkel bedacht op het behoud des lands. Zy bedreigden den Keizer met afzetting, ja met gevangenneming, indien h\j niet uit eigen beweging zyn gezag neerlegde. Op den 22ster Juni dicteerde Napoleon zijn afstand van den troon ten gan3te van zijn zoon Napoleon II en zond dat document aan de Kamers, die hem daarvoor den dank der natie betuigden. Diep gekrenkt verliet hij den 26stenJuni Parijs en begaf zich naar Malmaison, vanwaar hij aan het voorloopig Bewind nogmaals zijne diensten als opperbevelhebber van het leger aanbood. De Regeering wees dit aanbod niet alleen van de hand, maar dwong hem ook onder bedreiging van hechtenis, om tot afreis naar Amerika te besluiten. Den 29aten Juni vertrok hij dienvolgens naar Malmaison, doch kwam eerst den 3den Juli te Rochefort, vond er de haven door Engelsche schepen geblokkeerd, doch had, indien hy hiertoe ten spoedigste pogingen aangewend had, nog wel kunnen ont snappen. Na lange weifeling echter gat hij zich over aan de Engelsehen. Op last van de Verbonden Mogendheden, die hem als gevangene beschouwden, werd hy naar het eiland St. Helena gebracht, waar hij den 16den October aan land stapte. Hier overleed de Geweldenaar, nadat hy verzocht had voorzien te worden van de laatste H. Middelen der stervenden, op den 5den Mei 1821 's avonds te 6 uur, tijdens een geweldigen storm. Generaal Delmans was gelukkiger geweest dan zijn vorst; hjj was op het veld van eer roemrijk gesneuveld; een vyan delyke kogel had hem reeds by het begin van den slag getroffen; hy sloot zijne oogen alvorens de nieuwe rampspoeden van zijn Keizer en zijn Vaderland te voorzien waren. Den 6den Juli trokken Engelschen en Pruisen Pa-{js binnen en Lodewyk XVIII keerde terug op den troon. Weldra trokken verschillende legers de grenzen over en verspreidden zich over geheel Frank ryk. Den 24en verscheen een koninklijk besluit waarbij de arrestatie werd bevolen van 19 generaals en hoofdofficieren, welke vóór 20 Maart, den dag waarop Lodewyk uit Frankrijk gevlucht was, den koning verlaten hadden, om voor den krijgsraad te verschijnen ter verantwoording van hun eedbreuk. De naam van den baron kwam op deze noodlottige lijst voor. Den lsteu Agustus werd een ander ander Koninklijk Besluit uitgevaardigd waarbij het leger van Napoleon officieel ontslagen werd. Ofschoon dit leger nog honderdduizend man sterk was, gehoorzaamde het zonder morren ; soldaten en officieren verlieten Frankrijk en keerde ieder naar zyn eigen land terug, waarzjj door nuttigen arbeid in hun onderhoud trachtten te voorzien. Generaal Delmans, die aan Napoleon zijne diensten slechts na den uittocht van Lodewijk XVIII had aangeboden, zou, wanneer hij nog in leven geweest ware, van alle gerechtelijke vervolging verschoond gebleven zyn. Het geschiede dus zooals deze brave, kloeke strijder gezegd had: door naar de stem van het geweten te luisteren, kiest men in iedere omstandigheid de meest zekere party. Zyn dood bracht zyne vrouw echter weder tot den bedelstaf terug. Op pensioen kon zy in het geheel niet hopen ; zij. die gedurende de tweede regeering van Napoleon eene zoo onverzoenlijke vijandschap jegens de Bourbons aan den dag had gelegd ; zy, wier echtgenoot gesneuveld was strijdend voor den Corsicaan, den doodsvijand van het nieuwe Bewind, zy mocht van de Bourbons niets hopen. Hare schuldeischers, die talrijker waren dan zy dacht, sloegen de handen ineen en deden ai de bezittingen en goederen van den generaal gerechtelijk verkoopen. Niets bleet haar uit de schipbreuk van haar fortuin, dan de kleederen welke zy aan het lijf droeg. De trotsche, hartelooze, eerzuchtige en hartstochtelijke vrouw, verrast in den schitterenden glans van sehoone illusies door het onverbiddelijk noodlot; beroofd van alles, letter lijk alles, kon de gedachte niet verdragen zoo plotseling en zoo wreed van hare hooge maatschappelijke positie tot den laatsten graad der ellende en vernederiDg gevallen te zyn. Deze slag verpletterde haar. Het bloed drong haar naar het hoofd; een dichte nevel welfde saam voor hare uitpuilende oogen, het duizelde haar — zij viel neer. Toen men toesnelde om haar te helpen vond men ze reeds dood — een plotselinge beroerte had haar verlost van alle ellenden en bittere nooden, welke haar op deze aarde nog zouden gewacht hebben. Hare dochter was al weinig gelukkiger. Daar de baron wist, dat het koninklijk besluit hem voor den krijgsraad daagde en hij voorzag, dat zijne rechters, welke allen gekozen waren uit de warmste aanhangers der Bourbons, met buitengewone gestrengheid zouden te werk gaan, begreep hij, dat er voor hem slechts heil te vinden was in de vlucht. Vluchten zonder geld scheen hem even dwaas als onmogelijk, daarom hield hy zich schuil bij een ouden, armen boer, een oud soldaat der Vendeé, die onder den dapperen en edelmoedigen Bonchamps gestreden had. Deze boer was een heftig royalist, steeds had hij zijne koningsgezinde meening onbezoedeld bewaard, moedig had hij zelf nog de wapenen voor deze wettige vorsten opgenomen toen onlangs Vendeé zich tegen Napoleon gekant had bij zijne terugkomst van het eiland Elba. Maar hij was nog steeds vol bewondering en ontzag voor het edel en treffend voorbeeld van zijn grooten generaal en was verheugd dit in het klein te kunnen navolgen. De nobele Bonchamps toch, die door een doodelijken kogel der republiekeinen neergelegd was, gebruikte zijn laatste oogenblikken om genade te smeeken voor de gevangen genomen vjjandelijke soldaten, ten getalle van 5000, welke zijne troepen wilden ter dood brengen om het verlies van hun bevelhebber te wreken. De oude Vendeër zou dapper hebben gestreden tegen de Napoleontisten op het slagveld, maar een overwonnen republikein, zonder wapens, een vogelvrij verklaarde en voortvluchtige was voor hem slechts een mensch, een ongelukkige, die zyn godsdienst en zijn hart hem bevolen te beschouwen en ter zijde te staan als een broeder, een ongelukkige, een zoon van denzelfden goeden Vader, Hg wierp dus geen bezwaren op tegen het verleenen van een schuilplaats en beloofde den baron bovendien, op het eerewoord van den Vendeeè'r, hem onmiddelijk te waarschuwen zoodra hy onraad of gevaar zou bespeuren en dat h\j zijne bevelen, en boodschappen trouw zou uitvoeren, als zij niet in strijd waren met de diensten aan zijn wettige en geliefde Vorsten verschuldigd. Het was dan ook door zijne tusschenkomst, dat de baron een middel vond om aan zijne vrouw zijne schuilplaats mede te deelen en haar te verzoeken om hem eene som gelds te bezorgen, groot genoeg om zich naar Engeiand te kunnen begeven en daar eenigen ty'd te leven. De eerste gevoelens der barones dreven haar naar haar man; zfl wilde hem gaan bezoeken om hem te troosten in zijn lijden, om zgn moed te onderschragen, want sedert hy steeds hare geringste wenschen opgevolgd had, voelde zij zich meer tot hem aangetrokken, ja beminde' zjj hem zelfs en dit ongeluk had nieuwe kracht aan hare genegenheid toebedeeld. (Wordt vervolgd.) ---