Dat klopt niet. De socialisten roepen uit en te na, dat de godsdienst private aangelegenheid is, dat de geloofsbelijdenis van ieder mensch .afzonderlijk by het behooren tot de sociaaldemocratie geen rol mag spelen. Of men Christen is of Jood, Mohamedaan of Atheist, Katholiek of Protestant, dat is voor ons (zoo zeggen ze) hetzelfde ; wanneer gij de grondbeginselen van den strijd der arbeidersklasse om vrijheid erkent, kunt gij in onze gelederen plaats nemen. Nog eens, zoo zeggen ze. « Maar ze doen heel anders. 'n Mensch is allicht geneigd tot het maken van opmerkingen. En wanneer men van den eenen kant (die der socialisten) steeds bovengenoemd dogmahïiort verkondigen, van den anderen kant echter de practyk die wordt toegepast heel anders opmerkt, zegt men al gauw: dat klopt niet, schrijft de Meijer. Ct. Het klopt niet met die socialistische waarheid, dat bijvoorbeeld zooals wij in een Belgisch blad lezen, te Seraing een socialistisch gemeenteraadslid een allerkleinzieligste vervolging op touw zet tegen eene onderwijzeres, die haar plichten van katholiek wil houden. Ze zou — o gruwel! in de klas een kruisbeeld boven'het bord hangen. De socialist in kwestie kwam van de kwade markt thuis, want het schrikkelijke (?) feit bleek bij onderzoek gelogen, en de roode raadsheer was leelyk teleurgesteld. Het klopt niet met die socialistische waarheid, dat bijvoorbeeld Zaterdag in de Fransche Kamer na en onder de heerlijke redevoering van het katholieke lid Piou (in zake de brandende onderwijskwestie), de socialist Meslier verklaarde dat men niets moest hebben van een onderwijs, waarin den kinderen geleerd werd den naam van God niet lichtvaardig uit te spreken, maar aan het begrip van eerste oorzaak een gevoel van eerbied en hulde te verbinden. En evenmin klopt het dat dezelfde socialist aan hetzelfde katholieke Kamerlid toeriep: Als uw God bestond, als Hij zoo goed ware als men zegt, dan zou hij de menschen niet als ratten in het hospitaal laten sterven, en Hij zou niet de God wezen der kapitalisten en der dieven. Op welke domheid zeer terecht een verontwaardigde stem uitriep : „Laster niet, wat gij niet kent; de wereld is onvolmaakt, maar juist daarom moet er een volmaakte oplossing zijn in het andere leven!" Het zyn maar een paar eenvoudige feitjes, dat van Seraing en van Meslier. Doch ze teekenen. --- Uit de Pers. Van het katholiek staatkundig program. Onder dezen titel is het Tweede Kamerlid B. R. P. van Vlijmen een artikelenreeks begonnen in L>e Noorbr. Schrijver is van meening dat ons program wel eenigszins verouderd is, omdat veel bereids in vervulling is gegaan en omdat op sommige onderdeelen, wijziging van vorm eD inhoud aanvulling of verbetering behoeft. Vervolgens gaat schryver de geschiedenis van ons program na dat berust op de Encycliek van Paus Leo XIII „over de Christelijke inrichting der Staten" en de Encycliek „Rerum Novarum" wat aangaat de maatschappelijke vraagstukken, als grondslag erkent. „Met haar verwerpen wy het socialisme als waanzinnig, onrechtvaardig en leidende tot vernietiging van alle recht, alle vryheid en alle orde. Voorts wordt gewezen op de urgente wenschelijkheid eener nieuwe Zondagswet. Geheel in overeenstemming met den geest van ons program waren de ontwerpen in Juni en November 1904, onder het ministerieKuyper voltooid tot verplichte verzekering tegen de gevolgen van ziekte, invaliditeit en ouderdom. Over de verzekering staat het volgende: „Terwijl het recht van den arbeider op een pensioen van staatswege als zoodanig beslist wordt ontkend , wordt §ven beslist erkend, dat de Staat er toe behoort mede te werken, dat het lot van den invalieden en den ouden werkman niet aan de-openbare weldadigheid zij overgelaten. Dit brengt de roeping van den Staat mede". Deze regelen van ons program dragen nog steeds hunne veile beteekenis, staan daar nog in onverflauwde kracht. In de „ Aanvulling " van ons program vastgesteld door de Leden der Tweede Kamer in Maart 1901 worden zij zelfs versterkt door deze woorden: »De verzekering van werklieden tegen „ziekte, ouderdom en invaliditeit behoort in „het volgend wetgevend tijdperk^ 1901—1905 „een voornaam punt van wetgeving uit te „maken". Generaal v. Vlymen besluit dit artikel: Wij schrijven nu 1910, en nog is op dit stuk niets tot stand gekomen. Het liberale Ministerie de Meester, dat in 1905 het Ministerie Kuyper opvolgde, bestond uit bekwame mannen, die veel overwogen, maar niets tot stand brachten. Nu is sinds Januari 1908 Minister Talma aan 't overwegen. De hoop is zeker algemeen, dat hij niet talme met het indienen van de eerste trits verzekeringswetten, opdat wij althans één van de drie kunnen tot stand brengeu in 1910. Terug tot de II. Kerk. Na uiteengezet te hebben, dat de R. K. Kerk niet het minst door de schitterende overwinningen, die ze op nobele vorschende, nadenkende mannen van andere gezindheid behaald heeft, bewezen heeft in 't bezit te zijn van de waarheid, zegt de Maasbode verder, dat in de laatste 3 eeuwen in Duitschland zelf bijkans geen uitmuntende persoonlijkheid tot het oude geloof is terruggekeerd. De Duitsche Katholieke Missie in Denemarken was gelukkiger. Thans mag zich de Kath. Kerk echter ook in Duitschland verheugen dat de oude traditie weer is opgenomen. Dr. Albert von Ruville, Professor in de geschiedenis aan de universiteit van Halle a. S. is in het najaar van 1909 tot de Katholieke Kerk overgegaan. In zyn boek: „Zurück zur heiligen Kirche", bericht hij, wat hem tot dien stap gebracht heeft, en schetst hij het beeld van de Katholieke Kerk, zooals „Erfahrung, Anschauung und Studium 1 ' ze hem hebben doen kennen en waardeeren waaraan, een en ander ontleend wordt. Den protestant-orthodox opgeleiden jongeling verontrustten reeds spcedig twijfelingen aan de waarheid van zijn geloof. Materialistische, pantheietische, modernistische ideeën maakten veel indruk op zijnen geest, maar vernielden nooit zijn positief geloof tot in den wortel. Dantes „Divina Comedia" boezemde hem het eerst waardeering in voor den Katholieken eeredienst. — In den zomer van 1901 wordt dan met de lezing van Harnacks „Wesen des Christeutums" de bekeering ingeleid. De Protestantsche wijze van godsvereering voldeed hem niet meer: de liturgie liet hem onbevredigd. Nog meer echter verontrustte hem de waarneming, dat het geloof volgens protestantsche leer slechts een persoonlijke overtuiging is, door eigen onderzoek en nadenken verkregen; kon het geloof van de groote, ongeletterde volksmassa, van de ruwe natuurstemmen op eigen denken opgebouwd worden ? Op een denken, waartoe zij misschien nooit in staat waren'? Toch hield von Ruville vast aan de grondstellingen van het positief geloof iu overtuiging en leven. Jèsus Christus was voor hem de hoofdzaak; reeds vroeger had hij tot die Kerk willen behooren, waarin Jesus Christus het meest wordt vereerd. Dat scheen hem thans de R.-K. Kerk te zijn; veel was in haar, wat hem beviel, maar meer nog, wat hij niet begreep : de pauselijke onfeilbaarheid, de aanbidding (!) van Maria en van de Heiligen, de transsubstantiatie, het aan banden leggen van het vrije onderzoek enz. Daar werden zijne overgeërfde denkbeelden voor het eerst tot instortens toe ondermijnd door de machtig wordende overtuiging, dat een hoogst, en van den staat en van de stroomingen in het volk onafhankelijk leergezag absoluut noodzakelijk is. Hiertoe bracht hem de in de protestantsche kerk heerschende geloofsverwarring. Geschiedenis en bijbel overtuigden den eerlijken waarheidszoeker van de stichting des pausdoms door Christus zelven. Jaren achtereen bleef von Ruville op dit punt van ontwikkeling staan, totdat hij voor het eerst met Katholieke geschriften in aanraking kwam. Hij studeerde verder, zijne moeielijkheden verdwenen tot op ééne na: de Katholieke leer van de transsubstantiatie. Möhlers Symbolik loste echter ook den laatsten twijfel op : „Ich kannte und glaubte das geheimnisvolle Wunder der heiligen Eucharistie." De studie van den R.-K. catechismus, het onderwi's van een degelijk onderlegd R.-K. priester, de nederige ootmoed van den geleerde, zijn taaie volharding te midden van oprijzende moeielijkheden en de genade, die met dat alles meewerkte, brachten de voleinding. Albert von Rnville ging publiek over tot de Katholieke Kerk en ontving de eerste heilige communie, wat zijne ziel tot eene hoogte van geluk opvoerde, die hem tot dan toe onbekend en onbegrijpelijk was geweest. Dat zijn de hoofdtrekken van het eerste hoofdstuk, waarin de hoogleeraar zijn terugkeer tot de H. Kerk beschrijft, In de zes overige hoofdstukken geeft von Ruville het resultaat van zijn onderzoek omtrent de Kath. Kerk : Der Felsengrund der Kath. Kirche (35—58), die Nahrkraft der Kath. Kirche (59—79). die Liebe in der Kath. Kirche (81—109), die Freiheit in der Kath. Kirche (111—127), die Feindschaft gegen die Kath. Kirche (129—143). Katholieke overtuiging bezielt deze hoofdstukken evenzeer als het eerste; ook voor het oog van den geboren katholiek doen zij de geloofswaarheden in nog ongeschonden luister schitteren. De ruime blik van den hoogleeraar in de geschiedenis .zal iedereen vergezichten openen. De Katholieken mogen zich met recht verheugen, dat de waarheid van hun heilig geloof een zoo glansrijke overwinning op de nobele ziel van dezen geleerden universiteitsprofessor behaald heeft. --- Kerknieuws. Socialisme in het Zuiden. Namens Z. D. H. Mgr. J. H. Drehmanns, Bisschop van Roermond, werd Zondag in alle R.-K. Kerken van Zuid-Limburg het volgende schrijven van den preekstoel voorgelezen : Beminde Parochianen. In den laatsten tijd is met iederen dag duidelijker gebleken, dat de vijanden van Kerk en Maatschappij het bijzonder gemunt hebben op onze goede Kath. Zuid-Limb. bevolking. Hun oogmerk is, U, Beminde Parochianen, uw voorvaderlijk geloof, uw godsdienstige gezindheid en uwe tevredenheid af te nemen, en U langs dien weg dienstbaar te maken aan hunne verderfelijke plannen. Daarom is het onze heilige plicht, u te waarschuwen tegen de gevaren, die thans uw heilig geloof bedreigen, vooral van den kant van het socialisme. Om de. goedgeloovige Katholieken in hunne netten te vangen, beweren en herhalen de socialisten dat het socialisme niet tegen den godsdienst is gericht, en dat men dus tegelijk socialist en goed katholiek kan zijn. Dat is echter volgens de leer der H. Kerk leugen en bedrog; immers, de leerstellingen van het socialisme zijn als een allergevaarlijkste dwaling gebrandmerkt door de H. Kerk, die door Jesus Christus als de onfeilbare bewaarster en leerares der waarheid is ingesteld. Hieruit volgt, le dat een Katholiek, wanneer hij zich aansluit bij de socialisten, en hunne leer aanneemt, daardoor aan het katholiek geloof ontrouw wordt; hij kan niet meer als lid der H. Kerk beschouwd en niet meer tot de H.H. Sacramenten toegelaten worden, zoolang hij lid is van eene socialistische vereenigiug. Hieruit volgt, 2«'*dat de Katholiek, die zonder noodzakelijkheid of wettige redenen, regelmatig de socialistische geschriften leest, of hunne vergaderingen bijwoont, daardoor de naaste gelegenheid om zijn geloof te verliezen zoekt en alvast doodzonde doet, 3e dat zij, die de socialisten, op welke wijze ook helpen hunne dwalingen te verspreiden, zich schuldig maken aan zeer groot kwaad, omdat zij aldus strijden tegen onzen Heer Jesus Christus, tegen zijn goddelijke leer en tegen de Kath. Kerk. Katholieken, het gaat hier voor of tegen Christus, voor of tegen uw H. Gelool! Het geldt hier, öf Katholiek, óf socialist: want Katholiek zijn en socialist samen is eene onmogelijkheid. Katholieken, wie tot de H. Kerk van Christus behoort of niet behoort, hebben zeker niet de socialisten, de vijanden van de Kerk, uit te maken ; dat komt alleen toe. aan de H. Kerk zelve, en aan hen, die door Christus en zijne Kerk daartoe zijn aangesteld Daarom, Beminde Parochianen, luistert naar de stem uwer geestelijke herders en laat u niet bedriegen door de voorspiegelingen der socialistische verleiders, die u allerlei tijdelijke voordeelen beloven, indien gij u onder hunne banier wilt scharen, maar die u niets brengeu dan dwaling en verderf. Schaart u integendeel allen onder de banier van Jesus Christus, uwen Heer en Koning. Strijdt voor Hem en met Hem, opdat gij ook eens aan Zijne zijde staat, wanneer Hij zal komen om Zijne vrienden te beloonen, en over Zijne vijanden te oordeelen. --- FEUILLETON van de Nieuwe Venlosche Courant. Achter gesloten deuren. 42) Kameron kleurde tot achter zijne ooren ; juffrouw Olney keek hem verbouwereerd aan. „Ik — ik was in de meening..." stotterde zy, „dat hij niemand meer toegedaan was, dan u... U heet immers Kameron ?" De dokter knikte met 't hoofd, doch zeide geen woord. Een stormvloed van wantrouwende gedachten eu knagenden twijfel kwam op hem aanzetten. „Dan heb ik toch wel gelijk, dat hij veel met u op heeft. Anders zou ik wel voorzichtiger tegenover u geweest zijn want ik heb mijnheer Gryce beloofd — dat is een zeer verstandige man en geheimc-politieagent — dat ik met niemand over de raadselachtige verdwijning van deu dokter zou spreken. Ik heb het dan ook heel stil gehouden en tot nu toe heeft er in geen enkelen courant iets van gestaan. Doch op u heeft dat geen betrekking ; ik weet immers dat u recht er op heeft te vernemen " „Wees zoo goed en druk u wat duidelijker uit," viel Kameron haar in de rede : „Er is mij niets van bekend, dat dokter Molesworth eene bijzondere hoogachting voor mg koestert! Wanneer dit echter het geval is " „Zeker, ik zal u zeggen, hoe ik het weet. Ik schaam er m\j wel een beetje over, maar vrouwen z\jn nu eenmaal nieuwsgierig, al is het ook myne gewoonte niet, brieven van anderen te lezen." Haar bezoeker verbleekte plotseling. Hij hief de hand op, als wilde hy aan het gesprek een einde maken, doch bedacht zich en luisterde in spanning toe : „Onlangs," ging zy voort, werd er een man voor ons huis overreden en dokter Molesworth schielijk te hulp geroepen. Hy gunde, zich niets eens den tijd, de schrijfportefeuille dicht te doen en zijn kamerdeur at te sluiten. Ik had juist iets in dat vertrek te«Joen en zag een pas begonnen brief op de schrijftafel liggen; het kwam volstrekt niet by my op hem te lezen, ik stelde er ook in 't geheel geen belang in, doch mijne blik viel heel toevallig op een woord, dat myne nieuwsgierigheid opwekte — het was het woord „liefde" en zoo las ik vluchtig een paar regels." „Spreek niet verder," riep Kameron opspringend ; „ik dank u, maar ik kan deze vertrouwelijke mededeeling niet aanhooren." De vrouw lachte luid. „Er steekt heelemaal geen kwaad in. De brief was immers aan u gericht." „Aan mij ?" „Welja; de naam Kameron was duidelijk te lezen. Eerst dacht ik, dat de brief aan een dame gericht zou zijn, omdat hst slot er van zoo verliefd klonk, het luidde : „Voor de liefde is ^een offer te groot en dat gevoel voor u heeft mij bezield van het oosrenblik at, toen gij..." „Op die plaats brak de brief af; misschien is hij in het geheel niet verzonden, maar u kunt zich het slot er van wel bij denken. Ik was er werkelijk bly om, dat hij niet aan eene dame gericht was." Onaangename gedachten hielden Kameron bezig, nadat hg juffrouw Oiney had verlaten. Hij was nochtans niet ver gegaan, toen hy zijn kalmte herkreeg en daarmede tevens zijne onuitsprekelijke liefde voor Genoveva. Hy zag in den geest haar rein liefelijk gelaat, zooals het daar op het kussen las, zoo aandoenlijk in hare zwakte en hulpeloosheid en de sombere argwaan verdween uit zijn hart. Hoe groot ook haar vroeger onrecht, hare verblinding was geweest — thans beminde zy haren echtgenoot en hare ziel kende geen valschheid of arglistigheid. Hij bouwde vast op hare trouw en waarheidsliefde en verbande allen twijfel. Op het oogenblik van het terugkeerend vertrouwen koesterde Kameron slechts teedere liefde voor de vrouw, die van alle kanten zoo meedoogenloos vervolgd werd. Doch de wrok tegen Molesworth was niet verdwenen en immer sterker werd het besluit, hem iu zijn verborgen schuilhoek op te sporen. Wanneer geen overreding hielp, zoude hij hem met geweld het geheim ontrukken, waarnaar de politie zocht. Hij zou hem ook tot de bekentenis dwingen, dat Genoveva aan de hernieuwde poging, om eene heimelijke verkeering tusschen hen aan te knoopen, geen deel had. Deze laatste ontdekking in verband met de kennis van Molesworths vroegere liefdesbetrekking was een vreeselyk wapen in Kamerons hand geworden, waarvoor de tegenpartij zou sidderen. Nu was hij voornemens zich tot de juiste bran te wenden, waar hij inlichtingen over het verblijf van d en voortvluchtige hoopte te vernemen. Hy wilde de arme vrouw in het hospitaal opzoeken, aan wier genezing Molesworth zoo veel gelegen was. Molesworth moest haar, ondanks alle gevaar, tot op een zekere hoogte in : t vertrouwen genomen hebben. Nog was hare genezing niet zóóver gevorderd, dat zy den raad en de hnlp van Molesworth geheel zou hebben kunnen missen' en hij mocht ook niet elke betrekking met haar afbreken, wilde hij niet tegelijkertijd deze patiënt opgeven, op wier volkomen herstel hij al zyne hoop gevestigd had. Weldra zat Kameron in het hospitaal aan het bed der arme zieke, die hem mét dankbare blijdschap begroette. „Hoe heeft u geweten," riep zij, „dat ik zoo zeer naar u verlangde? U is in zoo'n langen tijd niet hier geweest en ik wilde u toch laten zien, hoe veel beter het mij gaat. Ik ben met uwe hulp en die van mijnheer Molewsorth b t jna geheel op de been gebracht, en ik had al bij iulj zelf gedacht, dat mijn naaste wegnaar het kerkhof zou zijn. Nu gevoel ik hoe flink het met mij vooruit» gaat/' „Het doet mij genoegen dat te hooren/' antwoordde Kameron minzaam ; „ik kwam maar eens even kijken, om te zien hoe u het maakte, opdat ik dokter Molesworth dat kon laten weten/' Brigitta keek voorzichtig in het rond, „U weet dus waar h0 is? Dat is goed. Hier vermoedt niemand, dat hy weg is ; men wil mij wijs maken, dat hij weer ziek is en ik weerspreek dat ook niet. Hy heeft zooveel voor mij gedaan, dat ik hem daarom ook niet wil verraden, alhoewel ik niet weet, waarom hij er van door is gegaan." Kameron was 't niet wel te moede,"het kwam hem schandelijk voor om aan de vrouw het geheim van haren weldoener te ontlokken. „Hij zeide, dat hrj voor langen tijd uit moest, om een zieke te bezoeken, ik moest de medicijn geregeld innemen en al zyne voorschriften nauwkeurig opvolgen ; wanneer ik dan weer beter zou zijn en uitgaan kon, moest ik het hem laten weten Dat zou ik gaarne doen, als ik maar kon leze .D, wat hij voor mij opgeschreven heeft. Zeg u het mij toch, of het Yonkers of Oranje is ; ik kan er niet wijs uit worden." (Wordt vervolgdJ) --- BUITENLAND. DUITSCHLAND Rassenhaat. Te Lemberg is een ernstige botsing ontstaan tusschen het Poolsche gedeelte der bevolking en militairen naar aanleiding van het bestaan aldaar eenergfiliale van een Pruisische schoenenfirma, welke men wil boycotten. Zondag j.1. trok, na afloop van een zeer rumoerige vergadering van de boycotvereeniging, een groote menigte volks, aangevoerd door studenten, naar den schoenwinkel en verbreiselden daar de spiegelruiten en uitstalkasten. De toegesnelde politie bleek machteloos om de talrijke menigte die voortdurend bleef schreeuwen: „Weg met de Pruisen !" „Weg met de Pruisische lakeien ?" uiteen te drijven. Een geheele compagnie soldaten was noodig om de straat schoon te vegen. De Duitsche Keizer als automobilist. De politie te Berlijn is aanzienlijk versterkt, daar de keizer herhaaldelijk 3n onverwachts uitstapjes maakt in zijn automobiel. Gedurende de laatste maanden gebeurde het meermalen, dat hy sommige dagen acht maal uitging om een tochtje te maken, en telken male werd de geheele weg, dien hij had afgelegd door een aantal politiemannen in uniform en politiek afgezet. De keizer heeft strenge bevelen gegeven, dat onder geen voorwaarde tusschen zyn automobiel en een ander vervoermiddel een botsing mag plaats hebben. Daardoor is de politie verplicht geworden het geheel e vervoer te doen stilstaan, ten einde te voorkomen, dat de keizerlijke automobiel, die met groote snelheid rydt, wordt beschadigd. Daar de keizer zelfs in de drukste straten steeds met buitengewone snelheid rydt, zijn de moeilijkheden voor de politie zeer groot. Waarom dan ook zoo snel gereden ? BELGIË Antwerpen heeft groote plannen. Het wil een drietal landgoederen in de nabyheid der stad koopen, die te zamen ruim 120 H.A. vormen, om die te herscheppen in een groot park. Hierbij worden gevoegd boschrijke gedeelten van Wiltryk en Berchem, te zamen groot 168 H.A., zoodat Antwerpen de beschikking krijgt over 300 H.A. ongeveer. Een deel daarvan wordt villapark. De aan te koopen gronden kosten te zamen 10 millioen francs, de aanleg van wegen, riolen enz. 5 millioen ; een driehoekenblok binnen de vesting, die moet onteigend en veranderd worden ook 5 millioen; er is derhalve de som van 20 millioen francs mede gemoeid. FRANKRIJK Zullen er kerken gesloten worden ? De Correspondance habdomadaire van Parijs beweert uit goede bron te vernemen, dat de regeering de geloovigen doet tellen, die de kerken bezoeken. Binnen eenige maanden zou er dan een statistiek worden openbaar gemaakt, waar men aan den eenen kant het cyfer der bevolking en aan den anderen kant het cijfer dergenen die de kerken bezoeken, zou te lezen krijgen. Dit geschiedt natuurlijk om te bewyzen dat veel kerken kunnen gesloten worden, zonder nadeel te doen aan den eeredienst. Zoodra de organen der pers de openbare denkwijze hebben bewerkt, zou men dan tot de sluiting der kerken overgaan. De ouderwijs quaestie. Een roemrijke week voor de katholieken noemt terecht de Croix de schoolstiiiddebatten der laatste dagen iu de Fransche Kamer. Al de katholieke sprekers hebben zich krachtig op het spreekgestoelte doen gelden. Zij hebben gesproken en gehandeld als katholieken, onverschrokken de rechten der Kerk en der katholieke huisvaders opeischende tegenover een sectarische meerderheid, wie zij ontzag hebben algedwongen voor hun overtuiging en hun persoon. De Kamer bood een bijzonder belangwekkend schouwspel gedurende de indrukwekkende redevoeringen der voortreffelijke mannen, die de Fransche katholieken in het parlement vertegenwoordigen. Dat kwam misschien vooreerst van de verbazing, dat de verdediging der rechten van God, wiens sterren de heer Viviani meende uitgedoofd te hebben, nog tot zulke krachtuitingen bezielde vervolgens was het aandacht nu en dan door kreten van woede onderbroken, als de zweepslagen te fel aankwamen, en ten slotte was het dikwijls bewondering zoowel voor de welsprekendheid als voor den ontembaren wil en den prachtigen durf. Er werden woorden gehoord, die insloegen als donderslagen. Zoo b.v. het woord van den graat De Mun : «De staat is onmachtig er een leer op na te houden, en ik beschuldig hem er ens een op te leggen". Over die beschuldiging liep het heele debat, ingezet door Grousseau, voortgezet door Ramel, Barrès, Denis Cochin, den abbé Gayr&ud en vele anderen, en bekroond door Piou, die zich zelf heeft overtroffen door het bankroet aan te toonen van het program der onzijdige school tengevolge der schending van de onzijdigheid. Welke moraal hebt gij, Staat ? zoo vroeg hij. Die welke gegrond is op de algemeene instemming der volken ? Maar die instemming proclameer^ het bestaan van God. Gij verwerpt de moraal van het Evangelie en geeft de menschheid niets meer dan den reuk van een ledig vat. Is het de wetenschappelijke moraal, die gij wilt doen onderhouden ? Maar, zegt de heer Poincaré, die bestaat niet. Is het de moraal van het belang, van de nuttigheid of die der evolutie, waarvan het beginsel, volgens den heer Steeg, verandert met dat der regeéring ? Bij slot van rekening komt gij er toe, zooals Dufrenne, te verklaren dat gij op de school geen moraal zoudt weten te onderwijzen. En hij besloot: Als de staat niet de spiritualistische leer wil doen eerbiedigen, zooals hij op zich genomen had, laat hij dan de volkomen vrijheid van onderwijs aannemen, door naast zijn eigen scholen de vrije scholen te bekostigen. De staat heeft het recht niet, het geld van allen te gebruiken om het onderwijs voor een enkele groep te betalen. Maar wat hij doet, wij zullen staande blijven, als kleine minderheid tegenover een meerderheid, die zich van haar almacht bedient om de gewetens en de vrijheid te onderdrukken. Die woorden zullen niet tevergeefs zijn gesproken. Ongetwijfeld heeft Briand er op geantwoord door tegen de bisschoppen uit te varen en zelfs ze van wispelturigheid te beschuldigen ; maar eigenlijk heeft hij toch de wettigheid van hun schrijven en hun recht om te waken over de school erkend. Daarop nu juist waren al de pogingen der katholieke sprekers gericht. Bovendien heeft hij zich duidelijk tegen het onderwijs monopolie uitgesproken. En na de schitterende onderwijsdebatten kon hij feitelijk ook niet anders. De watersnood. In Parijs. De Seine stijgt steeds. Van de bruggen is de Alma-brug het meest bedreigd, men wil het middenstuk met dynamiet laten springen om het water gelegenheid te geven door te spoelen. Anders, vreest men, gaat de heele brug weg. Hij schommelt nu al. Verschillende straten staan onder water. Tegen Woensdagnacht is bij het Orsaypaleis het trottoir voor den druk van het water bezweken. Het water overstroomde de Rijssel-, de Poitiers en de Verneuilstra&t. In de Poitiers-straat stond Woensdagnacht om één uur het water een meter hoog. De bewoners verlieten hun woningen. Het station van de Metropclitain bij het station van Lvon staat onder. De electiische treinen loopeu niet meer. Het Austerlitzstation en de Rijsel straat zijn overstroomd. Het paleis van het Legioen van Eer wordt bedreigd. Een huis van vier verdiepingen in de Traversieère-siraat is ingevallen. De treinendienst tusscheu de stations «Invalides" en St. Lazare is gestaakt. In het palfis van Justitie staan alle opbewaarde registeis twee meters ouder water; duikers zijn bezig ze te redden. Het* aantal ondergeloopen stratan neemt toe. Geleidelijk aan tracht men overal waar dit mogelijk is loopbruggen te slaan. De prijs van het bryod is reeds gestegeu. Op verschillende punten worden verwarmde slaapplaatsen ingericht. Dinsdagnamiddag hebben president Faillières en de ministers Briand en Millerand de door het hooge water van de Seine meest beproelde punten bezocht. President Fallières geraakte diep onder den indruk van het verschrikkelijke schouwspel. De menigte juichte hem haitelijk toe. Om half zeven Dinsdagavond waren 3110 abonnés der telefoon zonder aansluiting. In de provincie. In de provincie is het echter nosr veel erger dan in Parijs. De Seine zit in Parijs tusschen hooge kademuren ingesloten, maar in de provincie kan ze vrij haar water in het land werpen. En het is niet alleen de Seine, die verwoestingen aanricht. Ook de Marne, de Loire, de Rhöne, de Maas en alle kleinere rivieren brengen onheilen aan. De telegrafische berichten zijn in hun kortheid akelig veelzeggend. Uit Ivry kwam Dinsdagavond bericht van een grooten brand. Gistermorgen seint Reuter, dat er een azijnfabriek is afgebrand. Alleen stoffelijke schade, maar deze is aanzienlijk. De Noorderspoorweg is te Gonesse door een aardschuivinjr gedeeltelijk versperd. De treinen van de Banlieue en van de lijn naar Orléans gaan niet verder dan Vitry. M<;on is overstroomd. Dit stadje ligt bij Ch&lons aan de Saöne. Een vloedversperring van 10 meter hoogte is weggerukt bij Chambéry, door den stroom. De stad wordt bedreigd met overstrooming Op de bergen sneeuwt het. Meer dan 3010 lieden uit Alfortvllle zijn door het gemeentebestuur van Chareuton onder dak gebracht. Sr zijn strenge maatregelen genomen tegen plunderaars en boosdoeners, die de inwoners, welke hunne wo ningen wenschen te verlaten, brandschatten. Bettean, afgevaardigde voor Seine et Oise> heeft medegedeeld, det Chatou en Lepecq en omliggende gemeenten geheel overstroomd zijn. De inwooprs zijn gevlucht; verscheidene huizen zijn ingestort. Bry aan de Marne, Neuilly en Plaisance zijn overstroomd. De trams iu Nogent rijden nog. Een allerhevigste sneeuwstorm heerscht in een groot gedeelte van Champagne. Ay, Mareuil en Risseuil staan onder water. Een groot aantal huizen is te Tours a. d. Marne ingestort In Reyc en Juvisy zijn alle huizen ingestort. Te Sens in Yonne. hadtien 2000 personen bevel ontvangen hnri woningen te ontruimen, veischeidene hunner wilden desniettegenstaande weer binnen gaan. Er ontstond toen een gevecht, er zijn vier personen gevangen genomen. In het departement Seine et Oise wordt de toestand hoe langer hoe eanstiger. Alle aan de rivier gelegen gemeenten vragen om hulp. Het dorp Terrenne inSavoie is geheel overstroomd. ' De hooge waterstaud van de Marne bij Alfortviile nam schrikwekkende afmetingen aan. Alle straten staan onder water, er zijn 6000 personen gered, er moeten 1Ü.00C in veiligheid gebracht worden. Men spreekt van twee slachtoffers. Wegwerkers die aan het reddingswerk rnedehielpen, zijn verdwenen, men vreest dat zij verdronken zijn. Van de Banlieue, van den Orleansspoorweg, van den Ooster- en Noorderspoorweg en van den spoorweg Parijs Middellandsche zee staan een groot aantal sporen onder water. Volgens bij het departement van Binnenlandsche Zaken ingekomen berichten is het verkeer verbroken tusschen Maulineaux, St. Cloud des Invalides, het station St. Lazare, Cliirnaneourtstraat en het Champs de Mars. Te Corteil zijn de onderprefectuur en het paleis van justitie omringd door het water. Het verkeer op de lijn Lons-sur-SaulniêrChampignol is verbroken. Te Valvins heeft een gezin niet acht kinderen drie dagen zonder vuur en zonder eten op de eerste verdi ping geschuild, tot ze met een bootje ontzet worden. Chalon a. d. Saöne staat onder water, en de Saöne rijst aldoor. Bij het redden van mensehen, die in hun huizen door water waren omringd, zijn twee mannen verdronken. In een buurt zijn de menschen op de daken moeten klimmen. Verdun a. d Boubs is ten deele overstroomd. Als de Doubsdijk bezwijkt, worden dadelijk tien dorpen overstroomd. De genie werkt met alle macht om den dijk te versterken. Kort is een bericht uit Chateau-Thierrv. De gemeenten Mezv, Chartèves, Azy, Crouttes en Nogent-1'Artaud zijn overstroomd. Uit Reims: De Marne is weer gestegen. Tusschen Eperuay en Ay heeft het water groote verwoestingen aangericht. In heel de streek zijn de wegen onbegaanbaar gemaakt: overal groote. gaten en sbheuren. Te Cumières is de brug gedeeltelijk weggeslagen. Te Tours zijn twaalf woningen, niet ver van de Marne gelegen, ingevallen. Met moeite redden zich de menschen, maar het vee en alle huisraad gingen verloren. Uit Verdun : Alle kelders zijn ondergeloopen ook de waterleiding, zoodat de stad zonder goed drinwater is. Verscheiden stations van den spoorweg Verdun—Sédan zijn onbereikbaar. Sedert 1882 is de Maas niet zoo hoog gewassen. De rivier heeft vee uit de weiden meegesleurd. In het Moezeldal heerscht ook watersnood. Uit Lons-le-Saulnier: De dorpelingen van Molav en Savaux (Jura) hebhen elkander op den dijk slag geleverd. Die van Molay wilden den dijk met alle geweld doorbreken om zoo hun landerijen te redden. Zij waren bezig er een gat in te slaan, toen die van Savaux kwamen opzetten, om de bres te dichten, opdat het water niet over hun land zou stroomen. Het werd een gevecht, waarvan wij den uitslag niet vermeld vinden. Uit Tours a. d. Cher: De Cher wast altijd maar door. De geheele omtrek van de stad staat blank. Vel' woningen zijn verlaten. engeland De verkiezingen. Asquith we^d herkozen te Tifeshire met 5242 stemmen, tegen 3183 op den unionistischen candidaat Sprot. Gekozen zijn tot gisteren 242 unionisten, 221 liberalen, 37 Labourparty, 71 nationalisten. De unionisten winnen 115 zetels, de liberalen 17, de Arbeiderspartij 1. zwitserland De overstrooming. In Zwitserland is de toestand eenigszins verbeterd. Ook daar te lande voorzag men zware overstroomingen, tengevolge van den buitengewonen sneeuwval, geiukkig echter is het beter gegaan dan men verwachtte. Zonder ongelukken is het echter niet atgeloopen. Door een lawine is aan de noordzijde van denPötschberg< ert barak verwoest en een aantal bewoner> gedood. In enkele gedeelten van Z >■> i tsurland echter heeft men bange dagen doorleefd. In het dorp Unter-Traulinge bijv. zijn alle straten en bruggen vernield. De tuinen in het dorp zijn thans bedekt met groote hoopen keien en kamers, kelders en schuren staan vol water en slijk. Donderdagochtend te 8'/ 2 uur moest de dyk, die het water van het kleine riviertje, de Traur, tegenhoudt, het opgeven en het water stroomde het dorp binnen. De bewoners sprongen verschrikt uit hun bedden en er speelden zich hartverscheurende tooneelen af'. Een vader bijv., die gewekt werd door het geraas van het aanstroomende water, opende de deur van zijn kamer en het water steeg hem onmiddellijk tot de borst. Hij pakte twee zyner kinderen, sloeg de iets hooger gelegen vensters stuk en bracht de kinderen op een trap, die naar een hoogere verdieping leidde. Een derde kind vertrouwde hy toe aan een 17 jarige dochter. Deze beide waren nauwelijks het venster uit, of zy werden door het water medegesleurd. De vader sprong hun na, werd echter gegrepen door den stroom en redde zich door een telegraafpaal te grijpen. De oudste dochter werd tegen een tuinhek geslagen, maar eveneens gered. Het kleine kind echter vond men 's ochtends verdronken terug onder een hoop planken. Spoedig echter daagde er redding op voor de arme bewoners van het dorp en het aantal slachtoffers bleef tót enkelen beperkt. Ook uit andere plaatsen wordt over • /erstroomingen bericht, waarbij veel have te loor ging, maar gelukkig geen menschenlevens. Het treinverkeer in Zwitserland, dat hier en daar gestremd was, is zoo goed als hersteld. spanje Bom in een gevangenis. Door het tralievenster van een cel in de gevangenis te Iznally, in Spanje, is dezer dagen een bom geworpen, die twee gevangenen wondde en ook overigens groote schade aanrichtte. De beide gevangenen, die in de cel opgesloten zaten, waren veroordeeld wegens moord en de familieleden van den vermoorde hebben nu op deze wijze getracht zich op de moordenaars te wreken. turkije De Kretenser-quaestie. In het antwoord op de nota der beschermende mogendheden betreffende Kreta, dat de Porte in den loop der week zal verzenden, wordt verklaard, dat zij zich niet . kan vereenigen met het behoud van van den tegen woordigen status qno : zij eischt een spoedige oplossing der Kretenser quaestie, op den grondslag der toekenning van een breed zelfbestuur, met behoud der souvereine rechten van Turkije. canada Het spoorwegongeluk. Aan de 'l imes wordt uit Ottowa bericht, dat bij het spoorwegongeluk in Canada naar schatting 40 personen zijn omgekomen terwijl het aantal der gekwetsten tusschen 60 en 70 bedraagt. Duikers zijn in de Spanisch Rivier neergedaald om te trachten de omgekomenen uit de in het water gevallen wagons naar boven te brengen. Een der treinbeambten, Reynolds geheeten, heeft by de ramp bewijzen van buitengewonen heldenmoed gegeven. Op het oogenblik van het ongeluk bevond Reynolds zich in den restauratiewagen. Toen het water in den wagen steeg, wist Reynolds een paniek te voorkomen door den passagiers te raden zich vast te houden aan de bagagenetten. Hy klauterde toen op het dak van den wagon en trok een aantal passagiers door de ventilatoren naar boven. Ofschoon de wagen steeds dieper in het water wegzakte en de overlevenden Reynolds toeriepen, dat hij aan zichzelf zou denken, zette hij den arbeid voort. Met een bijl sloeg hy een gat in het dak van den wagen en bleef den reddingsarbeid voortzetten, tot de wagen zoo diep was gezonken, dat hy wel genoodzaakt was op te houden. amerika Nicaragua. De Evening-Post verneemt van haar correspondent te Bleufields, dat tusschen troepen der regeering en het leger der revolutionnairen gevochten werd. Na een strijd van verscheidene uren trokken de troepen der regeering zich terug. Volgens het rapport van generaal Chamorro verloren de opstandelingen vierhonderd dooden en gewonden. De verliezen door de troepen geleden, worden nog scooter geschat. ---