Uit Hollands' Hoofdstad. AMSTERDAM, 21 Febr. 1922. C'est Bonhomme Qu' on me nomme Ma santé est mon trésor Bt Bonhomme vit encore! De heer Bonhomme was een verstandig man. Hij dacht van het wereld-gebeuren het zijne, en wandelde rustig zijn eigen weggetje, de dag van morgen die van morgen latende, om de eenvoudig reden, dat hij aan die van heden meer dan genoeg had. Of de heer „Bonhomme" bovengenoemd nog leeft, is mij niet beikend; genoeg, dat er nog talrijke afstammelingen van dezen flegmatieken heer rondloopen, die het onschatbare voorrecht bezitten, zich niet door de zorgen van morgen te laten neerslaan. Het is het verstandigste wat Je kunt doen, en de grootste belooning voor je optimisme is wel dit, dat Je voor eem chronisch slecht humeur wordt bewaard, minder gauw ziek wordt, en gemeenlijk veel langzamer dood gaat, dan het geval zou zijn, wanneer 's levens zorgen je denken en doen gingen beheerschen, en je optimisme plaats ging maken voor nutteloos tobben en piekeren. De wereld is er trouwens niet naar, je leven op de meest aangename manier op te vroolijken, en je zelf „na venant" op te kikkeren. Het is eenvoudig bedroevend — zoowel buiten, als ook maar al te vaak binnen den kring van je direkte eigen belangetjes. Brengen de belastingen je bloed niet aan 't koken, dan brengen de recalcitrante dienstbode je vingers aan 't jeuken. De mijne — en helaas ook die van mijn nog zoo veel betere 50 pCt. — jeuken helaas bij voortduring. Er schijnt geen zegen — althans geen „dienstbodenzegen" — op dit vriendelijke huisje te mogen rusten, want van die drie bekoorlijke maagden, die alle drie even graag en even gauw wilden komen, kwam d'r geen een. De wereld is wel veranderd en waar is — bij al de verwildering en vernieuwing — de trouw aan het eens gegeven woord gebleven? Ze is helaas — evenals zooveel goede dingen uit den goeden ouden tijd — spoorloos verdwenen. Gelukkig dan hij, die over een onverwoestbare dosis optimisme, levenskracht en levenslust mag beschikken, en met mannenmoed op de onmogelijkste tijdstippen zijn warme bed verlaat, kachels aanmaakt, vloerkleeden uitborstelt, stofbaden neemt, voor stofzuiger fungeert (hij klopt, hij zuigt, hij veegt) aschbakken van drie hoog naar beneden sleept, bakker, slager, kruidenier te woord staat, tafels dekt en als klap op de vuurpijl tegen het middernachtelijk uur zijn hond uitlaat. En dan toch nog altijd het leven even heerlijk vindt!! Eén ding leer je bij uitstek wel in deze liroevige iagen, en dat is: het kweeken van het edele kruid: „Doe het zelf!" „Doe het zelf!" Het is een edel kruid, doch het groeit niet op /eders akker! Wat ook al droevig is!! Van droevige dingen yssproken. De Zaterdag en Zondag alhier gehouden vergadering der „Vrijz. Dem. Bond", gaf er een maar al te duidelijk bewijs van. Ik heb er mijn genoegen opgekund, 'en liefst van acht tot half twee, en van tien tot één, deze discussies, waaraan trouwens een zekere mate van opgewektheid niet kan worden ontzegd, met helaas niet onverdeelde aandacht gevolgd. Laten wij de feiten tot de ware proporties terugbrengen en ons spenen van het twijfelachtige genoegen ons al de felle redevoeringen en onheusche Interpellaties nogmaals voor den geeat terug te roepen. Hier waren drie heeren, die ongetwijfeld niet als heeren gehandeld hebben, maar hier waren ook een leider en een hoofdbestuur, die fouten hebben gemaakt. De zondaars kreyen hun verdiende straf, beide anderen kregen eveneens harde woorden te hoo'ren, en tenslotte ging men uiteen, vastbesloten de partij met verdubbelde toewijding te dienen. ) Eind goed, al goed. Maar toch mogen een pajr opmerkingen hier nogi een plaats vinden. En wel deze, ,die natuurlijk niet gemaakt werden, omdat niemand voor de waarheid durfde uitkomen, dat de, .carko questionis" geen andere is, dan dat de heeren stuk voor stuk, er als de dood voor zijn hun dierbaar Kamerzeteltpe te verliezen. En wat wordt het hun niet moeilijk gemaakt uit dit college te scheiden, aan welks zetels zij op zulk een „syndeticonsche" wijze zijn vastgeplakt. 5000 vriendelijke, gezonde Hollandsche guldens zullen binnenkort in de zakken onzer afgevaardigden hun lokkend geklinkklank doen hooren, en wie zal — de in de Tweede Kamer gehouden besprekingen nauwkeurig gevolgd hebbende — durven ontkennen, dat, als er een catetprie in den lande voor „loonsverlaging" in aanmerking komt, de heeren en damesKamerleden — enkele excepties daargelaten — naar deze verlaging ongetwijfeld een zeer goeden gooi doen? Dito, dito in onzen — vermoedelijk evenzoo in menigen anderen — gemeenteraad. Het Kamerlidmaatschap — waarom de zaak anders te zeggen, dan ze inderdaad is — wordt hoe langer boe meer een baantje, een doodgewone broodwinning, en de verslagen der verschillende partij-vergaderingen, waarin men bij voorkeur den tegenstander tot nagenoeg op zijn trouwring uitkleedt, of zichzelf met den zoo vurig bewonderden mantel van eigen voortreffelijkheid omhangt, zouden het beste onder het .eenigszins sarcastische hoofdje „broodnijd" kunnen worden ondergebracht.Hij, die — zooals ik — gansch onbevooroordeeld deze discussies heeft gevolgd — of liever, gedoemd was ze te volgen — kreeg beurteings ,een gevoel van walging en afkeer van het v&k (want dat is het) dat men politiek heet, en moest, na dit urenlange geharrewar den zoon van onzen nobelen Dr. Wirk Bos, den man, die steeds den integeren staatsman bleek, die hij als gewoon burger was .volmondig gelijk geven, toen hij de vraag slelde, niet te weten wie nu eigenlijk gelijk had, daar zijn vader eteeds èn over Mr. Marchant èn over den lieer Van Beresteijn gunstig had geoordeeld. En temeer had Mr. Bos recht deze vraag te stellen, waar den heer Bere■Pteijn den toegang tot deze vergadering was ontzegd. i Hij moge inderdaad „gezondigd" hebben, en terecht zijn „gestraft", het is geen eerlijk spel, den aangevallene zich niet te laten verdedigen. Zelfs niet in de politiek. f Toch had deze vergadering Iets goeds, en dat was "dit. In het openbaar werd, wat „rotten" was „in the Itate" behandeld, en vastgesteld word, dat bside partijen fouten hebben fiemaakt. Wij weten nu dat vertrouwen in de partijleiding Iets anders is, dan critiekloos aanvaarde leiding en tevens, dat dit hoofdbestuur der V. D. partij zich in beginsel voor een fusie met de partij „Heerea" heeft uitgesproken. Als men — alweer onbevooroordeeld — de heeren elkaar hoort bestrijden en bekladden, om met Mr, Oud te spreken „bezwadderen", en uitbundig prijzen, dan krijg ik zoo het Idee, dat deze sprekers — hadden zij het voorrecht mijn diepvoelenden en fijnzeygenden vriend Charivarius te kennen — het reerend eens zouden iijn met deze regels: Zij spreken van wat valsch, wat echt, Wat bitter, en wat zoet was — 'k Heb nooit geweten dat 'k zoo slecht «Maar...... ook nooit, dat 'k zoo goed was Zoo is het. De ruzie In den Vrijz. Dcm. Bond is zoo echt menschelijk. De verkiezingen zijn immers op komst, en dan elscht het veege lijf noodwendig eenige restauratie. Het gaat als riet een door Theumatische pijnen gekwelde oude juffrouw, die 't in d'r teenen voelt, zoodra er onweer in de lucht zit. Dan wordt het vriendelijke oude menschje jjlots tot een onuitstaanbare furie, kriebelig, onvriendelijk en in hooge mate ongenietbaar. Maar, is het zonnetje maar eenmaal weer door de wolken, en zijn de „donderkoppen" in de blauwe lucht vervaagd, dan wordt ze weer de beminnelijkheid zelve en lacht weer smakelijk om een — natuurlijk doodonschuldig — grapje. Ziet ge, zoo gaat het nu met onze verpolitiekte menschen ook, onverschillig van welken naam, atand of rang. Momenteel zijn de rheumatische pijnen hen allemaal in de bibberende botten geschoten. Zeker, liet is alleszins begrijpelijk, dat men die films afkeurt, waarin de hartverheffende bezigheden van moord en diefstal, inbraak en overspel aan de orde vafl den dag en nacht zijn, ht is goed ook, dat. men die films bestrijdt, waarin de een of andere schurk — die ter verhooging der aantrekkelijkheid perse van adel is — den een of anderen armen en braven arbeider tegen den grond slaat of er met een of ander — natuurlijk koristje vandoor gaat, maar het gaat niet aan — vaak zonder eenig motief absoluut ongevaarlijke rolprenten af te keuren, of den tekst te verminken, omreden er de een of andere twijfelachtige aardigheid in voorkomt, waarvan de finesse zelfs aan de gewiekste jongelingschap ontgaat. Er zijn gelukkig nog tal van filmen, door geestige en geestrijke regisseurs in elkaar gezet, waarvan wel degelijk een opvoedende kracht uitgaat, en het is daarom in hooge mate te betreuren, dat een keuringscommissie is ingesteld, die er maar al te dikwijls haar kracht in schijnt te zoeken, niet de uitwassen van het bioskoopbedrijf, maar dit bedrijf — qua talis — te bestrijden. In deze keuringscommissie — wil men ze althans handhaven — dient voor alles iemand te zitten, die de kinderziel begrijpt. Het komt er op aan, do grenslijn te trekken tusschen datgene wat deze teere plant veredelt oC verruwt. De paedagogisclie strekking van de bioscoop naar voren te brengen, is een moeilijke, maar schoone en dankbare taak. Vat de commissie haar taak zoo op, dan zal tegen een dusdanige keuring van direoteurszijde niet het minste bezwaar rijzen. Tegen een keuring door ter zake kundigen zijn deze heeren allerminst. Enkel — en terecht — tegen eene van „machtr-wellustelinge/i". Mocht de juiste man op de rechte plaats niet gevonden kunnen worden, welnu dan schafte men de gansche keuringscommissie eenvoudig af, en verbiede den toegang van elk en een iegelijk die den — van den bioscoopliefhebber, zoo vurig verbeiden achttien-jarigen leeftijd — nog niet heeft bereikt. Waar m.i. ongetwijfeld ook nog wel iets voor te zeggen valt. Tenslotte: De bioskoop-misère, do grieven der biosccop-directeuren en tot slot een sluiting: een bioscoopstaking. Gode-zij-dank, slechts een ééndaagsche, anders ware de ellende niet te overzien en stond de revolutie voor de deur! ' Keur onze veelbelovende jeugd de bioscoop af en ge maakt hen dood cngelu' kig, laat z© d'r ieleren avond naar toegaan en alle kans, dat althans een deel van hen — een deel van ons — doodongelukkig maakt. Het zou derhalve een r.og zoo dwaze daad niet zijn, als de bioscoopdirecteuren eenvoudig mijn ouden vriend, den voortreffslijken fotograaf uit mijn studententijd imiteerden, tot de keuringscommissie zeiden: „De heeren worden bedankt, het is gedaan heeren" en hun instellingen eenvoudig sloten voor allen, die den belangrijken achttienjarjgen leeftijd nog niet hebben bereikt. Maar zoo staat de zaak en zoo staan de heeren niet tegenover een keuringscommissie van ter eake kundige lieden. Hun grieven gaan enkel tegen een toort „machtswellustigheid", die inderdaad dikwijls de perken te buiten gaat. --- BUITENLAND. FRANKRIJK Brieven uit Frankrijk. door Mr. P. v. 8. HOE EEN VRIJDENKER OVEB „ROME" OORDEELT. Parijs, 22 Febr. 1922. Da ontroering in alle kringen, over geheel de wereld, gewekt door den dood van Z.H. Benedictus XV; de ontzaggelijke aandacht waarmede de publieke opinie het conclaaf heeft gevolgd; de algemeen eerbiedige welkomstgroet den nieuwen Paus Pius XI gebracht, bewijzen den invloed, grooter dan ooit, van de rol door het Pausschap in deze tijden te vervullen. De oorlog heeft die rol in beteekenis doen toenemen. Temidden van den bitteren strijd die de menschheid heeft verdeeld gedurende meer dan 4 jaren, heeft men beter leeren begrijpen, welk een macht van eenheid en vrede, het katholicisme vertegenwoordigt. Bekend is het woord van een Franschman die zeide hoewel zelf ver van de katholieke kerk afstaande: „De Kerk heeft gedurende den oorlog getoond de eenige internationale te zijn, die stand houdt." Te merkwaardiger, waar onder den invloed van leerstellingen, een materialistische politiek predikend, het den schijn had of ^oor goed de internationale en binnenlandsche politiek vaa een groot aantal staten was verwezenlijkt. De deuren van de Haagsche vredesconferentie waren gesloten gebleven voor den Roomschen Opperpriester. Ieder contact scheen verbroken en was dit helaas op het gebied van dc politiek in Frankrijk en ook eltters, waar politiek en godsdienst gescheiden waren. ,Tusscheu de verschillende volkeren gold slechts de macht, cte materieele en de militaire, de moreele v as ver te zoeken. In hoeverre kon dus de internationale politiek den Paus, die een zuiver moreele en godsdienstige macht vertegenwoordigt, belang inboezemen. Eugène Lantier, de vrijdenker, wiens artikel in de ,,1'Homme libre", het door Clemenceau gestichte blad mij het bovenstaande in de pen gaf, geeft in het verdere gedeelte het ant woord. „Dat tusschen de volkeren aan den vooravond van het wereldconflict, slechts de machtskwestic gold, hebben wij maar al te wreed en al te lang ondervonden. Het materialisme had zich meester gemaakt van de internationale politiek en het moest uitloopen op een bloedige offering van zooveel menschenlevens. Staatslieden, diplomaten en politieke personen beweerden, dat zij alleen in staat waren en krachtig genoeg om het groote vraagstuk van den wereldvrede te regelen. Zij zijn er niet in geslaagd, dien bloedigen strijd van millioenen tegen mlllloenen, tegen te houden. Groot was hun onmacht, groot was de angst van een menschheid, dia haakte naar den duurzamen vrede, zonder hem te vinden. En instinctmatig, Lantier is nog steeds aan het woord, heeft de menigte zich gericht naar de eeuwige stad en is neergeknield vcor den souverein, zonder kijk op deze aarde en zonder leger. Waarom? Omdat de menschheid meer en meer wordt doordrongen van het gevoel, dat het huidige wereldprobleem dat om oplossing vraagt, van een andere orde is, van een hoogere orde dan die van een eenvoudige realiteits politiek." Mogen de staatslieden en de volkeren In de moeielijke jaren die nog komen gaan, luisteren naar die woorden van waren vrede die niet zullen ophouden te vloeien van de lippen van Hem, die den dag zelf van zijn uitverkiezing tot het Pausschap, in de buiten loggia van den „Sint Pieter" verschijnend, zijn zegen schonk aan Rome en over de zeven heuvelen neen, die heilige stad omringd, aan de heele wereld. Laat ook buiten Frankrijk gehoord worden de meening van een vrijdenker als Lantier, die erkent dat de wereld hulp gaat zoeken te Rome, in hot geloof, omdat zij inziet dat materieele welvaart niet den vrede heeft weten te geven. Zijn erkenning van de macht van het Pausschap, van den invloed die van Rome uitgaat, steekt wel scherp af bij de kleinzielige houding die sommige niet-katholieken in Holland telkens weer aannemen, waar het geldt de vertegenwoordiging bij den Heiligen Stoel. Zij willen niet erkennen dat Rome het middelpunt is waarheen millioenen opstaren vol vertrouwen, zij willen niet begrijpen dat de invloed des Tausen steeds toeneemt ondanks de tegenwerking en de bestrijding. Willen zij niet luisteren naar de meening van de katholieken zelf, laten zij dan de stem hooren, die een ongeloovige, eerlijk laat weerklinken. Heel de Fransche pers, op een enkele kleine uitzondering na, heeft de korrist van Pius XI met vreugde begroet, heel het Fransche volk. ook het niet katholieke gedeelte, houdt de blikken op Rome gericht, omdat het weet en erkent dat daar een macht zetelt, ver uitgaande boven alle aardsche, voor wie „vrede op aarde" in werkelijkheid een hoog verlangen is. Steads meer zoekt men naar het eeuwige licht in de duisternis van het leven, het licht dat wel de eeuwen door heeft geschenen, maar dat men niet heeft willen aanschouwen. Een wereldoorlog ls noodig geweest om velen, die ziende blind waren, de oogen te openen. --- Stadsnieuws. DE CARNAVAL UITVOERING VAN „VENLONA". „TRINA" Keinieke>n opera ln 3 bedrijven Meziek van G. Olterdissen. Het 2e abonnementsconcert van „Venlona" belooft iets te worden, wat voor velen de oorzaak zal zijn van een recht aangenaam, gezelligen en daarbij kunstvollen avond. Immers, de heer C. de Rooij, de wakkere directeur van „Venlona" heeft de muzikale leiding op zich genomen, en dan staat het vast, dat de kunstwaarde van eene uitvoering zich op hoog peil beweegt. Daarbij komt, dat het orkest van het 2e Reg. Inf. de begeleiding op zich heeft genomen, zoodat we er verzekerd van kunnen zijn, dat ook dit gedeelte der uitvoering aan hoóge eischen zal voldoen. Over de krachten van „Venlona" zelf, behoeven we weinig te zeggen. We deelden reeds mede, dat de beste zangers dezer vereeniging hunne medewerking verleenen en dat goede wijn behoeft geen krans! De opera, die hier ter stede reeds op 18 Februari 1917 werd opgevoerd, wordt gespeeld in Venloosch dialect; verschillende nieuwe coupletten, waarin de Venlosche toestanden worden bezongen, zijn aan den tekst toegevoegd, terwijl een zeer humoristische proloog aan de opera voorafgaat. Verder kan worden medegedeeld, dat aan costumes en decors de uiterste zorg is besteed. De inhoud der opera is in 't kort deze: Het eerste bedrijf speelt op de Miste in Venlo, in de woning van Trina. Trina is een oude kaartlegster, die, als het doek opgaat, aan een koor van haar omringende geesten vertelt welke praktijken zooal tot de hare behooren, totdat de klepperman het „uur van tien" aankondigt. Even later komt dè familie Krekeiezank, bestaande uit vader (notaris), moeder, zoon en dochter, de kaartlegster raadplegen, over de ziekte van Mina, de moeder. Trina begint de familie over de ziekte der moeder te ondervragen, en houdt dan eén schimprede op de dokters, die het altijd bij het verkeerde eind hebben; totdat ze ten slotte constateert, dat Mina van de „kwaoj hand geraak" is en zal de kaart eens leggen, om te zien wat nu gedaan moet worden. De familie moet echter eerst zweren, dat zij zal doen, wat Trina voorschrijft. Zij beloven dit, waarna het kaartspel uitwijst, dat Mina alleen in Bechuanaland genezing voor haar kwaal kan ondervinden en dat daartoe een reis over den Oceaan noodig is. De notaris is echter voor zulk een reis niet te vinden. Eindelijk, na veel aandringen van Trina, zal de notaris toestemmen, op voorwaarde echter, dat Trina medegaat. Maar daarvoor bedankt Trina; zij wil haar stulpje niet verlaten. Dan komc Tru de buurvrouw vertellen, dat ze last heeft £l3had van de zwart kat van Trina, die in de wieg acht jongen heeft gebracht. Zij eischt van Trina dat zij de schade zal betalen, en er ontspint zich een scheldpartij tusschen Trina en Tru, welke gestoord wordt door de straatjongens buiten, die een schimpliedje beginnen te zingen. Dat begint Trina te vervelen en zij wil niet meer in 't huis blijven, wat voor de familie een gereede aanleiding is, om nogmaals aan te dringen bij Trina om de groote reis mede te maken. En waarachtig Trina stemt tce. Zij zal in de krant hare klanten laten weten, dat zjj niet meer te consulteeren is. En de geheele familie met Trina iiV luis gaat op stap naar Klipfontein. Het tweede bedrijf speelt in Bechuanaland, 60 uur achter Klipfontein. Een gezelschap „Hottentotsche muzikanten", dat Klipfonteinsche muziek ten gehoore brengt, opent het 2e bedrijf. Vervolgsns komen we terecht in de vergadering van Ged. Staten op het oogenblik dat Khatachimboe, de Koning van het land, de zitting opent, en die een allesbehalve democratisch karakter draagt. Gedurende de zitting komt een kaffer den Koning mededeelen, dat hij Venlönaars gevangen genomen heeft. De Hottentotten zijn reeds verheugd, want ze zien in deze Venlönaars een heerlijke tractatie. De familie wordt door Khatachimboe ondervraagt, die in Trina de „Maagd van Nederland" meent te zien, en waarlijk op de kaartlegster verliefd wordt. De familie moedigt dit aan, uit angst anders door de Hottentotten te worden opgegeten. Eindelijk stemt Trina toe en men besluit gezamenlijk naar Venlo terug t» keeren In de derde acte zien we het gezelschap terug op een schip op de Noordzee, alwaar de matrozem een vroolijk liedje zingen, doch waarop Khatachimboe zich beklaagt over de koude, de sneeuw en den regen. Onderweg treft men een gezelschap laplanders en Knad, de Koning van dit rijk wil ook met Trina trouwen. Dit verveelt Khatachimboe, en hij besluit, dat een van hun beiden te veel is, en er ontstaat tusschen de beide opperhoofden een gevecht, met het tevolg dat beiden het leven er bij inschieten. Trina is ontroostbaar, en zij zweert nooit meer aan trouwen te zullen denken. De lijken der beide koningen worden in het water geworpen, Een vliegmachine landt nu op het schip, die zich ontpopte als de gewezen tandarts van Lobberich, die als talisman een gebit bij zich draagt. Maar dat was juist, datgene wat Mina mankeerde, en spoedig is de genezing een voldingen feit. Tot overvloed van vreugde neemt de vlieger allen in zijn vliegtuig op, en weldra is Venlo weder bereikt. --- Advertentie Ingezonden Mededeelin gen. Griep Catarrh Bronchitis kinkhoest.asthma.tofluema, j schorheid bestrijdt men hei best met een krachtig werkend middel .De ABDIJSIROOP zonder verdoovende bestand | deelen.tast de kwaal tóch in j lijn oonaak aan. --- Provinciaal Nieuws. 4e Jaarbeurs te Helden-Panningen. (Van onzen Redacteur.) I. 't Weer is druilerig en toch voelen we den vooradem van 'n zoelere lentelucht; ook de zilveren katjes aan den wis-twijg loopen hier en daar uit, doch zoo zeldzaam nog, dat alleen 't geoefende oog van den natuurliefhebber ze bespeurt. Naar Panningen gaat onze reis, per tram, 't Is danig warm in 't net betimmerde kajuitsbakje van 2 maal 2. 'k Tracht de landstreek te verkennen, maar de regen tikt een ondoordringbaar parelgordijn op de ruiten aan den windkant. ïk veeg de van den slagkant afgekeerde ruit schoon, doch daar belemmert de neerslaande stoom eveneens alle uitzicht. Enfin, 'k zal me dan een uur of anderhalf opsluiting moeten getroosten in 'n goed verwarmde stoof zonder uitzicht 't Doel van mijn reis is de 4e Limburggche Jaarbeurs en daar mijn medereizigers zwijgen als moffen, heb ik tijd om te peinzen over de mogelijkheid van 't slagen eener jaarbeurs in zoo een afgelegen streek. En toch, ze slaagt niet alleen, maar groeit telken reize. Ze groeit tegen de malaise in. 'n Bewij3 te meer, dat ze met durf en moed wordt aangepakt. Als 'n zakenman in deze benarde dagen z'n moetf verloren heeft, is alles verloren. Helden-Panningen! Nog altijd 'n fijne alles doorweekende motregen. Nog geen buitengewone drukte op straat; in de beide jaarbeurszalen nog de wanorde van vóör of na 'al feest. Alleen de witte standskaarten met zwarta cijfers blikkeren tegen den muur, Düür zal 't moeten komen. * Is hier nog niks te doen? Neen, meneer, dat begint pas morgen en overmorgen is de eigenlijke dag, dan komen de Hollander^ alles in mekaar timmeren. Ah, toch eenig leven. Iri de intiem-huiselijke gelagkamer van „De Gouden Leeuw" zijn drie jaarbeursheeren druk in gesprek. Nu en dan klinkt het beschaafde belletjes-geluid van! den heer Blom der Stroomverkoop er boven uit. Daar 1 tusschen door zoemt het regelmatige zakenman-ge-* luid van den heer van der Wall. De derde is de heer van Ewijk, installateur, 't Gesprek gaat over alles, over techniek, termijnbetalingen, gemeente-financiëii etc. Ik vang nog een aardig tafelgesprek der heeren op de Duitsche strijkijzers branden door wij hadden thuis het geval (ze kosten op 't moment ƒ7.50) dat 't ijzer door de bekleeding der strijkplank brandde, zelfs door de plank heen en op den grond viel; aan 't ijzer mankeerde niets, 'n Waarschuwing voor! huismoeders om toch solied spul te koopen, waarmcë je niet elk oogenblik gesukkel hebt. • « • • • • • • • • • • *1 '• •! »• Intussclien, Helden-Panningen, alaaf! 'n Culinair aangelegd Panninger vertelt me nog dat slager en bakker wedijveren in de edele zorg voor den inwendigen mensch. * * * Het officieels programma voor de Jaarbeurs luidJ als volgt: Maandag 26 Februari: Plechtige Opening der Jaarbeurs door den E.A, Heer Burgemeester aan het Sociëteitslokaal, des v.m. D ure, waarna bezoek aan de tentoonstellingsgebouwen en -terreinen. Daarna optocht met muziek naar het terrein det paardenkeuringen (weide van mej. wed. W. JoostenJoosten), alwaar eene openingsrede zal worden ge-i houden door den HoogEd.Gestr. Heer O. M. F. Haff« mans, Lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, waarna keuring en monstering der paarden (circa 90 stuks.) Na afloop der keuring plechtige uitreiking der prijzen door den HoogEd.Gestr. Heer Haffmans voornoemd, en optocht der bekroonde paarden, met mu< ziek. Eiken dag, uitgenomen 's Woensdags, opening der ; tentoonstellingsgebouwen en -terreinen te 9 ure v.iil, om 7 ure sluiting. Dinsdags, voormiddags 9 ure, plechtige opening de* nieuw ingestelde markten, met muziek, door den HAi heer Burgemeester. Woensdags opening der gebouwen en terreinen v.mi 11 uur. ; Om 5 ure sluiting der Jaarbeurs aan het Sociëteit^ lokaal. Verder kan worden medegedeeld: Eiken dag om 7 ure 's avonds Groote Gratis-Ven loting in het Sociëteitslokaal. y-'^fr houder - yaai eene geldige toegangskaart neemt aan deze verloting deel. De uitslagen worden onmiddellijk na afloop bekend gemaakt. Prijzen, na verloop van 14 dagen niet afgehaald, worden als vervallen beschouwd. De Lunchroom van het „Groene Kruis", alsmede de suikerkramen dier instelling, worden beleefd in de gunst van het publiek aanbevolen. ---