Oude herinneringen, nieuwe indrukken. (Ingezonden). 'n Oud heldendichter wist 't reeds: dat 't zoo aangenaam is, 't voorbije voor den geest te halen, het doorleefde nog 's te beleven. Ik weet niet, maar me dunkt, dat oudere menscheh nog meer behoefte daaraan hebben en er ook meer toe geneigd zijn. 't Is merkwaardig, hoe 'n nietig voorval zoo'n film aan 't afdraaien brengt. Vooral 't in de jeugd beleefde, kan ons zoo levendig voor den geest komen. Lang, vooral in de periodes van storm en strijd, kunnen die jeugdbeelden als onder 'n stoflaag bedolven liggen. Dan plots 'n onnoozel feit. >.. en 't staat weer voor onzen geest in de allerfrischte kleuren. Zoo gebeurde 't, dat mij toevallig 't pas verschenen boek over den heiligen pastoor van Thildónck in handen viel. Achteloos bladerde ik 't' door en las hier en daar. Tot mijn aangename verrassing vond ik er ook in vermeld en beschreven de kostschool mijner jeugd „De Voorzienigheid" van Grubbenvorst. Dit spande mijne aandacht. In een adem las ik alUte, wat daarover en ook over de filialen Lottum ?•. Horst geschreven stond. Dan sloag mijn ziel aan 't mijmeren. Wat waren dat schoone dagen geweest en hoe weinig apprecieerde ik dat toen. Nu is me dat dierbaar plekje als 'n paradijs, waar mijn hart aan hecht waar 't schoonste, 't meest onbekommerde stuk mijns levens ligt. Daar kwam 'n verlangen,, 'n heimwee, dat ik niet weerstaan kon. Ik moest die plaats terug zien, eer had ik geen rust. En ik zag ze terug in hare stilte, maar ook in volle actie. De stilte in dat heilig oord gaf weer rust aan mijn opgewonden gemoed. En die bedrijvigheid? 't Was er tentoonstelling van nuttige en fraaie handwerken. Wat waren dit mooie dagen in oude tijden! Zou 't ook nu nog zoo zijn? Hoe gelukkig was men, wanneer men zijn lieve Moeder kon rondleiden voorbij 't werk, dat onze kleine handjes gewerkt hadden. Wat 'n voldoening, als dan in Moeders oog de blijde schijn van tevredenheid over haar pensionairke schitterde. Och, kon ik dat nog 'ns genieten! Zie dit alles kwam voor mijn geest bij 't bezoek der tentoonstelling, dit gaf me ontroering, die goed deed. In mijn jeugd was 't nog alles op kleiner en bescheidener schaal. Nu was 'n echte tentoonstelling. Men had tijd noodig, om alles ook maar vluchtig op te nemén. Ik heb er genoten en met liefde bij de stands stilgestaan om alles aandachtig te beschouwen. De conclusie was: 't mag er zijn. De nuttige en fraaie handwerken waren keurig verzorgd en zoo geexposeerd. dat men 'n overzicht kon krijgen. En de aardige dingetjes van huisvlijt zag ik nergens mooier of beter. In mijn jonge jaren was deze afdeeling er niet; toch exposeerde de Providense reeds lang de mooiste zaken op dit gebied, zooals ik vernam; lang voordat de oorlog deze aangename bezigheid tot gemeengoed maakte, 'n Zuster-geleidster was zoo goed mijne cicerone te zijn en me voor te lichten en attent te maken op 't eigenaardige, 't moeilijke, 't artlstieka van de liuisvlijtobjekten. Dat 't mooi was, kon 'n leek wel zien. Maar t hoe en waarom bij 't snijwerk, tarsowerk, braudschilderwerk, schilderwerk in o.Iie op fluweel en zijde, fluweelplet- en brandwerk moest me de zuster bijbrengen om 't ten volle te appreciéersn. Dat er in deze afdeeling niets ordinairs was, maar alles voornaam en edel van vorm en keurig van afwerking, kon men ook zónder leiding constateeren. Over de nuttige en fraaie handwerkjes'aldaar geexposeerd, kon ik wel 'n kolommetje schrijven. Mijn lezeressen begrijpen dit wel. Als ik slechts memoreer, zonder te beschrijven, wordt 't duidelijk. Bij de afdeeling nuttige handwerken zag ik: het verstellen van kousen, linnengoed, het inzetten van stukken, het naaien van ondergoed in alle soorten, het mazen, stoppen, inbreien van stukken en hielen in kousen enz. Bij de fraaie handwerken: borduurwerk in kruissteek Ilolbeix-platsteek, Fransch, Engelsch, Richelieu, haakwerk, knoop-, guipure-hardangerwerk. Nog heb ik niet alles gezegd, maar hieruit ziet men, dat 't wel do moeite loont er 'n volgende expositie heen te gaan. Wat me genoegen deed, was dat de nuttige handwerken een eereplaats hadden op deze srnaakvoilefijngearrangeerde tentoonstelling. Zoo dachten er blijkbaar ook de bezoeksters over. Dit is 'n teeken, dunkt me, dat 't pensionaat in de goede richting werkt. Fraaie handwerken zijn goed, maar de vrouw, die de waarde der dingen kent, wil op de eerste plaats wat noodig is voor 't leven en zal daarom voor hai r kind een school kiezen, waar het tot practische en bruikbare vrouw gevormd wordt, ook al zou ze het om haar fortuin en stand niet noodig hebben. Zulks was en blijkt ook nu nog de methode der Grubbenvorster Kloostervrouwen. Dit te constateeren was me een voldoening; de nieuwe indrukken vervolledigen zijn oude herinneringen. --- Politieke Ontwikkeling. GOEDE LIMBURGSCHE EIGENSCHAPPEN. U Politieke Ontwikkeling! Zij is een onderdeel der algemeene ontwikkeling, 't 7s mij altijd een onoplosbaar raadsel geweest, hoe men in ernst aan de katholieken. dunt verwijten, dat zij niet van ontwikkeling willen weten, er hang voor zijn, ontwikkeling tegen houden. Dat fabeltje wordt verkondigd door liberalen, die nog geeii anderhalve eeuw geschiedenis hebben meegemaakt, door socialisten vooral, die nog aan hun eerste eeuw bezig zijn. En dat verwijt men aan katholieken, die negentien eeuwen lang ontwikkeling en onderwijs hebben bevorderd. Het zou te ver voeren om uiteen te zetten, wat de Katholieke Kerk daarvoor steeds gedaan heeft en wat van katholieke zijde in onzen tijd daarvoor wordt verricht, niet het minst in Limburg, een deel van het „donkere Zuiden". Men beweert, dat de katholieken gekant zijn tegen ontwikkeling, omdat de ontwikkeling aan do katholieke streken haar overwegenden invloed zou ontnemen. Een ontwikkeld mensch ziet in, hoe belachelijk het is tot de katholieke richting te beliooren, zoo wordt geredeneerd. Wie, verstand krijgt, zoo zou men dan door kunnen praten, wordt haast van zelf liberaal, of nog eer socialistisch. Nu, wie dat zou kunnen bewijzen, zou, wat liet liberalisme betreft, tevens aantoonen, dat het er met de verstandelijke ontwikkeling, ook in het „verlichte" noorden, al heel droef moet uitzien. Want bijna het geheele Nedèrlandsche kiezerskorps draait den liberalen den rug toe. En wat de socialisten aangaat, zij hebben het terrein hier voldoende verkend om te weten, dat zij alleen terecht kunnen bij hen, die öf het minst ontwikkeld zijn öf a'keerig zijn geworden dan wel gemaakt van hun geloof. Dat een ontwikkeld katholiek zich voor het socialisme of het liberalisme zou laten winnen, ik vrees er geen oogenblik voor, vanneer het met zijn katholiek-zijn in orde Is. Hij is gewapend, ook op politiek terrein. Hij leest zijn courant, die alleen reeds hen eëii voldoende nolitie'.: wanneer zij met systeem gelezen wordt, omdat deze lectuur verwerkt wordt in een brein, dat daartoe verstandelijk geschikt is gemaakt. Maar een piet-ontwikkelde loopt, vooral in onzen ttjd, gevaar, en in het bijzonder in ons Limburg. Wij, Limburgers, hooren voortdurend den „Hollander" in ons roemen onze mededeelzaamheid en gastvrijheid. Déze eigenschcappeu brengen- ons gemakkelijk met vreemdelingen in aanraking. Het gaat hier niet als veelal elders, waar men zijii&eigen buurman nauwelijks kent. Ook vindt men hier geen wantrouwende stugheid tegenover den vreemdeling' als soms wel elders in. den lande, waar de overigens goede menscheu moeilijker kennismakingen aanknoopen dan wij. Bij ons geschiedt dat zoo gemakkelijk en zoo gul. Maar wij, Limburgers, hebben ook een derde goede eigenschap, die echter velen in een verkeerds richting leiden kan .alweer wanneer hef aan ontwikkeling hapert. Ik bedoel onzen critischen geest, ons critisch ver'nu't vooral bij den Zuid-Limburger perfect ontwikkeld. Wij zien zoo spoedig de zwakke zijden in personen, in zaken, voorstellingen, toestanden enz, en onze mededeelzaamheid maakt, dat wij ons daarover gemoedelijk uiten tegen Jan en alleman, inboorlingen en vreemdelingen. Deze laatste ziet hierin onze zwakke kant. En zoo weet de socialist daarvan gebruik te maken, door de critiek van sómmige Limburgers te spitsen op zaken óf personen, waar hij, de socialist, het tegen heeft. In zijn behendigheid zal hij wel afblijven, voorloopig tenminste van 't geloof van den Limburger — waarvoor hij zelfs huichelachtige strijkages zal maken — maar de geestelijkheid, de Wereldlijke overheid, de' werkgever, zijn voor hem voorwerpen van aanval. Zoo deed-eveneens de liberaal, die het hier en daar klaar speelde een* wantrouwen t"ge»i de geestelijkheid te zaaien, waarvan thans nog do jamerlijkste gevolgen zichtbaar zijn. Het hangt bij zoo'n socialistische propagandalangs-een-omweg-van den persoon af, of hij al of niet het oor leent en er langzamerhand mee medegaat. Een ontwikkelde katholiek kent die socialistische methode; hij heeft er veel over gelezen en gehoord, Maar zoo'n onontwikelde inpakken, gaat zoo gemakkelijk. De mensch heeft iets in zijn binnenste, waar Adam, nadat hij zich door de mooi pratende Eva had laten overrompelen, al last van had en dat hij zijn nazaten, zonder testament, heeft nagelaten: een natuurlijke geneigheid tot het minder goede. De bacteriën der ontevredenheid tasten den mensch soms even hardnekkig aan als de zuurte-verwekkende bacteriën de melk op een heeten onweersdag. En hoe licht is dan de onontwikkelde niet te nemen, die met zoo spoedig verhoudingen, gevolgen en lijnen ziet. Hij raakt op hol, de socialistische mentaliteit wordt hem langzaam ingeënt, de misselijk-ontevreden geest, het veelal norsche humeur, nog verergerd door zijn ingeboren geest van critiek. Zoo wordt hij rijp voor het socialisme. En een rijpe socialist — een vooze katholiek. Zoo kunnen goede Limburgsche eigenschappen tot zoo iets aanleiding worden, waneer het aan ontwikkeling mangelt, vooral bij de velen, die werk zoekende ver van het midden, waar zij geboren en getogen zijn, haast alleen staan te midden der verleiding. Conclusie: men bevordere ontwikkeling, ook politieke ontwikkeling en elk zorge, gebruik te makem van de gelegenheid tot ontwikkeling hem geboden. ROELAND. --- Het Burgerlijk Recht. Wat een leder van het Burgerlijk Wetboek weten moet. X. Koop en Verkoop. ■— Recht van Wederinkoop. — Schepen en vaartuigen. — Ruiling. Onroerende goederen kunnen bij onderhandsche acte of notarieele acte worden verkocht. Het is echter zeer radazaam, dat deze steeds door een notaris worden opgemaakt. Eene dergelijke zaak toch is veel te gewichtig, dan dat men lichtvaardig te werk zou gaan. De verplichtingen van verkoop en koop zijn te uitgebreid, de gevolgen speciaal voor den kooper van te veel belang, om terwille van 't weinige welke etn notarieele acte meer kost dan een onderhandsche, zelf eene acte op te maken. De echtheid der onderteekening b.v. kan bij eene onderhandsche acte worden ontkend. In dit geval moet de handteekening gerechtelijk worden inderzocht, hetgeen steeds tot een geheel onzekere en kostbare procedure leidt. De acte kan ook gemakkelijk verloren gaan, waardoor het bewijs van den koop en verkoop niet meer te leveren is. Ook de overschrijving in de registers van hypotheken levert geen volledig bewijs. Het best is dus zich tot een notaris te wenden, Wenscht men echter toch den koop en verkoop bij onderhandsche acte te doen geschieden, dan moet men zich in de eerste plaats overtuigen of de verkoopers bevoegd zijn te verkóopen. Verder moet men onderzoeken of de verkoopers als eigenaars bekend staan en of die goederen al of niet met hypotheken of andere zakelijke rechten bezwaard zijn. Men doet verstandig in zulk geval een extract ten hypotheekkantore aan te vragen. In de acte moet worden opgenomen: le. de namen, voornamen en woonplaatsen van de verkoopers, alsmede de verklaring dat zij verkoopen; 2e. een zelfde aanduiding omtrent den kooper met de verklaring, dat hij koopt; 3e. een nauwkeurige -omschrijving van het gekochte, geheel overeenkomstig de kadastrale indeeling; 4e. de verschlillende bedingen omtrent de wederzijdsche verplichtingen van kooper en verkooper, de datum van aanvaarding van het gekochte, bepalingen omtrent het betalen van belastingen, enz.; 5e. de koopprijs en de wijze van betaling; 6e. de kosten. (Indien deze geheel of gedeeltelijk voor rekening van de verkoopers komen, moet dit uitdrukkelijk vermeld worden. Betaalt de kooper alle kosten, dan behoeft daar van in de acte niets te worden vermeld, omdat dit geen a-wijking van de wet is.) 7e. Dagteekening en onderteekening. (Het stellen van een kruisje is ongel dig.) Is de' acte aldus gereed gemaakt, dan moet deze binnen ééne maand na hare dagteekening ter registratie aangeboden worden. Het te betalen registratierecht bedraagt als regel ƒ 2.50, van 'elke honderd gulden der verkoopwaarde. Vervolgens moet de acte ten kantore van hypotheken en kadaster ter overschrijving worden aangeboden. Eerst hierna wordt de eigendom van het verkochte gekregen. De verkooper kan bij een verkoop ook het recht bedingen om het verkochte terug te nemen tegen terugbetaling aan den kooper van den oorspronkelijken koopprijs met de kosten op den verkoop gevallen en de noodzakelijke kosten vau reparatiën. Dit recht mag uiterlijk voor een duur van 5 jaren worden bedongen; wel korter maar niet langer. Indien de verkooper gedurende den vastgestelden termijn het verkochte niet terugeischt, blijft de kooper onherroepelijk eigenaar. Maakt hij wel van zijn recht gebruik, dan gaat het verkochte op hem terug, vrij van alle lasten, daarop eventueel door den kooper gelegd. Huurovereenkomsten moeten echter worden gestand gedaan; d.w.z. dat, als de' kooper het pand voor een langeren termijn heeft verhuurd, dan den bedongen termijn van wederinkoop deze huur van kracht blijft, indien tenminste geen kwader trouw bewezen is. Wijl wellicht sommige lezers belang hebben iets te weten van dén koop, verkoop enz. van schepen en vaartuigen, laten wij hieronder het een en ander volgen. Hoewel schepen roerende goederen zijn, gelden voor den verkoop van schepeii en vaartuigen, tfïóo «p -tm 10 lasten (*) andere bepalingen. In de meetbrieveJ» der schepen, wordt in den regel de inhoudsruiuit-j (grootte) door tonnen aangeduid. j De verkoop van schepen van bovengenoemde grootl moet geschieden bij acte, die moet worden over^e schreven in het daarvoor bestemde register scheepsl ewijzen. „ Hij, die een schip grooter dan 10 last laat oour| wen, moet, vöör dat het in de vaart wordt gebracht daarvan een verklaring van eigendom inleveren aai, een kantoor van scheepsbewijzen te zijner keuze, ou aldaar te worden ingeschreven. Daarna worden df namen van het kantoor het no. van inschrijving e| het jaartal door een beëedigd scheepsmeester in b schip gebrand. Hiervan wordt een getuigschrift af>r geven. Elk hypotheekkantoor is tevens kantoor scheepsbewijzen. Op schepen kunnen ook hypotheken worden geno men. . > Alles wat voor va -ooi» vatbaar is, kan ook onaejewerp van ruiling uitmaken. De regelen voor de over eenkomst van koop en verkoop zijn ook op aio ruiling toepasselijk. Ruiling is een overeenkomst, waarbij partijen sicfe verbinden, om aan elkaar wederkeerig eene zaak in ds, plaats van een andere zaak te geven. De waarde van de in ruiling gegeven goederatt moet worden opgegeven. (*) 1 Ton is gelijk aan 42 kubieke voeten of 20Co pond. 2 Tonnen of 4000 pond is gelijk aan een last> Een last is ongeveer 2.84 rkub. M. --- Missieactie. WAT EEN MISSIONARIS VERTELDE. Pater Bus van Mill Hill, die tot herstel zijner gezondheid eénigen tijd in het vaderland komtS uitrusten en bij zijn afwezigheid zijn parochie toever. trouwd heeft aan Pater Boots (uit Venlo), vertelde: ons het volgende over zijn Missiegebied, het Aartsbisdom Madras in Engelsch-Indië. Onze Katholieken kunnen aan vele Europeanen ten voorbeeld gesteld worden. Het is bewonderenswaardig, welke offers zij zich dikwijls getroosten, om Zondags de H. Mis bij te wonen. De dagelijksche; Communie is er evenzeer in gebruik als in Nederland. Vooral het armere volk uit de klasse der parjah's voelt zich tot onzen heiligen Godsdienst getrokken. Wij heboen het tegenwoordig zoover gebracht, dat we mooie Eteenen kerkjes bezitten; dc muren zijn mei klei en kalk gebouwd en met bamboe en palmblreoren afgedekt. Op de 9 millioen inwoners tellen we 57000 katholieken met 60 priesters van Mill Hill en 15 inlandsche priesters. Op Ceylon bevindt zich het Pauselijk Seminarie van Leo XIII, onder leiding der Patera Jesuiten tot vorming van inlandsche priesters voor geheel Britsch I8ndië. De inlieemsche clerus staal zeer hoog, verschillenden hebben den doctorsgraad in de Theologie behaald, o.a. de drie inlandsche Bisschoppen. Wij hebben in ons diocees twee kath. weekbladen: De kath. wachter en De goede Herder; dit laatste iq de taal der inboorlingen. Vijf kloosters van inlandsche Nonnen en een van inlandsche Broeders leggen zich toe op het onderwijl der jeugd. Het klimaat is voor Europeanen zeer gezond; winter is natuurlijk onbekend; 5 maanden krijgen we rei gen, 7 maanden is het absoluut droog. De bodem ia buitengewoon vruchtbaar, de voornaamste productei? zijn rijst, tabak, katoen en, peper. Do Engelsche en Amerikaansche zendelingen, waai onder ook vele dames, overtreffen ons ver in aantal, Zij werken hard eu hebben een leger van katechisten ter bschikking, tienmaal grooter dan het onze. Zij hebben prachtige kerken met asbest overdekt, en col-' lege's, waarvan sommige met 1200 studenten, die zien voorbereiden op de universitaire studies in het moV der) and. Wij moeten alle zeilen bijzetten. Wij hebben bijna drie millioen Katholieken, over 5 aartsbisdommen en 35 bisdommen verspreid. Alleen in Engelsch-Indië' wonen meer heidenen dan er Katholieken op de heels wereld zijn! Het Bisschoppelijk Missie-Comité --- Arbeidsbelangen. VAN TWEE JAARVERSLAGEN. Het is gewoonte geworden van onze katholieke vak' bondon om den toestand hunner organisatie naar binnen en buiten bekend te maken, teneinde het volk ir al zijn lagen inzicht tegeven in het werk en de resultaten.-En 't is vanzei'sprekend, dat dc pers in lia-i algemeenheid en voor onze katholieke vakbonden df. katholieke pers in het bijzonder wordt aangezocht on: bij de verspreiding van een en ander'behulpzaam tc zijn. En waar de katholieke pers voor een niet gerin; deel aandeel heeft in de bevordering der katholiek vakbeweging, daarvan een belangrijk onderdeel i willen wij gaarne het onze er toe bijdragen om v verdiensten der organisatie te verlichten Voor ons liggen twee jaarverslagen, ons ter recen sie toegezonden. En we hebben geen spijt van dei: tijd, dien we aan 't doorworstelen der verslagen besteed hebben. Ons inzicht in de organisatie is verruimd, ons vertrouwen versterkt. En ook zouder h verzoek der organisaties zouden we er toe ovei gaan zijn, de veslagen in 't kort te bespreken, 't Minst lijvig, maar daarom niet 't minst pitti verslag is dat over het jaar 1920 van den Ned, iï. , Bond Tan Sjxsor- eu Tramwegpersoneel „St. Haphaël". Deze organisatie, wier geboorte in 1903 werd verhaast, staat daar in al haar kracht, getuigend van , Roomsch kunnen en willen. [i Aangevochten en bekampt op de meest fanatieke wijze door zustervereonigingen die naast inplaats van tegenover haar moesten staan, is zij ongerept uit den strijd te voorschijn gekomen. Kloek en krachtig Hr£ klinkt het in de inleiding: „Ons werken in 1920 was -—niet gemakkelijk wel werd er van de organisatie geeischt; stevig en doelbewust moest de actie worden gevoerd, maar met Gods bijstand is ook veel, heel sK veel bereikt." „En als vre spreken van „veel bereikt," dan bedoeïen wij niet alleen de stoffelijke voordeelen ons in '920 ten del gvallen. Neen onze verheugnis geldt ^lfs in de eerste plaats den innerlijken vooruitgang gewis te constateeren valt. De schare van begin D© vaste leden, van mannen, die het „waarom" ken f^lec, breidt zich immer meer uit! Het peil onzer afdee ingsbesturen is thans tot een hoogte gestegen, die wij enkele jaren geleden zelfs niet zouden gedroomd hebben." Het ledental steeg van 12212 op 31 December 1919 tot 13646 op 31 December 1920; een vooruitgang van 1434 leden. Van die 13646 leden telt Limburg er 3053, Noord Brabant 4253. Venlo had 396, Blerick 266, Roermond 456, Sittarii 66, Heerlen 277 en Maastricht 425 leden. Uit Limburg hebben zitting in het hoo dbestuur van den Bond H. P. P. Donné, Venlo, 2e Penningmeester; J. G. Wienen, Venlo; M. N. de Kunder, Heerlen en J. M. Linssen, Maastricht, bestuursleden Uitvoerig worden de actiss voor grcoie zaken alHeglement Die s.voorwaardai, loonregeling, diensten rusttijden en . belicht. Niet minder dan 1600 zakei werden bij Redering, Directies, Raad van Toezicht enz. in behandelin- gegeven. In 743 gevallen werd een gunstig resultaat bereikt In 't bijzonder wordt stilgestaan bij de actie voor een behoorlijken kindertoeslag welke actie met zulk een prachtig succes bekroond werd. Een bijzonder woord van dank wordt gebracht aan den Geestelijken Adviseur Mgr. Mutsaerts en den Hoofdredacteur van „Het Rechic Spoor" Pastoor Don ders. Een keurig finantieel verslag dat den Penningmeester F. L. D. Nivard, Wethouder van Rotterdam, alle eer aan doet is een waardig slot aan een waardig verslag. „St. Raphaël" kan trotsch zijn op z'n werk. Een prachtwerk mag genoemd worden het verslag over de Jaren Januari 1919 tot December 1920 van den Wed. JK. ii. Metaalbe werkersbond. Prachtig om den inhoud, prachtig ook om de typografische uitvoering. Dit lijvig boek, breed 23 en lang 30 c.M. bevattende 215 pagina's, geillustreerd met diepdruk-foto s van bondsgebouw, kantoren en personeel, -geeft een tot in de fijnste nuances goed verzorgd beeld van de kerngezonde organisatie. En toch zegt het verslag in de inleiding dat het meegedeelde nog maar een zeer beknopte weergave is van de verrichte werkzaamheden. Het vakblad „St. Eloy" verschijnt in een oplage van 20.000 exemplaren. Het ledental steeg van 10523 op 1 Januari 1919 tot 14929 op 31 December 1920. Eene grafische voorstelling geeft een prachtig oyerzicht van den loop van het ledental. Limburg telde 31 December 1920 S63 leden, Noord Brabant 3641. Venlo had 99, Tegelen 240, Blerick 57. Roermond 61, Heerlen 20, Maastricht 277, Deurne 15 en Helmond 512 leden. Uitvoerige beschouwingen worden gewijd aan de nationale en internationale samenwerking, de R. K. Bedrijfsraden, Werkloozenkas, de gevoerde acties en gedane verzoeken. Werkloosheid, Herwonnen Levenskracht, Zielkundig Bureau enz. Gevestigd zijn 11 districtskantoren, waarvan een te Eindhoven en een te Maastricht. Achtereenvolgens worden de verslagen dei- 11 districtsbestuurders afgedrukt. Een tot in de uiterste puntjes verzorgd financieel verslag omtrent alles, wat op de vereeniging betrekking heeft, zet de kroon op het werk, terwijl een geestdriitig „Bondslied" het geheel besluit. Ook wat de verzorging van het materieele betreft, behoeft zij voor geen enkele organisatie van andere richting onder te doen. Op dit punt zijn zij ook „modern" in de goede beteekenis. --- FEUILLETON van de „Nieuwe Venlosche Courant". DE GELE AFGOD. Naar het Engelsch van H. K iI jE° HAGGARD. 62) „Ga met deze kisten daarheen waar dc blanke heer u zendt," zeide zij op onverschilligen toon. .„Ik weet Biet waar het 1*. doch deze mensclieneters zullen u écu gedeelte van den weg wijzen en als go levend terugkomt zonder uw doel bereikt te hebben, zult gij op het daaropvolgen8d feest aan Bonsa geofferd worden cu als ge ontvlucht worden uwe vrouwen en kinderen geofferd. Er zal u voor de reis voedsel verschaft worden en ook goud om meer te koopen als het voedsel °P is. Eu nu Vernoon, wees zoo goed hen tc zeggen Wat zij doen moeten." Daarop gaf Alan of liever Jeekie hen de noodige instructies, die zoo lang en uitgebreid waren, dat dc Asika niet langer er naar wilde luisteren, maar heenJfing en in het voorbijgaan tot den aanvoerder zeide: ..Onthoud mijne woorden, man: slaag of sterf, maar niets van uw land eu zijne geheimen." •,Ik zal het onthouden," antwoordde het hcofd, voor haar buigend. Dien nacht liet Alan de Ogula's bjj zich komen en •Prak met hen, met behulp van Jeekie, in hun eigen taal. Eerst verklaarden zij, dat zjj hun opperhoofd Biet wilden verlaten, maar liever bjj hem bleven en *aet hem stierven. «Spreek niet zoo," *eidö Fahni, „ga, mjjne kindeken, opdat ik leven moge. Ga en verzamel den Ht- ra, de duizenden mannen die in staat zijn te vechjpn, «a laat hen Asikiland aanvallen om mij te relden, I^Bdlei» ik nog leef, of te wreken als ik reeds dood bon. Wat de dragers betreft, doet deze menschen ge n kwaad, doch laat hen naar de kust gaan met de goederen van den blanken man." Eindelijk zeiden de Ogula's, dat zij gaan zouden en toen Alan den volgenden morgen ontwaakte» vertelde men hem dat zij en de Asikidragers reeds lang vertrokken waren. Verder dacht Alan over deze «aak niet veel na, want hij verwachtte niet, ooit meer ie's van hen te hooren. HOOFDSTUK XV. ALAN WORDT ZIEK. Na het ' ertrek der mannen voelde Alan een diepe neerslachtigheid over zich komen, want hij was er zeker van, dat er nu geen hoop meer bestond om met de buitenwereld in contact te komen. Hij deed zich zelf bittere verwijten, dat hij zoo dwaas geweest was om naar deze plaats te reizen — om wat te verkrijgen? Ongeveeer £ 100.000 in goud. En hoeveel kans was er, dat hij ook maar een tiende gedeelte ervan goed en wel in Engeland zou krijgen, en hoeveel kans was er dan nog, dat hij zelf zou kunnen volgen om er van te profiteeeren? Terwillo van dit goud had hij zich in een afschuwelijk wespennest gewaagd en zich een massa ellende bezorgd, terwijl hij vroeger of later er nog wel het leven bij verliezen zou ook, want hij wilde in geen geval de schoone Asika huwen, en als hij weigerde zou zij hem zeker in haar hevige woede dooden. lederen dag weer liet zij hem oij zich roepen eu vertoonde hem dan een nieuw karakter. Nu was zij een vrouw die nederig haar eigen onwetendheid bekende en. die gaarne leeren wilde. Hij speelde dan de rol van onderwijzer, vertelde haar van beschaa'de volkeren, van hunne wette i, zeden en godsdiensten en leredo haar lezen en schrijven. Zij luisterde en leerde onderdanig genoeg-, maar Alan Veelde zich toch als iemand, die kunstjes moet leeren aan een panter, wien een verdoovingsmiddel ingegeven is. Door angst en opsluiting had hij meer geleden, dan door al zijn ontbeerinsen op reis. Zijn gezondheid liet hem in den steek en hij voelde zich ziek wrt'en. Tot overmaat van ramp, liep hij in dien vochtigen tuin, waar hij nooit uit mocht komen, een koorts op, die in den herfst in dit slechte klimaat zeer gevaarlijk was. Drie dagen later wa,« hij ijlende en een week lang was zijn leven in gevaar. Het was een geluk voor hem, dat zijn medicijiikistje nog bewaard was gebleven. Voor hij zijn bewustzijn verloor, had hij nog het besef aan Jeekie te zeggen wat voor middelen deze iiem geven moest in de verschillende stadia van zijn ziekte. '» Hij herinnerde zich later niet veel me» van dezen ellendigen tijd. Hij had visioenen van Jeekie en een vrouw, die hij wist dat de Asika zijn moest, en die zich over zijn sponde bogen. Hij verbeeldde zich ook, dat hij sc$ns met Barbara sprak, hoewel hij zelfs toen voelde hoe bespottelijk dat was, want hoe was het mogelijk te spreken met iemand, die zich op een afstand van duizenden mijlen bevond. Eindelijk was hij plotseling weer bij kennis gekomen, hij ontwaakte als uit een nachtmerrie en bemerkte dat hij nog in dezelfde kamer lag als vroeger. Hij voelde zich nu geheel zonder pijn en frisch, maar zoo zwak, dat hem werkelijk.moeite koste zijn hand op te lieten. Hij Btaade om zich heen en was zer verbaasd Jeekie'h witte bol angstig heen en weer te zien rollen in de kussens op het andere bed. ..Jeekie," zeide hij, „beu je ook ziek, Jeekie?' Bij het hooren van die stem sprong de geroepene vlug overeind. „Wat majoor, zijt u ontwaakt? Dank zij ale goden, blanke en zwarte ja en de gele ook, want ik. dacht vaat dat u zoudt sterven. Neen, neen majoor, ik beu niet ziek, maar de Asika bewert van wel. Zij zegt li te bed, ik eok in bed. U eet niet, 5k nok n}<»t -ten; u whe*- beter te worden, dan stopt zij mij ook weer vol met eten tot ik bijna stik. Li dat is alles omdat u gezegd hebt, dat u en ik samti op een dag sterven moeten. O. Heer, arme Jeeki. dacht, dat zijn eind nu gekomen was, want hij wet. heel goed dat z,ij hem geen tien minuten ademen laai nadat u weggegaan waart. Jeekie hoeft nog noit zijn leven zoo hard voor iemand gebeden, als hij het deze week voor u deed en voor den drommel! ds heeft geholpen, dat en dia medicijnrommel, die hei zwaar in de maag ligt, hebben u gered," en hij kleunde onder het gewicht van al zijn ellende. Hoe zwak hij ook was, toch moest Alan lachen t deze lach deed hem meer goed, dan iets anders. Hi voel®- nu zeker, dat hij beter zou worden. Toei) hoorde hij Jeekie wanhopig zuchten: „Kijk, daar komt de Asika. Gaat slapen majoor < doe als of u beter zijt alsjeblieft, anders legt. zij mi het vuur nog nader aan de schenen," $ Alan deed hierop zijn oogen bijna geheel dicht e bleef stil liggen. Een oogenblik later stond de Asii over hem gebogen en hij merkte op, dat haar hare in wanorde waren en haar oogen rood alsof zij g, schreid had. Zij sloeg hem een wijle aandachtig ge de en ging daarna naar de plaats waar Jekie la, Zij scheen hem zoo hard aan het oor te trekken, d? hij zich in bochten wrong en een onderdrukten kre' liet hooren. „Hoe is het met je meeester, hond?" fluisterde zi „Beter, o Asika, ik geloof dat het laatste genee middel ons goed doet. howel het mij van binm akelig ziek maakt. Zooeven sprak hij tot mij en zei dat hij hoopte dat uw hart zich om hem niet berdi de en dat hij al dien tijd iu zijn droomen en dor niemand anders zag dan u, o Asika." ,.ls dar werkelijk waar?" vroeg zij, nu een ejj belangstelling. ,,Zeg mij dan eens hond, waarom hij altijd om een aekere Bar-bar-aDat is toch een vrouwennaam?" (Wordt wnmli ! > ---