Limburgsche Landschappen. XXV. 'SLOTBESCHOUWING. Ia de voorgaande artikelen hebben wij een blik kunnen werpen in het doen en laten, in het leven en (streven, in het heden en verleden van een deel van ■het Limburgsche volk en wel van Noord-Limburg. Dat gedeelte heeft steeds meer gestaan onder Geltlerschen en Brabantschen invloed, van 't Oosten en van 't Noorden overgekomen. De Peel aan de Westzijde, de Maas aan de Oostzijde en voor de Maasdorpen aan den rechter oever de •grensmoerassen hebben door hare afsluitingsbarrière medegewerkt om net volkskarakter toch nog veel eigendommelijksch te doen bewaren. In den Hervormingstijd heeft de nieuwe leer weinig door kunnen dringen, alhoewel de Staten van Holland na 1648 beproefden om ze met geweld in te voeren. Maar de boeren bleven trouw en gingen gedwongen door de omstandigheden naar de kleine houten noodkerkjes in de Peel, te Smakt en naar Boxmeer, dat als "bezitting der graven van 's Heerenbergh, een eiland gelijk, lag in het stratengebied. Hoewel aan de oude zeden enge woonten getrouw, hebben de boeren zich weten aan te passen aan den nieuweren tijd. Zij gingen trouw ter scliole hij de landbouwleeraars, leerden het gebruik van kunstmest, schaften and-ere ploegen aan, betere machines, dorschmolens, legden zich op de zuivelproductie toe, gingen meer kippen houden, lieten have en vee assureeren en vereenigden zich ia een grooten bond. Die goede ommekeer heeft men in hoofdzaak te danken aan den Limburgschen Boerenbond, die de boeren verbetering der techniek, kennis van den landbouw, verheffing van den boerenstand leerden. Veel heeft Limburg te danken aan wijlen Jan Truijen, aan Verheggen, aan Rector van der Marck, aan Ameut en wie zullen wij nog al meer noemen van die mannen, die naar alle zijden verbetering brachten. Bovendien gaf in 1895 de aansluiting aan den Nederlandschen Boerenbond verhooging van kracht en standbewustlij'i». Limburg en niet het minst het beschreven gedeelte is aanziender oogen vooruit gegaan. Maar men passé op, men ruste niet, want er zijn booze tijden idoende om onweersmateriaal te zamelen, dat over jallen zal uitvaren en den boer weer vernielen, wat ihij met zorg vergaarde. De komende tijden vorderen de volle aandacht der voorgangers. Hulde aan hun werken, met een beidend uitzien naar hunne besluiten. * » » Aldus hebben wij een goed stuk van Noord-Limburg bekeken. Veel merkwaardigs is er te zien. Onze wandeling langs al die dorpen moest uit den aard der 'zaak eenigszins vluchtig zijn. Niet al de volksverhalen jsagen en legenden, die in den mond des volks voortleven, hebben wij kunnen behandelen. Talloos zijn de spreekwoorden, de eigenaardige gezegden, de gewoon■ten bij allerlei gelegenheden. Ze gaan over \an geslacht tot geslacht. Nog windt zich het klimop vast om de ijzersterko muren der ruïnen van burcht en slot. De linden overhuiven nog in eerbiedige buiging ide kruisen aan de wegen en de spichtige populieren 'suizen hun eentonigen zang bij de eeuwenoude kapel!len en hoeven. Een hecht pantser schut do Limburgsche bevolking voor de booze invloeden van buiten. Dat is aaneengeklonken uit hun gehechtheid aan den godsdienst en aan hun vasthouden aan goede zeden. Maar een schild is ook de eigen gewestelijke taal, zoetvloeiend en klankrijk, buigzaam en woordenrijk. Zij werpt een dam op tegen de gelijkmakerij, die de versierselen van het volksleven afknelt en afslijt. Wij 'sluiten dan ook met den uit het hart gevoelden juichzang: Wie eer ich dich, O, Limburgs tale, zoo schjoon! Woarin de mooder 't leedje zong Det zeut, es 't leed der nachtigalen Tot deep os in 't hertq drong O, Limburgs tale Zoo rein van boe-w Es ein kristale Doe bliefs os troe-w. Amersfoort. A. F. VAN BEURDEN, Bewaarder der Hypotheken van het Kadaster en de Scheepsbewijzen. --- Voor de Vrouwen. Vrouwenadel. Onbekend maakt onbemind. Dit gezegde is ook toepasselijk op de Vereeniging Vrouwenadel. Uit men in gezelschap het woord „Vrou'wenadel", de dames kijken op en maken alvast een afwerende beweging. Het is alsof men. het'over een onmogelijk iets heeft, over een kleeding uit den begijntjestijd en goed voor begijntjes en kwezeltjes; de 'eene dame zegt iets van liooge boorden, de andere van belachelijke lange rokken, 'n derde spreekt van stikken en benauwd worden, en een vierde begint 'n verhaal van haar onschuldig dochtertje (nota bene een dikke, stevige meid van dertien, die zestien lijkt en meer weet dan haar moeder ,toen deze twintig was) en tegen wie de zuster op school aanmerkingen maakte over te korte rokjes. Laat men de dames uitpakken, dan komt men tot de ontdekking, dat geen der dames doorgaans weet, wat Vrouwenadel verlangt van de leden, of beter wat de leden van Vrouwenadel meenen, dat een christinne zich veroorloven mag op kleedinggebied. Vrouwenadel vraagt niet zooveel van de leden als de Derde-Orde. Lang niet. De geest toch der orde van een Franciscus, die zich dc armoede tot bruid had gekozen, verwacht, dat haar leden, ook in de wereld, tot op zekere hoogte in alles, dus ook in de kleeding, de armoede beoefenen. Anders gaat de eerste en voornaamste grondslag der Derde Orde teloor: de basis, waarop de Pausen de hervorming der wereld door middel der Derde Orde bouwen. Onthechting, eenvoud, zoo weinig mogelijk behoeften, nederigheid, de nederigheid of armoede des geestes van een Franciscus, die zich onwaardig achtte voor het priesterschap en voor zijn ordegenooten niet de benaming Paters koos, maar die van Minderbroeders. De Provinciaal der Franciscanen in Nederland heeft voor de Derde Ordelingen verplichtend gesteld alleen het: „Dicht tot aan den hals, dicht tot aan den elleboog" van Vrouwenadel; maar dat neemt niet weg, dat de geest der Derde Orde aanmerkelijk meer wil. Deze verlangt, behalve het oude voorschrift der Kerk, dat zoowel geldt voor de koningin in staatsiekleedij op haar troon als voor de arme leurster in de straat, hij verlangt bovendien, dat de tertiarissen zoo eenvoudig en stemmig gekleed gaan, als even met haar positie in de wereld overeenkomt; hij verlangt versterving, het minimum der behoeften, Wanneer men de dames ziet opspringen als verschrikte vogels, zoodra het woord Vrouwenadel uitgesproken wordt, zou men denken, dat deze vereeniging een kleeding eischt zoo ongeveer als de oude Joodsche wet, die de vrouwen verbiedt het haar bloot te dragen; of als Allah en z'n profeet Mohammed, die willen, dat 't vrouwengelaat bijna schuilgaat achter allerlei doeken. Het is om een lachbui te krijgen, als men veel dames haar kennis omtrent Vrouwenadel hoort ter tafel brengen. Ze zijn er van op de hoogte als de „N.R.Ct." van onzen catechismus. Vrouwenadel vraagt niets meer dan dat de katholieke vrouw, in haar kleeding zich hooide aan liet aloude verlangen onzer Moeder de H. Kerk, aan wie de katholieke vrouwen doorgaans met groote geestdrift trouw zweren en die tot dezelfde vrouwen zegt: „Dicht tot aan den hals, dicht tot-aan den elleboog!" Dus geen hoog boord, geen rok tot op den voet, niet speciaal eenvoud, of soberheid, of stemmigheid, geen voorschriften over snit of mode, niets dan een wijze van bekleeding van 't lichaam, die niet strijdt met de zedigheid. Ze vraagt een voegzame kleeding voor een fatsoenlijke vrouw; de kleeding die iedere nette dame draagt, wier begrip omtrent het schaamtegevoel nog op de christelijke opvatting steunt. Dus niet zooIets als eenige meters gaas over een combination; niet een toilet, dat men in 'n fatsoenlijke krant niet omschrijven kan. Ze vraagt een lichaamsbedekking die tot aan den hals reikt en zoover over de beenen gaat, dat ze niet aan de rojes van een koorddanseres of balletteuse denken doet. Vrouwenadel heeft in de statuten, wat het christendom aan de vrouw leerde, toen het deze aan de naaktcultuur van het heidendom onttrok. En tot de zestiende eeuw heeft de katholieke vrouw naar het christelijke schaamtegevoel geluisterd. Totdat de Renaissance de zedigheid, door het christendom geleerd, naar achteren duwde en met de verheerlijking van het heidendom ook de décolleté voor c!e vrouw naar voren bracht. Maar behalve voor sommige tijdperken van grove bandeloosheid, bleef het décolleté meest binnenkamers en voor bijzondere gelegenheden, en al werd 't voor hof- en baltoilet meer of minder aangenomen, toch zijn er ten allen tijde onder de hoogst geplaatsten vrouwen geweest, voor wie het décolleté een opoffering was en die zich liever vertoonden en lieten afbeelden in een zedig feesloten corsage dan met een, voor het vrouwelijke schaamtegevoel pijnlijke cntblooting. Hebben dus sedert een viertal eeuwen, in de hoogere standen, de vrouwen meest het décolleté aangenomen voor bepaalde gelegenheden; aan onzen tijd bleef voorbehouden, voor alle standen in het dagelijksch leven een décolleté te brengen, dat vaak verder gaat dat van het hofprotocol, ja dan de naaktheid van het heidendom en de ergste uitspattingen op kleedinggebied van weelderige tijden. En wij, vrouwen, moeten dan ook maar zwijgen van vooruitgang en beschaving; want terwijl onze moeders en grootmoeders de mode afkeken van de eerste en mooiste vrouwen in den lande, is ons geslacht afgedaald, eerst tot het copieeren der toiletten van de dames op de planken, en tegenwoordig gaan we in de leer, voor onze japonnen, bij de prostituées. Wij regelen ons toilet naar dat der openbare zondaressen in Parijs, Berlijn en Weenen. Zou het niet beter zijn, dat we aan de christelijke zedigheid vroegen, hoe we ons behooren te kleeden? Maar zijn we niet meest da goeden weg kwijtgeraakt naar de christelijke zedigheid? Wie weet daar mot ataairrrea Van aan te halen? Werd niet vorigen winter, in een stad, verteld van een diner, door een apostel voor zedige kleeding gegeven, dat de dames er zoo ver gedecolleteerd aanzaten als aan geen diner van dien winter in di stad? Is het niet gebeurd, dat een spreekster, in een openbare vergadering, gedecolleteerd een pleidooi hield voor de zedige kleeding? Dermate gedecolleteerd was ze, dat een heer achter in de zaal nijdig zei: „Nou die durft ook wat zeggen!" Wil niet een vrome ziel, die met een getiteld meneer getrouwd is, geestdriftig ijveren voor het afschaffen van het décolleté bij.... de lagere standen? Enz. enz. Men zie naar het vrouwelijk personeel in vele onzer katholiek inrichtingen. Daar is vaak geen besef meer van een zedelijke kleeding; laat staan van een kleeding passend voor een meisje, dat meest mannen om zich heen heeft. Daar het katholieke meisjes zijn en meisjes aangesteld door katholieken, moeten we aannemen, dat ze onwetend zondigen, en dus ook, dat de groote hoop niet meer weet wat zedigheid is. Het is of de duivel een speciaal dikken blinddoek voor de mentaliteit onzer katholieke vrouwen heeft. Alles wijst er op,- dat we absoluut een aanwijzing een bepaling moeten hebben van: wat is een behoorlijke kleeding? Vrouwenadel heeft daar het antwoord óp. In enkele woorden. Deze vereeniging wijst den zekeren weg, den weg door Christus' Kerk aangegeven, door wijlen Mgr. Van der Ven afgebakend, toen deze wijze kerkvorst de statuten van Vrouwenadel met eigen hand neerschreef; door wijlen kardinaal Amette en door zijn opvolger kardinaal Dubois geprezen als de weg, dien een katholieke vrouw behoort te volgen; door den Heiligen Vaedr met ingenomenheid begrost, toen Z. Heiligheid een aflaat verleende aan Vrouwenadel en voorzitster en secretaresse, enkele jaren reeds na 'het ontstaan der vereeniging, door 'een pauselijke onderscheiding hulde bracht. Laat onze katholieke vrouwen, die van goeden wille zijn, zich dan ook aansluiten bij'Vrouwenadel.«tiet kan geen offer zijn voor de meeste onzer zoo flinke dappere, vurig geloovige Nederlandsche vrouwen, voor de moeders en zusters van zooveel priesters en missionarissen, van zooveel beroemde pioniers voor de verbreiding van Gods rijk op aarde; ze staan den zoon, den broeder af om, tegen de kans zielen te winnen, misschien daarginder den marteldood te sterven; het is onmogelijk, dat ze hier willen medewerken om door lichtzinnige, aanstootelijke kleeding zielen tot val te brengen. Naast deze komen zooveel vrouwen en meisjes, die heel haar blijde jeugd, of, op lateren leeftijd, heel haar noodzakelijken ontspanningstijd met moedvolle liefde aan sociaal werk geven. Och, waarom toch vergeten ze zoo licht, dat het voorbeeld der kleeding een christinne waardig het eerste der sociale en charitatieve werken is? Moet de sociale werkster, bij al de offers die ze brengt, het offertje van een encoeurtje en een onvoegzaam korten rok niet klein vinden; en een weigering om dat offertje te brengen niet kleingeestig, ver beneden haar grootmoedigheid? En de jonge moeders, zij naar wie heldere kinderoogen bewonderend opzien om dierbare toekomstbeelden-op te nemen, kunnen zij anders dan zich thuisdenken bij de statuten van Vrouwenadel; opdat het kind, een volwassen meisje geworden, niet met verwijt aan een moeder terugdenke, wijl deze haar, kind zijnde, door haar kleeding indirect leerde hoe de mannen tot zonde te brengen. Och, alle vrouwen en meisjes behooren bij Vrouwen adel; de bewusten en de onbewusten, de dapperen en de kleinmoedigen, de werkster die een groot veld trachten te bearbeiden, en zij, die er slechts aan denken in den beperkten maar heiligen kring van het gezin zieltjes klaar te maken voor den strijd van het leven en het eeuwige geluk hiernamaals. Lezeres, schrijf dan ook eens' aan de sècretaresse om yoo'n boekje, in een mooi bandje, waar de statuten van Vrouwenadel in etaan gedrukt. Het adres i s mejuffrouw E. van Genk, Graafsche straat 14. Nijmegen. Of wat beter is, wees nu eens flink .en steun door uw voorbeeld de zwakkere zusters, geef u eenvoudig op als lid. De Goede God moet er u en uw dierbaren om zegenen, en voor u zelve zal het een groote voldoening zijn. Mevr. J. R. VAN DER LANS, lid van Vrouwenadel. --- FEUILLETON van de „Nieuwe Venlosche Courant". EEN LUCHTDRAMA. •) Tusschen de glasscherven zag ik het portret ligigen van het Parijsche verpleegstertje, dat tot onderWer» van het onverkwikkelijke verhaal had gediend. „Mille tonnerres", wat was dat? Opeens begreep ik alles, was mij het raadsel van ie krankzinnige woede van Pierre opgelost. Het konterfeitsel, dat daar temidden van glasscherven en 'wijnpiassen lag, was hetzelfde dat prijkte, omringd jdoor vergeet-mij-nietjes op de kamer van onzen goeden Abbie: het Parijsche verpleegstertje en zijn geliefde waren eene en dezelfde Ik bracht Pierre naar zijn kamer; als een zieke strompelde hij aan m'n arm voort, z'n handen waren [steenkoud en een vreemde, mij onbekende glans straal de uit zijn oogen. Als een blok steen viel hij op een stoel neer; de arme jongen rilde als een wespenblad en staarde wezènloos voor zich uit. Nog herinner ik me dien verschrikkelijken blik. Ik zocht hem te kalmeeren op allerlei manieren, doch i mijn woorden schenen niet tot hem door te dringen. Plotseling wam de reactie, hij sloeg de handen voor het gelaat en barstte in hevig snikken uit: „O, Hadeleine, mijn reine engel, het rtan niet waar zijn, zeg me dat het niet waar is, liefste." Het was hartverscheurend die diepe smart van den jongen man aan te zien. Ik moest werkelijk moei*»; doen om me goed te houden, doch was blijde, dat hij uiting kon geven aan z'n smart, het was de reactie op de onnatuurlijke overspanning zijner zenuwen. Als een kind liet hij zich door mij ontkleeden en naar bed brengen. Hij sprak geen woord en ik, goed kameraad als ik voor hem zijn wilde, ik kon geen troostwoorden vinden. Urenlang zat ik zoo aan z'n bed slechts het hevige schokken van ingehouden snikken bewees de zielesmart, waaraan Pierresten prooi was. Eindelijk deed het lichaam zijn rechten gelden en sliep hij in een onrustige slaap, waarin hij voortdurend onverstaanbare ijlklanken uitstootte. „Madeieine, Madeleine," klonk het telkens als een aanklacht in m'n ooren. Het was reeds diep in den nacht, toen ik mij naar m'n kamer begaf, om in een slaap van ettelijke uren verkwikking te zoeken na alle emoties, die zoo onverwacht mijn deel waren geworden. Den volgenden morgen zouden we reeds vroeg opstijgen. Er moest n.1. geoefend worden in escadrilleverband onder de persoonlijke leiding van den commandant met het oog op een raid, die we binnen enkele dagen zouden uitvoeren op een der bekende groote vijandelijke vliegkampen ver achter het front. De oefening zou speciaal dienen voor de nieuw aangekomen vliegers, die aan den raid zouden deelnemen, hun eerste front-opdracht. Het was reeds laat toen ik 's morgens aan de ontbijttafel verscheen, alle heeren waren reeds aanwezig, ook Pierre en de lange kurassier, die nog duidelijk zichtbaar de sporen van de worsteling droeg. Pierre zag er zeer bleek uit en er lag, vond ik, een opvallend eigenaardige trek om zijn mond. Er heerschte eeji gedrukte stemming aar/"■"•wl, niemand sprak een woord en ioder haastte ziel „lijkbaar om naar de toestellen te gaan. Zwijgend wandelde ik met Pierre naar buiten naar onze hangar. „Kom, Abbie, wees een man," legde ik vertrouwelijk m'n hand op z'n schouder, „ieder heeft zijn eigen kruis te dragen en ook dit zul je wel te boven komen." „Spreek niet zoo koud en gevoelloos," viel hij tegen mij uit op een toon, dien ik nog nooit van hem gehoord had. Doch onmiddellijk had hij spijt daarvan en sprak: „Vergeef me, Jules, m'n eenigste vriend, dat ik zoo tegen je ben, maar mijn hersenen zijn nog overspannen. „Meld je ziek, Pierre, bij den Commandant, het is niet goed om zoo de lucht in te gaan," raadde ik aan. „Neen, dat nooit, daarboven zal de kalmeerende muziek van mijn snorrende motor m'n zenuwen goed doen", lachte hij droevig. „Laten we ér niet jmeer over praten, Jules, doch één ding iïog: mocht ik vandaag of morgen vallen, breng haar dan het pakje brieven, dat in mijn kast ligt en haar portret en zeg haar dat neen, zeg haar niets, het is beter zoo....". „Kom, ouwe luchtduivel,"' schertste ik, „niet zoo pessimistisch hoor, laten we vertrouwen op de Voorzienigheid en onze bekende veine." We scheidden en zochten onze machines op. Op het afgesproken tijdstip rolden de toestellen, die aan de escadrille zouden deelnemen, naar de start, waar de commandant nog de laatste aanwijzingen gaf. Het was een triestige Voorjaarsmorgen met sterke bewolking. De motoren liepen goed en volkomen regelmatig startten we In den bekenden V-vorm, de commandant zelf aan de spits-. Op 1000 M. hoogte passeerden we de eerste wolkenlaag. Abbie en ik vlogen met onze jagers tot dekking boven en achter de start van de escadrille. De kurassier en de andere nieuwelingen waren in den staart geplaatst. Vroolijk scheen daarboven het voori jaarszonnetje en deed de schaduwen der vliegtuigen als dansende vlinders zich afteekenen op de witgrijze a\ olkenlaag, die als een wollen tapijt zich onder ons uitstrekte, zoover het oog reikte. Enfin, gij kent allen dit beeld, doch dien morgen frappeerde het me zeer en ik voelde me als in andere wereld, vrij van aardsche zorgen en lasten. Ik keek naar, Pierre, rustig zat hij daar in zijn toestel, den blik strak gevestigd op de machine van den kurassier, waarvan hij den voorgeschreven afstand had te bewaren. Er waren absoluut geen gaten in het wolkendek, zoodat we zuiver op het kompas moesten vliegen, om in de nabijheid van het vliegkamp te blijven. Alle evolutiën en wendingen liepen vlot van stapel, zonder dat het verband verloren ging: de nieuwelingen hadden schijnbaar een goede opleiding in het depot genoten. Juist hadden we weer een zwenking uitgevoerd tegen een veronderstelden aanval op onze bommenwerpers, toen plotseling mijn oog gebonden werd door een schouwspel, dat mij nog een huivering door de leden voert, als ik eraan terugdenk. „Was hij gek geworden, de jongen." Opeens zie ik Pierre, als een luchtacrobaat op een kermisvoorstelling, eenige .malen achteroen een looping maksn, daarna zijn toestel sterk optrekken en toen.... o, ontzettende aanblik, aanschouw ik, hoe hij z'n machine nagenoeg loodrecht naar beneden steekt en di ï tweedekker van den kurassier midden in den romp ramt Een oogenblik sloot ik vol ontzetting de oogen. Teo i ik opkeek zag ik nog hoe de beide toestellen om huv lengteas draaiende door het wolkendek verdwenen. CSlot .yolgt). --- Veeteelt. NAKLANKEN VAN DE HOERMONDSCHE TENTOONSTELLING. II. (Slot.) Rundvee. Als we weten, ho.e de boeren dezen zomer met veevoer hebben moeten sukkelen, was het niets te verwonderen, dat het vee, in Roermond getoond, allesbehalve in tentoonstelling-voedingstoestand verkeerde. Slechts op een enkele uitzondering na waren de dieren in meer schralen toestand. Bovendien waren eenige lokvareenigingen nog zeer jong en konden, doordat al het tentoongesteld vee, officieele papieren moest hebben, slechts jonge dieren exposeeren. Dit alles had tengevolge, dat het roodbont M. R. IJ. veeslag te Roermond met die internationale reclame misschien gemaakt heeft, als sommigen hadden gehoopt. Maar van den anderen kant, als we bovengenoemde omstandigheden in aanmerking nemen, moeten we toch eerlijk bekennen, dat Roermond heel wat goeds te zien gaf. Nieuwstadt blonk weer uit. De stier en de koeien waren één. Diepe, breede dieren met toch verbazend veel adel. Dieren, die niet alleen tentoonstellingsdieren zijn, maar ook tevens dieren van de grootste economische waarde. Deels is dit tóe te schrijven aan den beteren grond, waarop de dieren worden gehouden, maar niet geheel. Er ligt in de dieren een stuk fokkerswerk, ontstaan uit kennis en willen. En vele fokver «enigingen mogen"ln dit opzicfr? eeu voorbeeld aan Nieuwstadt nemen. Dc groep Heijthuizen vond ik ook werkelijk goed. En Baexem mocht gezien worden. Roggel met zijn afstammelingen van Bismarck maakte ook geen slecht figuur en de uniformiteit in de collectie was groot. Allen lof heb ik ook over voor de fokvereeniging Horst-Amerika. Nog zeer jong. Kon daardoor slechts kalveren exposeeren. En deed dat goed.' Overigens alle inzendingen mochten er wezen. Wat de zwartbonte betreft, zij waren in zeer schrale conditie, overigens beste dieren. Laten we hopen, dat het volgend jaar op den eersten Limburgschen zwartbonten-fokveedag (te Heerlen?) het vee in betere conditie kan wezen. Dan zal' Limburg toonen, dat het in bepaalde streken ook zwartbont vee kan fokken. Zwartbont vee van het type dat we hebben moeten: niet de overdreven melktype, maar koeien, naast goede opbrengsten, ook nog diepte en breedte toonende. Overigens dat kon men ook wel zien aan de in Roermond geexposeerde dieren. Ik ben toch erg blij, dat te Roermond rundvee in demonstratieve,inzending is geweest! Paarden. De Centrale keuring werd op het tentoonstellingsterrein gehouden. De ongeveer 100 paarden, die hiertoe bekoorden, waren de uitgezochte dieren op de 8 vooreuringen, waarvoor 234 stuks waren aangegeven. Bij het uitzoeken was men dit jaar strenger geweest dan het vorig jaar, en met recht. Toen moest men ook door' het aantal imponeeren. In het algemeen genomen, maakte op mij weer een zeer aangenamen indruk het type der voorgebrachte merriën, al zou men bij menig dier het beenwerk solieder hebben gewenscht. Maar de gemiddelde kwaliteit der' voorgebrachte dieren stond in mijn oog hoog. En de Belgische districtkeuringen moeten dan wel verbazend hoog staan, als de Roermondscho districtskeuring niet meer te beduiden Itad dan een gewono Belgische districtskeuring!!! Het is jammer, dat te weinig werd geprofiteerd van den altijd toch duren ring. In dien zin, dat het' publiek maar niet wil meewerken, om de keuringsbanen vrij te houden en zoovelen zich specialisten of bevoorrechten wanen, die noodig rondom liefst zoo kort mogelijk bij de jury's moeten dazen, of althans recht meenen te hebben in den ring te gaan en dezo zoo ongeveer voor de helft te vullen. Een ruime ring heeft juist voor, dat het publiek buiten den ring dan goed zien kan, veel beter dan dat het zich tot een kluwen samenklitst in den ring. Wat de hengsten betreft, de 2-jarige hengsten vormden wel niet de mooiste klasse, ofschoon in de premiebehalers en nog enkele wel toekomst zit. Overigens dit zal altijd blijven een klasse, die niet uitmunt in uniformiteit, omdat de verschillende dieren zich op dezen leeftijd nog zoo verschillend hebben ontwikkeld In do klasse der driejarige hengsten waren eenige zeer superieure dieren. Bij de vierjarige hengsten hadden Limburgsch Glorie en Soleil de Grubben krijgertje gespeeld. De laatste stond in Den Haag voor Limburgsch Glorie, terwijl deze nu den len prijs kreeg 1 en Soleil reserve. Een kwestie van waardeeren; Limburgsch Glorie heeft best zwaar beenwerk, waaraan we zulk een behoefte hebben. Soleil heeft mooie diepte. Jammer dat voor de vijfjarig en oudere hengsten slechts 8 deelnemers waren; alle bekende, beste vaderdieren. Maar Limburg had nog heel wat meetf beste vaderdieren kunnen toonen. Schapen. Over de schapen ben ik een beetje kwaad geweest. Of liever op de inzenders van de niet-geexposeerde schapen. Hoe kan men tenslotte demonstratieve inzendingen ooit voor elkaar krijgen, als dieren worden uitgezocht, de inzenders beloven te komen en niet verschijnen. Dit was voor ons jong Limburgsch Schapenstamboek nog des te grootere klap, omdat we in Limburg nog niet zoo heel veel in Limburg gefokte stamboekschapen hebben. En die klap werd nog onaangenamer, omdat onder de wegblijvers een van de grootste, en ik mag wel zeggen, een van de beste stamboek schapen fokkers was, bij wien een groot aantal dieren waren uitgezocht. Hien door werd het geëxposeerde aantal klein. Werkelijk een beetje te klein, terwijl de gemiddelde kwaliteit zeker niet door bedoelde inzending achteruit zou zijn gegaan, integendeel. Opmerkelijk is, dat een vakblad de niet ingezonden schapen beschrijft, als hebbend® gezien op de Roermondsche tentoonstelling. Ondanks alles heeft het Limbargsch Schapenstam-boelc met zijn demonstratieve inzending van in Limburg gefokte stamboek-lammeren van het Texelsclw ras geen slecht figuur gemaakt. Er waren werkelijk excelleerende dieren onder beide koppeltjes en men heeft wel kunnen zien, dat het Texelsche schaap het ook wel in Limburg zal doen. Dat de dieren geheel vrij los liepen is een zeer goed idee geweest. Het voldeed prachtig en ik heb niet .anders dan lof vernomen over deze wijze van exposeeren. JACQ. TIMMERMANS, Rijksveeteeltconsulent, Roermond --- Missieactie. MISSIONARISSEN! De H. Augustinus schreef over het Evangelie van St. Jan, dat men het in gouden letters diende af te schrijven, te houwen op den gevel van iedere kerk, om door het volk nooit meer te worden vergeten. Hetzelfde zou men kunnen zeggen van sommige verhalen uit de „Handelingen der Martelarén", die de H. Kerk glansrijk belichten en het zuiver gevoel der zielen alle eeuwen door verfijnd, veredeld en bemoedigd hebben. Hier laten wj'j één dier feiten uit d6 Missiegeschiedenis volgen, dat ons gedurende het Vaticaansche Concilie beschreven werd door L. Veuil- iwc. fïet Is wellicht liet schoonste en diepst-treffende verhaal van dezen grooten schrijver. Eén van hen 'n eenvoudig Missionaris door zijn bisschop naar een \crafgelegen statio uitgezonden, om te zien of men er een priester zou dulden, kwam daar zonder geld en levensmiddelen aan. Voor z'n laatste dollar had hij een flesch wijn gekocht om ten minste de H. Mis te kunnèn lezen; dat was de goede maar eenige voorraad, om de pijn der vereenzaming te stillen. Er leefden daar ook enkele Europeanen; hij had hen In hun moedertaal gegroet, maar daar hij priester was, was een wedergroet aan hem reeds te veel. Hij ging, op eenigen afstand van de huizen, tegen een boom op den grond zitten, en zoo leefde hij er weken zonder brood, van ongekende planten, waarvan hij at op gevaar af zich te vergiftigen, en van wat rauwe schelpdieren, want hij bezat niets om zo te bakken. Maar grooter leed veroorzaakten hem de stugge hardheid van die menschen en zijn gebeden, die nooit schenen verhoord te worden. Af en toe kwam er eens iemand uit het dorp langs hem heen, schold hem uit, en liep door; maar géén die hem even een hand kwam drukken, geen man, geen vrouw en zelfs geen enkel kind, dat eens een woordje van hem wenschte te hooren. En al bleef hij nog vol vertrouwen; de afschuw voor God van die arme menschen pijnigde zijn groot hart, en hij voelde hoe de koorts en het verdriet zijn lichaamskrachten sloopten. Eens echter kwam er een ferme schoone jongeman ©p hem af, en zijn eerste woord was; „Och toe, hebt ge niets te eten?" Het was een priester door den bisschop uitgezonden om hem te zoeken. Hij was zelf ook doodmoe en hongerig, en had niets bij zich, waarop hij hem kon vervoeren; hij had trouwens zelf al geen kracht genoeg meer om terug te keeren. Omdat zijn bisschop arm was, was hij maar zonder levensmiddelen op weg gegaan; zijn liefde alleen had hem tot nu toe ondersteund. Hij legde zich naast den eerste en den grond neer en vroeg om 'n beetje voedsel. Deze gaf hem wat van de schelpdiertjes, waarvan hij zelf leefde en een paar groote mosselen, waarvan 't gezicht alleen allen eetlust en smaak verdreef. De uitgehongerde priester kon er niet van eten;' toen zag z'n teneergeslagen gast, dat hij sterven ging van honger. Dit was voor hem de laatste en overweldigende slag, en hij voelde zich overwonnen. Een paar dagen later, toen de twee Missonarissen onder de brandende zon, in koorts te sterven lagen, zeiden ze tot elkaar; „We zullen hier wel moeten sterven. Nu moest één van ons nog eens probeeren een laatste H. Mis to lezen, dan kan hij den ander de H. Communie reiken en zoo zullen we God nog eens blijkunnen zegenen." Het was Maria Hemelvaart. De eerste werd door het lot aangewezen om Mis te lezen. Hij droeg die op voor zijn stervenden broeder, die naast het z andaltaar op den grond lag en voor zichzelf, die ook Bterven moest. Wel twintig maal moest hij de H. Mi? onderbreken, en er was weinig kans, dat hij ze levend eindigen zou. Het merkwaardig Misoffer duurde dan ook drie volle uren. Eindelijk kon de stervende de H. Teerspijze aan den ander uitreiken, en eindigde de H. Mis, waar zij zich één met Jezus, ten offer brachten. Beider troost was zeer groot daar dezelfde daad van geloof en liefde, die het Hart van Jezus sterkte in den doodstrijd, ook hen gesterkt had. Met teederheid keek de martelaar naar zijn broedermartelaar. En als hij de onschuld en engelachtige liefde van dien jongen priester had aanschouwd, offerde hij zichzelf en den ander als gemeenschappelijken prijs voor de overwinning, die de Gekruiste Jezus eens verdiende voor hen, en die zij nu verdienen wilden voor Hem. Toen de H. Mis uit was, legde de celebrant zich naast den ander neer en beiden wachtten den dood af 's Nachts stief de jonge priester. Zijn laatste adem raakte even nog de lippen van zijn broeder, die met inspanning der laatste krachten de zegenende handen over zijn hoofd uitstrekte. Tegen den morgen kwamen er een paar menschen langs. Zij zagen het lijk naast den stervende en vertelden in 't dorp wat ze gezien hadden. De harde harten begrepen nu, wat er gebeurd was en werden verteederd; of liever de dood had wel schijnbaar overwonnen, maar God was de ware overwinnaar. Toen kwamen zij met frisch water en voedsel. De stervende Missionaris, totaal onmachtig tot iedere beweging, voelde een hand de zijne drukken. Het waren dezelfde menschen niet meer. Zij groeven aan den voet van 't altaar een graf en lieten er het glorievol en schoone lijk in af; vervolgens namen zii den zieke in hun armen, en beurden hem overeind, opdat hij den doode zegenen kon. En zelfs deden zij nog meer: want op verzoek van den priester velden ze een grooten boom en maakten er een kruis van, dat zij plaatsten op dat vruchtbaar graf. Zoo nam het H Kruis van deze streek bezit. Nu is daar een dorp en een schoone kerk verrezen, en duizenden katholieken zijn er even gehoorzaam aan de stem van hun bisschop als dierbaar aan zijn hart. Hun bisschop? Het is de Missionaris door hen eens zoo wreed verstooten. Het is slechts één voorbeeld: honderden zou L. Veuillot er ons kunnen voorstellen, allen even glansrijk gekroond met de aureool der Goddelijke Liefde! Daarom een offertje, één H. Communie, een gebeJ voor onze Missionarisen! Bisschoppelijk Missie-Comité. ---