Stadsnieuws. GEVESTIGDE PERSONEN. in de week van Donderdag 22 tot on mot Donderdag 29 November 1923, Passens Anna, dienstbode Houtstraat C van Sevelen jUnders Anna dienstbode Groethofstraat 87 van Huls Mareus A. zonder beroep Over de Maas 6 van ElLerfeld; .Schluicr K. mecanicien instr. comp., Tegelscheweg 3 van Jena; Kirchuer W. H. mecanicien Instr. Comp., Tegelscheweg 3 van Jena; Mansc-r C. mecanicien instr. Comp. Tegelscheweg 3 van .Teca; Krieger O. B. en gezin "Werkmeester Instr. Comp., Hamelstraat C, van Jena; Muhlchen K. E. R. mecanicien Instr. Comp, Krekelvekl 67, van Jena; Nieuwu:!borg van L. C. J. M. dienetbocc, Keltenstraat 1, van Munster i. W.; ..ualt, K. G. koopman Maasschriksel 17 van Amsterdam; Ginneken van M. A. M., zonder iberoep Isabellastraat 24, van Breda; Nas H., arbeider, Herungerweg 22, van Bergen (L.), Kessel van P. F. J. koopman Puteanusstraat 38 van Sevenum; Hartog den G. E. J. adj. insp. Dir Belastingen, GoLtziusstraat 53 van Dordrecht; Poels F. G. II. M. bakker Viecsclisüraat 17 van Venray; Wijnhoven M. P. dienstbode Markt 21 van Wanssum; Weide van L. melkknecht Jodenstraat 35 van Amsterdam; Veugen A. M. B. liefdezuster, St. Luciagesticht van Maastricht; Rossel A. P. A. H. dienstbode Tegelscheweg 55, van Tegelcn; Nefkens H. F. H, banketbakker. Klaasstraat 02 van Maasbree; Biestraten J. en gezin Kapitein der Infanterie, Klaasstraat 62 van Eindhoven. Delhaes W, J. J. arbeider Jodenstraat "5 van Nors; Rcijnhcut M. W. winkelbediende! Klaasfetraat IS, van De Bilt. teutbokken pebsonen Ti: de week van Donderdag 22 tot én met Donderdag 29 November 1923. Mooij de .HJ. J. kantoorbediende van Peperstraat j2, naar Teteringen .Baronielaan 37; Meer van der Ï j . Th. bouwkundig opzicliter van Vleeechstraat 63 Uiaar Amsterdam Ceintuurbaan 18S huis; Vissers H. <3. J. bakkersknecht van Veldensclieweg 1 naar Deur«o Helmondschestraat 221; Bruggink H„ dienstbode .van Heibeek 28, naar Zelhem, Enk E 189; Laat 'Ie |A. J. M. marinier van Veldensclieweg 9 naar Rotterdam Marinierskazerne; Gordebeke M. G. en gezin, ichauffeur van Veldensclieweg 9 naar Heerlen Geerstraat 53; Blankeustein K. A. en gezin insp. levensVerz. van Kaldenkerkerweg 32 naar Ede Bennekom; Zeeleai J. H. en gezin reiziger van Isabellastraat 24 naar Helden Panningen;Wiers H. Th. M. en gezin reiziger, van Straelscheweg 21 naar Middelburg, Gravenstraat 256; Conijn A. M. H. liefdezuster, van St. Luciagesticht nar Rijckholt, Klooster; Rompen M. J. H. P. 2e luitnt. Infanterie van Oostsingel 11 naar Enschede Brinkstraat 48; Hoogendomk D. en gezin van Oostsingel 47, naar Blerick, Gr. Lambertusatraat 13; Baltesen J. M. dienstbode van Oveir de Maas 6, naai- Helmond Mierloscheweg 7; Elsinger J. L. commies N. S., van Oostsingel 47, naar Blerick Gr. Lambertusstraat 13; Bonn M. en W. dienstbode van Kaldenkeirkerweg 8, naar Te,gelen Stsyierberg CO. Schattevoet H„ arbeider van Zuidsingel 50 naar Tegelen Kaldenkerkerstraat 1B; Husgen Th. M. z.b. van Lichtenberg lü naar Swalmen Rijksweg A 2ü4; Simon E en gezin, koopman van Gr. Kerkstraat 14 naar Amsterdam Prinsengracht 666; Bijl van der W. sergeant Inf. van Kazerne naar Blerick Nieuwborgstraat 79;. Pannemans J. M. C. zonder beroep, van Straelscheweg 17 naar Blerick, Kweekschool. verhuizingen binnen 1>e gemeente. In de week van Donderdag 22 tot en mot Donderdag 29 November 1923. Tanekrea van G. C. M. en gezin iantaarnfittcr van Hoogstraat 25 naar Urbanusweg 92; Rensen J. F. H. en gezin arbeider steenfabriek van Rayerweg 1 naar Schaapsdijkweg 11; Hendrikx A. M. cn gaziu winkelier va nVleoschstraat 53 naar Roarinondichestraat 72; Kortewcg C. en gezin ambtenaar N. S., van Parade 4S naar Klaasstraat 36; Fellerhof li. P. en gezin wegwerker N. S. van Langstraat 100 naar Leutherweg 24; Pels M. J. en gezin zonder beroep van Bol waterstraat 37 naar Albertstraat 37; Stenumans Chr„ dienstbode van Nieuwstraat 23 naar Vlceschstraat 89; Hufman M. dients'oode vat) Vloeschstraat 53 naar Rccrmondseho straat 72- Akker van den L. G. M. arbeider van Kaidenk^rke. weg 228 naar Jodenstraat 57; Nijssen J. II. dienstbode van Straelscheweg 197, naar Bolwatcrstraat 26. --- Ingezonden Stukken. (Buiten verantwoordelijkheid der Redactie.) M'n heer de Redacteur, Uw correspondent van Blcrickkan natuurlijk niet overal tegelijk zijn; dat van hem te vorderen ware onbillijk. Wanneer hij dus in de „N. V. Courant" van Dinsdag zijn oordcel uitspreekt over 't spel dor „Flarussen" en der „Smookers" en dat natuurlijk doet naar persoonlijke bevinding, kon men slechts verlangen dat hij ook nog spreekt over 't concert van „Orpheue" in 't Volkshuis. Alleen, M'nliaer de Redacteur, meen ik, dat de klacht van vele vrienden van 't Volkshuis — dat «och bedoeld te zijn en ook werkelijk in Blerick is iÜn tehuis voor alle katholieken — dat dit in uw katholiek blad altijd op de laatste plaats moet komen, Wanneer toch verleden week reeds een gunstige recensie o^p.r de „Flarussen" gestaan heft, toen hetzelfde stuk .verd opgevopi-d, dan meen ik, is de eisch niet meer zoo onbillijk, dat .uw correspondent zich thans ook eens had kur.nen vergewissen van " concert in 't Volkshuis. Ik weet wel dat 't uwe schuld niet is, M'nheer ile Redacteur en ook niet do fccliuld van uw blud, maar ik meen toch dit onder uw oogen tc moeten brengc-n tot 't nemen van de gewenschte maatregelen, daar uwe courant toch hierdoor onschuldig in discrediet komt bij vele vrienden van 't Volksshuis, dat ondanks de tegenwerking van zekere zijde de a.1emeene sympathie in Blerick heeft. PROTECSOR. --- Allerlei. EEN VERMAKELIJKE GESCHIEDENIS. Heel Holbe.ich (in Lincolnshire, Engeland) maakt zich vroolijk ever de zoo pas aan het licht gekomen eigenaardige oplichterspractijken van oen zich noemenden Harold Ray Milner. Dit persospage deed juist zes weken geleden ziju intreden in Holbeach, waar hij het plaatselijk theater, mitsgaders een groot huis „kocht", voor vele honderden ponden sterling aan meubels en zilverwerk bestelde, een auto van 1000 pond „kocht" en last not least onder veel plechtigheidsvertoon een meisje uit genoemde plaats huwde, hetwelk hij na zes dagen te Loonden ann haar lot overliet. Te Londen slaagde hij er in, van geldschieters een voorschot te krijgen met als „waarborg" een fabelachtige erfenis, die hij zeide te verwachten, Binnen 21 dagen na de huwelijksvoltrekking zou hij die erfenis, die een oom in Ohio (Ver. Staten) hem naliet en die hij beurtelings als 7000 ,11.000. en 17.000 pondsterling bedragende aangaf, ii; zijn bezit krijgen. Nadat het huwelijk voltrokken was. leende hij van een kennis 2 pond sterling om den trouwring zijner bruid te kunnen betalen. Met zijn bruid naar Lenden gereisd zijnde, verzocht Milner d i genoemden kennis telegrafisch hem per ommegaande 3 pond stelling te zenden, maar de man ging daar wijselijk niet op in. Daarna hoorde hij niets meer van zijn vriend, tot hem tenslotte het telegrafisch verzoek van Milner's echtgenoote geweid om haar geld te zenden voor haar terugreis naar Holbeach. De jonggehuwde dame was namelijk inmiddels door haar man verlaten en had hem niet meer teruggezien. Tevoren had hij haar meegedeeld, dat hij van geldschieters 5000 pond sterling zou ontvangen,' met zijn erfenis als .onderpand". Bij de geldschieters informeerend, kreeg mrs. Milner het advies om eens bij de politie inlichtingen in te winnen omtrent haar echtgenoot, daar de erfenisgeschiedenis onwaar was gebleken. Met het govolg van haar bezoek bij de politie, dat zij het bovenbedoelde telegram naar Holbeach zend, verzoekende haar geld te sturen voor haar terugreis. Haar echtgenoot had ook haar trouw- en haar engagementsring verpana. De jonggehuwde uitte in oen interview — in Engeland iaat men zich over alles en nog wat interviewen — den hartgrondigen wensch, dat zij nooit mrs. Milner, mocht zijn geworden. De feestelijkheden, die op den trouwdag plaats hadden, en waarbij heel wat gasten genoodigd waren, gingen met groote kosten gepaard, die echter nooit door den bruidegom, maar door de betrokken leveranciers gedragen zullen moeten worden. Twee vrouwen. Jan, de kok, komt in een beklagenswaardigen toestand, beslijkt, vuil, druipnat thuis: de wind had zijn hoed opgenomen en liem eens flink door de modder laten kuieren; en zijn parapluie had hij omgekeerd — Nou, is me dat een hondenweer! Hij schud het slijk van zijn schoenen; daar ziet hij de gouvernante van de trap afkomen, met brieven in haar hand. — Juffrouw! — Jan? .... — U mag wel blij zijn! Laat maar gerust 12 of 20 kaarsen aansteken! — Waarvoor |an? — Ik ben in de kerk geweest! En terwijl het gelaat van het meisje verheldert, nadert hij haar lachend en terwijl hij zijn snor bijna in haar oor steekt, grinnikt hij: — ja maar alleen, omdat ik geen parapluie had! Enhij toont haar het beklagenswaardig instrument dat de wind zóó had toegetakeld. — Dat geeft niets, Jan. Je bent er in ieder geval geweest — Je zult zien ik bekeer je nog eens! — Arm kind! . . . En hij houdt zijn socialistisch lijfblad onder de neus met een ongeioovige maar vaderlijke beweging, dan gaat hij naar zijn keuken, terwijl de onderwijzeres mompelt — Wacht maar oude heiden, ik bekeer je zeker! Het was een snoek, het was een groote snoek, om niet t zeggen een waterslang! Geen vrijmetselaar; maar niets dan licchtzinnigheid! Oordeel zelf: sinds 37 jaar niet meer gebiecht, op het stadhuis getrouwd, drie ongedoopte kinderen, met allerlei soorten van zondetjes die hem niet beletten om met een ultra-olympische rust tc slapen. — Heeft hij een ziel? — Bestaat er een Ood? — Bah!... Geeft zijn vrouw niet te veel geld uit?.,. — Zal Dempsy of Carpentier het den volgenden keer winnen? Dat zijn pas ernstige vragen. De rest? Loop heen! Domheden, goed voor stervenden die van plan zijn den laatsten sprong te doen. Maar hij... sterk, dik, opgeruimd, verdient 40 gulden per week, geen schulden en bewandelt het levenspad, de beide handen diep in de veilige broekzakken ... Daarenboven, hij heeft er geen tijd voor ook ! Hij heeft werk van 's morgens vroeg tot 's avonds iaat; en hij koestert de hoop binnen 6 jaartjes zich terug te trekken naar een stil plaatsje; dan gaat hij zijn eigen .groenten telen, die hij besproeien zal met cenige oude flesschen wijn, hier en daar geplunderd uit den kelder van z'n heer. En dan, — ja dan, omdat het eenmaal moet, zal hij zich aan het graf toevertrouwen — het graf dat hij reeds gekocht heeft... En dan, Ja? Maar hij had niet gedacht aan de gouvernante; en als men geen rekening houdt met de vrouwen, dan moet men dubbel betalen!... Beslist waar!... Zij heeft het zich in haar klein christenhoofdje gezet: „De kok zal dit jaar zijn Paschen houden, hij zal, hij zal zijn Paschen houden!" Meer dan een jaar lang bespiedt zij hem: belegert zij hem, bewerkt zij hem, zij nadert, berekent, houdt stand en bakent het terrein af. Dit jaar moet hij zich gewonnen geven, want den 10e April gaat hij met zijn heer naar Baden, en als zij het dan nog niet gewonnen heeft, moet zij weet opnieuw beginnen. Daarom verhaast de kle.'ne gouvernante haar actie gedurende de Vasten; zij bidt, vast. lijdt, lijdt werkelijk; niet met huiloogen, aan den buitenkant alleen, maar echt met een lijden dat dringt door heel haar wezen. En nu vooruit, met heiligen moed! Er op los met geweld! — Jan wil je mij een plezier doen? — Zeker juffrouw. — Goed, ga dan van avond met me mee naar de Missie. — Naar de preek nooit van m'n leven! — Neen, niet naar de preek, naar de Missie. Dat is niet hetzelfde. — Wat is er dan voor verschil tusschen? — Dat zul je dan wel zien. — Ik houd niet van Capucijnen! — Het is geen Capucijn. — Dan zeker zoo'n Jesuiet? — Nog veel minder! — In ieder geval een pastoor? — Ook al niet. — Wie dan? — Een missionnaris! — Wat is dat? — Een man die veel heeft gereisd, die veel interessants gezien heeft en verhaalt. Ik weet zeker, dat je hem gaarne uit hooren. — O ! die vrouwen! — Daar gaat het niet over, maar het gaat erover een veelbereisd man te hooren. — In 'n toog? — Nu, wat zou dat? — En als men mij ziet? — Dan zeg maar dat ik s' avonds bang ben en dat je de hofflelijkiieid e n goedheid zelf bent.... Met engelengeduld, brokkelde zij aldus alle steenen van het sterke gebouw af, waar de godsdïenstloosHeid van aar b eschemieling in schuilde, en nu voerde ze hem eindelijk onder hèt zware geschut der missionarissen. Bij den eersten stormloop is Jan bedwelmd; men had over de Eeuwige Zalighed gepreekt. Bij den tweeden had hij zich verzet; men had over de dood gepreekt. Bij den derden blijft hij roerloos zitten; de verschrikkelijkste der missionarissen had over de hel gepreekt. Maar de kok, hoewel overtuigd, was nog niet overreed. De oude mensch streed wanhopig ter verdediging van zijn rust; hij had vreeselijke aanvallen, oude haat werd steeds opnieuw aangewakkerd. Maar na de Missiedagen — de vooravond van zijn afreizen naar Baden — geraakte Jan in de laatste stormaanval en wel zoo, dat hij zelf inlichtingen won om te gaan biechten. De gouvernante gaf hem een leiddraad, waarbij een Baedeker niets is; met een kerkboek op zak, weende het arme meisje, dat 8 dagen op water en brood gevast had, tranen van vreugde. Een kerk — op de vooravond van Paschen. Alle biechtstoelen zijn belegt..'. De kok, die geduldig l'/j uur had gewacht, geeft nu teekenen van ongeduld, want hij moet beslist om 7 uur thuis zijn om voor het diner te zorgen Hij kijkt en kijkt nog eeus op z'n horloge — half zeven... kwart voor zeven... eindelijk nog maar drie dames. — Mevrouw, vraagt hij de dame naast hem,zoudt U me vóór willen laten gaar? Zij kijkt hem een seconde aan en met dat instinkt, die voorzienigheid, vriendelijkheid, en verheven geloofsopvatting, die zooveel christelijke vrouwen bezitten treedt zij bescheiden glimlachend terug: — Maar, zeer gaarne Mijnheer. Tien minuten voor zeven. De voorlaatste dame is nog niet klaar. Nog maar 5 minuten ... — Mevrouw, zegt hij tot de laatste die voor hem aan de beurt is, zoudt U mij kunnen laten voorgaan? — Neen. — Ik heb groote haast, Mevrouw. — Ik ook! — Ik wacht reeds twee uur. — Ik nog langer! En terwijl de arme man, door den tijd gedrongen, treurig zijn hoed neemt en haastig weg' :at met zijn 37 j. in zonden op zijn geweten, begint net dametje, dat juist weigerde hem vóór te laten gaan, kalm haar biecht: — Eerwaarde Vader, mijn laatste biecht is geweest.., 8 dagen geleden PIERRE L'ERMITE, Een onhandige redacteur. Kan je me niet meer? Er lag een droeve trek om z'n mond bij deze woorden. Nou Ik je goed aankijk en links van je neus nog dat wratje zie zitten, ben je Wim Boonen, zei ik. — Na 't afzwaaien heb ik je niet meer gezien da's dezen zomer vijftien jaar geleden weet je 't nog? — Ja, dat was een aardige tijd, zei ik met een blik op z'n schoenen waarvan een zool er bij neerklepperdt. Ben je nog eh... .altijd... .aan die krant vroeg !k me zelve volkomen bewust dat hij een lagere functie bekleedde, z'n kleeding in oogenschouw nemeftde. Kom aan dezen kant van de leestafel wenkte e zacht. Je weet dat ik, nadat ik m'n soldatenpakje uitgetrokken had, me aan de journalistiek ging wijden. — Ja en toen begon je zelf een krant — Ja, in Dalberg — En dat ging goed.... — Ja, vracht even, ik zal je alles haarfijn vertellen misschien kan je er nog wat uit leeren Ik bestelde twee koffie en zag hoe ie z'n versleten strikje nog wou dwingen een goed figuur te maken. Z'n koffie tipte ie nog even aan met z'n aangeboren elegance en begon: 1 Mei 1908 kwam er een plaatsje voor me open in de stad maar om de eenvoudige reden dat ik met jullie pas uit dienst kon komen, glipte dat mijn neus voorbij. In Juli had ik nergens eenige kans geplaatst te worden; alles liep jne tegen. Enfin, einde Augustus liep ik door DalbergT^Stacte daar ten bakkerswinkel binnen en koent daar eenig&-Icrentenbcllen, want 't soldatenbloed zat er nog in en een waar saldaat heeft altijd honger. Ik kan nou geen krentenbollen zien of. ...maar laat ik verder verte) len.'Die bakker begon natuurlijk met een praatje over 't weer en vertelde dat hij pas tegen den avond 't weerbericht had uit de krant — van den bijna afgeloopen dag — wel te verstaan. Ik vroeg hem of er geen plaatselijk blad was en toen hij me vertelde dat daar nu werkelijk behoefte aan was, liep ik zoo hii heim vandaan de zoogenaamde hoofdstraat in om een drukker op te snorren. Dat lukte me ook al vrij spr-edig en al was de man niet erg enthousiast over mijn voorstel — hij vertelde dat er een paar malen per jaar zoo'n krantje verscheen en verdween — toch was hij wel genegen me bij mijn eerste pogen te steunen. Dit ging dan ook werkelijk op rolletjes en drie weken nadien, ging 't eerste nummer de wereld in, hier te verstaan Dalberg. Ik had op een vijfhonderd abonné's gerekend, maar de tweede week had ik reeds elf nonderd abonné's, waarvan er sommigen mij persoonlijk kwamen gelukwenschen. In 't zoogenaamde openingsnummer had ik te kennen gegeven, dat Dalberg vooruit en met z'n tijd méé moes: en meer van die algemeenheden, die in zoo'n nieuw krantje worden verkoi digd. Nu daar was natuurlijk geheel Dalberg voer. Het regende dan ook advertenties bij mijn administra tie, die waargenomen werd door den oudsten zoon van mijn vriend en compagnon de drukker, tot er een kink in' den kabel kwam. — Drink nou eerst je koffie eens uit en begin dan aan 't treurige gedeelte, stootte ik heni aan. Ja treurig e?n tevens komisch, zei ie met een sm-ir telijk lachje. Er kwam dan een kink in den ka.bel zei ik zooven. Maar ik heb getracht 't zoo lang mogelijk in goede banen te leiden, maar 't ging niet. Luister. Op een morgen — ik zat juist over een nieuw Zaterdagavond-artikel te piekeren over de slechte verlichting — kwam er een man m'n kantoor binnen loopen zonder kloppen. Hp vertelde me dat hij bedankte als abonné om de eenvoudige leden, dat ik een bericht opgenomen had, dat hem zeer in zijn zaak zou scheden. Kijk, u eens hier meneer, zei hij en hij hield me een met blauwp etlood < mstreept bericht voor den neus — kijk eens hier, u schrijft daarboven; „naar betere tijden". En dan pent u er onder: naar we ver-, netmen heeft bakker Jansen oen broodprijs met drie cent per kilo verlaagd. Dit was het eerste conflict. II: liet hem de deur met dc mededeeling, dat ik mins inziens een eerlijk verslag van de zaak had gegeven Hij wees met z'n pet in de richting van z'n zaak en zei: ik 't er niet voor doen. Hij was juist w§g toen er geklopt werd en een tiental mannen met witte buizen onder hun jas, tegelijk bij mij binnenrolden, ik m^e» zeggen, dat ik op dat, moment me niet erg op m'n gemak gevoelde. De grootste van de groep stond vooraic en zei met een zekere vctirheid in zijn stem, dat 't hem speet! dat ik dat artikeltje geplaatst had en (.au zij het gerae'en vonden •.inaiiier.i treii zeer betreurde, gaf ik de hoeren te verstaan, dat ik ze.o vu? zc;i willen zijn de waarheid mede te doelen. Ik deed ze zeer vormelijk uitgeleide en liep eerst even naar de werkplaats van m'n compagnon, die juist een berichtje in? et e: .Alweer honger", hetgeen op de melkopslag doelde. Hij keek me vreemd aan toen ik liera voorstelde dit bericht ér uit te halen. Dan raken we alle me'kheeten kwijt zei ik. We hebben nu nog maar één bakker als abonné. — Schrijft dan „Het drege jaar" er boven e-f 2 ,oe> iets, raadde m'n compagnon. — Dan zouden de menschen me uitlachen, zei ik, Je weet, dat ik de vorige week juist over de „vijverwegen" in 't dorp geschreven heb. Enfin, hij haalde het bericht er uit cn ik besloot in ieder geval al m'n pennevruchten goed te overwegen alvorens ze aan de wereld prijs te geven en zoodoende meer omzichtigheid aan den dag te legen. Op m'n kantoor gekomen, vatte ik gauw de pen op om te trachten eer. fatsoenlijk artikel in elkaar te pooten over de slechte verlichting. Het begin las ik nog eens vlug over en zou er juist een waardig slot aan vast knoopen, of er werd weer geklopt. Eën ,'terel als een boom verscheen op mijn „ja" in de opening stak een paar oude soldatenschoenen onder m'n neus en schreeuwde: Zijn drvt nou sneeuwschoenen. Daar ik nog niet geheel in de vaste overtuiging was of de man normaal was, probeerde ik hem met een zoet lijntje in een armstoel te krijgen en dat~\ lukte me dan ook werkelijk. Maar zoodra was hij ni-st gezeten of hij begon weer: weest a nu eens eerlijk; zijn dat sneeuwschoenen, ja of neen? Omdat ik me niet bevoegd achtte daar direct een deskundig antwoord op te geven zei ik dat ik even iemand zou halen, die daar meer verstand van had. Intusschen zocht ik m'n compagnon, den drukker op. Deze was zeer kort in z'n bescheid en zei, dat 't gewone soldatenschoenen waren en geen sneeuw■^choenei!. De reus legde de schoenen tusschen 't schrijfgere' in en brulde: waarom, ja waarom schrijft u dan iit een bericht der firma Dekker zoegt weer voor warme voeten Ik mote je eerlijk zeggen, dat ik den man geen goed antwoord daarop kon geven omdat ik de schoenen nooit gedragen had in 'o sneeuw. Iit poogde hem dus aan z'n verstand te brengen dat ik 't niet helpen kon dat de zolen na vier da. en „door" waren maar e!at maakte hem schijnbaar nog razender want hij greep de schoenen van tafel, siste: waarom zit jij aan aan je krant te zwetsen? en sloeg de deur met een smak dicht. Ik stak een sigaar op om die historie te verdrijven en begon weer aan m'n „verlichtingsartikel", Boven mijn verwachting slaagde ik er mijns inziens. uitstekend in, de voordeelen van aansluiting bij het provinciaal net aan te tconen en tevens alle mogelijke nadeelen van de bestaande petroleumverlichting. M'n rechterhand, de drukker kreeg het dan ook kersversch onder z'n oogen. Een kwartiertje later kwam ie terug en zei om het hoekje: daar krijg je weer mot mee Boonen. Ik wenkte hem dat 't ma geen zier kon schelen en dat hij 't maar aettea moest. Het artikel las ik na 't verschijnen nog eens goed over en betreurde alleen dat m'n getal inteekenaren met elf verminderd was, door die ongelukkige broodaf/aire. Ik twijfelde niet of dit artikel zou inslaan en tevens alle bakkers verzoenen. De Maandag daarop volgend bracht me tot andere gedachten. Ik zocht mijn kantoortje weer op om negen uur en was werkelijk nieuwsgierig naar de correspondentie. De eerste schrede was dan ook naar de bus, maar je kunt je indenken wat er in mij omging toen ik kwam te staan voor een vol gepakte brievenbus. De eerste de beste die ik er uit greep bracht me nogal wat kalmte, Ze was van een al leen vvonerde-juff rouw, die klaagde over haar stille kanarie. Alhoewel ik niet de minste notie had van een eenige verzorging der beesten noteerde ik: zangzaad en geregeld schoon water geven. Dat ging goed dus. j Maar de rest.... de rest.... ik kan 't nog zoo opnoemen: vier brieven van lantaarnopstekers, die bedankten voor de verdere toezendi g der krant en vier brieven van petroleumleveranciers en drie van veschillende loodgieters, die een lampenwinkel hadden en o beurt de leveranties, zooals zij me meeledeelden. Ik was ten einde raad en besloot den eirukker over 't geval te raadplegen, Daar 't nog betrekkelijk vroeg was trof ik hem niet in de werkplaats en liep zoo even buiten om, naar zijn woonhuis, dat aan zijn zaak grensde. Op de stoep stond juist een kort dik mannetje, die mij vroeg of hier — en hij wees naar de deur — die krant werd uitgegeven, die de bewoners „opstookte" voor electrisch licht. Toen ik hem zei dat ik de redacteur was, greep ie me bij m'n arm en vertelde dat hij 't niet mooi vond, iemand zoo 't brood uit den mond te stooten. Daar ik van den prins g&n kwaad wist, vroeg ik een nadere verklaring. Hij keek mij woest aan en zei, dat ik toch zeker wel kon weten, dat hij z'n pakhuis, hetwelk ie voor ƒ 4 per week aan de gemeente verhuurde voor 't verlichtingsmateriaal, niet meer voor een ander doel kon verhuren, daar 't een en al petroleum was. Ik zei, dat lk er met den burgemeester wel eens over zou spreken en raadde hem aan nog niet z'n abonnement op te zeggen, Hij zei n : ets en liep zonder te groeten het hekje uit. De drukker, die me opendeed keek naar m'n pak brieven en zei: zeker over de verlichting Hij bleef er zeer kalm onder en ik Kon zeer luidelijk merken, dat hij zoo iets als een halfjaarlijks voorkomend, gewoon geval beschouwde. En daarbij komen dan nog de raadsleden, die voor petroleum zijn, zei ie droog, over z'n bril mij scherp aanziend. Dat is altijd 't zei de bier in Dalberg. Het aantal abonné's, dat niet meer van mijn copio gdiend was, door mijn optreden in deze zaak, was me toch te groot geworden en ik besloot me er handig uit te redden. Jij schrijft een tegenartikel in een hoofdartikel na. tuurlijk, met opsomming van alle mogelijke voordee. leo van de bestaande verlichting en de nadeelen van de electrificat ! e schoot ik uit mijn slof. Das een op. lossing zei de drukker. Donderdagavond is het op c w 'kantoor. Maar kunt u 't zelf niet? Ik vroeg hem of ie kon zwijgen en toen ie z'n viner op z'n mond legde en zcuhtte: als het graf. nam ik dan da taak op me een tegenartikel tc schrijven tegen 't vorige artikel van Willem Boonen, Z.aterdag daaropvolgend verscheen dan ook de Dalberger Echo met mijn berucht artikel mag ik wel zeggen. En een week daarna stond ik cp straat. Hè? • Ja, den Maandag daaropvolgend stond er een lange rij menschen 'te wachten op m'nkomst ou me „persoonlijk" te spreken en de bus zat propvol. Met? — Met brieven van menschen, die jarenlang naar een betere verlichting hadden uitgezien en nu van zoo'n verlichting niet gediend waren. — En die rij menschen? Nou, de een voor den ander wilde het adres weten vaji den „onverlaat", die dat artikel geschreven had nwjjar daar kwam ik niet van in natuurlijk. Eu zoo hield ik ten slotte alleen de lantaarnopstekers on den man van het poetshuis èn de loodgieters over als abonné, want 't ging bij de week zie je. De drukker gaf me den raad maar geen artikel meer te schrijven: een advertentieblad dat was nog het veiligste zei hij en daar had hij mijn hulp niet voor noodig. — Ik koos de verstandigste weg en pakte m'n blezen één week daarna. — Dus je wou met ieder goede vrienden blijven, zei ik toen hij aan het slot voor zich uit zat tm staren. — Ja. natuurlijk. Nou, dan kan ik zegen, niets van je geleerd hebben maar leer jij dan eens van mij dat je ve>"| standiger gedaan had, -recht door zee te gaan 011 fl tegenartikel achterwege had moeten laten. — Dan had ik nou misschien nog m'n schoener' kunnen laten zcolen, zei bij, met z'n schce.n heen e weer klappend, (Residentiebode). ---