WAAR DE KLOK BLEEF STILLE STAAN. (Een moderne sage). En toen heeft het mooie baronnesje de Belletour het groote besluit maar genomen: ze zou in 't engagement met den ouden mijndirecteur Colon toestemmen! Dat besluit had haar heel wat tranen gekost, want nog immer had ze gehoopt een of ander charmant en vooral rijk jongmensch binnen te palmen. Ze wist immers, dat ze mooi was, dat ze geestig kon babbelen, sympathiek praten en lief zingen. Ongelukkig had haar papa, een befaamde pierewaaier, al zijn geld en goed verfuifd. Verstumperd als een honderjarige papagaai leefde hij nu op kosten van een familielid, die met de 'dochter van een Amerikaansch millionair was getrouwd. En Germaine de Belletour sleet haar dagen bij haar al suffer wordende papa. De hoop, dat een goede partij door haar lieftalligheid en haar adelijken titel werd aangelokt, bracht echter wat kleur in haar leven. Doch die hoop bleek ijdel. Nu Germaine al naar de dertig begon te gaan, zag ze wel in, dat ze zich niet langer illusies mocht maken. De jongelui dansten, flirten en tennisten wel graag met haar, doch als 't op trouwen aankwam, bleken ze veel te practisch aangelegd. Nu was ze dus verloofd met den schatrijken mijndirecteur Colon, een man van zestig, die een weinig op een verwaaiden torenuil geleek. Colon probeerde het hart van het verdrietige baronnesje met schitterende, dure geschenken te winnen. Jammer genoeg verloor hij juist evenveel sympathie als hij pas met zijn cadeau had verworven, door domme toespelingen te maken op zijn verlangen: zijn verloofde eens te mogen kussen. Op een bal, door den broer van directeur Coloti gegeven, had Germaine enkele keeren met den jongen Italiaanschen hertog di Barrafetti gedanst. En toen gebeurde zoowaar datgene, waarop ze heel haar leven had gewacht; de groote liefde kwam over haar; met den brillanten, zwartoogigen hertog was 't evenzoo gesteld. Als rasecht Italiaan zong di Barrafetti een lichte, hooge, snel vibreerende tenorstem. Daar Germaine de Belletour ook over een lieve stem beschikte, kwam het natuurlijk alras tot duetten, hartstochtelijke duetten over liefde. Op een keer vielen ze elkaar om den hals, een bezigheid waarvoor ze al spoedig de liefdesduetten vergaten. Niettemin brak het baronnesje haar verloving met haar verwaaiden torenuil niet af. Ze was nu eenmaal wat voorzichtig geworden ten opzichte van mannelijke liefdesbetuigingen. Je kon nooit weten! Een ding was het uitgeslapen dametje onbekend gebleven: dat de oude mijndirecteur niets meer of minder dan een doortrapt toovenaar was, die macht bezat over dingen waarvan nog geen mensch had gedroomd. Deze geheime toovenaar wist zich b.v. onzichtbaar te -.naken; hij volgde dan ook sinds zijn verloving in al zijn vrije uren in onzichtbaren vorm zijn aangebedene. Zoo was hij er getuige van geweest, dat Germaine den jongen hertog op zijn fleurige, baksteenroode wangen had gekust. Dit trok zich de arme bedrogene zoodanig aan, dat hij er een hartkwaal van kreeg en doodziek werd. Hij ging sterven. Voor zijn dood wilde hij zijn valschhartig liefje nog eenmaal zien. Wanneer zij haar misslag uit eigen beweging bekennen zou, wilde Colon haar enkel een dramatischen uitbrander geven en 't verzoek er aan toevoegen tegenover haar nieuwen geliefde wat trouwer te wezen. Huichelde ze ook nog aan zijn sterfbed, dan.... De grijze toovenaar klemde zijn drie laatste tanden op elkaar en bedacht een schrikkelijke wraakneming. Germaine kwam en vergoot met eenig talent enkele moeilijk gewonnen tranen. Colon voelde zich verteederd; hij begreep vagelijk, dat die vreemde jonge man een charmanter verloofde moest wezen dan hij, de afgeleefde mijnmagnaat, de onvermoeide toovenaar. Scherp staarden zijn groote gele uilenoogen het naarstig snikkende dametje aan. Toen vroeg hij met nadruk: — Heb je me niets te biechten, kind? — Te biechten? Germaine keek hem met welverholen verbazing en goedgeslaagde verwondering aan. — Ben je er zeker van, dat je me niet 't een of ander te vertellen hebt? Iets dat je moeilijk valt... — Dat ik je heel, heel erg liefheb en dat het me zoo'n verdriet doet, dat je sterven gaat. Had de jonge baronnes Germaine de Belletour dat maar gezwegen! Ten eerste klonk die zin niet erg spontaan, ten tweede huilde ze te hard erbij, en ten derde wist de oude toovenaar wel beter! Toen Colon die huichelachtige woorden hoorde, werd zijn ronde kop van woede zoo blauw als een roode kool. In razenden toorn vervloekte hij de ontrouwe geliefde en tenslotte voorspelde hij: — En nu zeg ik je dit, valschhartige slang, binnen vijf jaar zal je sterven. Je zult sterven op zekeren nacht, juist op klokslag twaalf; geen seconde ervoor, geen minuut erna. Het zal wezen in een zomernacht, wanneer je het afscheid van het leven het zwaarst moet vallen! Ontzet wankelde Germaine weg, maar toen ze aan de deur was dacht ze, — ze wist niet dat Colon een toovenaar was — „wat weet die uil daarvan? Die heeft toch geen macht over mijn levensduur." Ze zei 't hem dan ook fijntjes. Daar had Colon evenwel op gerekend, want toen liet hij zijn trouweloos liefken een paar staaltjes van zijn zwarte kunst zien, waarvan haar gebeente rinkelde van angst. Voor Germaine de kamer verlaten kon zei Colon nog, ietwat kalmer: „Om je intusschen het leven nog wat mooier te maken en daardoor je te vroegen dood en passant ook wat wreeder, vermaak ik je heel m'n fortuin. Wanneer 't leven voor je openbloeit als 'n roos, wanneer je de gelukkigste vrouw er wereld zou kunnen wezen, dan komt op zekeren nacht de dood als wreker!" Colon stierf. Hij liet Germaine dertien millioen na. Zij gaf haar papa aanstonds een ervan en deze fleurde verrassend snel op en werd met den dag jonger. Germaine werd met den dag somberder, ondanks de liefde van haar jongen hertog. Ze had zelfs de erfenis willen weigeren, maar ze bedacht intijds, dat ze door ze te aanvaarden nog van twee kwaden het minste koos. Germaine was de eerste weken na Colon's dood somber gestemd, tot groote verbazing van haar vader en den hertog, die niet konden begrijpen, dat iemand somber kon wezen na pas een enorm fortuin te hebben geërfd. Op een avond beleed ze aan di Barrafetti haar vreeselijk geheim. Eerst lachte de jonge Italiaan overmoedig, doch nadat hij vernam hoe vreemde macht de overleden toovenaar had bezeten, verdween zijn ongeloof en werd ook hij beangst om het dreigende onheil. Plotseling schoot hem evenwel iets te binnen; dat zou heel de vreeselijke wraak van den dooden Colon verijdelen! — Wel Germaine, zei ri Barrafetti, je moet ergens gaan, waar 't mogelijk is nooit een twaalfde uur bij nacht te beleven. — Spot er maar niet mee, we kunnen toch geen stuk uit den nacht wegsnijden. — Hoeft niet. Boven Keulen en Parijs, in 't gewest Limburg, ligt een dorp, beroemd tot op Sicilië. Het heet Sevenum en wordt geprezen, niet alleen omdat er geen dorpsveeten voorkomen, maar bovenal, omdat het in den zomer een eigen tijdrekening volgt, de Braatsche, ook wintertijd geheeten. Die blijft een uur achter bij den normalen tijd. Colen sprak van een zomernacht, dat maakt de kwestie gemakkelijker. Wanneer we nu een huis bouwen op de grens dier gemeente, dus op gebied der gemeenten Horst èn Sevenum, kun je in je kamer opblijven (Sevenumsch gedeelte) tot half twaalf, dan wip je over naar den Horster hoek der kamer: het is er al half één! Zoo ben je, klokslag- middernacht, feitelijk nergens. Begrijp je me? Na wat nadenken begreep Germaine, dat op die manier 'het fatale twaalfde uur, waarop ze eenmaal sterven moest, best kon worden ontloopen. Uit dankbaarheid kuste ze haar verloofde zoo innig op zijn fleurige baksteenroode wangen, dat deze onmiddellijk vroeg binnen drie maanden te trouwen. Dit gebeurde dan ook. Dwars over de bedoelde gemeentegrens liet de hertog een mooi landhuisje bouwen en tesamen met zijn vrouwtje verschalkte hij eiken zomernacht tegen half twaalf, Braatschen tijd, het noodlot, 's Winters haalden beiden het tekort aan zonneschijn en warmte in; door in Noord-Afrika mondaine toeristensteden te bezoeken. Zoo verliepen de jaren; dra zou de tijd, waarin de wraak van den toovenaar moest worden voltrokken, verstreken zijn en konden beiden zich als bevrijd beschouwen. Op den vijfden verjaardag van Colon's sterven, even voor 1 uur 's nachts, toen de hertog en de hertogin in vrede reeds sluimerden, verscheen de geest van den bedrogen toovenaar aan Germaine. Op een vrij onbeschofte manier stak het uilachtige spook tegen de van vrees trillende jonge vrouw de tong uit en zei daarop op luguber lustigen toon: — Wacht maar heks, uitstel is geen afstel. We zullen zien wie 't langst volhoudt. Germaine begreep, dat ze heel haar leven 's zomers in Sevenum—Horst zou moeten doorbrengen. Het viel haar wel hard; ze dacht aan de schitterende seizoenen in Biarritz en elders Ze durfde zich niet verder wagen dan Venlo, Nijmegen of Eindhoven. Ondanks den lumineuzen inval van haar man, voelde ze de wrekende hand van den misleiden Colon toch zwaar op haar leven drukken. Op 't laatst begon de arme hertogin zelfs te kwijnen. De dokter schreef verandering van lucht voor. Wat nu? Wanneer men geld heeft kan men de omstandigheden wel een weinig dwingen. Di Barrafetti wist raad; hij kocht eerst een eiland, ergens tusschen IJsland en Schotland. Daar dit eiland noch aan Engeland noch aan Denemarken behoorde (er woonde trouwens ook niemand op), was er op dit eiland geen andere tijdrekening dan de wisseling der dagen en nachten, die van geen uurtelling weten. Daar bestond dus nog geen gevaar voor een of ander noodlottig twaalfde uur. Op dit eiland liet de markies een zomerverblijf bouwen en zond er per schip een aantal trouwe bedienden heen. evenwel zorg dragende, dat niemand een horloge een klok of een zonnewijzer meenam. Toen het zomerverblijf klaar was gekomen, steeg de markies met zijn lijdend vrouwtje in het vliegtuig. In een ruk vlogen beiden over de Noordzee en landden behouden op hun eiland. Daar leefden ze in vrede, vreugde en gezondheid drie maanden lang. Half September zette het ruwe weer in; dan zouden ze naar het vrije leven terugvliegen. Eenmaal dreigde de dood toch van zeer nabij. Beiden hadden een aangenamen middag bij Nölke over de grens doorgebracht. Het liep al tegen half elf, toen ze naar Sevenum terugreden. Boven Blerick raakte de motor defect. Het was toen bijna half twaalf en van Boekend tot de Sevenumsche grens zou nog een half uur hard loopen vorderen. De toestand mocht critiek heeten voor Germaine; voor het op de zomer-tijd klokken twaalf sloeg, moest ze het reddende Sevenumsche gebied betreden hebben, om in haar kamer opnieuw het einde te ontloopen. In schreeuwenden doodsangst vluchtte ze in Westelijke richting weg, zonder acht te geven op den roep van den hertog, die haar ademloos volgde. Een oude strooper, die haar in het nachtelijke donker zag komen aanrennen, geloofde een verwezen ziel te ontmoeten en zeeg ineen van schrik. Niettemin had Germaine door haar wanhopige vlucht opnieuw de dreigende wraak van den toovenaar verijdeld. Opnieuw vloden de jaren voorbij. De hertog stierf; Germaine treurde, maar hervond tenslotte weer haar levenslust. In die dagen begon ze een voorliefde te krijgen voor een perzikroode gelaatskleur. Toch zou Germaine har noodlot en de wraak van den ouden toovenaar niet blijven ontloopen. Op een killen zomerdag wandelde ze langs een dennenboschje. Daar zag ze een jongen man in het gras zitten. Hij sliep, naast hem lag een geopend boek. Eenigszins nieuwsgierig en verlangend iets te lezen te hebben, voor de haar al te langer en langer vallende avonden, raapte ze het boek op en nam het stiekum mee. Het bleek een bundel gedichten te wezen: Zonnezangen van Dr. Vitringa. Omstreeks elf.üur begon Germaine te lezen. Doch nauwelijks een tiental gedichten ver, overviel ook haar een onweerstaanbare slaap. Ze sliep. Het sloeg half twaalf, doch ze ontwaakte niet. Kwart voor twaalf; ze schrok niet op uit haar sluimer. Tien voor twaalf... vijf voor twaalfTwaalf uur!.... In de gestalte van Colon schoot de dood grinnikend op Germaine toe en volbrasrfit zijn werk! Colon was gewroken. 's Morgens vonden de dienstboden Germaine in slapende houding over den bundel gedichten gebogen.... --- FEUILLETON. DE ZILVEREN KLOK door KARL ROSNER. 21. Fietje kon niet denken. De angst in haar dreef haar voort. Zij dwong zich tot spreken en tot glimlachen; zij scheen opgeruimd, en toch voelde zij, hoe de oogen van haar moeder haar weer even als des nachts bij haar bed, vragend en angstig aanstaarden. Zij praatten slechts over onverschillige dingen; Wanneer de trein te Berlijn aankwam? — En waar het middageten gebruikt werd? Groeten aan den professor en aan tante Berta van doctor Hessing. En dat hij in de groote bruinlederen tasoh, die hij in de hand hield, zijn manucsript en zijn belangrijkste uittreksels bewaarde, vertelde hij. Als hij die verloor — of ze hem ontstolen werden Dan was het werk van een half jaar weg! Eindelijk ging de deur open. De wachtenden drongen naar buiten, alsof zij geen oogenblik te verliezen hadden — Doctor Hessing had zijn coupé gevonden. Hij stapte in, legde zijn goed op zijn plaats en kwam dadelijk weer op het perron. Hij was zenuwaohtig; de lange reis maakte hem onrustig, -hij kon niet best tegen sporen. En dan het afscheid van zijn meisje — hoe weinig sentimenteel hij ook was — dat was toch een heel ding. Hij glimlachte, zonder het zelf te weten. Fietje begreep het ook niet recht. „Heb je nog tijd?" vroeg zij, en opnieuw verborg zij de bijna ondragelijke spanning waarin zij verkeerde, onder onbeduidende woorden. Hij haalde zijn horloge te voorschijn. „Nog tien minuten — wij kunnen nog wel een •beetje heen en weer loopen". Hij schoof zijn hand onder Fietje's arm. Zoo liepen zij met hun drieën — hij in het midden — langs den wagon heen en weer„Kind", zeide hij zacht tegen Fietje, „je schrijft mij toch tweemaal per week, niet waar?" Zij knikte. „En alles moet je mij vertellen, wat Je doev, hoe vader het maakt, wat je leest en ondervindt —" „Ja, Wilhelm". „Van mij krijg je misschien overmorgen al eei, brief. En als ik soms eens niet precies op tijd mooht zijn, denk er dan aan, dat ik plichten heb. en wees niet ongeduldig — klein Weener meisje! Ja, ik moet nu hard aan het werk". Hij richtte zich eenigszins op, drukte het lorgnet steviger op zijn neus, en keek in den coupé, of zijn tasch nog op dezelfde plaats lag„En als je te Berlijn komt, moet je er beter uitzien!" Hij trok haar arm wat meer naar zich toe. „Niet zoo bleek zijn als vandaag, lieveling — het zijn immers maar een paar weken, dan zien wij elkander weer ,en dan hebben wij weer een prettig leven samen! Nietwaar?" Zij keek voor zich — en gaf geen antwoord. Weer voelde zij de tranen in de oogen komen. Doch zij wist ze te bedwingen. Zij trachtte zelfs te glimlachen. En opeens bleef zij staan, zoodat ook hij zijn schreden moest inhouden- Zenuwachtig slikte zij, eer zij kon spreken. „Willy — misschien schrijf ik je vandaag nog " „Ja?" Maar toen meende hij iets in haar oogen te zien, wat hij niet begreep en niet wilde begrijpen, en wat hem onaangenaam aandeed. En haastig en luider dan tot dusverre zeide hij: „Schrijf maar, kleintje zeg, nu wordt het tijd — ik moet instappen". Haastig liet hij Fietje los, nam zijn hoed af, en boog zich over Katharina's hand, om die te kussen. „Lieve mama — u zult wel goed op onze Sophie passen, nietwaar ?" Als in een droom knikte Katharina. Zij kon het niet vatten, dat die man nu rechten op haar kind had, dat hij Fietje aan haar zorg toevertrouwde — — „Zeker, zeker " zeide zij. „En breng mijn groeten over aan uw moeder —" „En nogmaals hartelijk dank voor alles " Nu kuste hij Fietje — haastig, want de conducteurs draafden den trein langs onder het geroep van: „Instappen! — Instappen — Heeren! — Instappen !" Doctor Hessing sprong de treden op. Achter hem werd het portier dichtgeworpen. Hij vertoonde zich aan het open raampje. Hij zeide iets- Fietje zag, hoe zijn lippen zich bewogen, doch de woorden verstond zij niet. Zij knikte hem toe en dacht: Misschien voor het laatst....! Zachtjes kwam de trein in beweging — nog altijd zag zij zijn gelaat voor het raam. Sneller liep het zwarte monster onder de kap uit — Fietje had een gevoel, alsof er sluiers voor haar oprezen — alsof er een droom vervloog! Haar hart klopte luid. Eindelijk was de trein uit het gezicht De dames keerden zich om en verlieten het perron. En nu zaten zij weer in het open rijtuigje, dat haar naar huis zou brengen. Geen van beiden sprak een woord. Zwijgend keken zij naar het gewoel om haar heen — Toen het rijtuig over de brug reed, vatte Fietje de hand van haar moeder. „Rijden wij dadelijk naar huis?" vroeg zij. „Ja, of wil je nog boodschappen doen?" Fietje schudde het hoofd. Maar zij wist, dat zij nu niet in de keuken kon staan naast Hermine, de keukenmeid, of tegenover de „bij" zitten.... Dit gevoel werd hoe langer hoe sterker, en toen zij de Bauermnarkt naderden, zeide zij: „Moeder, aan de poort laat ik u alleen, ik wi! giaag nog f-en eindje wandoien''. „Goed, kind, doe dat.... Het is vandaag: zu^k mooi weer...." „Heb je bepaalde plannen?" vroeg zij eenige ^:0