Samen naar het doel. Het wantrouwen, door een paar katholieke bladen dezer dagen ondubbelzinnig te verstaan gegeven, dat het St. Mlchaël geen ernst zou zijn met de Utrechtsche overeenkomst, is natuurlijk ongegrond gebleken. Een niet gelukkig, juister misschien: een niet met alle bedachtzaamheid gestelde convocatie voor de algemeene vergadering van het Verbond, Zaterdag 14 dezer te Utrecht gehouden, gaf reeds aanleiding om verdenking te opperen. *t Mag erg voorzichtig genoemd worden, bepaald bevorderlijk voor den goeden, christelijken geest van verdraagzaamheid en vertrouwen was het niet. En 't mag gerust post factum hier nog eens openlijkgezegd worden, dat ook heel wat tegenstanders van St. Mlchaël 's organisatie, door deze te ver gedreven voorzichtigheid, die achterdocht heeten moet, geërgerd zijnDat er niet reeds vóór de vergadering van Zaterdag meer algemeen dan geschied is, tegen opgekomen werd, vindt vermoedelijk zijn oorzaak in de overweging, dat het de goede zaak niet bevorderen zou door twistgeschrijf de beslissing van Zaterdag ten kwade ie doen nelgen. 't Is gelukkig goed afgeloopen. Slechts enkele stemmen hebben de „landelijke organisatie van het Verbond van studieclubs nog verdedigd, maar ten slotte is toch bij acclamatie het besluit van het bestuur en van de Utrechtsche Bondsvergadering aanvaard. Die eenstemmigheid is een tweede reden tot blijmoedigheid. En een bewijs, dat de eerlijke bedoeling der Michaëltsten ten opzichte van de noodzakelijkheid der eenheid in de Katholieke Staatspartij, meermalen is miskend. Dat ook door St. Michaël niet gereageerd is op het uitgesproken wantrouwen, gaf reden tot hoop en erkentelijkheid. Maar er waren toch door St. Michaëls orgaan, in den tijd die tusschen de Utrechtsche Bondsvergadering en de algemeene vergadering van 14 dezer verliep, dingen geschreven, die wantrouwen wekten, voert men tegen. Aangenomen niet toegegeven, dat er heel evident reden tot wantrouwen te vinden ware geweest in hetgeen te bedoelder plaatse geschreven werd — wat niet als vaststaand mag worden aangenomen; die het schreef is wel vir propositi tenax maar in zijn vasthoudendheid geen valschaard — dan vergaten de wantrouwigen toch, dat degene van t wien de kwaad-vermoeden-wekkende uitingen afkomstig waren, geen hoofdbestuurslid van St. Michaël was en ook, dat de voorzitter van het hoofdbestuur zelf bijna onmiddellijk daarna in de eerste door hem gehouden openbare redevoering die passages indirect, maar duidelijk veroordeeld heeft door zijne verklaring, dat hij die ze schreef niet voldoende doordrongen scheen te zijn van de volstrekte noodzakelijkheid der eenheid in de Katholieke Partij. Dit laatste kan toch hun, die de openbare zaak zoo nauwkeurig plegen te volgen, niet zijn ontgaan. Dat alles moge geen nasleep van betreurenswaardige gevolgen hebben. 't Komt ons voor, te oordeelen naar het korte communiqué, dat van de vergadering van Zaterdag aan de pers verstrekt werd, dat St. Michaël zich aan de Utrechtsche overeenkomst gehouden heeft. Die overeenkomst laat toe de wijze vast te stellen, waarop de clubs verder hebben te handelen. Bedenking zouden wij alleen kunnen hebben tegen de vaststelling van „de indeeling van het land in kieskringcomité's". 't Doet nog te sterk denken aan een schijn van „landelijke" organisatie. Daartegenover staat echter, dat een algemeen geldende regeling voor de komende verkiezingsactie, al had ook deze regeling aan het hoofdbestuur en aan de kieskringbesturen van de Partij kunnen overgelaten worden, niet gaat buiten het raam der eene, algemeene organisatie, zoolang men, wat geschied is, dc candidaatstelling overlaat aan de kiesvereenigingen. Het hoofdbestuur nam afscheid als zoodanig. En zonder hoofdbestuur kan van een „landelijke" organisatie toch geen sprake zijn. Wil echter de vrede blijvend zijn, dan zal men beiderzijds het wantrouwen moeten laten varen en zal de ware christelijke liefde, die ook in de politiek heerschen moet, misschien juist daar te meer, omdat de persoonlijke afgekeerdheid er zoo licht wordt opgewekt en tot felle, liefdelooze uitingen verleidt, alle Katholieken naar eenzelfde politiek doel moeten richten: de eenheid en in de eenheid de kracht onzer Partij. --- De mijnramp te Dortmund De mijnramp te Dortmund Het wegtransporteeren der weinige geredden van de miin „Minister Stein". --- De Peel-mijnvelden. Slechts kort kunnen wij heden onze voldoening uitspreken over het principieel standpunt der regeering ten aanzien van de gedragslijn, welke mitii c ter Van Swaay bij aanneming van het nu ingediende wetsvoorstel tot ontginning van steenkolenmijnen zich voorstelt te volgen. Wanneer wij het ontwerp in extenso in ons bez .t hebben en de tijd tot nauwgezetter bestudeering er is. kunnen wij er op terug komen. De Staten-Generaal zullen c'c te verleenen concessies goedkeuren, Dat was trouwens reeds toegezegd. De vraag bliift echter, of ook de opvolgers van minister Van Swaay er over denken zullen de bevoegdheid tot concessie-verleening door de Kroon aan de Staten-Generaal af te staan. Daarom wil de minister die toezegging bij de wet vast leggen. Zelfs het Staatsmijnveld bij Vlodrop wil de regeering tegen nader overeen te komen' voorwaarden aan particulieren in exploitatie geven. Verblijdend is, dat de regeering oordeelt, bij den tegenwoordigen toestand van 's lands financiën, de ontginning der Peelvelden niet met kracht door den Staat te kunnen beginnen en volvoeren. Dat de regeering waken wil voor behoud der concessies in nationaal bezit, moeten wij als een wijs besluit van voorzichtigheid begroeten. Maar zal het nationaal kapitaal ook den moed hebben de hier vooral kostbare ontginning op zich te nemen? Ook dit bezwaar wil de minister trachten te ondervangen door een exploitatie-contract te sluiten met de ontginners. Geen participatie dus, door deelname van den Staat met kapitaal, maar het binden der concessie aan zoodanige voorwaarden, dat het Nederlandsch karakter wordt verzekerd. In hoofdzaak komen die voorwaarden hierop neer: le. de Staat moet buitenlandsche invloeden bij de uitoefening van het bedrijf kunnen weren; 2e. de Staat moet kunnen verhinderen, dat de mijn niet of niet behoorlijk wordt geëxploiteerd. 3e. de Staat moest in geval van nood tijdelijk de hand kunnen leggen op de productie, resp. het bedrijf; 4e. de Staat moet deelen in de overwinst van het bedrijf. Bovendien zal de Staat een vergoeding moeten ontvangen ter voldoening van zijn boorkosten en „vinderspremie". Dit zou door toekenning van een / gedeelte der aandeelen kunnen geschieden. De boorkosten en de „vinderspremie" behoeven dus niet in contanten maar kunnen in aandeelen betaald worden. Dat lijkt een zeer gemakkelijke wijze van betalen, maar de Staat wordt er tevens aandeelhouder door en dus participant, terwijl hij tevens deelt in de overwinst. Behalve de onder 1, 2 en 3 genoemde waarborgen, zal de Staat als aandeelhouder van zelf volle medezeggenschap krijgen. Is het Staats-aandeel niet overwegend groot, dan zal de exploitatie in werkelijkheid ook particuliere exploitatie blijven. Zoo niet, dan zal het particulier kapitaal, dat vrij wil blijven en moet blijven in de wijze van exploiteeren en in den handel, zich stellig terugtrekken. Te hopen is ook dat door de bepaling van deelname door den Staat in het genieten van de „overwinst"' geen moeilijkheden ontstaan. Dat er m. a. w. over het begrip „overwinst" en dus over de verdeeling der winsten geen ernstige verschillen van meening ontstaan. Want volgens de voorwaarden riskeert de Staat niets, terwijl de risico uitsluitend gedragen wordt door de particuliere geldschieters en de Staat in het ergste geval alleen derving van winst kan hebben. Het nationaal belang der ontginning van de Peelmijvelden zal spoedig aller aandacht vragen. --- BUITENLAND. DUITSCHLAND. Het communisten-protest. In het proces Legen de ccr ;v«u ilstische samenzweerders, dat te Peipzig plaats vinüt, zijn eenige brieven voorgelezen die Neumann, de voornaamste beklaagde, aan een zekeren Hellmuth, den grooten onbekende in deze zaak, heeft gericht. In een dezer brieven werd beweerd dat een zekere Grcnz, gen communistisch wapenfabrikant, fondsen zou hebben verduisterd, in een anderen brief stelt Neumann voor, de maandelijksche vergoeding voor de terroristische groep van 300 op 900 dollar te verhoogen, aangezien het leven buiten de wet, dat de l»den van de groep moeten voeren, buitengewoon veel geld kost. Daarna wordt een document voorgelezen, dat Zinowjef op 30 November 1923 aan zijn Duitsche geestverwanten zou hebben gestuurd. Het stuk is getiteld „de Duitsche Koltshak". Hiermede werd bedoeld generaal von Seeckt die, aldus het document, veel kans had dictator in Duitschland te worden. Hij trad bewust en voorzichtig op, rekende op een flink deel van de sociaal-democratie en voorts op de bourgeoisie en was de grootste ^vijand van de Duitsche revolutie. Het was mogelijk, dat von Seeckt als dictator Ebert nog een tijdlang zou dulden, maar Ebert zou zeker geen dag zonder von Seeckt kunnen regeeren. Het „Koltshak-isme", scrijft Zinowjef verder. mocht in Duitschland in geen geval langer leven dan in Rusland. Neumann vertelt nog, dat zijn medebeklaagde Margis steeds had voorgesteld, von Seeckt door het werpen van een bom uit den weg te ruimen. Hijzelf had eens een bom vervaardigd, waarmede proefnemingen werden genomen, die in elk opzicht slaagden. Neumann heeft voorts eens den adjudant van von Seeckt opgezocht en zich bij deze gelegenheid voorgesteld als correspondent van een Zwitsersch blad. Het plan heeft ook bestaan, von Seeckt neer te schieten op het departement van verdediging zelf. Later wilde men den generaal neerschieten op het oogenblik, waarop hij van een reis naar Weimar terug keerde. Er heerschte echter bij het station veel te veel gedrang, zoodat dit plan moest worden opgegeven. Neumann voegt eraan toe, dat hij in elk geval zou hebben getracht, den aanslag te verijdelen. Met ander communisten meende hij, dat de aanslag overbodig was geworden, daar het afkondigen van den staat van beleg in het geheel geen indruk op de arbeiders had gemaakt. lijnsche advocatenvereenigingen vandaag in een audiëntie bij den Prulsischen minister van justitie ten scherpste geprotesteerd tegen het optreden van de „Staatsanwaltschaft" ten opzehte van de belde advocaten en zij hebben den minister verzocht alles tc doen wat in zijn vermogen is om dergelijke excessen in het vervolg onmogelijk te maken. De meeste bladen, met uitzondering natuurlijk van de rechtsche, hekelen vanavond scherp de wijze, waarop de „Staatanwaltschaft" nu reeds sedlert weken optreedt tegen ieder, die verdacht wordt van medeplichtigheid aan het- Barmatschandaal. Het'begon met de arrestatie van Julius Barmat, waarvoor men 400 politieagenten en zes motorbooten mobiliseerde en het eindigde met de waarlijk groteske arrestatie van dr. Werthauer. Een der „Staatsanwalte" gin des avonds laat per vliegtuig naar Dresden en vernam daar dat de 60-jarige advocaat reeds uit eigen beweging met dn nachttrein naar Berlijn was vertrokken, teneinde zich ter bes'chikking van de justitie te stellen. Niettemin achtte men het noodig, hem aan het station te Berlijn door 10 rechrcheurs te laten opwachten en hem onmiddellijk naar het huis van bewaring te doen overbrengen en dat alles alleen op grond van losse verdenkingen, die men reeds den volgenden dag weer moest opgeven. De Barmat-commissle uit den Rijksdag heeft vandaag besloten haar volgende zitting eerst op Donderdag 19 Februari te houden en zich daarin uitsluitend bezig te houden met de betrekkingen, die er tusschen Barmat eenerzijds en het ministerie van buitenlandsche zaken en rijkspresident Ebert anderzijds bestaan. Er zullen een groot aantal ambtenaren van het ministerie van buitenlandsche zaken als getuigen worden gehoord, o.w. ook de vroegere Duitsche gezant te 's-Gravenliage van Rosen, zoowel als de oud-rijkskanselier Hermann Muller. De voorstellen om ook den Landdagafgevaardigde Heilmann en den secretaris van het I.V.V. Edo Fimmen als getuigen te dagvaarden, worden verworpen. Van Duitsch-nationale zijde wordt er op aangedrongen, dat ook Ebert als getuige zal worden gehoord. Besloten werd echter hiertoe voorloopig niet over te gaan, maar liever eerst de resultaten der overige getuigenverhooren af te wachten om daarna te kunnen beoordeelen of het al dan niet noodig is ook Ebert Neumann vertelt daarna, dat ook Radek op het tijdstip van samenzweering te Dresden heeft vertoefd. De voorzitter zegt, dat hij de in beslag genomen documenten zich twee kaartjes bevinden, waarop de woorden staan: „Dit is de wraak der revolutie", en de ..Bond der roode katten". Neumann zegt, dat het in de bedoeling had gelegen, 'deze kaartjes op het terrein van den aanslag achter te laten. DE ZAAK-BARMAT. Een onbekookt optreden der justitie. De getuigenverhooren. In Berlijnsche advocatenkringen heerscht hevige verontwaardiging over de arrestatie van de beide bekende advocaten dr. Werthauer en zijn compagnon drJ Englbert, meldt de Berl. Hbld.-red. De eerste heeft men reeds binnen 24 uur weder in vrijheid moeten stellen, daar de tegen hem gekoesterde verdenkingen geen steek bleken te houden. Dr. Engelbert echter zit nog ni voorarrest. De „Staatsantwaltschaft" legt hem ten laste, dat hij als commissaris van de bank von Stein (Kutisker) had moeten weten, dat de bank er slecht voorstond, terwijl zij desniettegenstaande nog verschillende verzoeken om credieten heeft opgesteld. Algemeen neemt men aan, dat de „Staatsanwaltschaft" zich genoodzaakt zal zien, dr. Engelbert nog in de.» loop van den avond uit zijn voorloopige hechtenis te ontslaan, daar ook het hem ten laste gelegde geen steek houdt. Intusschen hebben de voorzitters van de beide Beraan een verhoor te onderwerpen. Verschillende bladen hebben beweerd, dat de „Staatsanwaltschaft" ook reeds een onderzoek zou hebben ingesteld tegen den Berlijnschen politie.-president Richter. Dit si echter niet juist. Het onderzoek inzake Richters betrekkingen tot Julius Barmat heeft geenerlei crimineel delict aangetoond. Alleen is er in het Pruisische ministerie van bnnenlandshe zaken een intern onderzoek tegen Richter igesteld teneinde te onderzoeken, in hoeverre de door de rchtsche pers geuite beschuldigingen op waarheid berusten. DE STAAT VAN BELEG IN BEIEREN OPGEHEVEN. Naar V. D. uit Muncneh meldt, is bij regeeringsverordening de staat van beleg in Beleren bijna geheel opgeheven; in het bijzonder zijn de verboden van de national socialisten en de communistische partijen inge' trokken. MUITIESMOKKELARIJ. Volgens een Wolffbericht uit Neurenberg is aldaar een smokkelarij op groote schaal ontdekt van ijzer- en staalschroot naar Italië, Hongarije en Tsjecho-Slawkije. fcr zou reeds 8500 ton zijn verbonden, waarbij 14 firma's betrokken zijn. —o— KORTE BERICHTEN. Een automobieiententoonstelllng verbrand. Te Kansas City is de groote Royal Livestock Arena, waar de jaarlijksche auto-tentoonstellingen worden gehouden, afgebrand. Er zijn 350 automobielen verbrand; een brandweerman werd gedood. De Arena was een der grootste en mooiste tentoonstelmgsgebouwen van geheel Amerika. Politieke moord te Sofia. Te Sofia zijn op straat professor Nicola Milef, hoofdredacteur van de Slowo, en een Kamerlid der regeenngspartij door drie onöekend gebleven personen met revolvers dood geschoten. Men vermoedt, dat de moordenaars bolsjewiki zijn. daar Milef de communisten krachtig bestreed. Het bandietenwezen in China. De Chineesche regeering heeft een regeling getroffen voor de betaling, uit de belastinggelden, van de schadeloosstelling, door de mogendheden geëischt voor den wandaad bij Lintsjing. waar een internationale trein werd opgehouden door tien bandieten en voor eenige pasagiers losgeld gevraagd. --- BINNENLAND. UIT DE R. K. STAATSPARTIJ. Bondsvergadering-..— Ter uitvoering van do besluit u der laatste Bondsvergadering, en ter regeling van de verschillende verkiezingsaangelegenhedeiü 11 verband mede met de uitvoering van het Algemeen Kiesreglement, vergadert het Bondsbestuur op Vrijdagavond en Zaterdag 20 en 21 Februari a.s. te Utrecht AANWIJZING VAN GANDIDATEN. BLERICK. — In de vergadering der R. K. Kiesvereeniging van j.1. Zondag waren candidaat gesteld voor het lidmaatschap der Tweede Kamer de heeren Amendt, Bongaerts, Hermans, Nolens, Ruys, Lambooy Rutten, Max v. Poll, terwijl de vijf eersten als zoodanig werden gekozen. » * • SCHARN (Mgfestricht) — Door de BK. Kiesveret .tgiug te Scharn (Maastricht) werden Zondag voorlo uiig candidaat gesteld: 1 dr. Moller; 2 Conjjn; 3 Mgr. Nolens; 4 Max van Poll; 5 Jhr Ruys de Beerenbrouck. Kr waren slechis zeer weinig leden ter vergadering gekomen. * * w De K K. te Heerlen stelde candidaat voor de Tweede Kamer dr. Nolens; Minister Ruys; Hermalas; Bongaerts e.n Ament. * * # De KK. te Molenberg (Heerlen) plaatste op de voorloopige lijst de heeren dr. Nolens; Hermans; Jhr. Ruys; Bongaerts en Mr. Waszink (Heerlen.) * m * De K K. te Heerlerbaan plaatste op de voorloopige lijst de heeren dr. No-lens; Jhr Ruys; Hermans; Bongaerts ea Maenen. (De heer Maenen Ud van Ged. Statij 'zich niet verantwoord zou achten om thans aan vlootwet in te dienen die een termijn van meerdere jaren zou omvatten. ---