LANDBOUW. BOSCH- EN HEIDEBRANDEN EN HET BLUSSCHEN DAARVAN. De directie van den Landbouw, zendt ons een vlugschrift, waaraan wij liet volgende ontlcenen: V Onder de gevaren, die de Nederlandsche bossehen en wel in liet bijzonder de dennenbossdieu bedreigen, neemt liet brandgevaar eene voorname plaats in. Jaarlijks vallen op droge, warme dagen groote oppervlakten boscli en ook heide aan liet vuur ten ofier. De oorzaken van het ontstaan van bosch- en heidebranden moeten bijna steeds bij de nienschen worden gezocht. Onvoorzichtigheid bij het rooken en bij het aanleggen van vuur is vrij zeker in de meeste gevallen de oorzaak: daarnaast komt kwaadwilligheid voor (wraakneming e. d.), terwijl ook een groot deel der branden op rekening moet worden gesteld voor de spoor- en tramwegen. Slechts in enkele gevallen wordt zulk een brand door den bliksem veroorzaakt. De hevigheid, waarmede een bosch- oi heidebrand voortwoedt, hangt, behalve van het voedsel, dat het vuur vindt, in hoofdzaak ai van de weersgesteldheid. Bij zonnig weer met.krachtigen wind branden bosch en he'de veel feller dan bij betrokken lucht en weinig wind, ai is de begroeiing in beide gevallen even droog. Het is zaak bij het ontdekken van den brand onmiddellijk niet het blusschingswerk te beginnen. Dikwijls kan een begin van brand door één persoon worden gebluscht; eerst als het blijkt, dat de brand reeds te zeer in omvang is toegenomen, moet getracht worden ten spoedigste zooveel mogelijk helpers bijeen le krijgen. die bij voorkeur met een schop en een hakmes en zoo noodig met een bijl gewapend moeten zijn. Hierbii zi.i tevens de aandacht gevestigd op de noodzakelijkheid om bij brand van ccnigen omvang zorg te dr;:gen, dat in ruime mate goed drinkwater op het terrein aanwezig is. omdat de blusschers bij den iuspannenden arbeid, dien zij bij de felle ln'tte verrichten, hieraan groote behoefte hebben. Ziet men ergens een rookkolom opstijgen, dan geve men er zich rekenschap van, dat demienbosch zwarten rook geeit. terwijl heide met een witten of grijzen rook brandt, en voorts, dat men den afstand van het punt van waarneming tot den brand gewoonlijk in zéér sterke mate onderschat. De rookkolommen, die door groote bosch- en heidebranden veroorzaakt worden. kan men bij niet te sterken wind uren ver zien: men waant ze echter gewoonlijk dichtbij. Heidebrand. Uit den aard der zaak breidt een heidebrand zich voornamelijk uit in de richting van den wind. De snelheid. waarmede dit ges~' :i dt. hangWianvairkelijk af van de kracht van den doch naarmate het vuur zich meer ontwikkelt, het daarvóór gelegen terrein sterker verwarmd, :ardoor de snelheid, waar mede het vuur zioh voortplant, grooter wordt. Bij sterken Avind worden zelfs snelheden van 15—20 K.M per uur bereikt. Het vuur zou. 'indien de hcidebegroeiing over liet ge hcele terrein gelijk was, voortloopen volgens een lijn, die ongeveer den vorm van een ei heeft. In den regel echter zal het vuur zich minder regelmatig uitbreiden dan op de teekening is aangegeven en wel tengevolge van de aanwezigheid van karsporen, greppels, c.d., terwijl ook de afwisseling van plekken lage en hooge heide en andere verschillen in begioeiing de uitbreiding van het vuur in onregelmatige strooken bevordert; dit zal vooral het geval zijn bij sterken wind en indien de begroeiing en de heidehumus niet geheel droog zijn. Het is van belang, dat degene, die de leiding van het blusschingswerk heeft, zich in de eerste plaats rekenschap geeft van de richting van den wind en voorts, dat hij het terrein goed kent om van de gesteldheid daarvan gebruik tc kunnen maken Men moet liet vuur zooveel mogelijk aan de voorzijde aangrijpen, maar door de groote hitte en den rook is dit gewoonlijk niet mogelijk. Het is dan zaak om 'tc zorgen, dat iiet vuur zich aan de zijkanten niet verder uitbreidt door langs de kanten een groot aantal personen op te stellen, die, tiaar gelang van de omstandigheden, over takken en schoppen moeten beschikken, ten einde het vuur te kunnen intoomen. Men bereikt I gewoonlijk een goed resultaat, indien men de arbeiders oin den anderen tak en een schop laat gebruiken. Met de takken wordt het vuur als liet ware uitgewreven terwijl, zoodra het vuur op eene plaats op deze wijze gedoofd is, door den opvolgenden arbeider met kracht I zand over de smeulende massa wordt geworpen. Er dient voor te worden gewaakt, dat met de takken niet 1 neren, nm te voorkomen, dat achter de arwordt geslagen, om tc voorkomen, dat achter de arbeiders opnieuw brand ontstaat, door brandende stukken heidekruid of buntgras, die bij 3iet slaan zouden « orden weggeslingerd; bovendien wordt het vuur door het slaan aangewakerd, omdat daarbij toevoer van lucht plaats heeft. Middelerwijl moet men trachten het blusschingswerk, voor zoover dé hitte en de rook zulks toelaten, meer cu irteer in de richting van den top van 'het vuur te verplaatsen, ten einde de brandende strook zoodoende gaandeweg te versmallen, en eindelijk geheel meester tc worden, is bestrijding van.het vuur aan de voor zijde daarvan niet mogelijk, dan kan men trachten den brand te keeren op een eventueel aanwezigen weg. een sloot of jets dergelijks, door zulk eene natuurlijke hindernis door afplagging of overzauding van het er langs gelegen terrein, voldoende te verbreedeu. Het is niet mogelijk aan te geven, hoe breed zulk ecu brandvrije strook moet zijn, aangezien dit van de kracht van den wind cn van vuur kan meer kwaau uau ivb I doen; daarom mag slechts in de uiterste noodzakelijkheid «ri het ontste ken daarvan worden overgegaan en eerst nadat men zich van den toestand van het terrein volkomen oc ae hoogte heeit gesteld. Is men het vuur eenmaal meester, dan is het noodig. dat dé afgebrande vlakte ecnigeu tijd nauwlettend be waakt wordt. Het verdient aanbeveling om vooral aan de zijde, waarheen de wind gericth is, op de scheiding van het verbrande en het niet aangetaste terrein eene strook tc laten afplaggen of behakken, waarbij de brandbare vegetatie op het verbrande gedeelte wordt geworpen, dan wel op voldoenden afstand van het verbrande gedeelte wordt verwijderd. Het vuur blijft toch dikwijls plaatselijk smeulen en laait dan met een ruk windje weer op, waarbij, indien er geen wacht op liet terrein aanwezig is 0111 het aanstonds in tc toornen weer opnieuw brand kan ontstaan. Bij droog weer is het soms noodig, dat dergelijke afgebrande terreinen gedurende eentge dagen worden bewaakt. Bij branden op humusrijkeu groud kan liet noodig zijn om door middel van een ploeg eene strook langs het verbrande terrein onbrandljaar te maken. Boschbrand. Het beteugelen van boschbrand is veel moeilijker dan van heidebrand cu liet is daarbij van nog meer bcang, dat de leider van liet blusschingswerk het terrein door cn door kent. Het grootste orandgevaar iev.eren jonge dennenbos schen'op v:m het tijdstip, waarop zij in sluiting komen 5 a 6 jaar) totdat zij enkele kceren gedund zijn (20 a 25 jaar). in oudere bossehen onderscheidt men loopvuur en kroonvuur. Onder loopvuur verstaat men het verbranden van de op den bodem aanwezige begroeiing en het strooisel, waarbij de ondereinden der stammen in meer of mindere mate worden beschadigd; slaat het vuur over naar de kronen der boomen, dan ontstaat kroonvuur, dat niet alleen heel moeilijk is te blusschen maar ook het hout in hooge mate teistert. Indien in een bosch een loopvuur woedt, dat b.v. van een aangrenzende heidevlakte in liet bestand is gekomen, dan behoort al liet mogelijke tu worden gedaan om het vuur door het strooien van zand zooveel mogelijk inte toornen, ten einde tc voorkomen, dat het zich door de opstijgende warme lucht en door vlammen of door de op den wind voortvliegende vonken, aan de kronen meedeelt. Bij het beteugelen vau een boschbrand moet men zich snel rekenschap geven van den toestand en bij de bestrijding van liet vuur volgens een vast plan te wérk gaan. Bij een goed beheerd bosch wordt cr voor gezorgd, dat er geen uitgestrekte aaneengesloten naaidhoutbestanden aanwezig zijn, aangezien deze met het oog op boschbrand zéér gevaarlijk zijn. Behalve de gewone wegen vindt men daar z.g. dunnings- of brandwegen, die opzettelijk zijn aangelegd om behalve voor het hout vervoer ook te dienen bij het blusschen vau brand. Bovendien zijn de boschvakken gewoonlijk doorsneden door loofhoutsingels langs wegen, die in veel gevallen goede diensten kunnen bewijzen om het vuur te stuiten en tevens voor de bestrijding ervan zeer bruikbaar materiaal leveren. Over het algemeen zal Ijet vuur niet zoo gemakkelijk over een weg heenslaan, waarlangs aan eene of twee zijden goed onderhouden loofhoutsingels loopen, ais over een weg, waar deze singels ontbreken . Bij het blusschen van boschbrand behoort er rekening mede te worden gehouden, dat de gassen, die zich in een brandend dennenbosch ontwikkelen, dikwijls zeer hoog uitslaande vlammen veroorzaken, die door (den wind meegevoerd, over betrekkelijk grooten afstand in het door de hitte zeer brandbaar geworden bosch kunnen neerslaan en daar weer brand veroorzaken. Ook kon het vuur worden verspreid, doordat brandende 'takjes of groote vonken door deu opstijgenden luchtstroom worden opgenomen, en door den wind worden meegevoerd om elders in het bosch neer te komen. In tegenstelling met heidebrand, kan men een boschbrand, tenzij deze in zéér laag hout woedt, niet ujtIslaan; men moet hem dus laten doodloopen op een z ° rs daarvoor gekozen plaats Bij de keuze van dezo§plaats moet men zich goed rekenschap geven vau den tijd, dien de brand waarschijnlijk noodig zal hebben om het gekozen punt te bereiken, alsmede van den tijd, welke nooeug is om Idit punt in voldoenden staat 'van verdededigiug te brengen. , , . - , . , Indien op niet te grooten aftand i den brand een v * c 2 van b.v. 8 a 10 M. breedte aanwezig ts, dagen, ader in overleg met den betrokken eigenaar yast te stellen. Op den bewusten dag komt dc controleur, noteert van elk dier het stamboekuurnmer. den leeftijd en het geslacht van het dier. Hij omschrijft het uiterlijk voorkomen van het vlies, dc boerderij, waarop liet dier wordt gehouden, b.v. vruchtbare zavelgrond, ruime beweiding, boomgaard enz. Verder neemt hij bijzon ■derlieden op als weersomstandigheden, sel)eermethode enz. Hij weegt het vlies, het afgehakte vuil en zoo mogelijk het schaap. Hij verpakt elk vlies afzonderlijk in een zak. waarin en.u aaraau een label, vermeldende een met de aanteekeningen kioppeud volgnummer en zendt alle vrachten naar een centraal punt. waar zij een maand of 14 dagen vóór dc tentoonstelling worden beoordeeld. Aangiften tot deelname aan dezen wolwedstriid moeten uiterlijk vóór 1 Mei binnen zijn bij den lieer F. Port 'z. secretaris van liet Liimburgsoh Sehapenstamboek. Maar het spreekt vanzeli. dat hij liever heeft, dat de aangiften eerder binnen zijn, om dc scheerdaten beter te kunnen regelen. Wij hebben aangaande de inrichting van dezen eersten Ljinburgsdien wolwedstrijd overleg gepleegd met den welbekenden heer E. Govers, die zich ook bereid heeft verklaard de beoordeeling der vliezen op zich te nemen. Dc vliezen zullen, voorzien van die beoordceliug. met redenen omkleed, op dc tentoonstelling worden geëxposeerd. Deze wolwedstriid heeit niets uitstaande met de afdeellne schapen van de tentoonstelling. Deze afdeeling wordt verdeeld in vjer klassen te weten: le. Texelsdie schapen; 2e. Lincohi-sohapen: 3e. Maasschapen: 4e. alle overige schapen. Iedere klasse telt weer 4 categorieën te weten: Je. rainiammeren. geboren in 1925: 2e. ooilammeren, geboren in 1925 ; 3e. rammen geboren vóór 1925; 4e. ooien, geboren vóór 1925. De klasse Texelsdie schapen zal enkel geregistreerde diereu toelaten. Dus met andere woorden, dieren, die in een _der boeken van het Limburgsdie Schapenstamboek staan ofwel in een door die vereeniging erkend stamboek bijvoorbeeld het Noord-Hollandsdie. Waarschijnlijk zal hetzelfde worden geëischt voor de klasse Liucolu-sdiaoen. De afdeellng schapen ^al op dc Venravsohe ten-, toonstelling dan wel zeer interessant worden. Waarschijnlijk kan bij de wolverzamelingen ook kleederstoffen. dekens enz. worden geëxposeerd door de Wolfederatie. Al zoo dikwijls heb ik er 00 gewezen, dat schapen eeu zeer loonendc bijtak van de veeteelt is. al zal het door de moderne intensiveeriug een zijtakje moeten blijven in de meeste bedrijven. En liet uil mij voorkomen, dat menigeen bij het bezoeken der aideeling schapen aangespoord wordt om od de boerdeni althans weer eenigc schapen te gaan houden. Zij kosten bijna niets aan onderhoud, leveren waardevolle wol en jaarlijks een paar 'lammeren, maken de v\ eilanden mooi. vóórdat de ktieien er in het voorjaar in komen en vreten heel wat onkruid- in het we"and dood iACO. nALuifKMANJ. Rijks Vee teelt consul ent. Uit dc geschiedenis der hoedenmode. Het is opmerkelijk dat wij als Hollanders reeds in het jaar 1672 onder den invloed waren der Fransche Hoedenm Reeds in het midden der XVIIc eeuw had de hoed aan liet Fransche hof een belangrijke verandering ondergaan De breede, slappe, flodderende randen, uit de dagen van Lodewijk XIII.' begon men een weinig om te buigen. Vervolgens toomde men ze aan twee zijden op en liet deu achterkant slap hangen. Niet lang daarna toomde men den voorsten rand hoog en den achterste laag op: en zoo verkreeg de hoed min of meer den vorm van een reusachtigen langwerpigen steek- of scheept hoed, dien men recht en dwars op het hoofd plaatste. Mer zulk monster hoeden verschenen de I-ranscnen 111 1672 aan den oever van den Rijn. Hoe snel hunne marschen en overwinningen ook waren, altijd was de hoed (de mode hiervoor) hen vooruit en zegenpraalde ook daar, daar zij het hoofd stieten. Krijgs en scheepsbevelhebbers, edellieden en pronkers, namen de hoeden mode terstond aan. De Franschen verlieten ons land, doch dc hoeden-mode lieten zij achter, weike tot in het begin der volgende eeuw in het leger, op de vloot en in dc salons bleef, en eindelijk naar het tooneel gebannen werd. . Terwijl de haren kort of lang, cn de pruiken a labbe, a Ia moutonne, of dergelijke gedragen werden, kon men den gewonen ronden of langwerpigen scheepshoed gebrruiken; toen echter de allonge, brigadière en kruipruiken in den smaak kwamen, was zulks onmogelijk. Omstreeks 1697 verscheen de groote koning met den klienen driekanten hoed, den chapeaubas, onder den arm, onder zijn hovelingen. En de indruk was zoo geweldig dat er geen hoedenmakers genoeg 0111 de chapeau-ba te vervaardigen, of er de scheepshoeden in te vervormen. in Nedeiland vind deze mode geweldigen ingang : men droeg de mare door geheel Europa en voor dat er één jaar veiloopen was zag men den Apenhoed, als de hoed der mode in gebruik. Zoo was het drie eeuwen geleden: een vorst gaf de mode aan, het volk droeg de mode omdat zij op veriatiê belust zijnde, haakten naar een verandering. De tijden zijn veranderd, doch hiermede niet de gewoonten. De heeren-mode gaat ge urende een reeks var jaren van Engeland uit. Zoodra de prins van Waies, de sportman en salon-jonker van de Engeland uit. Zoodra de prins van Wales, de sportman en salon-jonker vau de Engelsche uitgaande wereld, iets anders draagd dan een ander, dan zij aanstond alle mode-fabrikanten in de weer het artikel „The Prince of Wales" te noemen en te fabriceeren. In het jaar 1924 droeg de Prins van Wales een slappe, licht grijze hoed met licht-grijs omboorde rand, met zwarte rand om den bol, nu is bijna geheel Europa door deze mode medegesleurd, overal kan men de nieuwe modellen hoeden in alle kleuren vinden, zijnde het model van „The Prince of Wales". MENSCHEN ALS PROEFKONIJNTJES. De schitterende resultaten, waarop de chirugie kan bogen, de bijna wonderbaarlijke genezingen, die ze tot stand bracht, hebben niet kunnen beletten, dat er toch nog altijd menschen zijn, dei er onoverkomenlijke bezwaren tegen hebben, zich te laten opereeren. Dikwijls gaan ze hiertoe pas over, nadat ze gezien hebben, dat bij anderen, die aan eenzelfde ziekte leden, de operatie volkomen genezing bracht. Van den „Zonnenkoning Lodewijk XIV van Frankrijk is bekend, dat hij jarenlang leed aan een kwaal in zijn zitvlak, die wel is waar niet levensgevaarlijk was, maar die toch de zonnigste dagen uit zijn leven vergalde. Zijn lijfarts gelukte het maar niet de kwaal te genezen, en deze raadde eindelijk den koning aan zich te laten opereeren. Maar de koning had in de kunst der chirurgen van die dagen weinig vertrouwen; bovendien had hij eeu zekeren angst voor een operatie en daarom wilde hij daarvan niets weten. Zelfs toen zijn lijfarts een voor deze operatiev, speciaal mesje had uitgevonden (de „Bistouri ro al ') stemde Lodewij k XIV daarin niet toe. Tot goed verstand diene, dat men in die dagen geen chloroform of eenig ander aseptische en antiseptische behandeling van Wonden onbekend was. Om hun koning de operatie aannemelijk te maken, kwamen zijn beide hofartsen op het denkbeeld, deze eerst bij andere menschen tc beproeven, uit de gevangenissen van Frankrijk werden twaalf gevangenen geijomen, die ter dood veroordeeld waren, en die aan dezelfde kwaal leden als de koning. Men stelde hen voor de keuze : „Zich van de kwaal te laten opereeren en dan begenadigd tc worden, of morgen te worden onthoofd". Zonder uitzondering kozen de twaalf veroordeelden de operatic. Zc werden daarop naar een der Parijsche ziekenhuizen gebracht en met het voor den koning bestemde mesje geopereerd. Of de twaalf begenadigden dc operatie hebben doorstaan wordt in de geschiedenis niet vermeld. Maar de genezing verliep in het_ algemeen zoo gunstig, dat de koning zich nu niet langer tegen een operatie verzette. Deze gelukte uitstekend de koning was niet één slag van een langdurige kwaal genezen. Eenzelfde geval uit later tijd, dat echter een tragisch einde had, vertelt de grootmeester der moderne chirurgie, prof. V. üergniann (Berlijn) in zijn dagboek. Op zekeren dag kwam een rijke Rus bij hem, die aan dezelfde kwaa, leed als Lodewijk XIV, vergezeld van een armen landgenoot, eveneens met dezelfde kwaal behept. Bergmann onderzocht de beide patiënten en adviseerde tot een operatie. De rijke Rus, die de kosten van zijn armen landgenoot voor nai " ' lac ' blijkbaar operatievrees; en daarom stelde hij den professor voor eerst de operatie uit te voeren bij zijn metgezel, opdat hij zich er van zou kunnen overtuigee, dat de operatie niet gevaarlijk was. Prof. Bergman bracht den armen Rus in zijn kliniek en 11a een paar dagen had de operatie plaats, die zeer gelukkig verliep en aan den patiënt volkomen genezing gaf. Toen had de rijkaard geen bezwaren meer, en prof. Bergmann paste op hem dezelfde behandeling toe. *"' e '* as ' ,^ r was reeds vergiftiging inf "treden en de rijke Rus liet er het leven bij terwijl zij.' ' ■lennelin." gezond en wel naar zijn woonplaats k. ; .n HOFFELIJKHEID. De directie van een bekend magazijn in zijden stoften 111 onze hoofdstad stelt alles in het werk om dc reputatie van haar „huis" tc handhaven. Wanneer er nieuw personeel — uitsluitend meisjes wordt aangenomen, stelt zc deze een geschriftje ter hand met het volgende opschrift: „De plichten van de volmaakte winkeldame". We lezen daarop o.a.: „Wanneer een heer binnenkomt, moet men nooit op deu man af vragen, wat hij wenscht; maar maakt een praatje cn tracht zijn zin te raden. Dan hebt ge zeker succes". .Beleefdheid en schalkschheid moeten uw voornaamste deugden zijn". „Men kan beter weinig vragen en veel verdienen, aau veel vragen en weinig verdienen". „Wordt slechts dan onbeleefd, wanneer .11 u hiertoe uitdaagt". „Wijs iederen heer op zijn goeden smaak voor zijn dassen en handschoenen. „Aau een dame verkoopt men het gemakkelijkst in» uien men zegt, van het gewenschte voorwerp slechts een stuk te bezitten; vrees, dat een ander eenzelfde artikel heett, behoeft dus niet te bestaan. „Spreekt niet oude hoeren nooit over hun leeftüd. maar over sport, theater en opera". „Aan amtenaren verkoopt men liet gemakkelijkst indien men spreekt over hun drukke werkzaamheden: aan kooplui indien men het heeft over den slechte!, tud voor hun handel . Ho+ K . ü i nt f en .sportman den winkel binnen, zetg dar ,fi 'u a i: J? ,jn . rmQ !" seiczen hebt, iu de kraut; hi. bescheiden zijn in ?;;n antwoord, maar ge ver Icoópt hem, wat ge wild". IS UrifKN ÜEZOfWï In de brochuro E muado medici (door een dokter geïchrevCn) vinden wij eeuige-historische en paysioiogischc aanteekci >ii )gcii over dit vroolijkc o'nderwerp, waaruit wij hot ecu on andar overnemen: Testor publiceerde in 175G de namen van bekende 'persoonlijkheden, die zich zouden hebben doodgelarJien. iln Salzburg wijst men den belangstellenden bezoeker op het St. Peter-kerkhof verscheidene graven aan_ «vaarin vrouwen rusten, die haar man zouden hebben'Joodgekitteld, een verhaal waarin he,t volk vast gelooft. Ook op moer onschuldige wijze kan het iachan een verkeerde uitwerking hebben. ; Hij lacht als «en idioot, luidt het oordeel, als deze reflexbeweging overslaat tót oen uiting van stompzinnigheid en bij geestelijk abnormalo menschen merkt men den ongeinotiveerden lach op. ■ Dei tooneelspeler hoest zucht, weent en lacht als het in zij'n rol te pas komt en. liet is.een merk waai dis verschijnsel, dut die kunstmatige laeli zoo aanstekelijk kan wérken. Sommige artiesten zijn beroemd om hun hartelijk-'n, gullen iucli. Een bekende Amerlkaansche actrice trad op ia het Thaüa-theater in Xew Vork, waar gedurendó do voorstelling cött begin • nn brand ontstond, die een soort paniek veroorzaakte. Zij trad voor het voetlicht sprak eenigo geestige woorden tegan het onstelde publiek en barstte toen uit in haar beroemden schaterlach, die nooit zijn uitwerking ;iad gemist. Ook nu kwamen de schouwburgbezoekers ouder de bekoring van dien lach; het was of kalmte over hen neerdaaldii, het gedrang werd minder en een oogenblik later luisterde ieder naar de geruststellende verklaring die de actrice op lachenden toon gaf van het onbeduidende voorval, zoodat de voorstelling kon doorgaan. Do qualiteit' en do quantiteit van den lach zijn voor ieder meuteh aïidors en volstrekt niet alleen afhankelijk van zijn gezondheidstoestand. Zij lioudeu wel degelijk ook verband met temperament, zin voor huincr, gewoonten on opvoeding. Er zija hoopen menschen, die hun gezicht zoo in bqdwang hebben, dat geen eckele trek hun lachlust verraadt, zooaat zo zelfs op het mees komiuke oogenblik met onbewogen gelaat staan. Anderen daarentegen proesten het uit bij de geringste oorzaak en brengen zich zelf of anderen soms uoor een lach op liet meest ongeweaschte. oogenblik in de gtootsto verlegenheid. Lachen is gezond, luidde reeds do spreuk van onze vaderen. Reeds in oude tijden prees men een gullen lach aan als een der beste middelen voor een goede spijsvertering en men beweerde, dat de gewoonta om ricli door een nitsenmaker of nar aan het lachen te laten brengen, op hygiëhlschen grondslag barustt?. Inderdaad beteek'ent lachen een uitstiftende tentilatie voor de tongen. Het is e.en soort gymnastiek, waarbij ook de spieren dea' inwendige organen in actie komen. ' Wat ziet een dokter liever, dan dat zijn patiënt voor het eerst weer eens hartelijk kan la«hen? zee eindigt de brochure. --- Advertentie Omnelnlngspalen (buis 5 c.M. dik; 175 c.M. en langer) 40 cents. Groote voorraad. JOSEPH WIEMEN VENLO Tel. 537 ---