Over land, tuin, vee en huisdieren. Indische Loopeenden. (Hoe ze in de broedmachine geboren worden). „Waggeleenden" mogen wij de andere soorten wel noemen. Zwemmen kunnen ze uitmuntend, vliegen kunnen ze best, maar het loopen is ellendig. Voor een kleine halve eeuw hebben Engeische eendenfokkers in Indië (Engelsch-Indië) zeer vlug loopende, veel slankere en uitstekend leggende eenden ontdekt, die ook de eieren maar zelden wegleggen. Ieder weet, hoeveel last men daarmee heeft by de meeste andere soorten, voor al bij de hoereneenden. De eksters, die een leggende eend al staan op te wachten, pikken een gaatje in het ei, zoodra de eend weg zwemt en driniten den inhoud uit. Als de boer na dagen lang zoeken het nest ontdekt, vindt hij daarin niets, dan eierschalen, zoo gaaf, als of ze „uitgeblazen" waren. Hij kan ze meenemen, ook een gaatje maken aan de andere zijde en ze aan een dun touwtje laten rijgen door zijn kinderen. Meestal echter trapt hy ze woedend stuk en haalt het nest uit elkaar, opdat de eend er niet weer in leggen zal. Werkelijk kiest ze een andere plaats, maakt daar een nest, maar weer in de vrije natuur waar ze eieren ligt voor de eksters. De Indische loopeend is meer een land-, dan een watervogel. Dit blijkt al terstond bij de geboorte. Andere jonge eendjes gaan al heel spoedig met de moeder te water, als ze door een gewone eend zijn uitgebroed. De Indische loopeend echter, blijft met haar kuikens een paar weken op het droge en vangt daar ijverig slakken, wormen, aardrupsen en zeer vele andere schadelijke dieren. Ze zoekt er muur en andere onkruiden voor, zoodat ze in weiden bepaald nuttig is met de kuikens. De andere eenden, zelfs de sterke hoereneenden, brengen lang niet alle kuikens groot, als die vroeg uitgebroed zijn. Dan gaan ze er mee te water, als dit nog koud is en er bijna nog geen waterdiertjes in te vinden zijn. Verkleumd en -zwak, omdat ze weinig voedsel vinden, kunnen de arme diertjes de moeder ter nauwernood volgen. Telkens blijft er een zwak eendje achter, dat door een snoek of waterrat gegrepen en onder water verslonden wordt. Dit gebeurd natuurlijk niet met de Indische loopeendjes, die lang genoeg op het droge gehouden worden, üen volle maand is de beste tijd. Wanneer de eieren door een kip zijn uitgebroed, gaat dit wel het gemakkelijkst en daarom is dit ook te verkiezen, als men geen broedmachine gebruikt met een opfokmachine. De kip broedt 21, de eend 30 dagen, vóór haar eigen kuikens uitkomen, denk daar wel om. „Nieuwe kunsten", zegt nog menig boer schouderophalend. Nieuw ? De oude Egyp ten aren hadden en gebruikten ze al. Is dat niet oud genoeg misschien ? Ja, 't is zeker alleraardigst, zoo'n broedende kip of eend te zien en ze later haar kuikens te zien verzorgen. Maar de boer heeft er gaarne veel groot, de jongejhanen en woerden (mannetjeseenden) voor de markt, de jonge kippen en eenden om te leggen. De broedmachine is meest een groote lamp, die volle 24 uren branden kan en de noodige warmte geeft (van 102 tot 104 graden Fahrenheit). Als het te warm zou worden, ontsnapt door een klep van aluminium zooveel warme lucht, tot de thermometer 102 gr. Fah, wyst. Dan sluit de klep van zelf. Door die lamp zouden de eieren al uitgebroed worden, als er alleen maar op een vast uur eiken dag genoeg petroleum bij gegoten werd. Maar de kip keert de eieren om en gaat van het nest, om te eten en te drinken en zich te reinigen in het zand. Toch krijgt ze nog meestal luis en als ze die houd, als de kuikens uitkomen, sterven deze er door. De eieren „luchten" dan met een, als de kip van het nest is. Zoo „keeren" de hoender- en eendenfokkers ook de eieren in een broedmachine eiken dag vijf minuten en luchten dan meteen flink. Dit „keeren'-' is letterlijk het omkeeren van de eieren. Om te weten, of dit goed gebeurt, zonder ook maar één te vergeten of niet geheel om te keeren, teekent men aan den eenen langen kant van het ei een duidelijke streep en daar tegenover een kruis. Als nu 1 Maart eieren in de broedmachine gelegd worden met het kruis boven, vult gij na 24 uren de lamp, maar keert eerst de eieren, zoodat de streep boven komt en lucht meteen de eieren, terwijl de lamp gereinigd en gevuld wordt 'en de thermometer wordt nagezien met de automatische veiligheidsklep. Wanneer de eieren van onze eenden zoo ongeveer derdig dagen bebroed zyn, komen de kuikens uit, als de lucht maar behoorlijk vochtig was, zonder schimmels te bevatten. Reeds na 28 dagen komen de eieren uit, die pas gelegd waren, denzelfden dag. En de oudste laten zich nog wel drie of vier dagen wachten. Dertig dagen is het gemiddeld tusschen 28 en 32. In de broedmachine hindert dat volstrekt niet. Het kuiken heeft van binnen eerst een gaatje gepikt, en flink ruim adem gehaald, de groote wereld met verbazing gezien en heeft toen de eierschaal zoover gebroken, dat het er uit kon kruipen. Onder kip of eend zyn dan twee groote gevaren te duchten. Meestal blijft de kip of eend zitten en drukt het kuiken tegen de eieren dood, omdat zy er te vast op zit, tot alle kuikens zijn uitgekomen. En zit ze los, dan worden de andere eieren niet warm genoeg gehouden, zoodat de kuikens in den dop sterven. Daarbij de voeding. Elk kuikentje krijgt bij de geboorte een knapzak mee op reis, de dooierzak. Hierin heeft het volle 24 uren voedsel genoeg, zoodat men het niets mag geven. Dat „kuiltje" diende tot verzamelplaats van lucht voor het kuiken, tot het zelf lucht maakt. Maar van 28 tot 32 dagen is volle vier dagen vasten, dat drie dagen hongerlijden, als de broedende vogel niet van de eieren gaat. Dan sterft het sterkste kuiken. Gaat hij er af en loopt hy met de kuikens, dat laat hij de eieren in den steek. Met de machine gebeurt niets van dit alles. De kuikens, die uit den dop zijn, worden 24 uren in de droogkamer gelegd en komen daaruit in de opfokmachine, waar ze „opfokvoer Ia krijgen" en warm onder flanellen lappen kruipen, die ook weer door een groote lamp warm gehouden worden, zonder dat een kuiken zich kan branden. Ze zitten er even lekker als onder een broedende kip of eend, maar veel veel veiliger, want het zachte flanel drukt hen niet dood en loopt niet weg in het nat gras en vochtig groen. Daarbij worden ze geregeld elke twee uur gevoed in de machine. Een paar oudere kuikens leeren de jongste eten en al heel spoedig kunnen ze het zelf. Een paar van de vlugste blijven weldra niet lang achtereen onder de kunstmatige broedvogel, maar beginnen al te scharrelen in zand, kaf en fijn „kuikenzaad," dat voor hen op den grond onder een glasraam is uitgespreid. Zoodra ze koud worden, warmen zy zich weer. Zwakke stumpers warmen zich 't meest. 't Was hier een goede gelegenheid om een denkbeeld van broed- en opfokmachine te geven aan hen, die ze niet kennen. De kuikens der Indische loopeenden krijgen eerst 14 dagen opfokvoer Ia met kuikenzaad, dan 3 weken opfokvoer Ila met kuikenzaad, muur en elk eens per dag een meelworm. De laatste drie weken 6 7 en 8 opfokvoer lila kuikenzaad, muur en elk drie maal per dag een meelworm. Van de eerste week at aan wordt langzamerhand de warmte verminderd en na 4 weken geheel aan de natuur overgeladen. De opfokmachine wordt bij zacht weer buiten geplaatst en de kuikens beginnen al spoedig los te loopen in het gras. Reeds als ze acht weken oud zyn, betaalt de poelier de in den winter uitgebroede heel duur. Als men ze behoudt, leggen ze in den nazowr en den geheelen winter door, wel 150 eieren in een jaar, ook, als ze maar een klein plaatsje of een ruime teel hebben. Er zijn zuiver witte, witbonte (wit en zwart of wit en bruin) reebonte (reekleurige met wit) en zuiver reekleurige. Deze laatste zijn het meest gezocht en worden het duurst betaalt, maar leggen niet beter, dan de anderen. ERICUS. Onkruid bestrijding. Wij wezen er onlangs op hoe groot de schade, door het onkruid veroorzaakt, kan zijn, zoodat bij niet voldoende bestrijding geregeld ieder jaar een zeer belangrijk deel van den oogst verloren gaat. Vaak staat de landbouwer met al zijn ijver en goeden wil goeddeels machteloos tegenover dien onkruidvijand, omdat van de akkers en erven zijner buren, ook van openbare wegen en spoorlijnen de onkruidzaden geregeld worden aangevoerd. Samenwerking van belanghebbenden is dus noodig. En voorts is medewerking, steun van de Spoorwegmaatschappijen, van het rijk, de provincie en de gemeente, onmisbaar. Tot heden is dat niet ingezien. Het Bestuur der Friesche Mjj. v. Landbouw komt de eer toe, dat zij het eerst heeft begrepen, dat in die richting moet worden gewerkt. Het heeft zich tot de Directiën der spoorwegen gewend met het verzoek, de lynen te zuiveren van zaadonkruiden, in 't bijzonder van distels. Het antwoord luidde, dat men wel bereid zou zijn den spoorweg door eigen personeel van distels te laten zuiveren ware het niet, dat dit in Juli en Aug., in den tijd der drukste werkzaamheden, moest geschieden. Om echter aan - de bezwaren eenigszins tegemoet te komen, zou aan de aangrenzende eigenaren of pachters in de maand Juli of Augustus, als de le grassnede van den spoorweg was verwijderd, gaarne gelegenheid worden gegeven de distels en ander onkruid te laten uitroeien. Het komt ons voor, dat belanghebbenden met deze beschikking tevreden kunnen zyn ; zij zijn nu althans in de gelegenheid gesteld het kwaad beter, dan tot dusver mogelijk was, te bestrijden. Werd nu algemeen van deze gelegenheid gebruik gemaakt, dan zou dit ongetwijfeld een groote verbetering, een belangrijke oogstvermeerdering en een zeer beduidende besparing van arbeid ten slotte tengevolge hebben. Maar wij zouden nog niet zyn, waar wij moeten wezen. De rijks-, provinciale- en gemeentegronden zouden dan nog overblijven als bronnen van voortdurende besmetting en vervuiling onzer akkers en weiden. Voor iemand, die zyn oogen gebruikt, zal het wel geen bewijs behoeven, dat die gronden inderdaad de verspreiding van onkruid sterk bevorderen, en het dikwijls aan de bezitters van aangrenzende landerijen onmogelijk maken, deze gronden behoorlijk zuiver te houden of te krijgen. Er moet derhalve meer worden gedaan. Wat dan ? Moeten wij aandringen op wettelijke voorschriften, opdat vervuilde wegen worden gezuiverd? H. Thymus, die deze zaak in afl. 6 van het Tijdschrift der Ned. Heidemaatschappij bespreekt, meent, dat ook zonder dat het doel kan worden bereikt. Hy acht in deze de Rijkslandbouwleeraren de aangewezen personen, om bij den betrokken Ingenieur van den Waterstaat of de betrokken Besturen aan te kloppen, en stelt zich voor dat. indien de door het ryk aangestelde landbouwkundigen zich met de zaak bemoeiden, in de zuivering van publieke terreinen spoedig een groote vooruitgang op te merken zou zijn. Wij deelen het gevoelen van den schrijver, maar tevens rijst bij ons de vraag: Zouden de verschillende landbouwmaatschappyen zich niet geroepen gevoelen de koe bij de horens te vatten ? 't Geldt een zaak van zeer groot belang, die, nu zij is ter sprake gebracht, niet moet worden losgelaten. C. B. Mestmengsels. Onder verschillende benamingen worden deze den land- en tuinbouwer aangeboden : als grasmest, knollenmest, roggemest, aardappelmest, Ville-meststoffen voor tuinvruchten en gazon, voor vruchtboomen, enz. Heel gemakkelijk voor den gebruiker: 't geeft hem geen hoofdbrekens, wat voor meststoffen hij voor een bepaald gewas dient te koopen en hoeveel daarvan; hy heeft slechts even zijn prijscourant in te zien, waarin ook de hoeveelheid, per H.A. te gebruiken, wordt opgegeven, en klaar is Kees! Hij heeft dan ook maar één mestsoort — AI, B IV, E IX of een ander — uit te strooien en dus lang niet die soeza als anderen, die met verschillende meststoffen werken. Nog eens: heel gemakkelijk! Maar laat de gebruiker zich niet verbeelden, dat hij even goed of beter uit is als die anderen al zegt zijn prijscourant ook, dat zijn meststof special voor dit of dat gewas berekend is. Neen, hij is stellig duurder, soms héél wat duurder uit. En meestal ook slechter dan by, die zelf zijn meststoffen weet te kiezen, 't Is waar dit laatste kunnen zeer velen nog niet, en daarom zyn zij met zoo'n mengsel geholpen. Maar bij de voorlichting, welke tegenwoordig van verschillende zijden den land- en tuinbouwer wordt geboden, kan ieder zich thans gemakkelijk op de hoogte stellen. Men beginne met een eenvoudig boekje over bemestingsleer te lezen (dat van pastoor Roes, verkrijgbaar bij den Boerenbond te Deurne, is uitstekend) of vrage advies aan een deskundige in zijn buurt of van een blad. Niet het minst heb ik juist dit tegen de mestmengsels, dat het gebruik er van de onkunde by boer en tuinman bestendigt, het dooft den prikkel tot studie en onderzoek, de gebruikers blijven even wijs of liever even dom. Tot hun schade natuurlyk, want zij leeren niet met oordeel te mesten, te mesten naar de behoefte van het gewas, rekening houdende met voorvrucht, bemestingstoestand van den bodem en andere omstandigheden. Die een mestmengsel uitstrooit, doet het goeddeels klakkeloos, want by de samenstelling er van is natuurlijk geen rekening gehouden met de omstandigheden waarin zijn akker of tuin verkeert. Dat kan de bezitter alleen, en die kan, als hij wil, zelf een doelmatig mengsel maken. Hjj hoeft echter niet te mengen, maar slechts te koopen dezelfde meststoffen waarvan de handelaar of fabrikant zijn mengsels maakt en die kan hij ook afzonderlijk uitstrooien. Men late zich echter niet diets maken, dat zoo'n mengsel iets anders is, uit andere stoffen bestaat, dan de andere kunstmestgebruikers aanwenden. De laatsten geven dezelfde stoffen, kunnen dat doen meer overeenkomstig de behoeften van bodem en gewas, en vrij wat goedkooper. Want zij betalen geen mengloon. En dit mengloon is niet gering. De prys wordt daardoor met één vierde of meer verhoogd. Wie met mestmengsels boert, benadeelt zich dus sterk. C. B. --- FEUILLETON van de Nieuwe Venlosche Courant. Een klein Portret. 10) Het kwam hem voor, alsof zij op hooge stelten naast hem liep en verzekerde: zoo groot ben ik nu: gy moogt er niet aan twijfelen ; anders word ik boos. Zij had zich met hare zeventien jaren in het pensionnaat eene wereld geschapen, zoo door en door Fransch, dat zij hare positie voor onaantastbaar hield, Doch nu kwam er eene figuur op het schaakbord, die driest tegen de koningin ageerde en zich door hare trawanten niet uit het veld liet slaan. >Het was waarlijk grappig op te merken hoe zij zich vermoeide, om den indringer te ignoreeren, ofschoon al hare gedachten