VOOR ONZE VROUWEN. DE HEILAND DER VROUW. Hieronder laten we enkele fragmenten volgen uit een fijn boekje, dat juist verschenen is. *) Het heeft ons zelfs moeite gekost ons te beperken in onze keuze: we hadden anders wel het halve boekje willen overschrijven, zoo mooi vonden we het. Eerst een fragment, waarin zeer levendig het bezoek van Jezus aan Maria en Martha in Bethanie beschreven wordt: „Martha loopt, werkt en bereddert zoodat het gerucht de zalige stilte in het vertrek er naast stoort. Maar Maria kan haar oogen niet van den Meester afwenden; zusterliefde, huiselijke zorgen, vrees voor plichtverzuim en verwijten verdwijnen geheel in zijn tegenwoordigheid. Ze zou haar zuster wel willen roepen maar ze kan de parelklare stroom van woorden, zooals geen ander ze spreken kan, niet storen; Martha zal aanstonds toch wel komen. Maar in de keuken denkt men er anders over; zij, die daar aan de voeten van den Meester in beschouwing verzonken is, moest toch weten dat de eerste plicht in het Oosten dien der gastvrijheid is en dat zeker tegenover zoo'n zeldzame, hooge gast, wiens haar door den wind verward, wiens voeten gloeiend zijn van den langen tocht ever de zonnige wegen, die zichtbaar vermoeid is van den tocht, het helpen en het onderrichten. Maar niets beweegt zich. De spanning wordt sterker, naarmate de tijd voortschrijdt. Nog steeds ziet Martha niet het einde van haar werk. Wat moet de Meester wel denken van dit lange wachten? Ze heeft er geen vermoeden van, hoe diep haar zuster met den goddelijken Meester ingegaan is in de heilige eenzaamheid. Houdt e wellicht het gesprek in de aangrenzende kamer voor een beleefdheidspraatje, in afwachting van den maaltijd? Hadden zij beiden gewerkt, dan zou de tafel reeds gedekt zijn en zij zouden samen het zalige genot smaken, naar den Heer te luisteren onder den maaltijd. Op deze wijze echter is er hier slechts werk, daar slechts werkeloos luisteren. Wie kan het de tobbende euvel duiden, dat in haar een lichte wrevel opkomt tegen haar nalatige zuster? Wanneer ze niet ingrijpt, .vordt de verwarring nog grooter. Ook kan ze niet begrijpen, hoe de Meester die toch in alle zielen lezen kan, haar zoo kan vergeten. Staat Maria Hem nader als Martha? Een dergelijk onderscheid heeft ze tot nu toe nog niet kunnen waarnemen. Wat houdt hen beiden zoo geboeid, dat ze de vrouw des huizes er door vergeten, die door opzettelijk merkbaar gemaakte onrust, reeds meermalen de aandacht poogde te trekken? Zoo gaat het niet langer, anders moet de Meester te lang wachten en heeft zij geen tijd om ® te deelen in de vreugde over het hooge bezoek. Ze staat in de deuropening, in het verhitte gezicht een spel van vriendelijkheid en niet te bedwingen ontstemming; haar zuster zit op den grond, de handen als in gebed ineen gestrengeld, met ingekeerden blik; de Meester zit op de kussenbank met beleerend gebaar, het hoofd licht gebogen, alsof Hij met aandrang haar toesprak. Dit verheven tafereel moet ze storen, maar het is haar schuld niet, ze moet haar zuster tot de werkelijkheid terugroepen. „Heer, gaat het U niet ter harte, dat mijn zuster mij alleen laat bedienen? Zeg haar toch, dat ze mij helpe!" Het is opmerkelijk, dat Martha zich tot Jezus wendt als ware Hij de Heer des huizes, als had Hij Maria opzettelijk teruggehouden, als wilde ze de schuld van haar ergernis op Hem doen neerkomen. Het moet in haar gekookt hebben, dat ze den Meester in plaats van haar zuster aanspreekt. En toch spreekt hier uit haar woorden hun innige, vriendschappelijke verhouding tot Jezus. Haar ontstemming wordt tot een klacht, een verzoek, een vlucht binnen de bescherming van den Meester. En de Heer neemt de onrustige ziel op; haar woorden golden Hem en Hij neemt ze aan met een welwillend, teeder-begrijpend lachje: „Martha, Martha, gij zijt bezorgd en bekommerd over vele dingen. Slechts één is noodig. Maria heeft het beste deel verkoren, dat haar niet zal ontnomen worden. Het was een kalmeerend, beminnelijk, terechtwijzend woord. Het tooneeltje breekt dan af, als wilde de evangelist het aan anderen overlaten het verdere verloop er bij te denken. Maria is plotseling in het werkelijke leven teruggekeerd. Haar blik zoekt het oog van den Meester om te zien of Hij boos is dan wel glimlacht. Hij heeft den juisten toon getroffen. Martha krijgt een zachte, maar toch duidelijke vermaning, Maria krijgt gelijk in hetgeen ze deed. Daarmede heeft de Heer echter een woord tot de vrouwenwereld gesproken, dat begrepen en behartigd moet worden. Wat Hij hier in Martha's huis opmerkt, is een verkeerde verhouding die wel zeer duidelijk aan het licht komt. Het korte uur der genade overtreft in waarde het bestbedoelde werk van Martha. Had deze met Maria geluisterd naar de eeuwige Waarheid, dan zou de tafelkwestei toch wel in orde gekomen zijn. Het is de bevestiging van zijn oude leerstelling: „Zoekt eerst het rijk Gods en het andere zal u toegeworpen worden." Het gaat dus om de harmonische veeeniging van het eeuwige met het tijdelijke, van gebed en werk, van bovennatuurlijke meening en natuurlijke bedrijvigheid. Christus wil deze niet gescheiden zien, ook niet tijdelijk, ook niet, wanneer Hij zegt, dat het ééne, het eeuwige, het geestelijke noodzakelijk is. Het is ook waarlijk niet zijn bedoeling, dat het uiterlijke werk uit het aardsch leven uitgeschakeld, als iets minderwaardigs verworpen wordt. Doch er moet een juiste verhouding tusschen beide bestaan. In de levenssymphonie, vooral die der vrouw, moet het eeuwige het overheerschende zijn. Wanneer Jezus het „eene noodige", het „beste deel" dat (haar) niet zal genomen worden," zoo absoluut, zoo onvoorwaardelijk vooropstelt, dan doet Hij dit, om hierin het groote tegenwicht te geven tegen de andere, omlaagtrekkende levenseisch. Uit het hoofdstuk: „Zondares". Misera et misericordia, zegt zoo schoon de Heilige Augustinus. De ellendige en de barmhartige. Nu staat de Heer recht, zijn oog is glanzend, zegevierend, ernstig. De zondares ziet tot Hem op. Wat zal Hij doen? Het is stil rondom haar geworden; geen schreeuwt meer om haar dood, geen krijscht haar haar zonden in de ooren. Maar deze Eene, wiens verheven hoogheid en heiligheid zij kende uit den volksmond, die zal haar oordeelen; Hij heeft het recht er toe, want Hij is waarlijk door God gezonden en zonder schuld. Als zijn oordeel niet genadig is, is het toch minstens rechtvaardig. Dan spreekt Hij ten deele ernstig en streng, ten deele spottend en verlichtend: „Vrouw, waar zijn zij, uw aanklagers? Heeft niemand u veroordeeld?" „Niemand, Heer!" Hoop en smeeking klinken in dit eene woord. Het kwam uit een hoopvol hart, tot het uiterste gespannen. Van schaamte en berouw wilde ze wel voor den Heilige verzinken. Zijn blik rust op haar, Hij spreekt, Hij veroordeelt haar zonden, maar Hij zegt het niet. Zijne nabijheid loutert haar ziel, voor zijn oogen, onder de geheime stralen van zijn barmhartigheid, smelt haar schuld weg, zij waagt het, den goedig-gevveldigen in het aangezicht te zien. Dan klinkt het mild uit Jezus mond, maar toch ernstig en met een aandrang, een kracht, die haar opheft en sterk maakt. „Dan zal ook ik u niet veroordeelen; ga heen en van nu af, zondig niet meer!" Dus Hij neemt geen steen, om de onteerde zijn afschuw te laten voelen! Heeft Hij haar dan niet prijsgegeven evenals de anderen, heeft Hij nog noop op verbetering? Mag zij nog leven om een anderen weg in te slaan? Zeker, maar onder één voorwaarde verdient ze nog te leven: zondig niet meer. In Hem zijn barmhartigheid en gestrenghe.d van zeden vereenigd. Hij veroordeelt niet, maar verlangt een energieke opstanding uit de zonden. Het was de scherpste tegenstelling, deze ongewilde ontmoeting, waar de overspelige vrouw voor den allerheuigsten Verlosser stond. Hij heelt getoond, hoe Hij denkt over de vertrapte, verachte vrouwen. Hij wil leven, geen dood; bekeering, geen ondergang. Hoe gaarne strekt Hij zijn hanu uit, om de ruïne te voorkomen, den val te verhinderen, die na de overtreding van Gods wet onvermijdelijk zal volgen. Deze krachtdadige roep tot bekeering volgens het milde woord der barmhartigheid, heeft een bizonderen toon tegenover de vrouw, die naar haar aanleg altijd heen wil naar de grenzen en uitersten, die zoo'n sterke neiging voor extremen heeft. Als ze zinkt, zinkt ze diep, als ze een ideaal volgt, doet ze 't ook uit alle kracht. Van hoe groot gewicht is het daarom vooral voor een vrouw, zich op te werken tot een hoog, edel doel. Hoeveel trouw, moed, offergeest, belangeloosheid zal zij ontvouwen, a's zij een hooger ideaal nastreeft. En die we zien zinken en vergaan? Zullen we deze medezusters met liefdelooze spionnage vervolgen? Zullen we er aan medewerken, dat de gezamenlijke eer der vrouwen nog meer vertrapt wordt? Na het meest ideale beeld, dat Christus in Zijn Moeder heeft voorgesteld aan de vrouwenwereld, om haar eer zoo hoog mogelijk te verheffen, kunnen we er ons geen denken, dat aan onze moderne wereld noodzakelijker en dringender moest worden voorgehouden, dan dit, waar Hij zelf voor de gevallen, verleide vrouw staat, Hij, de heiligste, de maagdelijke Man. Hij breekt niet den staf over haar, zooals de anderen, ofschoon ze het verdiend heeft; Hij wil haar weer verheffen, redden, aan zich zelve terugschenken. Uit het 8e hoofdstuk: Jezus onze meester. Men moet de maagdelijkheid niet beschouwen als een tegenstelling tot het huwelijk, maar als een hoogere ontwikkeling er van, als zijn geestelijke vrucht, want de maagd is een kind uit het huwelijk; de maagd, die terwille van Christus maagd blijft, heeft haar idealisme toch meestal geput uit den christelijken geest, die in het ouderhuis heerschte. De maagd is een bloesem aan den stamboom, die weliswaar de stam niet verder voortzet, maar hem een hoogere, geestelijke waarde mededeelt. Het huwelijk voltrekt en verwerkelijkt de scheppingsgedachte van God, de maagdelijkheid is de afbeelding van het idee der voltooiing, daar hij de ontwikkeling stop zet en nog slechts de schrede tot God voor zich heeft. Moeder en maagd beteekenen niet: minder en beter, maar goed en beter. Paulus leidt de voortreffelijkheid van de maagdelijkheid niet af uit het eigenlijk wezen van het huwelijk, uit de geslachtelijke vereeniging; maar uit de verhouding tot God en het Godsrijk. Zonder het door God geschapen, gewilde, gezegende, geheiligde huwelijk waren Kerk en maagdelijkheid niet denkbaar. Het volmaakte kan zich slechts ontwikkelen uit iets goeds als oorzaak. Het is eenvoudig onchristelijk het huwelijk omlaag te halen ten gunste van de maagdelijkheid volgens zuiver zakelijke schatting. Beter is het in het huwelijk te zien den door God gegeven algemeenen, goeden weg, die met het oog op het laatste doel: God en de eeuwigheid, een omweg is, inzooverre het huwelijk heel de materiëele zorg van het aardsche bestaan: geboorte, leven, lijden, werk en dood dulden en verdragen moet, tot de moederhanden der uitgeleefde moeder zich vouwen tot de eeuwige rust, tot het vergrijsde hoofd van den vader zich nederlegt. De maagd maakt niet dezen omweg waarop zij zelf in het leven kwam, maar heelt den rechten weg tot God gekozen. Heel bizonder treft het ons, wanneer de evangelist ons het beeld van Jezus teekent, als Hij, verrukt over de maagdelijkheid, ons zegt: Niet allen begrijpen dit woord; slechts zij, wien het gegeven is; — er zijn er die maagdelijk blijven omwille van het hemelrijk. In denzelfden adem begint het wonderbare tafereeltje met de kinderen. Na den lof op de maagdelijkheid neemt de Heer de teedere vruchten van (ten moederschoot in zijn armen, liefkoost en zegent hun. Schooner en treffender kan men den Heiland der vrouw en der maagd niet voorstellen. „Men zoekt tevergeefs in het le,-en der vrouwen een omstandigheid, vreugde of leed, waarvoor de Heer niet een open oog, een warm hart en een helpende hand heeft gehad. De christelijke vrouw dankt Hem alles, meer dan de man. Hij heelt haar niet alleen ten eeuwigen leven gewekt in de verlossing, maar haar ook een nieuw, eervoller en gelukkiger leven op aarde verschaft. Als alles, wat Jezus voor de vrouw gered en haar gegeven heeft, heilig wordt gehouden, konden er in het christendom alleen maar gelukkige, goede vrouwen zijn. Hij heeft allen getoond, wat zij Hem waard is, hoe zij te winnen is, wat in haar diepte voor grootsch sluimert, waartoe zij geroepen is, wat in haar leeft als een evenbeeld van God, als iets Godgewijds, wat haar boven den man stelt in haar natuur. En toen Hij zelf van ons was heengegaan, werd het pas goed bekend, dat Hij de vrouw tot de hoogste hoogte verheven heeft, die geen enkele man in zijn geslacht ooit bereikte: een vrouw was de Moeder van God, met al de heerlijkheid van een : hoogbegenadigde ziel. Zoo innig zijn de Moeder Gods en de Zoon verbonden, dat beiden niet meer zonder elkaar kunnen zijn in ons geloof. Hiermee heeft de Heiland der vrouw zijn werk volbracht, dat Hij ons de Moedermaagd schonk als zijn moeder. *) Dr. M. Kreuser: Jezus, de Heiland der Vrouw, vert. A. Postel en L. Schoenmakers. Missiehuis St. Willibrordus, Uden. ƒ 1.— gebonden. --- WIE WAS ZIJ TOCH? Naar het Engelsch van CARL SWERDNA. 9. „Zeg, Barbara, je gaat toch niet naar Caxtondale?" „Neen, oom; zoo ver ga ik niet door!" „Vooral niet doen, hoor kindje, want de weg langs de Roode Klip is vreeselijk gevaarlijk: zon glad als een spiegel! Maar als je dien weg niei gaat, nu, dan heb ik niets gezega". Zijn lordschap nam zijn boek weer op en Barbara ging haar inkoopen doen in het dorp, waar zij echter om vier uur weer mee klaar was; dus nog ruim tijds genoeg om zich bij mrs. Garland pan te melden voor de thee; èn om nog iets anders te verrichten — wat misschien wel de eigenlijke aanleiding was tot den tocht. Maar zij zou niet zonder oponthoud „de Berg" bereiken. Het pony-wagentje was juist aan het begin van het zigzag laantje, dat naar het huis leidde, toen zij daar het hek zag opengaan en er iemand uittrad, op wiens verschijnen haar een warme blos naar het gelaat steeg, want die man was Haydon. Hij had haar ook gezien, maar zou met eerbiedigen groet het rijtuig voorbij gegaan zijn, als zij niet opgehouden had en hem de hand toestak. Haydon vroeg verrast: „Wilde u mij spreken, lady Barbara?" ,,Ja", antwoordde zij. „Ik was juist van plan naar „de Berg' 'te gaan, in de hoop dat ik u daar misschien even spreken zou. U gaat toch niet terug?" „Nog niet. Ik heb in het dorp iets te verrichten". „Dan mag ik u zeker hier wel even spreke.i?" „Het zal mij een heele eer zijn!" „Zóó moet u niet spreken! Dat is niet vriendelijk van u!" „Vergeef mij, lady Barbara. Er is te veel, waar ik u voor danken moet dan dat ik u in eenig opzicht kwetsen mag! Ik heb uw vriendelijkheid niet vergeten; en menigmaal heb ik gewenscht dat ik eens in de gelegenheid mocht komen er u voor te bedanken. Maar ik heb u nooit weer alleen gesproken". „Neen; maar dit was ook mijn schuld niet. Daarom wilde ik nu juist vandaag naar „de Berg" gaan, in de hoop dat ik dan daar in de gelcgenneid mocht zijn u te zeggen en wat ik u zeggen wilde!" Hier hield zij een oogenblik op, als wist ze niet goed, hoe ze die gedachte onder woorden zou brengen. Toen begon zij weer: „Ik sprak nog even met oom, eer ik uitging en zoo hoorde ik, dat wij kort ria Kerstmis weer alleen zullen zijn op Schorne". „Gaat de logé dan weg?" t>' „En komt hij weer terug?" „Ik geloof van niet. Hij gaat weer naar zijn neef in Churnshire. Ik dacht, dat u dit misschien gfaag weten zoudt". „Ik ben ook heel blij, dat ik het weet". „U zei zoo even, dat 11 zoudt luisteren naar dat ik dan ook maar te zeggen had". „Dit is ook mijn bedoeling". ,Mag ik u dan even herinneren aan den laatsten keer, dat wij tot elkander spraken? Herinnert u zich dat?" „Zeker; dit ligt nog zeer goed in mijn geheugen". „U heeft mij toen gezegd, dat uw verleden dood was", hernam zij, „en u gaf m:j daar ook zeer begrijpelijke redenen voor. Maar u heeft mij ook gezegd, dat uw toekomst daar geheel verschillend van moest zijn en dat u die tegemoet ging in de positie, die u op het oogenblik bekleedt of in een dergelijke". „Mag ik u ook vragen, waarom u r.iij dit in herinnering brengt?" „Omdat ik er zeker van ben, dat dit niet zoo hoeft, als u het anders wilde!" „Maar dat is het juist: ik denk er niet aan om terug te keeren op mijn bes'ttit! Dat is mij onmogelijk, lady Barbara!" „En dan is er nog iets anders, dat ik u zeggen wilde", hernam lady Barbara. „Ik heb het n'euws eerst pas gehoord, ofschoon ik het wel verwachtte. Mag ik u gelukwenscheu! Zij is heel mooi. Het verwondert mij niet, dat tt lief je voor haar voelt". Maar toen zij het hek van „de Berg" binnenreed, moest ze zich alle geweld aandoen om haar tranen terug te dringen, want onmiddellijk verscheen de gevulde gestalte van mrs. Garland in de deur en eerbiedig trad zij naderbij, want John en haar zoon waren niet thuis; dat zou hun natuurlijk vreeselijk spijten. „Ik kom juist een kopje thee bij u halen, mrs. Garland, als u het goed vindt en wat van uw cake, want die heb ik nog nooit zoo lekker geproefd als op „de Berg". Mrs. Garland was stralende! Ja, ze waren nu allemaal uit, behalve Klok en zij. Mr. Haydon ook. Die was naar Yule Ketton gegaan om een boek te halen voor Klok. Maar hier was Goudklok! Dan moest zij zelve eens even gaan zien of het water kookte. Barbara en Klok hadden elkaar nu al een paar maal gezien, maar Klok bleef altijd verwonderlijk verlegen tegenover haar ladyschap. Maar Barbara kon verbazend aardig en minzaam zijn als zij wilde, zoodat toen mrs. Garland even later met den trekpot binnenkwam zij de meisjes als zusters vond zitten praten. Toch merkte Barbara wel dat Klok geweldig onrustig was en dit schreef zij toe aan een verlangen naar Haydon. Misschien dat dit dan ook maakte dat zij niet lang bleef, maar zei dat ze nu beslist gaan moest — dat anders haar ponies kouvatten en dat zij te laat zou komen voor het diner. Mrs. Garland werd even buiten de kamer geroepen en lady Barbara vroeg ineens, terwijl ze de hand legde op den arm van het jonge ding: „Weet je waarom ik vandaag eigenlijk hier kwam? Om je persoonlijk geluk te wenschen! We hoorden namelijk op Schorne van je verloving met Gilbert Haydon, en " Lady Barbara hield op, getroffen door de noodlottige verandering die er plaats had op het gelaat van Klok. Zij werd namelijk spierwit en sloot een oogenblik de oogen. „Wat is er Klok? Ben je ziek? Zal ik mrs. Garland roepen?" „O neen, het is niets. Neem mij niet kwalijk, lady Barbara, dat ik u schrikken liet! Het is heet vriendelijk van u, dat u zoo tot mij sprak! Ik zou ii beter willen bedanken, als ik maar wist hoe!" „Er is geen reden om mij te bedanken; ik hoop alleen maar dat je gelukkig zult zijn. En daar twijfel ik ook trouwens niet aan! — Maar wat is dat?" Haar ladyschap wees op 't medaillonnetje dat zij om den hals droeg. „Dat is een gouden hartje. Ik heb het altijd gedragen". „Dus je hadt het om, toen je gevonden werdt?" „Ja; dat heeft moeder mij dikwijls genoeg verteld. Het hing aan een gouden kettinkje om mijn hals. Niet aan dit — want het oude was mij langzamerhand te nauw geworden en daarom heeft hij vader dit gegeven, als een verjaarscadeautje. Hij houdt den dag dat hij mij gevonden heeft voor mijn geboortedag " „En verder? " vroeg Barbara gretig. „Er is'geen „verder", uw ladyschap! Ik heb het hartje altijd gedragen omdat ik hun op mijn manier in mijn kindertaal .had weten te beduiden, dat moeder het van haar hals had genomen en om den mijnen had gehangen, eer ze mij in het kistje zette. Nu herinner ik mij er niets meer van; vader en moeder dachten misschien d*t het eenige aanwijzing zou geven om naderhand te ontdekken, wie ik was! Maar er staat in het geheel niets op, zooals 11 ziet!" „Mag ik het eens even zien, Klok? Heb je wel eens van binnen bekeken?" „Maar het gaat niet open: het is massief". Lady Barbara antwoordde niet, maar hield het medaiilonnetje in de hand, zag haast zoo bleek als Klok even te voren en vroeg haast ademloos: „Wil je mij dit even leenen ! Dat wil zeggen, mag ik het meenemen naar Schorne? Ik wilde het zoo graag aan lord Southmoor laten zien. Morgen zal ik het je terugbrengen en je wel vertellen, waarom ik het zoo graag hebben wilde". Het sloeg juist half zes. Mrs. Garland kwam haastig het vertrek weer binnen. Goudklok fluisterde: „ja, neemt u het maar mee", terwijl lady Barbare ineens de armen om haar heensloeg en haar kuste. Er volgde een overhaast afscheid nemen en lady Barbara reed naar Schorne terug zoo snel, als haar ponies haar dragen konden; en ze hield steeds het gouden hartje i nhaar hand gesloten. HOOFDSTÜK XV. Lord Southmoor, die door zijn nichtje alleen gelaten was in de bibliotheek, zat daar niet lang te lezen. De warme gloed van het vuur had hem bijna in slaap doen vallen, was hij niet gestoord in deze zoete rust! Lady Barbara zal nog niet halverwege Yule Ketton zijn geweest, toen mr. Luttrell de bibliotheek binnenkwam. Hij was de heele week verbazend verkouden geweest en was niet van zijn kamer gekomen tot eerst laat op den dag. Lord Southmoor stond op om zijn vriend te begroeten. „Ik ben blij je te zien. Luttrell. Voel je je nu wat beter?" „Niet heel veel. Ik ben nog door-en-door ver» kouden". „Je ziet er ook nog niet best uit! Je moet er liever een dokter bij nemen". „Ik denk er niet aan, man! Een dokter kan mij niet helpen! Ik ben niet erger dan ik gisteren was — maar ook niet beter. Ik zou dan ook niet beneden gekomen zijn als ik je niet zoo graag eens alleen gesproken had". „Alleen ben ik en ik ben ten zeerste bereid je aan te hooren". „Wat ik je vertellen ga, Southmoor, is ook alleen voor jouw ooren bestemd Je herinnert je misschien nog wat ik zei op den avond, toen ik hier voor het eerst kwam en je en zij evenzeer verrast waren, dat zij mijn neef niet herkende?" „Zeer goed". „Ik heb je toen immers gezegd, niet waar, dat degeen, dien zij gekend had, niet mijn neef — maar mijn zoon was — en dat ik mijn zoon verloren had. Je vatte het zeker zóó op, dat ik mijn zoon verloren had door den dood. JVlaar dit is niet het geval: Hij is dood voor mij, maar daarom is hij nog wel in leven " Richard Luttrell viel zichzelven in de rede met een zucht en troosteloos staarde hij in het vuur. Zijn vriend wilde hem niet storen, maar wachtte tot hij kalm voortging: „Ja; mijn zoon is in leven. Hij heeft mij meer dan een jaar geleden, verlaten en sinds dien heb ik hem niet weer gezien of ook niet weer van hem gehoord. Hij koos tusschen zijn vader en zijn moeder en verliet mij. Voel je wel?" „Ik dacht, dat je vrouw al eenigen tijd overleden was. Waarom moest hij dan kiezen tusschen haar en jou?" „Zijn moeder was mijn vrouw niet", luidde het antwoord. Lord Southmoor zat achterover in zijn stoel geleund en liet zijn vriend even bekomen van deze mededeejing. Tóen vroeg hij zacht: „Wie was zij?" „Zij werkte in de fabriek van mijn vader; het was een heel mooi meisje, met veel natuurlijke beschaving, zooals dit een enkelen keer eens voorkomt onder de laagste standen. Ik heb haar niet getrouwd, maar haar zoon was zes jaar oud, toen mijn vader stierf. Ik had haar toen kunnen trouwen; maar dit deed ik niet. Ik had genoeg van haar, kortweg gezegd. Ik bood haar dus een ruime toelage om mij het kind te geven, dat ik dan, zooals ik zei en toen ook meende — zou. opvoeden, dat hij mijn erfgenaam kon worden. Nu — zij gaf hem mij. Geld doet veel in zoo'n geval en ik was er dan ook niet karig mee. Zij hield zich aan haar deel van de afspraak en ik aan de mijne. Hij had geen vermoeden van de waarheid tot nu anderhalf jaar geleden, toen mij een brief van haar in handen kwam, waarin zij schreef, dat zij stervende was en dat zij haar zoon nog eens wenschte te zien. Hij dwong mij de waarheid af en verliet mij toen, terwijl hij een duren eed zwoer, dat hij nooit meer een cent van mij zou aannemen en evenmin, dat hij ooit, met zijn wil, een blik zou werpen in het gelaat van den man, die zijn moeder had onteerd ; — en hij heeft woord gehouden, Southmoor......" De oude heer zat met de oogen strak naar den grond gericht en eerst na een pijnlijk zwijgen vroeg lord Southmoor: „Heb je hem nog trachten te herwinnen?" „Hij was trotsch en leek zoo vast besloten, dat het tevergeefs zou zijn geweest om hem van zijn besluit af te brengen. Ik wilde hem den tijd laten dat hij tot het besef zou komen, wat het verschil was tusschen het leven dat hij zou gehad hebben als mijn erfgenaam en dat hem nu wachtte, terwijl hij niets bezat. Maar hij bleef onwrikbaar. Toen ik ging naar de plaats, waar zijn moeder had gewoond en waar ik wist, dat hij haar had opgezocht, vond ik niemand. Ze was toen al drie weken overleden en niemand 'wist waar hij was heengegaan. Ik heb sindsdien nooit meer van hem gehoord. Het kan zijn, dat hij naar het buitenland is gegaan. Buitenslands heeft hij het eerst uw nichtje ontmoet. Je verwonderde er je wat over, dat ik er zoo zeer naar verlangde haar te zien, toen ik hierkwam. Maar zij was nog mijn laatste hoop. Ik dacht dat, als iemand mij zeggen kon, waar zij was, dat zij het dan zou zijn!" „Waarom?" „Omdat — kort voor hij mij verliet — en vóór den dood van haar vader — ze veel samen waren en zij elkaar zeker liefhadden". „Wist zij dat? Heb je haar ondervraagd?" „Ik heb haar meer dan eens ondervraagd; maar haar antwoord luidde steeds, dat ze mij niets te zeggen heeft. Ze schijnt haar geheim dus wel goed te bewaren — als zij wél weet,' waar hij is. Maar haar liefde voor hem moet tenminste de reden zijn geweest, waarom zij Guy heeft geweigerd". „Hoe kwam je er toe om je neef in plaats van je zoon te stellen?" vroeg lord Southmoor. „Dat weet ik haast zelve niet; — als ik een reden had, dan was het de hoop dat hij er van hooren zou en. dat hij zou weerkeeren tot de plaats die hij verloren had eer het te laat was. — Ik verzeker je, dat ik mijn portie heb gehad, Southmoor, al was er dan pok eenig verdiend loon bij! Het verlies van mijn zoon heeft althans een oud man van mij gemaakt " „Weet je neef van dit alles af?" Guy weet niets. Als hij zijn heef van aangezicht tot aangezicht ontmoette, zou hij hem niet herkennen. Ze hebben elkaar van hun leven niet ontmoet". Richard Luttrell leunde achterover in zijn stoel met een diepen zucht; en meer dan een half uur lang werd er niets gezegd in de groote kamer, waar het hoe langer hoe donkerder werd, daar niemand dacht aan licht-opst-eken. Het verhaal van zijn vriend had droeve herinneringen gewekt aan zijn eigen particulier leven, toen hij gestoord werd in zijn overdenkingen door een bediende, die kwam zorgen voor het licht en dat de gordijnen en rolluiken werden neergelaten. „Is lady Barbara al terug?" vroeg lord Southmoor. „Nog niet, mylord. Maar mag ik u even waarschuwen: Mr. Haydon, de opzichter, is hier en heeft uw lordschap te spreken gevraagd". „Haydon? Laat hem binnenkomen!" sprak de graaf onverschillig. Gilbert Haydon zag bij het binnentreden niet het eerst het gelaat van zijn werkgever maar onmiddellijk werd zijn blik getroffen door de achterover geleunde gedaante in den stoel bij den haard, en onmiddellijk liet hij een kreet van schrik hooren. Maar, als hij gemeend had de kamer ongemerkt te kunnen verlaten, dan vergiste hij zich daarin toch; want door het geraas bij zijn binnenkomen was Richard Luttrell opgeschrikt geworden en de kreet, dien hij slaakte, toen hij zijn zoon daar zag, deed lord Southmoor uit zijn stoel opspringen en Gilbert zeiven nog juist bijtijds toeijlen om zijn vader te ondersteunen, toen die bezwijmd op den grond viel. Op het bellen kwamen bedienden naderbij geschoten en mr. Luttrell werd nog half bewusteloos naar zijn kamer gedragen, waar hij te bed gebracht werd. Gedurende alle drukte en opschudding, die hiervan het gevolg was, zou Haydon makkelijk het huis hebben kunnen verlaten, maar dit deed hij niet. Toen, de graaf een twintig minuten later zijn bibliotheek weer binnentrad, stond Haydon er nog precies zóó. / „Ben je hier nog?" vroeg hij. „Daar Dat verheugt mij! " „Ik dacht, dat u mij nog mogelijk zoudt wenschen te spreken, mylord". „Waarom noem je je Gilbert Haydon?" „Mag ik de vrijheid nemen uw lordschap een vraag te stellen: Weet u, waarom ik eigenlijk hier ben? Of liever: weet u ook, waarom ik juist zooveel moeite heb gedaan, om den man niet te ontmoeten, die mijn vader is?" „Dat weet ik. Nog geen uur geleden heeft je vader mij die heele geschiedenis toevertrouwd". „Dan is mijn vraag reeds beantwoord, mylord. Ik draag den eenigen naam, waar ik recht op heb: dien van mijn moeder". „En het is je bedoeling, dien door te voeren ■— om in je tegenwoordige betrekking als mijn opzichter te blijven?" „Juist, mylord. Eén van de redenen, waarom ik een ontmoeting vermeden heb, was die, dat ik niet graag mijn betrekking zou willen missen". „En je wilt dus wel de vooruitzichten opgeven, die je natuurlijk zouden geopend worden, als de erfgenaam van je vader?" „Dit heb ik vrijwillig gedaan; meer dan een jaar geleden. En op dit besluit wensch ik niet terug te l:omen. Dus wilde ik u verzoeken, mylord, als ik zoo vrij mag zijn, dat u mij in de toekomst zoudt beschouwen net als u dit in het verleden heeft gedaan: als uw beamte die zijn plicht doet, dat u er tevreden over is". „Hoe kwam je er toe om je hiervoor aan te melden? En hoe kreeg je de betrekking?" „Dat ik solliciteerde naar een betrekking van opzichter, had waarschijnlijk daarin zijn grond, dat ik die betrekking toch nog liever zou bekleeden dan menige andere; en hoe ik de betrekking kreeg, och — dit was door bemiddeling van uw rentmeester, mr. Bulteel. Hij is een broer van den directeur op de fabriek van mijn vader, zooals u misschien weet?" „Was hij de eenige, die wist, dat je hier was?" „Neen, mylord. Nog één ander wist ervan: uw nichtje, lady Barbara". „Wist zij het?" (Wordt vervolgd). --- VOOR DE KEUKEN. EEN ZONDAGSCHE BOTERHAM De „Zondagsche" boterham mag wat mooier zijn aangekleed dan de bote.aam van allen dag. Hoe zullen we dat doen? Eén middel is, dat we naar den comestibleswinkel gaan en daar het een of ander uitkiezen in den vorm van worst, leverpastei, ham, cornedbeef of wat er meer te krijgen is; of wel, dat we in den vischwinkel ons voorzien van haring, bokking, makreel of sprot. Een andere methode bestaat in het zelf gereedmaken van het een of ander extraatje bij de boterham; voor hetzelfde geld brengen we het dan gewoonlijk tot een overvloediger portie, en daarbij onze keus is veel ruimer en de kans om rekening te houden met ieders persoonlijke smaakopvatting is grooter. We willen eens enkele mogelijkheden voor die „aangekleede" boterham onder de oogen zien. In den tijd, dat de eieren overvloedig zijn, vinden we daarin een goede hulp voor onze Zondags-tractatie; gebakken in de koekepan, waarin misschien eerst voor ieder ei een plakje spek is uitgesneden, vormen ze een algemeen geliefd gerecht. Maar ook in den vorm van omelette zijn ze met succes te gebruiken; zelfs is die .bereiding voordeeliger, omdat we er per ei best 2 eetlepels melk en 1 eetlepel bloem in kunnen opnemen en op die manier niet per persoon een heel ei hebben te rekenen. Zoo'n omelette is het allerlekkerst in het voorjaar, als we er wat frissche jonge kervel en peterselie door kunnen doen; beschikken we daarover niet, dan kunnen we onze toevlucht nemen tot per ei eenige druppels Maggi's Aroma. Onder de eiergerechten zou ik ten slotte ook nog willen noemen: hardgekookte, door midden gesneden eieren met een mosterdsaus, de zoogenaamde „Kampersteur". Maar — als de eieren wegens hun prijs buiten ons bereik vallen? Dan zal het 't beste zijn, om daags van te voren al wat te rekenen op den Zondag en te zorgen voor een restje, dat geschikt tot het een of ander smakelijk hapje kan worden verwerkt. Wat dunkt u b.v. van een slaatje, waarvoor we de koude aardappelen en de koude biet van Zaterdag opmaken? Wat fijngesneden haring erdoor, of wel wat gehakt koud vleesch (het soepvleesch misschien, dat voor het trekken van de Zondagsche soep heeft dienst gedaan?), verder wat fijngehakte uitjes en augurken en een paar lepels olie en azijn en klaar zijn we voor ons Zondagsche twaalfuurtje. Misschien twijfelt u aan de smakelijkheid van dat uitgetrokken soepvleesch? Zóó gebruikt, zou het ons ook niet bevallen; maar de uitjes en augurken, de mosterd, die ook een onderdeel van onze „sla" uitmaakt en verder nog een theelepel Maggi's Aroma — dat zijn met elkaar de middeltjes, die ruimschoots het gebrek aan geur in het soepvleesch vergoeden. Voelt de familie meer voor iets warms? Dan is er waarschijnlijk wel een handig oudste dochtertje, dat graag voor moeder het bakken op zich neemt van wat aardappelkoekjes of wat vischkoekjes, beide weer heel geschikt uit restjes van het Zaterdagsche middagmaal te bereiden. Trouwens, van hetzelfde soepvleesch, dat we daareven hebben aanbevolen voor een huzarensla of een „halve gedraaide", zouden uitstekende vleeschkoekjes kunnen worden gebakken met weer alle kans, dat het flauwe van het soepvleesch door niemand wordt opgemerkt. En dat brengt ons op nog weer een ander idee, ook best uit te voeren, als men over een restje soepvleesch kan beschikken — een eigengemaakt hootdkaasje, dat op een feestdisch zeker een goed figuur zal maken. De recepten zijn berekend voor 4 personen. HOOFDKAAS VAN RESTEN SOEPVLEESCH. 400 Gr. (4 ons) gekookt soepvleesch, liefst niet al te mager. 2/2 d.L. kokend water. 2 Maggi's Bouillonblokjes. 3—4 eetlepels azijn (eenigszins naar smaak), wat peper, zout, nootmuskaat, een gehakte augurk en een gehakt uitje. 7/, Gr. (ongeveer 5 blaadjes) gelatine. Hak het vleesch fijn en vermeng het met de fijngehakte augurk en de kruiden. Breng het water aan de kook, laat er zachtjes gen geftakten ui in gaar worden, los er dan de Maggi's Bouillonblokjes en de gelatine in op en voeg er den azijn bij. Meng de vloeistof door het gehakte vleesch, breng alles over in een met koud water omgespoeiden steenen vorm (of kom) en zet dien op een koele plaats tot de hoofdkaas stijf is. Maak het gerecht daarom bij voorkeur reeds den vorigen dag klaar, zoodat het den volgenden dag gemakkelijk uit den vorm kan worden geschud. AARDAPPELKOEKJES MET SPEK. 750 Gr. (1V2 pond) koude aardappelen. 60 Gr. (6 afgestreken eetlepels) bloem. 1 ei. 2 theelepels Maggi's Aroma, wat peper en zout. 200 Gr. (2 ons) rookspek. Wrijf de aardappelen tijn en werk ze door elkaar met de bloem, het ei, het zout, de peper en de Maggi's Aroma. Vorm er niet te groote balletjes van, sla die eenigszins -plat en wentel ze door wat bloem. Snijd het in lauw water gewasschen spek in dobbelsteentjes; bak ze in de koekenpan op een zacht vuur mooi bruin en breng ze dan met het spekvet over in een ander pannetje (of schaaltje). Laat een gedeelte van het spekvet in de koekenpan dampend heet worden, leg er zooveel aardappelkoekjes in als de pan kan bevatten en bak die op een flink vuur aan weerskanten goudbruin. Ga zoo voort tot alle koekjes gebakken zijn en het spekvet op is; schik de koekjes op een verwarmden schotel en strooi er de dobbelsteentjes spek overheen. Bak desverkiezende met de koekjes ook een paar gesnipperde uien mee, maar zorg er dan vooral voor, dat de snippers niet zwart worden en neem dus een niet te fel vuur. --- MARIA'S OUDSTE EN INTIEMSTE GENADE-OORD OOSTRUM - VENRAY Op Zon- en Feestdagen H. Missen te 7 en te 9.30 uur, Lof te 3 uur; op werkdagen H. Mis te 7.30 uur. --- OM DE EER VAN DE ZUURKOOL Zuurkool! Men haalt den neus op. Zuurkool is niet bemind. Men eet ze als er niets anders is, als schraalhans keukenmeester is. Maar nu komt een dame, een deskundige op het gebied van de keuken, een zekere mevrouw Christine Frederick in de New York American, ons een en ander van de zuurkool vertellen. Amerika wil de zuurkool verheffen tot een delicatesse voor de voorname wereld, tot een van de voornaamste schotels van de fijnste hotels. En waarom dan wel? Omdat ze de gezondste van alle voedingsmiddelen is. De kool is reeds vooral rijk aan minerale stoffen, aan kalk, potasch enz., welke vooral van belang zijn voor de vorming van de beenderen en de zuurkool biedt behalve deze goede dingen ons nog een overvloed van vitamine van allerlei soort. De gisting vormt ook melkzuur het welk de spijsvertering zeer bevordert, het geheele lichaam reinigt en de bacteriën vernietigt. We hebben dus hier te doen met een voortreffelijk voorbehoedmiddel tegen allerlei ziekten. Zuurkool wekt verder de eetlust op en ligt niet zoo zwaar in de maag als andere groentesoorten en vleesch. Het sap van de zuurkool is buitengewoon eetlust-opwekkend. --- ONS VERTROUWELIJK HOEKJE Wed. C. te V. Het beste zal zijn het doorgeloopen tafelkleed even te behandelen met bleekwater. Helpt dit niet voldoende dan kunt u het probeeren met warm bleekwater. Maar vooral niet langer dan noodig is en duchtig naspoelen. Doorloopen kan meestal wel voorkomen worden door het goed voor het wasschen gedurende 8 a 10 uur te weeken in zout water, ongeveer 1 ons zout op een flinke volle emmer. f _ --- DE GEZICHTSSCHERPTE VAN EEN VOGELOOG. Het vogeloog is met een gezichtsscherpte toegerust, welke aan het wonderbaarlijke grenst. Men heeft waargenomen, dat een koekoek in staat is, larven te zien, die op een afstand van tien meter rondkruipen. Het oog van een musch of van een vink ontdekt een kleine zaadkorrel of een broodkruimel op een afstand van acht tot negen meter. Onderzoeken wij een vogeloog, dan valt ons in de eerste plaats zijn grootte en zijn gewicht op. De grootste oogen heeft de grootste vogel, de struisvogel. Het doet niet onder voor dat van een paard of een koe. Maar vergelijkt men het gewicht van den oogappel met dat van het geheele lichaam, dan zal men tot de ontdekking komen, dat de kleinste vogels, naar verhouding, de grootste oogen hebben. Zoo weegt een ekster 72 maal, de kleine zwaluw daarentegen slechts 20 maal meer dan haar twee oogappels. Natuurlijk zijn de oogen van onze nacht-roofvogels zeer groot. Het oog van een nachtuil weegt bijv. 9.5 gram met een middellijn van ongeveer 28 millimeter. Een Amerikaan koopt elk jaar, van de aan de Behringstraat levende Indianen de snorbaarden van de gedoode walrussen. Deze stijve, zwarte haren worden in de Chineesche wijken van de Amerikaansche steden voor tandenborstels verkocht. ---