DARTMOOR. De gevangenis in de mist. Londen, 26 ]an. 1932. De gevangenis van Dartmoor, welke het tooneel is geweest van oproerige tooneelen en van geweldadige muiterij, gelijk een eeuw of langer niet in Engeland voorgekomen zijn, geniet een zekere vermaardheid, zelfs in het buitenland. In lal van romarts speelt zij een rol, en niet alleen in de goedkoope crimineele sensatie-lectuur, maar ook in de hoogere letterkunde. Zelfs Galsworthy heeft zijn talenten beproefd aan de lotgevallen van een uit Dartmoor losgebroken gevangene. Conan Doyle heeft Dartmoor minstens twee malen, en misschien wel vaker ter sprake gebracht. In zijn beroemde, tot de Sherlock Holmes-reeks behoorende detective-roman „The Hound of the Baskervilles" laat hij een uit de gevangenis ontvlueihten moordenaar optreden, en ofschoon het gebouw zelf in dit boek niet voorkomt, schildert Dovle de streek op meesterlijke wijze. In zijn minder-beroemd geworden, maar zeker niet minder verdiensetlijke reeks „Avonturen van Brigade-Generaal Gérard" laat hij zijn held, een officier van Napoleon, uit de gevangenis van Dartmoor, waar hij met andere Fransche krijgsgevangenen zat, vluchten. De gevangenis was speciaal met het oog op die krijgsgevangenen gebouwd geworden, en wel in het jaar 1806, en de terreinen waren voor de regeering uitgekozen doot een ambtenaar der Kroondomeinen, die te Princetown woonde, en dus bekend was met de schier onoverkomelijke moeilijkheden, die de streek bood aan gevangenen, die poogden te ontvluchten. Princetown, het kleine stadje in welks onmiddellijke nabijheid de gevangenis gebouwd is, ligt in het Graafschap Devonshire, dat een der schoonste Engelsche graafschappen is. Dartmoor is de naam van het district. De Dart is een rivier, welke bij het prachtig gelegen en zeer antieke Dartmouth in zee uitmondt; een „moor" is een heide. Die golvende heide strekt zich uit over een oppervlakte van ongeveer 500 vierkante kilometers; zij vorint een hoogvlakte, die gemiddeld bijna 400 meter boven de zee ligt, maar welker heuveltoppen, door granietmassa's bekroond, zich 500 en zelfs meer dan 600 meter hoog verheffen. De beide doorsneden door tal van snelvlietende stroompjes, na zwaren regenval tot ziedende stortvloeden kunnen aanwassen, en op vele plaatsen onderbroken door moerassen, welke alleen de „inboorling" zonder levensgevaar kan oversteken Vaak hangen de wolken zóó laag, dat de hoogste heuvelen geheel in mist gehuld zijn, maar menigen dag van het jaar wordt de hoogvlakte bedekt met een koude, doordringende „fog. Deze levert gevaar op voor den vreemdeling, die in deze streek een wandeltocht maakt. Die mist is verraderlijk. In weinige minuten tijds komt zij opzetten. Bevindt men zich op een der heuvelen, dan moet men zich, bij haar nadering, zoo spoedig mogelijk in het dal begeven, waarin de wolken eerst later, of vaak in het geheel niet neerdalen. Maar is het tegen het vallen van H den avond en begint ook de bodem uit te wasemen, dan doet de reiziger verstandig, zoo spoedig mogelijk een gids op te sporen, want anders loopt hij kans, in een der moerassen te verdwa len en daar jammerlijk om te komen. In zulk een streek, grootsch, maar somber en onherbergzaam, is de gevangene, ook al is hij er in geslaagd, buiten de muren te komen, nog niet gered. De mist, die aanvankelijk zijn bondgenoot is geweest, kan al spoedig zijn vijand worden en hem in het verderf storten. Ook hij kunt de streek niet. Zelfs als het niet mist, kan hij bij nacht in de poelen en moerassen terecht komen. Eu heeft het geregend, dan kan de sterk gezwollen Dart niet zonder groo levensgevaar overgestoken worden. De gevangenen werken bij groepen in de steengroeven, hoog op de hellingen der bergen. Komt plotseling een mist cpzetten, dan kan het één hunner lukken aan de bewakers te ontkomen, maar hoe gering zijn zijn kansen, om de mist, het moeras en het water te overwinnen ! Want natuurlijk is hij als een opgejaagd dier. Datgene wat een ander zeer moeilijk zou vallen is hem, den voortvluchtigen tuchthuisboef, bijna onmogelijk. Zoodra zijn vlucht bemerkt is, wordt alarm gemaakt door middel van bellen en semaphoren. De wachten spoeden zich naar de hun Aangewezen posten en vormen twee krnigen om de gevangenis, op afstanden van twee en zes mijlen. Het is niet gemakkelijk door die cordons heen te breken. Maar lukt het den gevangene, dan krijgt hij te doen met de bewoners van de heids, die het alarm gehoord . hebben. Dezen organiseeren een klopjacht, n- de deuren en de vensters hunner huizen gegrendeld te hebben. Want een ontvluchte gevangene levert voor de schaarsche bevolking der „moor" een groot gevaar op. Alleen „zware" misdadigers worden in Dartmoor ondergebracht, maar zelfs een ontsnapte, wiens karakter hem niet tot een gevaarlijk mensch stempelt, is onvermijdelijk een inbreker. Hij moet immers zijn gevangeniskleding voor burgerkleeren wisselen. Hij moet dus een huis binnendringen om zulke kleeren machtig te worden. Slaagt hij hierin niet, dan moet hij zich schuil houden op de hei, tot hem een kans geboden word. Duurt dit lang, dan gaat de honger hem kwellen. Hij moet dus pogen om in te braken niet alleen om kleeren, maar ook om voedsel te stelen. Zoolang een ontvluche gevangene ronddwaalt, voelt geen heidebewoner zich rustig of veilig. Vandaar, dat deb evolking seeds den overheden haar vrijwillige medewerking verleent. Is dan de vluchetling ontkomen aan de bewakers, aan den nevel, aan de moerassen — en dit luk slechts zelden — dan vindt hij in de burgers nog onbarmhartige vervolgers. BIG BEN. --- FEUILLETON. DE MAN VAN NERGENSHUIZEN. door VICTOR BRIDGES. (Vertaling van F. van Velsen). 28. • „Het meisje, dat mij inliet, zei, dat je naar een Partij was, maar dat ik hier moest blijven en ook hier bgeeren. Nu, ik wachtte tot ongeveer kwart voor twaalven; toen belde ik haar en vroeg haar, •°f het nachtwerk zou worden. Zij wist het niet, hertelde zij en zij zag er zoo intens slaperig uit, .dat ik haar zei, dat zij wel naar bed kon gaan, IWant, dat ik op je zou blijven wachten. Zij aarzelde en bromde zoo iets van „ik heb mijnheer belangrijks te zeggen." „Nu, wat het ook '"oge zijn" zei ik ,,'t kan best tot morgen wachten". Toen ging zij eindelijk weg en liet mij met den brandy alleen. Ik hield het tot bij eenen uit; *°en had ik genoeg gedronken en ging naar bedden om een luchtje te scheppen. Ik was hoogstens twee minuten buiten, toen ik op eenigen afstand een knokpartijtje zag en aangezien ik je oorlogzuchtige manier ken, vermoedde ik, dat jij " e t waarschijnlijk wel zou zijn en liep ik er op 'n Sukkeldrafje heen, om te zien, wat er aan de '"and was en — en nu zitten we hier." »En nu zitten we hier", echo'de ik. „Op je gezondheid, Billy". „En nu" zei hij „wil je zeker wel zoo vriende% zijn, mijn geduld niet langer op de proef te stellen en mij een en ander eens uit te leggen. laatst, dat ik je zag was, toen je zonder hoopVo "i vooruitzichten op 't punt stond naar de Ver. Staten te gaan. Nu vind ik je terug, als een onbezonnen milüonnair in een paleis van Park-Lane, onder den naam van Stuart Northcote. Wat beteekent dat allemaal, oude schelm?" Ik dronk mijn brandy-soda leeg en zette mij in een gemakkelijke houding tusschen de kussens. „Ik zal je vertellen, wat dat beteekent, maar je moet mij niet in de rede vallen voor mijn verhaal uit is." Toen beschreef ik hem, langzaam, voorzichtig en zonder eenig belangrijk détail over te slaan, alles wat had plaats gegrepen, sedert wij op Leicester-Square afsched hadden genomen. Billy zat zwijgend te luisteren; zijn hoofd rustte op zijn hand en hij hield zijn blik vast op mijn oogen gericht. Eerst toen ik mijn verhaal geëindigd had, brak hij los en gaf, met één uitroep aan zijn gunstige critiek lucht. „Alle duivels! Dat is uniek!" Hij stond van zijn stoel op en liep met zijn handen zoo diep mogelijk in zijn broekzakken gestoken, een paar maal de kamer op en neer. Eindelijk loste zich zijn verbazing op in een langen, zachten, vergenoegden grinnik. „Allemachtig" zuchtte hij meer dan hij sprak, ,,'t is — 't is kolossaal!" „Ik dacht wel, dat je 't leuk zou vinden", zei ik voldaan. „Leuk!" Hij hield op met ijsberen. „Het is de schitterendste prestatie, die ik ooit in mijn levein heb gezien. Je bent altijd een kraan geweest, als je in de rats zat, maar dit overtreft alles." „En jij bent gekomen, om mij er door te helpen, niet waar Billy?" Nu sloeg hij met zijn vuist op tafel. „Kerel, ik ben je man tot het einde toe." Even was het stil in de kamer. Billy benutte deze oogenblikken om zijn heerlijke emotie te boven te komen, door een aanval op den brandy te doen. „Laat me nu eens kijken, of ik alles goed snap" begon hij, terwijl hij zich weer op weg begaf om het voorbeeld van den koning der poolstreken te volgen. „Jij gelooft, dat Maurice hoe-heet-hij-ookweer, die neef van je, het met die bende eens is, die er op uit zijn, je een kopje kleiner te maken, is het niet?" „Ja, want ik huurde op zijn advies dien Francis" verklaarde ik. „En ik moet morgen met je mee daarheen en mijn intrek in de meest nabije kroeg nemen, hè?" „Goed begrepen", zei ik. „Zie je, ik ben niet zoo erg bang voor iets, dat mij daar in huis kan overkomen. Hoe 'n schurk Maurice ook moge zijn hij behoort niet tot het slag, om zich aan verdenking bloot te stellen. Mijn idee is, dat eenige van die vriendelijke Zuid-Amerikanen, die hier den boel zoo op stelten gezet hebben, mij waarschijnlijk daarheen zullen volgen eft dan probeeren een aannemelijk ongeluk te organiseeren. Maurice had het zoo druk over de mooie jachtgelegenheid." „Ik begrijp het" zei Billy nadenkend. „En daar moet ik een stokje voor steken." „Precies. Met ons beiden moeten wij toch van elk soort onraad, dat dreigt, lucht krijgen. Een van die mooie exemplaren heeft al een aardig souvenirtje van mij te pakken." „Ik zou graag willen weten, wie jij bent", verklaarde Billy, na eenige oogenblikken over den toestand nagedacht te hebben. „Dat zou de zaken aanmerkelijk vereenvoudigen, vind je niet? Het moet iets zijn, dat betrekking heeft op San Luca. Laten wij de kaart eens voor den dag halen en dat gat .eens opzoeken." „Ja, Billy" zei ik „en zien of wij een plaats kunnen vinden, die Culebra heet. Ik ben de „Satyr van Culebra", volgens Mercia en ik zou gaarne nauwkeurig weten, waar mijn geliefd vaderland zich bevindt." Billy zocht op de boekenplanken en haalde een dikke atlas en een geografisch woordenboek voor den dag. „Wij zijn er al" riep hij, terwijl hij de index raadpleegde. „Culebra 10—35, 85—38. Allemachtig! Het ligt in Costa Rica." „Daar worden wij niet veetl wijzer van" merkte ik op. ,,'t Is gek" zei Billy „maar ik ben er zeker van dat ik die uitdrukking ergens heb gehoord: „de Satyr van Culebra". „Misschien zijn ze daar inheemsch" zei ik. „Het lijkt nogal een geschikte plaats, om dergelijk gespuis op te kweeken." „En hier heb ik San Luca" vervolgde hij, op 'n kaart van Zuid-Amerika turend. „Laat eens zien, wat ze er van zeggen. Een binnenlandsche republiek, begrensd door Brazilië en Argentinië. Bevolking 300.000 met inbegrip van Indianen, samen gesteld uit weinig negers en blanken van Spaansche en gemengde afkomst." „Bij de laatsten behoort mijnheer Guarez beslist" verklaarde ik. „President" las hij verder „Genetraal Silveira de Selis; volgde wijlen Ignace Prado op, die den eersten president Manuel Solano beroofd en vermoord had." „Wat" schreeuwde ik bijna. „Verduiveld nu wordt liet duidelijk! Mercia Solano moet zijn dochter zijn en mijn geëerde dubbelganger zal ongetwijfeld een van de handlangers van Ignace Prado zijn. Geen wonder, dat het arme overspannen meisje mij een kogel zwaarder wilde maken!" Billy lachte. „Dien schijn had het tenminste. Niettegenstaande dat, moet het toch een venijnig juffertje zijn, zou ik denken." ,,'t Is een schat, Billy," zei ik overtuigd. „Ik wil geen woord ten hare nadeele ihooren. Ik houd van een meisje waar pit in zit." „Je hebt er nu een gevonden" mopperde Billy. Jelui zult een aardig paartje worden." Hij stond op en keek op zijn horloge. „Je moest nu naar bed gaan, Jack".vervolgde hij „als wij morgenochtend om half tien weg moeten rijden. Die jaap in je arm zal morgenochtend wel weer voldoende in orde zijn, maar je hebt nogal een drupe bloed verloren en hoe taai je ook bent, zal toch een beetje slapen je geen kwaad doen." „U iheeft gelijk, dokter" zei ik met tegenzin, want hoe inspannend deze a.vond ook geweest was, voelde ik in het geheel geen lust ,om naar bed te gaan. „Wij zullen onze belangrijke plannen morgen onderweg naar Woodford verder uitwerken." „Wat ik zeggen wil", zei Billy „wat moeten wij doen met mijn bagage en verdere spullen?" „O, dat komt in orde" antwoordde ik terwijl ik voorzichtig van de sofa opstond; „wij zullen hier of daar stoppen en een koffertje en een tandenbors' ! voor je koopen. Geld speelt op dit tochtje geen rol." „Goed" zei Billy „ik heb hard gebrek aan een nieuwe uitrusting." Ik liet hem zijn kamer zien en toen kwam hij met mij terug naar de mijne, waar hij mij hielp uitkleeden, zonder mijn verband te beschadigen. Behalve beide deuren op slot doen, nam ik geen verdere voorzorgsmaatregelen. Ik begreep, dat mijnheer Guarez en zijn vrienden, ook een veelbewogen avond achter den rug hadden en dat ik, na dat kloppartijtje op straat, wel op een paar rustige uurtjes kon rekenen. Mijn hoop bleek niet ongegrond. Ik sliep het overige gedeelte van den nacht in één stuk door, en werd wakker door het kloppen van het kamermeisje, dat thee bracht. Evenals den vcrigen dag, sprong ik, doch nu 'n weinig voorzichtiger, uit bed en draaide den sleutel in het slot om, waarna ik weer onder de dekens ging en haar toeriep, dat zij binnen kon komen. Ik herinnerde mij natuurlijk, hetgeen Billy mij gezegd had, nl. dat zij iets belangrijks had mede te deelen, doch een enkele blik op haar bedrukt gelaat, zou mij onmiddellijk dit feit duidelijk gemaakt hebben. „Zeg, wat scheelt er aan" zei ik. Zij plaatste het theeblad op het tafeltje naast mijn bed. (Wordt vervolgd.) --- BLERIKSCHE VARIA Door A. F. VAN BEURDEN. O De Dorpsmiilder. De molenaars of mulders waren oudtijds nog al eens het onderwerp der gesprekken der boeren. Zij moesten bij het begin van het bedienen van den molen, vooral als hij aan den heer van het dorp behoorde den eed zweren, dat zij hun bediening naar den eisch zouden verrichten en niemand te kort doen. In Horst moest hij daarbij met den eenen voet in den molen gaan staan en met den anderen er buiten, om daadwerkelijk aan te toonen, dat hij zoowel voor den heer als voor het publiek zou werken. Maar hun belooning voor het malen mochten zij door scheppen uit de zakken nemen, maar het publiek verweet hun, dat zij wijde afhangende mouwen hadden en die ook als schepper mede gebruikten. Dat er in den ouden tijd wel eens reden was, om aan de eerlijkheid van de molenaars te twijfelen, geeft een verhoor te zien, door de plaatselijke justitie gehouden 4 en 6 October te Blerick. Men verdacht den mulder en nu had het publiek tegenmaatregelen genomen. Gregorius Menten, oud 65 jaren, inwoner van Blerick, organist en jeneverstoker, verklaarde, dat hij zijn rogge en tarwe op den wintmeulen gebracht had en volstrekt niet zeker was, dat de windmolenaar er niet te veel van had genomen. Maar hij had de proef genomen. Hij had 4 vat op den wintmolen gebracht en 4 vat op den watermolen en was toen van beide aan 't bakken gegaan. Hij bakte nu uit het wintmolenmeel 5 brooden van 7M> pond minder dan van het watermolenmeel, dat was een verschil van 1/5. Willem Berden, 40 jaar oud, had den mulder nagewogen en bevonden, dat hij van een sumineren rogge 12 pond te weinig terug had gekregen. Maria Custers gehuwd met Jacubus Latners, 48 jaar oud, was de gari§ naar den watermeulen ook ejns niet goed bekomen, zij had een halven malder rogge nog wel bij den mulder gekocht en in plaats van 130 pond slechts 100 pond gekregen. Paul Gommers, 44 jaar, was ook al tegen de lamp geloopen, had 129VJ» pond gebracht en maar 112 pond teruggekregen. Godfried Menten. 27 jaar jeneverstoker, had hetzelfde ondervonden en danig opgespeeld. Hij kreeg van de 125 pond slechts 109 -pond retour, later zelfs van de 126 pond 104 pond. wat hij meer dan erg vond. Ook degenen, die boekweit brachten, waren niet veilig. Piet Bcndcrs bracht in goed vertrouwen 36 pond en moest er vier daar laten. Het geheel gaf groot rumoer. De drossard en de schepenen beboetten den jnhaligen mulder en zegden hem aan, dat hij bij verdere klachten correctioneel zou bestraft worden. Maar wit recht had, dat wilde men Onze Lieve Heer en den mulder maar laten scheiden, volgens het spreekwoord. En als men de mulders beschuldigde, dan wezen zij op de uitspraak, die zij op den meest zichtbaren molenbalk hadden laten schilderen: „God weet of het waar is". --- Tuimeltje en Kruimeltje in het Kabouterland. 73. Want de meid raapte hem op en kwaad als ze was, greep ze naar de nootmuskaatrasp en raspte zijn kopje schuin. Ziezoo snauwde het meisje, nou is het afgeloopen met die flauwe grapjes en ze ging weer verder met haar aardappelen schillen. En Tuimeltje? Hij stond evenals de nootmuskaat met tranen in zijn oogen en probeerde hem nog te troosten, maar dat hielp natuurlijk niet. 74. Ik heb het, riep een der kaboutertjes opeens. Een volle koffiemolen met boontjes. We gaan er om heen dansen. Dat was wel iets vonden de anderen. In een kring renden ze rond, de koffieboontjes allemaal gekke namen toeroepend en tnslotte waren ze dol van het dansen. Ineens rolden ze met hun allen tegen de koffiemolen aan en daar ging alles over de aanrecht. Wel honderd koffieboontjes die gichelend naar de kabouters keken. Maar daar ging de deur open. De meid bromde, deed de boontjes weer in de molen en in dien tijd waren de kaboutertjes verdwenen en als hazen liepen ze het huis uit, naar het kabouterpaleis. 75. Hebben jullie goed gewerkt, vroeg de kabouterbaas. Natuurlijk, was het antwoord. Nou, dan maar aan tafel. Het is van avond eens echt lekker, want jullie 'hebben liet wel verdiend, zei de goede man en nadat ze allemaal hun handen goed gewasschen hadden, mochten ze aan tafel gaan. Wat zag alles er lekker uit en wat smulden de kaboutertjes. Het was een lust om te zien, maar eigenlijk !hadden ze het niet verdiend. --- Provinciaal Nieuws De Ontwateringskwestie in Midden Limburg. 22 BURGEMEESTERS TE ROERMOND VERGADERD. Navolging der Noord-Limburgsche plannen. Vrijdagmiddag vergaderden ten stadhuize te Roermond onder voorzitterschap van den edelachtb. heer Mertens, burgem, van Heijthuizen, de burgemeesters van 22 gemeenten in Midden-Limburg. Bij deze samenkomst waren tegenwoordig Jhr. Panhuijzen, Directeur van het Rijksbureau voor Ontwatering Den Haag, de hoofding. der provinciale Waterstaat dhr. de Ronde, de ingenieurs Telders en Krugers. Het inleidend woord was vooral gericht op den goeden steun, welke het voorloopig Comité ondervond van den Commissaris der Koningin in Limburg en de leden der Ged. S.»fen, in bijzonder dhrn. Verheggen en Galiart. Het algemeen oordeel der leden van Ged. Staten is, deze zaak „de ontwatering der Roggelsche beek, de Tungelroijsche beek en de Aabeek" met kracht aan te pakken. De werkgelegenheid brengt zijn groote voordeelen mede, die onze raden en inwoners moeten overtuigen van de groote noodzakelijkheid. Spr. zou het niet verantwoord vinden, wanneer deze plannen geen werkelijkheid werden. Temeer daar ook de kleinere landbouwers over hun zorgen moeten heen geholpen worden. Wat tegen het plan kan aangevoerd worden, kan hoogstens tegen den vorm van het plan zijn. Maar bezwaren zijn er ook in een waterschap om overwonnen te worden. Uit de vergadering bleek, dat verschillende gemeenteraden geen enkel principieel bezwaar hadden dat een specialen invloed zou zijn tot een niet-ten-uitvoer-brengen van het voorgenomen plan. Enkel omtrent het bestaande „Waterschap Weert" werd van gedachten gewisseld, Voch dit kan in het groote waterschap worden opgelost wanneer het vol Ir. Krugers een archiefwaterschap word., doch als schuld-waterschap blijft bestaan. Over de bijdragen van het loon zal geheel volgens het systeem en classificatie van NoordLimburg te werk kunnen worden gegaan. Daar bedraagt de bijdrage der gemeenten 35—50 pet. naar gelang hun financieele positie. Daarbij betaalt elke gemeente slechts loonbijdragen naar het aantal werkloozen, die uit hun plaats te werk worden gesteld. Ook omtrent een bijdrage "uit België zijn onderhandelingen aangeknoopt, daar zij eveneens profiteeren van hetgeen hier tot stand zal komen. Na afhandeling dezes werd tot oprichting besloten van een klein werkcomité om te komen tot een definitief waterschap. In deze commissie zijn benoemd r' voorzitter de burgemeester van Heijthuizen, de Edelachtb. Heer Mertens, vervolgens de Edelachtb. Heer Scheijmans, burgem. Hunsel en de edelachtb. Heer P. v. d. Broek, burgem. Grathem. HET LIMBURGSCHE VARKENS-STAMBOEK. UIT HET JAARVERSLAG. Verschenen is het jaarverslag van het Limburgsche Varkensstamboek over 1931. We ontleeuen daaraan het volgende: Het ledenaantal bedroeg einde 1931 375. Gcboorteberichten kwamen binnen van stamboekzeugen V. D. L. 517, J. V. R. zeugen V. D. L. 614, stamboekbeugen Gr. Y. 39, J. v. R. zeugen Gr. Y. 42, totaal 1212. Van de Centrale Fokveedagen te Valkenburg, Horst, Sittard en Heijthuijsen werd een uitvoerig relaas gegeven, wat betreft de kwaliteit der dieren. Op Hoosterhof, de proefboerderij te Beesel, werd de selectiemesterij ter hand genomen Varkensvsrkoopdagen. De Varkensverkoopdagen voor 1932 zijn geregeld als volgt: te Weert op 5 April; te Wylré op 3 Mei, te Horst op 7 Juni; te Helden op 5 Juli: te Roermond op 6 September; te Beek op 4 October; te Venraij op 3 November. Het is gebleken, dat de Gr. Y. volbloedfokker vast raakt in familieteelt. Een aantal dieren werd in Brabant aangekocht. In België kan men niet terecht voor invoering van „versch bloed". Er dient een eventueele aankoop te geschieden in Engeland om aldus de fokkerij vooruit te helpen. In het afgeloopen jaar was de varkensmesterij een kleine schadepost voor de fokkers, vanwege de lage prijzen. TIENRAY. Landarbeidersbond. — A.s. Woensdag 3 Febr. om 7 uur zal in het gebouw der Kapel een vergadering worden gehouden, om tot de oprichting te komen van een landarbeidersbond. Een bekend spreker zal den arbeiders op deze vergadering voorlichten en alle landarbeiders worden uitgenoodigd, in hun eigen belang, om deze vergadering bij te wonen. Ontslag aangevraagd. — Naar v\ ij van bevoegde zijde vernemen, heeft de heer O. Ruiten ontslag aangevraagd als secretaris van de R.K. Werkliedenvereeniging. ARCEN. Lingsforier'oeek. — Naar wij uit Straelen vernemen is het werk van Duitsche zijde aan de verbetering der Lingsforterbeek te verrichten, gegund ar.n een aannemer aldaar voor de som van 75000 R.M. De begrooting voor dit werk vermeldde een bedrag van 144.000 R.M. Drankwetverlof. — Door den heer P. Reivers alhier werd ingevolge de Drankwet aanvrage ingediend om verlof tot verkoop van alcoholhoudenden, andaren dan sterken drank, in het klein voor verbruik ter plaatse van verkoop en wel voor zijn perceel gelegen aan de Kerkstraat alhier. KESSEL. Bouwvergunning. — Bij het gemeentebestuur alhier is een verzoek ingekomen van den heer Jos. Bruynen, landbouwer alhier, gehucht Hout om vergunning tot het bouwen eener nieuwe boerderij met stallingen op het perceel Hout sectie A no. 1105. A1ond- en klauwzeer. Door het hoofd van den keuringsdienst te Helden zijn in deze gemeente twee gevallen van mond- en klauwzeer geconstateerd op de boerderijen van J. Rooyakkers on J. Janssen Schoppenaas. Het wettelijk voorgeschreven kenteeken werd aangebracht. HOUT-BLER1CK. Coöperatie. — Verleden week hield de Coöperatieve vereeniging „Ons Vrije Recht" hare jaarvergadering, die zeer druk werd bezocht. Deze vereeniging telt ruim 350 leden en uit ieder gezin waren minstens twee bezoekers. Bovendien was er belangstelling van het bestuur der zustervereenigingen van Baarlo en Maasbree. Om 7 uur opende de pl.v.v. voorzitter dhr. Berden deze vergadering met gebed. Uit het keurige verslag van den secretaris bleek, dat den omzet gedurende 1931 ruim ƒ32.000.— had bedragen met een ruime winst, welke verdeeld werd in verschillende fondsen, waarna aan de leden nog ruim 9 % kon worden uitgekeerd. Hierna werd door dhr. J. Titulaer uit Venlo een H. K. Film afgedraaid, gevolgd door een spreekbeurt over den coöperatieven trouw. Aan het einde Jer spreekbeurt ging het bestuur over met onder de leden koffie, thee, cacao zeep en sinaasappelen te verdeelen. Voor de school te Hout-Blerick werd nog een kist met sinasappelen uitgereikt, zoodat de kinderen ook niet vergeten werden. HOLTHEES. Schuttersbond „Venraij en Omstreken." — Op Zondag 14 Febr. a.s. zal er om twee uur een vergadering worden gehouden in café W. Loonen van den Schuttersbond „Venraij en Omstreken." Een belangrijke agenda staat op het programma en wel als volgt: jaarverslag penningmeester; inning contributie; verkiezing voorzitter; aanneming nieuwe leden; loting concoursen; bespreking nationaal concours. KESSEL. Boerenbond. — Opening door den Voorzitter den heer J. Rooyakkers, die allen hartelijk welkom heet, meer speciaal den zeer cenv. heer Pastoor, geestelijk adviseur, voor zijne belangstelling steeds getoond in de vereeniging. Van den heer Driessen te Venlo was telegrafisch bericht van verhindering ingekomen, wegens do mist. Ondanks de malaise is het verbruik in het afgeloopen jaar met 11 wagens toegenomen. Spreker geeft een omstandig verhaal over den toestand van den bond, Van de regeering is weinig steun ter verbetering van den boerenstand te verwachten, terwijl van regeeringswege veel meer wordt gedaan voor den arbeider, ook van gemeentewege. Spreker brengt zijn dank aan den edel groot achtbaren heer Verheggen, die nog steeds de belangen van den boerenstand op den voorgrond brengt. Spreker eindigt zijn toespraak met de hoop, dat het jaar 1932 betere tijden mag brengen. Hierna volgt voorlezing der notulen door den secretaris, die na voorlezing zonder opmerkingen worden, vastgesteld. Uit het voorlezen der presentielijst, blijkt dat de vereeniging 129 leden telt, waarvan er 13 afwezig waren. Rekening en verantwoording door den secretaris over het jaar 1931: De omzet in 1931 heeft bedragen: 747843 k.g. voeder-artikelen tot een bedrag van ƒ 52168.46 78245 k.g. kunstmeststoffen .... ƒ 29466.46 207046 k.g. brandstoffen ƒ 2760.34 10748 k.g. zaadgoed ƒ 375.11 1748089 k.g. in totaal Totaal ƒ 84769.97 De ontvangsten over 1931 hebben bedragen ƒ 94836.33 Uitgaven ƒ 94391.84 Kassaldo _ / 444.84 Waarde bezittingen / 21579.34 Waarde schulden ƒ 14351.16 Vermogen op 31 Dec. 1931 f 7408.18 De heer J. Bruiinen, lid der commissie van comptabiliteit, verklaart met den heer van Oasselt de boeken te hebben nagezien en in orde te hebben bevonden. Spreker brengt zijn dank aan den secretaris den heer J. M. Jacobs voor zijn degelijk en accurato boekhouding. Tot leden der commissie van comptabilitait worden op voorstel van den voorzitter aangewezen de heeren H. W'illems en O. van den Beuken. Beide heeren verklaren hunne benoeming als zoodanig aan te nemen. Mededeelingen: De voorzitter deelt mede, dat voortaan het blad Land en Vee per post aan de leden zal worden toegezonden. Door het bestuur is besloten ook dit jaar aan de vereeniging Jonge Boeren eene subsidie te verleenen van ƒ 45. De voorzitter der Jonge Boeren dankt den voorzitter voor het verleende subsidie. Het subsidie zal in hoofdzaak worden besteed voor het houden van verschillende cursussen. De voorzitter deelt verder mede, dat met den Boerenbond en werkliedenbond eene samenwerking is aangegaan zonder betaling van contributie. Volgens mededeeling van den voorzitter, is het getal leden der nieuwe vereeniging Boerirtnenbond te klein, dit getal moet verdubbeld zijn. Het heeft de aandacht van het bestuur getroffen, dat er nog verschillende leden oude posten nog niet hebben vereffend. Deze achterstand dient binnen acht dagen te zijn aangezuiverd. Bij gebreke blijven zal geen crediet meer worden verleend. Bovendien wordt degenen, die niet binnen een maand betalen, 4 pet. rente in rekening gebracht, en degenen, die langer wachten met te voldoen dan zes maanden, zullen worden vervolgd. Voortaan wordt niets meer verstrekt zonder boekje. Vervolgens is het woord aan den zeer eerw. heer Pastoor, die op de eerste plaats zijn dank brengt aan het bestuur dat met zooveel zorgen getracht heeft den bloei der vereeniging te bevorderen en door dit streven een gunstig jaar heeft te boeken. Spreker eindigt zijn lede met een aanmoediging ter uitbreiding van den Boerinncnbond. Hierna sluit de voorzitter de vergadering met den cjiristelijken groet. o— ---