BUITENLAND OVERZICHT. Ontwapening. Nu de nieuwigheid van veel dingen, die den laatsten tijd van meer direct belang waren, af ja, begint de belangstelling ervoor te luwen en j&ert terug tot de veelomstreden Ontwapeningsconferentie. De conferentie, zal gehouden worden dat is zeker, de maand waarin ze plaats zal hebben is al bepaald, maar toch kan men — met name frankrijk — 't maar niet laten om toch nog te probeeren uitstel te krijgen. Eerst wil Frankrijk alle mogelijke waarborgen voo" veiligheid ontvangen, doch vergeet blijk baar, dat de conferentie er is, om over al dergelijke aangelegenheden te spreken. Had men van te voren reeds alle veiligheidswaarborgen ontvangen, dan zou de ontwapeningsconferentie vrijwel overbodig worden. Immers, wie zou, als hij overtuigd was van eigen veiligheid — gesteld dat Frankrijk dat ooit wordt! — niet reeds uit zichzelf ontwapenen of liever: de bewapening verminderen tot het nog noodige politieleger tot handhaving van rust en orde? De dan noodeloos groote bewapening zou immers de begrooting van het rijk te zwaar blijven druikken, dan dat men er niet naar zou streven, deze last te verlichten en het geld voor meer vruchtdragende doeleinden te besteden. •Maar enfin, Frankrijk is er nog niet. Hoover heeft zdc!h heftig tegen elk uitstel der conferentie verklaard. En hij heeft, om zijn zin door te drijven, een heel doorslaand argument: hij wil iedere mogelijke herziening van het vraagstuk der herstelbetalingen afhankelijk te stellen van het succes der conferentie en Amerika zal niet bereid gevonden worden over oorlogsschulden en veilig 'lieid te praten zoolang de ontwapeningsconferentie niet gehouden is. Dat is wel een aansporing om maar door te werken, immers deze herziening der herstelbetalingen en oorlogsschulden wordt beschouwd als een der middelen om zich uit de huidige economische malaise te bevrijden. Wil men daaruit komen, dan ook de Ontwapeningsconferentie zoo gauw mogelijk. Anders zou men uit bezorgdheid voor hun veiligheid de volken economisch geheel te gronde kunnen zien gaan. --- SPANJE Stormachtige Cortes-zittingen. DE BASKEN PLEITEN VOOR VRIJE MEENINGSUITING IN DE PERS. Uitgewisselde lieflijkheden tusschen minister cn afgevaardigde. De Cortes-zittingen hebben de laatste dagen zoo'n stormachtig verloop, dat de voorzitter, Besteiro, met den besten wil van de wereld de orde niet meer kan handhaven. Lerroux zeide niet zonder eenige reden eenige dagen geleden, dat ieder ander dan de heer Besteiro het leven erbij zou laten. In de zitting van 27 Aug. jJ. zijn in enkele minuten weer twee belletjes onder de slagen van zijn voorzittershand bezweken, zonder dat het hem gelukte, de parlementaire vergadering tot bedaren te brengen. Nauwelijks had Besteiro de zitting geopend, of de Baskische afgevaardigde, Gil Robles, die reeds eenige dagen geducht tegen de ministers van leer is getrokken, vroeg het woord. Ieder heeft het recht, zoo begon hij, om zijn meenin uiteen te zetten en dit recht moet ten allen tijde worden gerespecteerd. Met luider stem las hij daarop eenige artikelen voor uit een decreet der republikeinsche regeering, waarin gezegd wordt, dat alle individueele rechten moeten worden geeerbiedigd. Nog steeds echter, zoo ging hij voort, mogen verschillende Baskische bladen niet verschijnen, terwijl linksche bladen, ofschoon zij een schandelijke campagne voerden tegen het wettig gezag, toch niet verboden werden. Het orgaan der syndicalisten bijv. de „Soüdaridad Obrera" publiceerde op zekeren dag een artikel, waarin openlijk tot een opstand werd aangespoord, en daags daarna begonnen de onlusten te Sevilla! Weliswaar is door de regeering een commissie benoemd, zoo gin? Gil Robles voort, om een onderzoek naar de oorzaken van deze onlusten in te stellen, maar tot nu toe heeft dit onderzoek geenerlei licht in deze zaak gebracht. De Baskische afgevaardigde besloot zijn rede met de verklaring, dat de regeering als een dictator tegen sommige rechtsche bladen is opgetreden. Hierna nam de minister van financiën Indalecio Prieto het woord, om te protesteeren tegen de uitlatingen van Gil Robles. De Baskische bladen, verklaarde de minister, zijn alleen verboden, omdat zij een heftige campagne voerden tegen een „geestelijk en physiek geheel gebroken minister." Ik zelf, zoo ging Indalecio Prieto voort, ben reeds tegen hunne aanvallen gehard en ik stoor mij er niet meer aan. Op een meeting in een Baskische stad spoorde zelfs een nationalist de vergadering aan om mij te vermoorden. Ik heb mij echter aan deze uitlatingen in 'het geheel niet gestoord en zelfs geen maatregelen tegen dezen spreker genomen. In de pers van Bilbao, zoo ging de minister voort, wordt fel tegen mij geageerd door den krantenmagnaat, Urquijo, vooral in de „Gazeta del Norte", wijl de republikeinsche regeering verschillende financieele operaties van de dictatuur door een parlementaire oommissie heeft ■laten onderzoeken en daarna verschillende maatregelen heeft getroffen, waardoor genoemde heer zich enkele millioenen zag ontglippen. Deze perscampagne, verklaarde Prieto verder wordt te Madrid gesteund door een blad, dat eveneens eigendom is van een avonturier op handelsgebied. Dit blad — bedoeld wordt waarschijnlijk „El Debate" — is eigenlijk niets andens dan een instrument in de handen van een smokkelaar. Toen de minister deze uitlating deed, ontstond er in de zittingzaal een rommelend gemompel, dat gewoonlijk aan het cortes-onweer voorafgaat. De afgevaardigde, Madariaga kon zich echter niet langer bedwingen en slingerïe den minister naar het hoofd: „De krantenmagnaten, die, zooals uwe Exc. verklaart, eenige millioenen van het „zaakje" van de dictatuur trokken, hebben alle redenen, om tegen de financieele politiek der tegenwoordige regeering te ageeren. Als wij er financieel zooveel beter aan toe zijn, dan tijdens de dictatuur hoe komt het dan, dat het pond sterling op het oo.genblik voor 57, zegge zeven en vijftig peseta's genoteerd wordt ?" Indalecio Prieto antwoordde hierop: „U kent de beursnoteeringen niet. Ik koop alle ponden, die gij maar wilt, voor 56 en 55 peseta's !" Waarop Madariaga door de zaal schreeuwde: „Dan heeft Uwe Exc. een flink kapitaaltje !" Op deze uitlating van Madariaga volgde een oorverdoovend lawaai, waarbij koTt na elkaar twee belletjes onder de beukende hand van den heer Besteiro sneuvelden. Ten einde raad begon hij ook te schreeuwen en met zijn hoog geluid slaagde hij er tenslotte in, den afgevaardigden te beduiden, dat hij stilte wenschte. Madariaga profiteerde echter terstond van de gelegenheid, em nog een kleine opmerking te maken en constateerde heel nuchter: „Het blijkt dus, dat ik de grootte van het vermogen van minister Indalecio Prieto niet ken." Wederom ontstond een helsch aliwaai, waaraan de voorzitter tenslotte een einde maakte, door Madariaga met krijschende stem toe te schreeuwen: „Wanneer U de grootte van het vermogen van den minister niet kent, dan heeft U ook het recht niet t . h^m woorden naar het hoofd te slingeren, die voor hem beleedigend zijn.'' Hierop verhieven zich bijna afgevaardigden van hun zetels, om Indalecio Prieto een langdurige ovatie te brengen. --- DE VOLKENBOND De nood der Minderheden. EEN KLACHT DER DUITSCHE MINDERHEDEN IN POLEN. De Duitsche minderheden in Polen hebben zich tot den Volkenbond gewend met twee verzoekschriften, waarin de troostlooze toestand van het Duitsche schoolwezen in Congres Polen en de voormalige Pruisische gebieden wordt uiteengezet. Het onder Rusland in Polen met oneindig veel moeite opgerichte Duitsche schoolwezen is door den Poolschen staat vrijwel geheel vernietigd. De 560 scholen waar.Duitsch gesproken wordt, zijn thans tot een tiental teruggebracht. De helft der Duitsche kinderen moet scholen bezoeken waar Poolsch wordt gesproken. De cultureele nood van de Duitschers in Polen is niet geringer dan de politieke en economische. De commissie van drie, tot onderzoek van verzoekschriften zal dadelijk na de Raadsbijeenkomst vergaderen. --- ITALIE Zalen voor de Katholieke Actie TERUGGAAF DOOR DE REGEERING. Zonder vooruit te loopen op den definitieven uitslag der hangende besprekingen heeft de Italiaansche regeering aan de prefecten instructie gegeven om de zalen, toebehoorende aan de katholieke actie, waarop beslag was gelegd, geleidelijk weer aan de kerkelijke autoriteiten terug te geven. Rome is van deze maatregel voorloopi guitgesloten, aangezien de desbetreffende lokalen onder het gezag staan van den kardiweek verwacht men definitieve overeenstemming moet worden getroffen. Vaticaan en Regeering. WAARSCHIJNLIJK SPOEDIGE OVEREENSTEMMING. De onderhandelingen in den laatsten tijd gevoerd tusschen het Vaticaan en de Italiaansche regeering hebben tot een overeenkomst geleid. Nog onderhandelingen over een artikel. In verband met berichten over overeenstemming tusschen het Vaticaan en het Quirinaal wordt van goed ingelichte zijde medegedeeld, dat op het oogenblik nog onderhandelingen worden gevoerd, betreffende de uitlegging van art. 43 van het Concordaat. Tegen het einde van de ewek verwacht men definitieve overeenstemming tusschen partijen. Fransch'Italiaansc'i vlootverdrag. NIEUWE FRANSCHE VOORb';-.. Naar uit betrouwbare bron wordt vernomen, zou de Fransche regeering aan de Italiaansche regeering een nieuw memorandum toegezonden hebben met voorstellen teneinde te komen tot een j Fransch-Italiaansche viDot-overeenkomst. De onderhandelingen over de nieuwe voorstellen zouden langs diplomatieken weg worden voortgezet doch begrijpelijker wijze te Genève tusschen de Fransche en Italiaansche deskundigen Massigli en Rosso worden ingeleid. Men verwacht in verband met de naderende bijeenkomst der Ontwapeningsconferentie, dat de vloDtbesprekingen een belangrijk deel der particuliere onderhandelingen zullen uitmaken. --- OOSTENRIJK De Duitsch-Oostenrijksche tol-unie. EEN VERKLARING VAN SCHOBER. Oostenrijk kan niet aan Frankrijk's eischen voldoen. De speciale berichtgever te Genève van het Neue Wiener Tbl. meldt, dat volgens een mededeeling van vice^canselier dr. Schober de Duitsche en de Oostenrijksche minister van buitenl. zaken tot overeenstemming zijn gekomen omtrent het door hen in te nemen standpunt ten opzichte van de tol-unie. De Fransche aanval, tot uiting gekomen in het artikel van de Temps, moet als afgedaan worden beschouwd. Men kar) zeggen, dat een afzien van elke politieke of economische combinatie, welke het Europeesche statuut zou kunnen wijzigen, niet is te verwachten. Schober zal er naar streven, den Franschen duidelijk te maken, dat hun eisch om daarvan af te zien niet kan worden vervuld. De vice-kanselier streeft krachtig naar het overbruggen der tegenstellingen en hij verwacht, dat de Fransche gedelegeerden te Genève begrip toonen voor het feit, dat elke moreele druk op Oostenrijk onder de leus: „het doen ontstaan van vertrouwen" tot een fiasco moet leiden. --- VEREENIGDE STATEN De werkloosheidsbestrijding. O WEN YOUNG AAN HET HOOFD. Naar Reuter uit Washington meldt, is Owen Young, de bekende opsteller van het naar hem genoemde plan voor de herstelbetalingen, benoemd tot president van de commissie, welke belast is met het samenvoegen van de plaatselijke pogingen om de werkloosheid in de Ver. Staten te bestrijden, en zoodoende een algemeen programma vast te stellen., 1 September 1743. — Wordt het 400-jarig bestaan van Venlo als stad gevierd. De kosten door de stad gemaakt, bedroeden 156 rijksdaalders. t schellingen, 2 oorten of 500 gulden, 16 st, en l/i duit. 2 Seutc-niucr TV. — Werd tijdens de Fransche O'verlheersching door den koster van de St. Martinuskerk het tabernakel geopend en door de koorknapen de gewone lofzan?en e;; het „Tantum Ergo" gezongen. --- Wat Kikker Karel en Tuimeltje beleefden. 7, „Olh, wat is het hier donker", fluisterde Tuimeltje en meteen gaf hij een harden schreeuw. „Wat zijn dat daar, die loopende lichtjes?" vroeg hij verschrikt aan Karei. „Dat zijn twee lichtkevertjes, die ons den weg zullen wijzen", zei kikker Karei. „Hou mij maar goed vast", zei het kleinste kevertje tegen Tuimeltje en zoo gingen Karei en Tuimeltje achter de Iichtkevertjes aan door de donkere gangen van het paleis. 8. Nadat ze door verschillende gangen waren gegaan, kwamen ze in een mooie verlichte hal. Daar zat een kikker met een leuk pakje aan, midden op een tapijtje. „Mijnheer de Kamerheer", zei kikker Karei, „ik breng Tuimeltje, het kleine kaboutertje hier. Deze wil graag onzen koning spreken." „Ik zal de schildwachten roepen", antwoordde de Kamerheer en hij boog driemaal voor Tuimeltje, ten teeken van vriendschap. Tuimeltje vond het echt deftig in het paleis. 9. Er verschenen vijf sohildwachten, allemaal met een mooi mutsje op hun kop. Een der schildwachten liep voorop en toeterde op een trompetje. Ze liepen mooi in een rij en Tuimeltje had moeite hen bij te houden. Hij stapte met zijn kleine beentjes heel vlug achter de kikkers aan en keek zoo nu en dan naar de veertjes op de mutsjes van de kikkers. Deze wuifden onder het loopen gezellig heen en weer. --- FEUILLETON HET VRUCHTELOOS OFFER. EEN VERHAAL UIT EEN NABIJ VERLEDEN naar het Deensch van CARL MUUSMANN. (Nadruk verboden). 1. HOOFDSTUK I. Op 23 Mei van het jaar 1866 brandde het woonhuis en de bijgebouwen van het landgoed „Seehof" tot den grond toe af. Ruim drie uur vóór het uitbreken van den brand had de eigenaar, Ritmeester Bruhn, zijn rijpaard laten zadelen. Toen hij wegreed was het half negen. Hij was den heelen dag dj;uk bezig geweest in zijn bezitting; in de schuren, in de stallen en op de velden. Eer hij te paard steeg, had hij een brief In den binnenzak van zijn jas gestoken; hij maakte een Praatje met den stalknecht en vertelde dat er haast bij den brief was; daarom ging hij hem persoonlijk nog in de stad op de post brengen e n hij wilde tevens de gelegenheid aangrijpen om een flin.ken rit te maken. Vier uur later keerde de landheer terug; zijn Paard droop van zweet en hij had het dier zóó heftig de sporen gegeven dat de flanken bloedden. De bezitting stond in lichte laaie. De ruiter galoppeerde tusschen de rammelende oude brandspuiten en de karretjes met slangen en waterenimers door, sprong half buiten adem va., zijn paard en deelde links en rechts opgewonden bevelen uit. Het vuur had het heerenhuis reeds aangetast; de vlammen sloegen fel uit en vormden gloeiende zuilen in den donlkeren voorjaarsnacht. De eerste vraag van de ritmeester was, of zich ook levende wezens in gevaar bevonden. De inspecteur van het goed deelde hem mede dat Mevrouw en Jongejufrouw Astrid, Bruhn's vijftienjarige dochtertje nog tijdig uit bed hadden kunnen komen en, al hadden ze alleen maar gelegenheid gehad de allernoodzakelijkste kledingstukken aan te trekken, in veiligheid waren. Ook de paarden en het vee waren gered. Het gezicht van den landheer ontspande, en rustig nam hij de leiding van het blusschingswerk. Maar alle inspanning was vergeefsch. Het vuur vond in het kurkdroge houtwerk der oude gebouwen zoo rijkelijk voedsel en het bluschmateriaal was zoo primitief, dat in den vroegen ochtend van het riddergoed niet veel meer over was dan een rookende puinhoop. Hier en daar stond nog een zwartgeblakerd stuk muur met verkoolde kozijnen overeind; dat was alles. Op het voorplein was het een zonderlinge chaos van allerlei meubelstukken en huisraad, gebroken voor een deel, dat bij het uitbreken van den brand inderhaast naar buiten was gedragen. Maar de redders waren niet met bijster veel systeem te werk gegaan, zoodat kostbare antieke meubels geflankeerd werden door vrijwel waardelooze gebruiksvoorwerpen. Toen het met fatale zekerheid vaststond, dat er van de gebouwen niets gespaard zou blijven, had Bruhn gehoor gegeven aan den herhaalden aandrang van een zijner buren en was met dezen meegegaan naar diens landgoed, om nog een paar uur uit te rusten. Voor hij heenging, stelde hij zich nog even op de hoogte van den toestand van zijn vrouw en dochter, die bij den dorpsonderwijzer een onderdak hadden gevonden en nu al weer een beetje over den eersten schrik heen waren. Maar al vroeg in den morgen was hij weer op het terrein van de ramp. Hij ondervroeg het heele personeel over de mogelijke oorzaak van den brand, maar niemand kon hem uitsluitsel geven. Alleen de waker meende zich te herinneren, dat hij laat in den avond den hofhond had hooren blaffen en dat hij in de nabijheid van het bijgebouw, waar het vuur was ontstaan, een vage gestalte in het duister had zien bewegen. Maar toen hij naderbij was gekomen, was van die gedaante opeens geen spoor meer te ontdekken geweest. Naar de overtuiging van den bewaker hadden Iandloopers den brand veroorzaakt, hetzij dat zij den uit wraak hadden aangestoken of dat zij onvoorzichtig waren geweest met vuur. De eigenaar van „Seehof" deelde deze meening. Er hadden den laatsten tijd een menigte bedelaars en Iandloopers in den omtrek rond gezworven, trachtend reeds nu arbeid voor den oogst te vinden. De inspecteur had verscheidene van deze ongunstige elementen doen wegjagen; nog den dag te voren had hij twee bijzonder onguur uitziende individuen met geweld van het terrein moeten laten verwijderen. De opvatting dat het goed door Iandloopers in brand was gestoken, werd dan ook al snedig de algemeen-gangbare en toen 's middags de officier van justitie uit het nabijgelegen stadje in gezelschap van een substituut-griffier op het landgoed verscheen om een onderzoek in te stellen, was iedereen overtuigd dat de brand aangestoken was. De officier van justitie was een groote, forsche man met een streng en autoritair voorkomen, maar die strengheid was meer een gevolg van beroepsgewoonte dan een uiting van zijn waren aard; van nature was Dr. Jörgensen meegaand en goedhartig, zonder dat hij zich in ambtelijke aangelegenheden tot slapheid en misplaatste toegeeflijkheid liet verleiden. Hij en zijn familieleden hadden menig aangenaam uur doorgebracht op „Seehof" dat idyllisch op een hoogte gelegen was, met een wijd uitzicht over de zee en het omliggende land. Hoe vaak had hij niet met den ritmeester op den gezelligen, met wingerd omrankte veranda gezeten, waarvan nu alleen nog maar een paar rookende spijlen over waren en daar onder opgewekte conversatie een goed glas wijn gedroniken, terwijl de dames in den smaakvol ingerichten salon, die vol stond met mooie, oude familiestukken, hun problemen van huishouding en dienstpersoneel behandelden. Een gevoel van weemoed maakte zich van den officier van justitie meester, toen hij zijn oogen liet gaan over het troostelooze tooneel van verwoesting en hij den triesten, gedrukten uitdrukking op het vermoeide gezicht van zijn vriend zag. Daar er geen beschuttend dak meer aanwezig was, zou het verhoor buiten plaats hebben, iets waartegen op dezen mooien warmen Meidag weinig bezwaar bestond. De veldwachter, die met de rechterlijke ambtenaren was meegekomen, zette met hulp van een paar arbeiders een tafel en stoelen gereed: aan meubelen voor de geïmproviseerde rechtzaal was geen gebrek. Inmiddels ging de officier van justitie op Bruhn toe en drukte hem de hand. , „Hoe is 't er mee?" „Hoe zal 't er mee zijn, beste kerel? Ik weet het warempel zelf niet. Het is of ik in een droom leef. De slag is te overweldigend. Dat ik dit moet beleven! Dat dierbare oude huis, waaraan zooveel herinneringen verbonden zijn!" „Heb ik goed gehoord, dat je niet thuis was toen de brand uitbrak?" „Ik was naar de stad gereden, om een brief op de post te brengen, die ik nog met den eersten ochtendtrein verzonden wilde hebben. Ik maakte eerst een omweg, omdat ik behoefte had aan beweging." „Voor wien was die brief bestemd?" „Voor wien die brief bestemd was?" herhaalde de ritmeester verbaasd, terwijl hij den officier van justitie met groote oogen aankeek. Er lag iets van wantrouwen in die vraag, vond hij. „Hij was voor den Kopenhaagschen agent van de Machinefabriek Wood <£ Co." „Was er haast bij?" Er kwam even een geërgerde blik in Bruhn's oogen. „Ja, het ging over den aankoop van een maaimachine. Daar de oogst voor de deur staat, was mij er veel aan gelegen, dat de koop zoo spoedig mogelijk tot stand komt." De blik van ontstemming in de oogen van den landeigenaar was den magistraat niet ontgaan en op jovialen toon hernam hij: „Beste kerel, je moet me niet verkeerd begrijpen. Als ambtenaar is het mijn plicht, je naar alle bijzonderheden te vragen." „Dus met andere woorden: je moet me een verhoor afnemen?" „Inderdaad!" Dr. Jörgensen begreep heel goed dat zijn vriend na de ramp die hem zoo plotseling getroffen had opgewonden en prikkelbaar was en daarom vervolgde hij, met een hartelijken klank in zijn stem: „En hoe houdt je vrouw het onder den slag?" „Ze is merkwaardig kalm. Je moet weten dat ik den laatsten tijd zenuwachtig en overwerkt was en daardoor last van slapeloosheid. Daarom moedigde ze me gisteravond aan om nog te paard naar de stad te gaan. Ze dacht, dat de beweging me goed zou doen en ik, omdat er toch haast was bij den brief, het nuttige maar met het aangename moest vereenigen. Als ik niet was gegaan, was het ongeluk misschien niet gebeurd, of was de omvang van den brand waarschijnlijk beperkt gebleven. Het is me trouwens onbegrijpelijk dat het vuur zich zoo snel heeft kunnen verspreiden. „Op mijn terugweg van de stad zag ik eerst een rooden gloed aan der. hemel, maar ik dacht natuurlijk geen oogenblik aan de mogelijkheid dat „Seehof" in brand stond. (Wordt vrrvolgd.) --- DUITSCHLAND Het bedoek der Fransche ministers. EINDE DEZER MAAND? Men rekent erop, dat de Volkenbondsvergadering voor den 26sten September geëindigd zal zijn. In besprekingen tusschen dr. Curtius en de Fransche delegatie is daarom de 26ste voorloopig als datum voorzien voor het Fransche bezoek aan Berlijn. Briand, die begin volgende week te Genève aankomt, zal niet tot het eind der Volkenbondsvergadering te Oenève blijven. De tot nu toe getroffen voorbereidingen voor 't bezoek aan Berlijn rechtvaardigen de hoop, dat het mogelijk zal zijn te Berlijn tot positieve besprekingen en wel van oeconomisch karakte te komen. „Im Westen nichts Neues. HET VERTOONINGSVERBOD OPGEHEVEN. ■ Een Wolff J bericht uit Berlijn meldt, dat het verbod ten opzichte van de vertooning van de film „lm Westen nichts Neues", thans geheel is opgeheven. Tot nu toe mocht de film slechts in besloten kring worden vertoond. Dit besiuit is een gevolg inhoud. van de mededeeling van de firma, die de film heeft gemaakt, dat zij al haar filialen opdracht heeft gegeven om overal den inhoud der film in overeenstemming te brengen met den Duitschen Nazi's en Communisten. TAL VAN BOTSINGEN. Dinsdagavond hebben te Lildenscheld botsingen plaats gehad tusschen nationaal-socialisten communisten en Reichsbannerlieden, waarbij drie personen zwaar gewond werden. Vijftig nationaalsocialisten werden in het huis van een hunner lelders belegerd, zoodat d