Knip- en naaicursus. Binnenkort zal te Venraij alsmede te Horst door Mej. Reinarda Brouwer—Schippers van de Mode Vakschool voor Venlo en Omstreken een knipen naaicursus worden geopend. Zie advertentie. --- LAVAL—HOOVER. INTERNATIONALE SAMENWERKING HET REDMIDDEL. (Van onzen eigen correspondent.) Parijs, October 1931. Het blijft waar dat aan de vruchten eerst den boom wordt gekend. En zoo zal de werkelijke beteekenis van het bezoek aan Berlijn eerst blijken als de Fransch-Duitsche economische samenwerking uit theoretische beschouwingen tot praktische resultaten is gekomen. Maar op een punt is toch reeds een gunstige uitwerking te bespeuren. De ontmoeting te Berlijn was als een voorspel van de bijeenkomst te Washington te beschouwen die binnenkort zal plaats vinden. Het bevredigend verloop, wat in deze tijden reeds veel is, zal de besprekingen vergemakkelijken.. De Fransche geest is beter ingestemd op eventueele maatregelen die noodzakelijk zijn om de wereldchaos niet te vergrooten, al blijven er stormen van verdachtmaking opgaan, die het vertrouwen ten opzichte van Duitschland levendig houden en vreezen dat Frankrijk zich in Amerika tot al te groote concessies zal laten verleiden. In ieder geval worden groote verwachtingen van dit bezoek aan Washington gekoesterd . En in de eerste plaats verheugt men er zich over dat de Vereenigde Staten door de uitnoodiging blijk heeft gegeven niet langer zich te willen onthouden van een inmenging in de gebeurtenissen die het oude Europa ontwrichten. Een wijziging van taktiek die een kentering kan beduiden en waarvan de sporen zich ook te Genève hebben afgeteekend. De groote vraag die men zich stelt is deze: „Welke zullen de besprekingen zijn die tusschen minister-president Laval en President Hoover gevoerd zullen worden? , Een breed arbeidsveld ligt open ter bewerking. Een tweetal punten echter zullen de allereerste plaats innemen, daar zij boven alles de wereldtoestand beheerschen: de ontwapening en de economische crisis. De Fransche meening is dat, indien tusschen beide landen overeenstemming wordt bereikt op het gebied der ontwapening, de taak der conferentie over dit vraagstuk in Februari te houden, aanmerkelijk zal worden verlicht. Die overtuiging evenwel heeft weinig waarde als Frankrijk zich niet geneigd toont het tot nu toe ingenomen standpunt te wijzigen en blijft vasthouden aan den eisch dat ontwapening eerst op de derde plaats komt, na veiligheid en arbitrage. De beschouwingen over de economische crisis zullen weinig beteekenis hebben als niet de intergeallieerde en herstel-schulden aan de orde komen. Wat dan ook zeker het geval zal zijn. De verwachting is dat Amerika het verband tusschen deze in aard verschillende soort van schuldvorderingen losser zal maken. Met deze al dan niet redelijke gevolgtrekking dat Duitschland zich eventueel zal onderwerpen aan een gemeenschappelijk 'Fransch-Amerikaansch advies. Een wel wat optimistische zienswijze, hoewel het Berlijnsche bezoek daar toe eenige aanleiding geeft, de indruk niet valt te ontkennen die de uitnoodiging aan Laval in Duitschland heeft gemaakt en het voorstel van President Hoover van een moratorium. Meerdere vraagstukken zullen te Washington ter sprake worden gebracht. Aan de meest uiteenloopende geruchten kan niet in ieder opzicht geloof worden gehecht, zonder een officieele bevestiging. Tot nu toe komen zij hoofdzakelijk uit Amerikaanschen koker en vonden zij geen bevestiging in Fransche kringen. Toch is er reden aan te nemen dat althans enkele punten met wederzijdsche instemming een hoofdschotel zullen vormen naast ontwapening en crisis. Dit geldt onder anderen een emigratieplan door Laval uitgedacht, waaraan Duitschland zijn goedkeuring zou hechten in zooverre dat een commissie van deskundigen belast zou worden met een nauwkeurig onderzoek. Een dergelijke commissie zou eveneens de mogelijkheid nagaan van Fransch-Duitsche samenwerking op het gebied van zee- en luchtvervoer en in de staalproducten. Het zou echter eenigszins voorbarig zijn aan deze en andere veronderstellingen te groote waarde te hechten. Er kan nog 'heel wat gebeuren voordat de reis naar Washington is aanvaard. Bij voorbaat staat echter vast dat Duitschland het middelpunt der Fransch-Amerikaansche besprekingen zal vormen. Waar deze een logisch vervolg zijn van de bijeenkomst te Berlijn en de daar bereikte resultaten althans eenig gunstig perspectief hebben geopend, kan met eenig vertrouwen de aanstaande reis tegemoet worden gezien. Een feit is dat Frankrijk zich meer en meer bewust wordt een actieve rol te moeten spelen en water bij zijn wijn te doen. Met kracht zal het zich moeten werpen op internationale samenwerking. Te goed gaat men begrijpen dat zelfs een land als Frankrijk, al zit het meer dan andere landen op rozen, ook de doornen moet gevoelen die een economische wereldontwrichting geen natie spaart. Een dergelijk bewustzijn gaat niet zonder groote zelfverloochening. Te meer waar tot nu toe Frankrijk weinig van concessies heeft willen weten, veeleer een spaak in het wiel heeft gestoken en een beletsel is geweest voor eendrachtige samenwerking. Ongetwijfeld de Fransche schatkist is met goud gevuld; het werkloozen vraagstuk is van geen beteekenis, maar toch zijn de Rijksfinanciën niet dusdanig dat de hemel wolkenvrij is. Ook Frankrijk ondervindt de moeilijkheden van economische inzinking en ziet niet zonder bezorgdheid de toekomst te gemoet. De hooggestegen wereldnood heeft veler oogen doen opengaan en het besef doen rijpen dat alleen in saamhoorigheidsgevoel en daadwerkelijke steun uitkomst kan gevonden. De tijd van een „helpt u zelf' 'is voorbij. Niet alleen hangt het lot der verschillende landen in Europa ten nauwste te samen, maar ook dat der verschillende werelddeelen. Een der machtigste uitingen daarvan zal zijn de bijeenkomst te Washington. En als zoodanig is dat bezoek reeds van de grootste beteekenis. Dat de tijd dringt en ieder uitstel de wereld in normale banen te voeren de noodlottigste gevolgen kan hebben, is thans wel tot een ieder doorgedrongen. Dit geeft vertrouwen dat de samenwerking tusschen Frankrijk en Amerika tot tastbare resultaten zal leiden en er rekening mee zal worden gehouden dat haastige spoed in de gegeven omstandigheden wel degelijk, zij het ook bij uitzondering goed kan zijn. Het oog van geheel de wereld is thans op Amerika gericht, zooals het eenige weken geleden met aandacht Berlijn gadesloeg. Mr. P. v. S. --- VOOR ONZE UNIVERSITEIT. III. De katholieke universiteit eisch van zelfbehoud. De derde grönd door Pater Cassianus Hentzen aangevoerd voor steun onzer eigen universiteit, is die van het zelfbehoud. Zijn betoog volgt hier verkort, maar nagenoeg geheel met zijn eigen woorden. pe universiteit is een eisch van zelfbehoud in de eerste plaats, omdat de Kerk haar roeping 0 m de geopenbaarde waarheid te verkondigen in onze dagen zonder haar moeilijk zou kunnen vervullen. Het gebod haar opgelegd „gaat en onderwijst" is niet beperkt, de Kerk moet daarom haar plaats opeischen op de universiteitskatheder, zoowel als op de volksschool, op de tribune der Pers, zoowel als op de volksvergaring. „Wij kunnen niet zwijgen", dat woord der Apostelen is nog het hare. Zij moet haar leer in volheid kunnen ontplooien. Daarom treedt zij bij iedere beweging met bewustheid vooruit. Denkt slechts aan de jongste encyclieken over opvoeding, over het huwelijk, over het sociale vraagstuk. In het uur, dat zij deze haar eerste taak zou vergeten, zou zij noodzakelijk ten onder gaan. Doch daar is meer! Haar heilswaarheid zou geweid lijden, als zij nie,t tegelijk de wetenschap door haar kinderen met kracht deed beoefenen. „Wil de schoone harmonie tusschen bovennatuur en natuur in den mensch bewaard blijven, aldus Dr. J. Sassen O. P., dan diene — we spreken hier van de gewone gevallen — aan de bovennatuurlijke kennis Oods en zijne Waarheid een degel, natuurlijkheid gepaard te gaan, wil niet, vooral in breedere kringen, de godsdienstige aanleg in bijgeloof en dikwijls in de dolzinnigste excessen ontaarden" 1). We mogen ons in Nederland verheugen in. een trouwe godsdienstige praktijk en opgewekt kerkelijk leven, maar wil dit gezond stand houden dan dient ons kultuurpeil niet bij anderen achter te staan en zijn alzijdig goed onderlegde leiders noodig. Ook dit mag voor de katholieken nog wel eens herhaald worden: de eigen universiteit is ook noodig om aan wetenschappelijke mannen gelegenheid te bieden zich vrij aan wetenschapsbeoefening te wijden. Dat is de natuurlijke en normale gelegenheid om in ons katholieke volk een voldoend corps te vormen, dat in de wetenschappelijke wereld zijn woord mee kan spreken. Missen wij die mannen, dan zullen wij onze stem niet kunnen doen hooren. Een verdere reden van zelfbehoud is gelegen in de noodzaak, dat de Kerk zich in onze tijden heeft te verdedigen tegen allerlei stelsels en toestanden, een verdediging, die hoogere scholing eischt, naar eigen beginselen. Werd er ooit met grooter schijn van geleerdheid tegen het katholicisme opgetreden, dan heden? Hoe zelden is de „officieele" wetenschap der universiteiten katholiek georiënteerd. Men dringt het christendom eenvoudig op zij en van de universiteit sijpelt dit door in de massa. Niet minder eischen toestanden op zedelijk gebied de gezaghebbende burchten van eigen hoogescholen. Hoevele onzer kinderen zijn ons ontvallen door den godsdienst-vijandigen invloed van onchristelijke universiteitsprofessoren, die juist in crisisjaren op onze jeugd inwerken? Men kent het getuigenis van Dr. Abraham Kuyper, die om eigen ervaring tot de overtuiging van de noodzakelijkheid eener homogeen geloovige universiteit werd gedrongen. Een eisch van zelfbehoud is de eigen universiteit om de bijzondere kansen, die in onzen intens levenden tijd de katholieke waarheid heeft om gehoord te worden. Wij leven in zoo'n wonderlijken tijd van tegenstellingen, een tijd van verstoffelijking en vervlakking en tegelijk een tijd, waarin als nooit te voren zoovele idealen de zielen vasthouden. Een tijd, waarin de geestelijke armoede der velen ons ontstelt en bedroeft, en tegelijk een tijd waarin kunst en litteratuur hijgen naar vergeestelijking en bovennatuurlijke schoonheid. Een tijd, waarin de velen schijnen vastgezogen in de modder van 't neo-paganisme met zijn platgrondsche idealen van dierlijke genietingen en waarin tegelijk duizenden sidderen onder den adem des H. Qeestes, en de roepingen tot het kloosterleven — dat leven van vergeestelijking — ontelbaar schijnen. Een tijd, waarin de vrouw, eertijds het symbool van de meest teere reinheid, haar sublieme majesteit vergooit in de dolle en brutale excessen van mode en danszaal en waarin tegelijk de orden en congregaties onzer kloosterzusters de poorten steeds wijder openzetten voor altijd nieuwe bruiden met brandende lampen, die waken aan de deur van de mystieke bruiloftszaal des Hemelschen Bruidegoms. Een tijd, waarin het vervloekte geld alleen nog maar de zielen in beweging schijnt te kunnen zetten en zijn bezit alleen de hoogste aspiraties van de menschelijke ziel schijnt te kunnen bevredigen en waarin tegelijk zoo vorstelijk wordt gegeven voor allerlei ideale doelèinden en men groote geestelijke problemen, die teruggeschoven schenen naar stoffige bibliotheken en duffe kloostercellen, weer aandurft, als dat van de hereeniging der kerken. Een tijd, waarin beton- en staal"werken, duikboot, vliegmachine en radio de stoffelijke krachten van het aardsche en haar machtigen invloed op ons leven demonstreeren als nooit te voren en waarin toch tegelijk door velen met zulk een dorst gesmacht wordt naar de bronnen van hooger zieleleven als in de beste dagen van het christendom. Als in deze dagen aan de Kerk zou bewaarheid worden het woord: „de kindekens vragen om brood en er was niemand, die het hun geven kon", dan zou zijn niet Christus' Kerk zijn, die voor alle tijden is. Maar dan moeten er, om te voldoen aan dat heimwee naar waarheid en vergeestelijking, ook zijn die hooge kuituurhaarden, waar geloof en wetenschap opgaan in één harmonie, de homogene en integrale katholieke universiteit, meer dan ooit, een heerlijk apostolaat te vervullen. En zij zal dit alleen kunnen vervullen als alle katholieken haar naar vermogen steunen. Het Centraal Comité der St. Radboudstichting. 1) De Beiaard, 1921, II, blz. 280. o --- Maastrichtsche Brieven DE EENE MOOIE DAG. Op alles voorbereid. Ik moet u toch langzamerhand eens gaan bewijzen, dat ik ook nog andere snaren op mijn lier heb, dan juist die, waarmee men de daden van onzen gemeenteraad bezingt. Zoo stilletjes aan wordt dit glorieuze lichaam een beetje vervelend en zijn de „fait et- gestes", speciaal van de katholieke fractie, of liever van eenige leden daarvan, niet van dien aard, dat ze een opwekkend onderwerp van gesprek vormen. Onderwerpen van gesprek zijn er niet veel op dit moment. Behalve dan het mooie weer van verleden wèek. Je kon geen winkel binnenkomen, of de gedienstige winkeliers mitsgaders winkelmeisje vroeg: „Hub geer dat sjoen weer besteld". De eerste malen, dat ik die vraag te hooren kreeg, heb ik bescheidenlijk geantwoord, dat men zich vergiste, — dat niet ik dat mooie weer besteld had, — dat 't er al was, vóór ik aan bestellen gedacht had, — dat zulke bestelling buiten mijn bevoegdheden viel, — dat we maar gelaten moesten dragen, wat ons gegeven werd en hopen, dat 't hierna weer wat beter zou worden. En al dergelijke geestigheden meer, waaruit blijkt, dat de mensch toch niet zulk een hoogstaand wezen, als wel eens beweerd wordt. Maar toen me voor den zesden keer dezelfde vraag werd gesteld, ditmaal door een allerliefst winkeljuffrouwtje, met een allersnoeperigst snoetje en een allerzoetst glimlachje, — toen heb ik de bescheidenheid over boord geworpen en met een stalen gezicht geantwoord, dat IK 't inderdaad geweest was, die 't mooie weer besteld had. De juffrouw scheen van dat antwoord toch een beetje beduusd en keek me ongeloovig aan. Toen zei ik: „Es geer mieg neet geluive wilt, woeveur vraogt geer 't mieg daan?" En daar kon ze niet veel op zeggen. Ik zal er nu maar rondweg voor uitkomen, dat ik 't inderdaad ben, die de bestellingen doet van mooi weer, althans voor Maastricht. Maar ik schijn niet altijd voldoende crediet te hebben bij den leverancier, want vaak komt het bestelde niet, of gedeeltelijk beschadigd aan. Het wordt echter hoog tijd, dat Maastricht eindelijk eens wete, aan wien het de mooie dagen te danken heeft; voor de slechte neem ik geen verantwoordelijkheid op mij. Trouwens mooi en slecht is allemaal zoo betrekkelijk. Verleden zomer was 't eens drie weken lang 't prachtigste weer van de wereld, althans van Sittard geweest. Warm, dat de musschen op 't dak er van gaapten. Toen, op 'n morgen regende het. Ik zat in 'n café te Sittard een dropje te drinken en toen zei de madam, die meende, dat ze toch een woordje moest zeggen: ,,'t Kaan tner geine zomer wère!" Ja, alles is betrekkelijk en wij zijn niets dan stof en asch met een beetje, maar heel weinig, gedachten er bij, terwijl de spraak ons schijnt gegeven te zijn om stommiteiten te vertellen. Intusschen schijnt de zomer nu werkelijk voorbij te zijn. De winter komt. Wat zal hij brengen, vooral in onze streken? Men is er niet heelemaal gerust op en een teeken des tijds is wel, dat deze week een groote propagandavergadering plaats had ter versterking van de Burgerwacht. Dr. Jaspar heeft daar een zeer ernstige rede gehouden over den tijd, die komen gaat, en het is te hopen, dat de waarschuwende stem van onzen kantonrechter, die wel een en ander weten kan en een kijk kan hebben op den toestand, gehoord moge worden, niet alleen hier, maar ook elders, Het is is in deze tijden goed. dat men voorbereid is op wat zou kunnen gebeuren, en het kon wel eens zijn, dat 't geen mooi weer blijft, maar dat de donkere wolken, die ook boven onze landen hangen, openbarsten. Wee degenen, die dan zonder beschutting zijn! Daartegen helpt het niet of ik ook al mooi weer bestel; dat moeten we allemaal samen doen. Degelijke voorbereiding op alle mogelijke eventualiteiten. Daartoe zal ook zonder twijfel de rede medewerken, die Dr. Poels aanstaanden Zondag te Maastricht zal houden. Dr. Poels heeft wel eens meer de groote noodklok doen luiden over Maastricht. Het heeft soms geholpen; laten we hopen, dat het dezen keer afdoende moge helpen. Immers ' ev gist iets bij velen en de overheid doet tot nu toe niet veel; althans ze laat veel te veel toe. Ik zeg, dat niet-voor Maastricht, maar voor 't heele land. Met een kleine wijziging is het gedichtje, dat Dr. Jaspar op de burgerwachtvergadering voordroeg, ook elders van toepassing en we zullen er deze weerkundige beschouwing mee besluiten: Et zuut neet good oet in de wereld, Mastreech. Dao dreig enen tied van benauwwe; Et spook, dat tot noe diech met rös leet en zweeg, Dat tuint oet de veerte z'n klawwe. D'n honger, d'n elend, de wanhoop, d'n haat, De kraanke sociaal constitutie, Da's wins veur 't spooksel um zoe, vreug of laat, Te sloon zene slaag: Revolutie! Wat benkelek beeld: revolutie in Treech! Z'n kerke, z'n kluusters geslote, Z'nen Ingel vermaord en z'n Staar zonder leech Z'n burgers es hun neergesjote. De dreegers van hamer en ziekel aan 't roor, De brand in eus sjoen aw gebouwe, En daan um de passie te deene tot voor, Eus errem jong meiskes, eus vrouwe! Mer nein, dat et diech, Treech, zoe dreuvig zou goon, Dat maag en dat zal neet gebaore Dao welle veer allemaol börreg veur stoon; Zoe leid maag tien hart neet versjaöre. Nein, Treech, bis gerös, veer betrekke de wach Aon diech zal ziech geine vergriepe; Veer zölle gereid stoon bij daag en bij nach, En 't spook zal vergaefs stoon te giepe. Diech, Treech, te behawe veur Troen en veur Qod, Dat is et parool, dat us sterrek; Daotege löp eeder geweld ziech kapot, Dat is 't wat redding bewerrek. En is taan veur good en gevaar ins gekierd, Daan same weer: Oranje bove! Daan, saam' Slevenier met 'n dankleed geïerd, En daan wer de vlaoj in d'n ove! DE AMSTERDAMSCTE TRAM-MISèRE. Voor en dubbeltje en een cent. O ■ De Amsterdamsche Gemeenteraad heeft na dagenlange debatten de voordracht van B. en W. tot voorloopige reorganisatie van den tramdienst aanvaard. Deze debatten waren eigenlijk overbodig, want enkele weken te voren waren de neuzen geteld en was gebleken dat de S. D. A. P.'sche en. de R. K. Raadsfracties het weer eens gloeiend met elkander eens waren, zoodat men rustig door kon debateeren zonder daarbij vrees voor het eindresultaat behoeven te hebben. Aardige vertooning. Men kent de historie. Het hoofdstedelijke trambedrijf levert een te kort op van een millioen gulden. Wat zouden we dus anders gaan doen dan de tarieven verhoogen? Wie zouden het te kort moeten aanzuiveren? Wie anders dan de passagiers? En zoo kost ons tramkaartje op het oogenblik 11 centen. En de geneesheer-wethouder Abrahams, die de leiding heeft bij dit mysterie-kluchtspel kan gerust zijn. Het tekort is al weer aangezuiverd. En zoo zeker was men van het aannemen van de voordracht, dat men de nieuwe kaartjes en tienrittenkaarten, naar thans is gebleken, vast vier weken van te voren had laten drukken. Vrijdags viel het besluit en Maandag's betaalden wij een cent bij ons oude dubbeltje bij. Het tekort aan de tram wordt voornamelijk veroorzaakt door de hooge exploitatiekosten. Van deze kosten zijn 85 pet loonen. Het valt dus niet te verwonderen, dat er raadsleden waren, die de oplossing wenschten te vinden door middel van loonsverlaging. Maar hier werd niet eens serieus door B. en W. op ingegaan. Dat is natuurlijk een heel prijzenswaardig standpunt. De loonen zijn goed bij de Amsterdamsche gemeente — zoo goed zelfs, dat naar onze meening van de extraatjes, als vacantiegelden, pensioenregeling, zonder al te groot nadeel voor de betrokkenen wel wat veranderd kon worden. In ieder geval is deze nieuwe belasting, die voor duizenden menschen toch in de verhooging van het tramtarief ligt opgesloten, ook niet billijk. Zij bedraagt voor velen toch minstens ƒ 7 per jaar. Overwogen schijnt ook niet te zijn — althans uit het antwoord van den betrokken wethouder op desbetreffende vragen viel dit op te maken — of verhooging van het tarief niet kan leiden tot nog grootere vermindering van inkomsten. Het aantal fietsen zal ongetwijfeld nog toenemen. Men kan goedkooper een stalling betalen, dan een tramabonnement nemen. Een. sectie-tarief, zooals men dat in het buitenland o.a. kent, kon eveneens geen genade vinden in de oogen van de tramdirectie. En toch zal het o.i. hier naar toe moeten. Dat men dus betaalt naar de lengte van het traject, dat men af wenscht te leggen. De overstapjes, die ook een enorm tekort hebben veroorzaakt blijven natuurlijk gehandhaafd. Stel u voor, dat men hier van een proef — want als zoodanig is het overstapjes-systeeiu uitdrukkelijk aangekondigd — zou erkennen dat hij niet was geslaagd! Verder zal in de toekomst — hoe ver die nog ligt, weet geen mensch — de rijsnelheid worden verhoogd en zal het aantal haltes verminderd worden. Dit zal wel een vrome illusie blijven, omdat het langzaam Tijden wordt veroorzaakt voor een goed deel door de verkeersstoringen in de binnenstad. En aangezien de tram niet kan uitrijden en dus wachten moet, zal er van harder rijden wel niet veel komen. De eenmanswagens, voor enkele jaren ingehaald als een soort triomf van de moderne techniek, verdwijnen thans. Niemand die er om treuren zal. Zij waren gehaat bij het publiek om hun veregaande ongeriefelijkheid. En nu betalen we maar weer lustig bij. Plannen voor een nieuwe tariefverhooging moeten alweer „in studie" zijn! DE MUNT, De barbaarschheden van de electrische stoel. —0— DE BEKENTENIS VAN EEN DOKTER NA ZESTIEN JAAR ERVARING. o „Want wat een dwalend mensch ook heeft bedreven hij heeft recht op een menschelijke behandeling. Door Dr. REG1NALD SURER, New York. o Telkens weer gaat men er aan twijfelen of de electrische stoel nu wel zoo'n snelle en pijnlooze dood is als algemeen wordt gezegd. Want af en toe komen er bij de ter dood brenging dingen voor die met elk mensehelijk gevoel spotten. Van bijzonder veel belang zijn bij de beschouwing van den electrischen stoel de interessante ervaringen van Dr. Amos Squihe, die lange jaren chef-dokter was in de bekende, zoo niet beruchte, Amerikaansche gevangenis De Sing Sing en die tot op heden op den dag zoo ongeveer 138 executies heeft moeten bijwonen. Hij werd daardoor een fanatiek tegenstander van de doodstraf die hij behulp van zijn verschrikkelijke ervaringen, bestrijdt. Het begin van den doodstrijd. Rred Lasscock zou wegens den moord op zijn werkgeefster, de doodstraf m. b. electrische stoel, moeten ondergaan. Alle betuigingen van onschuld, alle verzoeken om genade, om gratie, bleven zonder gevolg en de dag van de terechtstelling was spoedig gekotnen. Rustig en vrij kalm laat de jonge man zich des ochtends uit zijn cel voeren. Hij laat zich het haar knippen, een donkeren hemdachtigen mantel aantrekken en hij volgt den cipier dan zonder iets te zeggen naar de kamer waar de terechtstelling zal plaats vinden. De staatsvertegenwoordiger leest nog eenmaal de beschuldigingsacte voor en vraagt den jongen man of hij in het aangezicht van den dood zijn schuld wil bekennen. Stilte in de kamer. Dan klinkt langzaam en duidelijk de stem van Lasscock: ,Ik ben geen moordenaar. Moge God mij helpen". Snel wordt hem nu de stalen kap op het hoofd gezet en de kabels aan de voeten vastgemaakt en op een teeken van den gevangenisdirecteur drukt een beambte de doodbrengende knop in. Twee duizend volt zullen gedurende V/ 2 minuut het lichaam doorstroomen en het leven vernietigen. Maar het typische trilgeluid, dat altijd na de inschakeling van den stroom duidelijk waarneembaar is, blijft uit. De beambte schakelt terug en drukt de knop nog eens langzaam en zorgvuldig in. Een zacht geknor dat ook tot de kap van den veroordeelde doordringt, bewijst dat de electrische stoel haar werk nog altijd niet heeft gedaan. De derde poging blijft eveneens zonder resultaat. De boeien van Lasscock worden losgemaakt, de kap wordt hem van het hoofd genomen en de doodsbleeke man krijgt te hooren dat de moordmachine niet geheel en al in orde is en dat de executie daarom uitgesteld zal worden tot eenige reparaties zijn verricht. De tweede kwelling. De fout is spoedig gevonden: er was kortsluiting in een kabel ontstaan. Maar het is nu reeds te laat geworden om de terechtstelling nog op denzelfden dag te doen plaats vinden. Den volgendefi morgen zal Lasscock wederom in de hall des doods worden gevoerd. Ongelooflijk hoe zich een mensch in een dag veranderen kan. Het gezicht geel-groen, de oogen diep-omschaduwd, beenen en armen sidderend, zachtjes voor zich uitmummelend knielt de veroordeelde neer en wordt met behulp van een cipier voor de tweede keer op de dood-brengende stoel gezet. Uit voorzorg had men vooraf eenige proeven met den electrischen stroom genomen. Maar als nu de man die op de knop moet drukken zijn taak verricht, breken zelfs dokter en directeur, die toch reeds honderden terechtstellingen hebben meegemaakt het angstzweet uit: de machine werkt weer niet. Krampachtig bewegen zich de vingers van den ter dood veroordeelde steunend komt de adem tusschen zijn lippen uit. De aanwezige electrotechnicus rent nu zelf naar het schakelbord probeert het drie, viermaal, zonder resultaat. Dan begint hij de kabels en den hefboom te onderzoeken. Dat duurt een paar minuten. Niemand durft een woord te spreken. Het angstige gesteun van den veroordeelde wordt heviger. De spanning is niet meer uit te houden. De technicus vertelt dat hij de fout niet dadelijk kan vinden. De boel moet nog eens grondig onderzocht worden. En weer wordt de veroordeelde weggeleid. Hij moet nu door twee wachters weggedragen worden. In de oogen van den ongelukkige is een uitdrukking van waanzinnige angst die ik niet licht zal vergeten. Gratie. Intusschen zijn de gevangenisdirecteur en de staatsvertegenwoordiger het gebouw binnengeloopen om den gouverneur telefonisch van het gebeurde op de hoogte te brengen. Nog onder den indruk van hetgeen er gebeurd is, schildert de gevangenis-directeur het lijden van het slachtoffer. De gouverneur besluit, gezien de ontzettende kwellingen waaraan de veroordeelde heeft blootgestaan, Lasscock te begenadigen. De fout van den electrischen stoel is nu gauw gevonden maar de veroordeelde is gered. Vier en een half jaar later wordt hij uit de gevangenis ontslagen omdat eerst toen de twijfel aan de onjuistheid van een bezwarende getuigenis was opgeheven. Een vrouw op de electrische stoel. Een ander geval. Ruth Snyder had samen met haar geliefde haar echtgenoot vermoord. Ondanks het feit dat er van vele zijden protesten kwamen tegen het dooden van een vrouw op deze manier,, werd zij veroordeeld tot de electrische stoel. Aan den vooravond van den dag dat haar leven zou eindigen, betrad een geestelijke haar cel. Ruth Snyder knielt voor hem neer en bidt. Zij schreit, eerst zachtjes maar spoedig al heviger en heviger tijdens de bemoedigende woorden van den geestelijke. Haar gehuil groeit aan tot een gegil dat niets menschelij'ts meer heeft. Ze gilt als een gewond en opgejaagd dier. Als een waanzinnige hamert ze met haar witte handen tegen de muren en rukt zich de haren uit het hoofd, tot ze eindelijk volkomen uitgeput in elkaar zinkt op den bodem van haar cel. De dokter geeft haar eenige kalmeerende inspuitingen zoodat ze des nrchts nog wat slaapt. De strijd. En dan de volgende morgen. Met bovenmenschelijke kracht strijdt ze met de vier vrouwelijke cipiers die haar naar de kamer waar de electrische stoel is opgesteld willen brengen. Met handen en voeten vecht ze tegen de menschen die haar naar het schavot willen brengen. Een van. de vrouwen moet — bloedend — weggevoerd worden. Gillend dringen de waanzinnige kreten van de veroordeelde door de gevangenis waar in de cellen andere ter dood veroordeelden beven van afgrijzen. Schrede voor schrede wordt Ruth Snyder door den corridor gedrongen; eindelijk heeft men haar zoover overweldigd, dat men haar een zak over het hoofd kan werpen zoodat het schreeuwen vrijwel onhoorbaar wordt. In de kamer aangekomen waar het vonnis zal worden voltrokken, wordt de zak weer van haar hoofd genomen want de beschuldigingsacte moet worden voorgelezen. De aanwezige beambten zien vol afgrijzen het in waanzinnige angst vertrokken gelaat van de vrouw die rochelend en sidderend de woorden van den Staats-vertegenwoordiger aanhoort. Dan begint nog eenmaal de wanhopige strijd als men haar op den electrischen stoel wil zetten. Ze werpt zich op. den grond, bijt en trapt en krabt en schopt. Een wanhopig mensch dat strijd voor haar leven Brullend bidt zij om genade van God of van de menschen. Bloedig schuim staat op haar mond als eindelijk de kap over haar hoofd wordt geschoven Gedempter nu klinkt nog altijd het geschreeuw. Voeten en vingers van de veroordeelde trillen van angst. Alle aanwezigen ademen verruimd als eindelijk de handle is overgehaald en het vonnis is voltrokken. Onder de vrijwillige toeschouwers van deze scène waren zeven vrouwen. De menschen zonder zenuwen. De gebeurtenissen bij het ter dood brengen zijn niet minder luguber als de slachtoffers kalm zijn. Daar • as bijv. de roofmoordenaar Higgins die, tot groot vermaak van de toeschouwers dansend naar den stoel ging en zonder een woord te spreken stierf. En de vroegere technicus Harry Simson die zijn vier kinderen vermoord had vroeg als laatste wensch: het mechaniek van de electrische stoel te mogen leeren kennen. Daar was verder de geneeskundige Dr. Leeman, die zijn vriendin had vergiftigd en in de kamer waar de electrische stoel stond opgesteld, aan den gevangenisdokter vertelde wat voc- interessante ziekteverschijnselen zich na de vergiftiging bij zijn slachtoffer hadden voorgedaan. De schrijver Paul Sirek verzocht nog een redevoering te mogen houden over een kunstzinnig onderwerp...... Als een onvetrgetelijke film trekken de 138 menschen die ik op de electrische stoel zag sterven aan mij voorbij. Het eene oogenblik waren zij gezond en sterk, het volgende moment lagen zij koud en stijf op den grond. Zeker, er waren inbrekers, misdadigers, paria's der maatschappij bij, maar hoe het ook zij, het waren menschen en zij hebben recht op een menschelijke behandeling. Ik ben een fel tegenstander van de doodstraf geworden omdat ik weet uit ondervinding hoe het in Amerika toegaat. ---