Op een tweesprong. Wat zal de S.D .A .P. doen ? Gaat zij verder in de allergevaarlijkste revolutionaire richting ? * * * De S. D. A. P. heeft, opgejaagd door den zweep van de C. P. en O. S. P., haar oorspronkelijk standpunt, om geen straatdemonstraties te liottden, helaas verlaten. Er is niets door tc winnen, wel veel door te verliezen, schreef liet eigen hoofdorgaan en zegden de hoofdleiders voor korten tijd terug. In ons land hebben de arbeiders en ook de werkloozen het beter dan waar ook: we mogen dat niet in gevaar brengen, zoo luidde het advies der Partij. Men is nu toch, gedreven door concurrentievrees, door angst dat de ontevreden leden zullen overloopen naar C. P. en O. S. P., overgegaan tot stvaatbetoogingen. Met het gewone gevolg: dat er bloed vloeide. Het bestuur der S.D.A.P. draagt daar de volle schuld van. Wanneer het krachtig en flink genoeg was, zou men niet tot deze gevaarlijke methode zijn overgegaan. Men weet toch, dat ongelukken dan niet kunnen uitblijven. Slechte elementen nemen bij zoo iets de leiding, er gebeuren makkelijk verkeerde dingen en: de politie moet optreden in het belang vim het algemeen, ook in het belang der betoogers zelf. Laat men alles begaan, dan worden de ongelukken veel grooter, dan ze nu in Den Haag waren. Door een tijdig ingrijpen der politie bleef liet gevaar beperkt. De S.D.A.P. mag blij zijn, dat het nog zoo noed is afgeloopen. Ze zou mogen verkrijgen, dat dergelijke betoogingen, om het groote gevaar er aan verbonden, geheel verboden werden: dan kon zij kankeren en voelde zich toch veilig achter het verbod. Wat doet ze nu echter? Overal scherpe critiek op liet gedrag der Haagsche politie, die toch niet meer dan haar plicht deed. Critiek tot in de Tweede Kamer toe. „Het Volk" hitst zijn lezers op tegen de politie. Het blad ontziet zich niet, haar opruiende artikelen te illustreeren niet een groote foto, waarop een man met een bloedend gezicht. Alles zoo luguber mogelijk, zooveel mogelijk prikkelend de lagere instincten van het volk. We zullen hier niet meer herhalen hoe de socialistischen „bloedhond" Noske te Berlijn indertijd de roode betoogers uit elkaar liet ranselen en schieten. Dat was een veldslag gelijk. Wc hebben nu een meer recent voorbeeld. In Ziirich is een socialistisch stadsbestuur. Dus protesteeren de communisten en houden deze straatdemonstraties tegen de socialistische bestuurderen, die zij provoceerend reactionair noemen, zooals S.D.A.P. en N.V.V. hier de nietsocialistische overheid believen te bestempelen, en waartegen zij hier de massa opruien met allerlei gevaarlijke woorden en beelden. De laatste demonstratie van het plebs te Ziirich stond weer onder leiding der communistische geluksbrengers. Het was een formeele veldslag. Alles uitstekend geregeld: de leiders zaten in veiligheid, de politie had het uren lang zeer zwaar te verantwoorden en onder de betoogers — natuurlijk ook onder rustige buitenstaanders — vielen slachtoffers: dooden en gewonden. De socialistische pers te Ziirich spreekt nu "iet van tactloosheid en wreedheid der politie, zooais de onze wel over de relletjes in Den Haag doet, maar geeft de geheele schuld aan de communisten, die, zooals zij schrijft, niets anders doen dan ontevredenheid, haat en gif zaaien. De socialistische partijvergadering heeft er zelfs het optreden van de politie goedgekeurd en de arbeiders aangeraden niet mee te doen aan straatdemonstraties. In ons land wekt de verdwaasde roode pers en partij de arbeiders echter op wel mee te doen, wel zich zelf en anderen in gevaar te brengen, wel op verkeerde en gevaarlijke manier te ageeren. Hier geen waarschuwingen en kalineering, doch ophitsen. Alle redevoeringen, alle verSadeiïngen worden er voor gebruikt. Heel de p oode pers staat er vol van. Met groote koppen en vette letters wordt de aandacht gevestigd °P de prikkelende stukken. De overheid doet niets voor de arbeiders, de S.D.A.P. wil er wel alles voor doen, maar — zoo zeggen ze — door de reactionaire regeeriug wordt hen dit onmogelijk gemaakt. Zoo eenzijdig als deze voorstelling is, zoo eenzijdig zijn de roode Kamerverslagen, beschouwingen en redevoeringen. Wanneer de S.D.A.P. zoo doorgaat, zal zij nog groote ongelukken kunnen veroorzaken. Zij 'eidt niet meer, zij wordt geleid door de iinksche opruiers. Wethouder De Miranda heeft het zelf verklaard in zake de onverkwikkelijke Geschiedenis der loonsverlaging van het gemeentepersoneel te Amsterdam, dat hl] liever dwaalt met de massa, dan alleen of met een minderheid een eigen standpunt te nemen. De redactie van „Het Volk(sblad)" stelt zich op hetzelfde standpunt. Hier dus ook geen leidende e n opvoedende artikelen, doch slechts dwaze eelio's van gevaarlijke, domme uitingen. Wat een allerverderfelijkste houding. Zoo Jhoet de massa toch wel beslist op den verkeerden weg komen. De S.D.A.P. graaft zoo naar eigen graf en dat voor het geluk uei \o liiiiten. Geen wonder dat „Tribune" en „Fakkel" juichen. Hun tactiek wordt gevolgd, aan hen het succes. Hen vallen door de verkeerde handelwijze der S.D.A.P. de revolutionaire vruchten in den schoot. Veertien dagen geleden zei Van der Walle nog, dat met dikke woorden en stakingen aan de werkverschaffingen niets te bereiken was, — wij mogen dit woord hier sommige socialisten ook wel flink voorhouden —, hij protesteerde fel tegen „het misbruik, de smerige demagogie van de communistische R.V.O. en O.S.P., en nu handelt de roode partij en pers even verderfelijk en verkeerd. Moge het helder inzicht van de klare en knappe koppen in de S.D.A.P. nog tijdig bezinning brengen. Of worden zij allen uitgeworpen, gelijk de beste socialistische raadsleden te Amsterdam? De S.D.A.P. staat op een tweesprong. Hoe haar verdere houding zal zijn, is niet alleen van belang voor haar zelf, doch ook voor geheel het land. Er dreigen groote gevaren. We moeten hier tijdig rekening mee houden. --- Waarom Duitschland niet betalen kan. Enkele punten van overeenstemming ter Ontwapeningsconferentie. OVERZICHT. Onderhandelingen. De besprekingen te Génève en Lausanne worden nog steeds met frissche moed voortgezet. Vooral te Lausanne schijnt men druk aan het confereeren te zijn, al kan men niet zeggen, dat het louter en alleen over de herstelbetalingen is. De beide conferenties, over ontvvapenings- en herstelproblemen loopen op de meest gemoedelijke manier door elkaar. Dan verdwijnt eens een minister die in Qénève thuishoort, naar Lausanne of een uit Lausanne naar Génève, officieele conferenties hebben niet meer plaats, men houdt het bij niet-officieele vertrouwelijke bespreking.. Opvallend is het hoe druk Herriot en Mac Donald het met elkaar hebben. MacDonaid u.e op algeheele schrapping der betalingen aanstuurt en Herriot, die dat ajlerminst van plan is. Er moet een compromis gevonden worden, wil men tot eenigerlei resultaat komen en daaraan is men nu druk aan het werk. Opmerkelijk en van belang is het dat de Amerikaansche gedelegeerde ter Ontwapeningsconferentie Gibson te Lausanne is geweest, oischoon Amerika beslist gewei.gerd heeft zich met de herstelconferentie in te laten. Men meent, dat Amerika verband tracht te leggen ttisschen ontwapenings- en herstelproblemen. Het schijnt dat Amerika wel iets zal willen doen ter vermindering tier Fransche schulden, wanneer Frankrijk in wil gaan op de Amerikaansche ontwapeningsvoorstellen. Dit zou dan van invloed kunnen zijn op Frankrijk's houding ten aanzien van de Duitsche betalingen. Van Amerikaansche zijde wordt ontkend, dat er verband gelegd is tusschen deze beide kwesties, wel dringt Amerika op een spoedige en acceptabele oplossing van de ontwapeningsbesprekingen aan. Hoe het ook zij, te Lausanne zit men op het oogenblik nog te kijken met de onoplosbare tegenstelling, dat Frankrijk geld wil hebben van Duitschland, dat niet bereid is ook maar een cent te betalen. Het moge waar zijn, dat Frankrijk duidelijk blijk geeft zich onbehagelijk te gevoelen in de isolatie, waarin het dreigt te geraken, het offer dat Duitschland vraagt en waarop Mac Donald aandringt, is het nu nog niet bereid te brengen. In -verschillende delegaties zegt men zelfs: Al zou Herriot het brengen dan zou dit nog weinig baten, daar hij onmiddellijk in Parijs ten val zou worden gebracht. Mogelijk bieden echter de economische besprekingen, die ttisschen Frankrijk Duitschland en Engeland gevoerd worden — doch vooral tusschen beide eerstgenoemde staten, aanknoopingspunten. Tot nu toe is er niets anders over bekend geworden, dan dat ze een bevredigend verloop hadden en voortgezet zullen worden. Trouwens, er zijn ook nog slechts punten van zeer algemeenen aard besproken. --- DE HERSTEL-CONFERENTIE. Een verklaring van president Hoover ? VERBAND TUSSCHEN OORLOGSSCHULDEN EN ONTWAPENING. De oorrespondent van de „Echo de Paris" te Lausanne verklaart, dat Gibson bij de besprekingen, die hij te Morges met Herriot heeft gehad, de a.s. publicatie heeft aangekondigd van een verklaring van president Hoover over de ontwapening en de ooriogsschulden-quaestie. In deze verklaring zal president Hoover uiteenzetten, dat de Amerikaansche regeering in de toekomst geen verlaging der oorlogsschulden in overweging kan nemen, indien de Europeesche staten niet tot een overeenstemming komen, om hun bewapening aanzienlijk te beperken. De radicale afgevaardigde Jean Piot, die als bijzondere correspondent van de „Ouevre" te Lausanne vertoeft, meldt, dat Gibson aan de Fransche gedelegeerden een feitelijk ultimatum ,heeft gesteld. Frankrijk zal zijn standpunt ten aanzien van de herstelbetalingen moeten wijzigen en eerst dan kan het van Amerika gunstiger voorwaarden verwachten ten aanzien van de regeling der oorlogsschulden. Laat alle hope varen Een nader Rêuter-bericht uit Washington meldt, dat Stimson Gibson zou hebber» opgedragen, er de staatslieden te Genève van in kennis te 'stellen, dat, indien de ontwapenings-conferentie mislukte, Europa evengoed alle hoop zou kunnen laten varen, dat zijn verzoeken om de vermindering of schrapping der oorlogsschulden gunstig door de Ver. Staten worden overwogen. Hoewel tegengesproken, loopt het gerucht in diplomatieke kringen met hardnekkigheid. Fransche voorstellen. GEEN SCHRAPPING VAN DE HERSTEL-SCHULDEN. De voorstellen, die de Fransche minister-president Herriot aan MacDonaid heeft meegedeeld, betreffen, naar van w el-in gelichte Fransche zijde wordt vernomen, twee perioden. In de eerste periode, een tijdruimte van 2 tot 5 jaar, zal volledig uitstel voor alle Duitsche herstelbetalingen intreden. In de tweede periode, welke voorloopig niet nader bepaald wordt, zal, rekening houdend met een herstel van den Duitschen economisehen toestand, een gedeeltelijke betaling door Duitschland worden verricht. Het volledig nakomen van het plan-Young wordt door de Fransche regeering niet meer geëischt. Zij verlangt echter, dat na de afwikkeling van de Duitsche economische crisis, een nieuw onderzoek zal worden ingesteld naar de Duitsche betalingscapaciteit, waarna een slotbepaling door Duitschland te verrichten., zal worden vastgesteld. De op deze wijize binnenkomende sommen zouden voor twee-derde aan de Ver. Staten worden overgemaakt ter betaling van de oorlogs schulden, terwijl de rest zou verdeeld worden onder de Europeesolie crediteuren inzake de herstelbetalingen volgens den verdeelingssleutel van Spa. Een brief van Von Papen. WAAROM DUITSCHLAND SCHRAPPING DER SCHULDEN VRAAGT. "vaar de bijzondere correspondent te Lausanne van de „D. Allg. Ztg." meldt, is de door Mac Donald gevraagde toelichting van Duitschland's afwijzende houding van het Fransche herstelprogramma door den rijksminister van buitenlandsche zaken overhandigd, en wel in den vorm van een brief van den rijkskanselier aan den voorzitter der conferentie, dus niet aan den leider der Engelsche delegatie. Volgens het blad behelst het memorandum 7 hoofdargumenten ter motiveering van den Duitschen eisch tot onverwijlde en volledige schrapping der herstelschulden en tot verwerping van het Fransche denkbeeld van een eindbetaling, welke kort samengevat, inhouden: 1. De geweldige Duitsche werkloosheid; 2. De verlaging der openbare uitgaven, waar" van ongeveer een derde sociale lasten vertegenwoordigt, is in Duitschland reeds tot het uiterste doorgevoerd. 3. Ook de buitenlandsche deskundigen erkennen, dat de Duitsche belastingen reeds onnatuurlijik hoog zijn. 4. Een te taooge rentevoet en het opteren der kapitaal-reserves. 5. Duitsche particuliere schulden aan het buitenland, grootendeels een uitvloeisel van de herstelschulden. 6. De reserves der Reichsbahn zijn uitgeput, de inkomsten sedert 1929 met circa 50% gedaald. • Even onmogelijk als de uitgifte van de spoorweg-obligaties is het afstaan van aandeelen der Reichsbahn. 7. Het Duitsche economisch leven zou door een eindbetaling nog jarenlang ernstig worden benadeeld. Daarbij komt nog, dat de ruineerer.de uitwerking der herstel- en schuldenibetaling op het geld- en credietwezen der geheele wereld door de tegenwoordige crisis onomstootelijk is bewezen. Engelsch—Fransche tegenstelling. WEL EN NIET AFZIEN VAN DE HERSTEL-BETALINGEN. In zijn onderhoud met MacDonaid heeft Herriot uitdrukkelijk verklaard, dat er geen sprake kan zijn van een volledig afzien der herstelbetalingen en dat de Fransche regeering op dit punt onder geen omstandigheden kan toegeven. De Fransche regeering is in het belang van geheel Europa geïnteresseerd bij een bloej van Duitschland, maar kan niet toestaan, dat de Europeesche belangen ten offer gebracht worjen aan de belangen van Duitschland. Volledig afzien van alle herstelbetalingen door Engeland ? De corerspondent van de „Morning Post" te Lausanne verneemt uit betrouwbare' bron, uat de Engelsche minister-president MacDonaid op het oogenblik overweegt, een verklaring af te leggen, dat Engeland afstand doet van de toekomstige betalingen van alle herstel- en oorlogsschuldenaars aan Engeland. Deze verklaring zou onafhankelijk zijn van de houding der andere Europeesche mogendheden inzake de herstel- en oorlogssohuldenquaesties, MacDonaid zou in zijn verklaring dan de hoop uitspreken, dat het Engelsche voorbeeld door de andere mogendheden zal worden nagevolgd. --- O. M. F. HAFFMANS. Het oudste lid der Eerste Kamer neemt ontslag. WAARDEERENDE WOORDEN VAN DEN VOORZITTER. In de gisterenavond gehouden vergadering van Je Eerste Kamer was ingekomen een missive van den heer O. M. F. Haffmans, Helden dat hij om gezondheidsredenen ontslag neemt als lid der Kamer. De voorzitter der Kamer, mr. W. F. baron de Vos van Steenwijk, heeft naar aanleiding van dit ichrijven een korte rede uitgesproken, waarin hij /erklaarde, er van overtuigd te zijn dat de Kamer ,net leedwezen het besluit van den heer Haffmans heeft vernomen. „Mede om de reden, welke hem daartoe noopte en die oorzaak was dat wij reeds gedurende meer dan een jaar zijn tegenwoordigheid moesten derven. Sedert 27 Maart 1908 maakte hij deel uit van de Kamer, zoodat naar zittingslijd haar oudste lid haar ontvalt. Zijn vriendelijken omgang stelde zij op prijs en zal zij missen. Moge ulsnog in den staat zijner gezondheid beterschap homen en bovenal, sterke God hem in zijn beproeving." De Ksmer heeft deze rede staande aangehoord. --- DE ONTWAPENINGCONFERENTIE. Vermindering der militaire uitgaven met 10 pct ? In Volkenbondskringen hoopt men, dat tengevolge van de bekende vertrouwelijke besprekingen tusschen de groote mogendheden, het mogelijk zal zijn, overeenstemming op de volgende punten te verkrijgen: 1. Vermindering der militaire uitgaven met ten minste 10 %, met een geleidelijke toeneming van het percentage in de volgende jaren; 2. qualitatieve ontwapening door afschaffing der zware kanonnen met een kaliber van 240, misschien zelfs reeds van 150 m.nr. en hooger, van de tanks yan 16 ton of meer, van de bombardementsvliegtuigen me t een ledig gaw .icht van 2000 K.g. en meer, verder van alle chemische en bacteriologische wapenen; 3. internationalisatie of althans streng internationaal toezicht op de burgerlijke luchtvloot; 4. internationaal toezicht op de naleving der bepalingen van de ontwapenings-conferer.itie; 5. toezicht op de wapenfabricage: 6. instelling van een permanente ontwapenings-commisste ter voorbereiding van de verdere ontwapenings-conferentie in de naaste toekomst. Het schijnt, dat de Fransche delegatie bereid is, op at deze punten mede te werken, zonder verder de verwezenlijking van Tardieu's veiligheidsvoorstel als voorwaarde hieraan te verbinden. Bijeenkomst hoofdcommissie der ontwapenings-conferentie. Naar volgens Reuter verluidt, zou de hoofdcommissie der ontwapenings-conferentie gistermiddag om half vijf op specialen wensch van preisdent Hoover in algemeene vergadering bijeengeroepen zijn. Zij zou haar standpunt hebben moeten bepalen ten aanzien van de stappen, die te Genève zijn ondernomen. Als eenig punt staat op de agenda: Verklaring der Amerikaansche delegatie. Een stap der Oslo-staten bij Henderson. EEN BEGRIJPELIJKE UITING VAN ONGEDULD. De z.g. Oslo-staten hebben voor het eerst een gemeenschappelijken stap buiten het economisch gebied, waarop zij zich tot dusver bewogen hebben, ondernomen. De gedelegeerden van België, Denemarken, Nederland, Noorwegen en Zweden hebben tezamen een bezoek gebracht bij Henderson als voorzitter der ontwapeningsconferentie. Zij hebben hem daarbij inlichtingen verzocht omtrent het tijdstip, waarop hij voornemens is de algemeene commissie weer bijeen te roepen. Weliswaar verklaarde de Deensche minister van buitenlandsche zaken Munch, die als oudstaanwezige minister het woord voerde, dat het geenszins de bedoeling was de begonnen vertrouwelijke besprekingen tusschen de groote mogendheden te overhaasten, maar toch was deze gemeenschappelijke stap ook wel eenigszins als een (begrijpelijke) uiting van ongeduld te beschouwen en een aansporing, via Henderson, aan het adres der groote mogendheden om bij hun besprekingen toch ook niet te vergeten dat het noodzakelijk is daarbij bekwamen spoed te betrachten. Henderson antwoordde, dat hij de grootste beteekenis aan de tusschen de groote mogendheden begonnen besprekingen hechtte en dat deze naar hij hoopt het succes der ontwapeningsconferentie zullen verzekeren. Hij wilde den onderhandelaars dus den noodigen tijd laten doch hoopte niettemin, dat de besprekingen met zooveel spoed zullen worden voortgezet, dat de algemeene commissie in het begin van Juli haar besprekingen zal kunnen hervatten. Behalve Munch waren bij dit onderhoud aanwezig prof. Rutgers voor Nederland, Rammel voor Zweden, dr. Lange voor Noorwegen, prof, Bourquin voor België. Inkrimping Nederlandsehe delegatie. De Nederlandsehe delegatie te Génève, die uit bezuinigingsoverwegingen de laatste weken re;:ds belangrijk was beperkt, zal vermoedelijk in verband met de mededeeling van Henderson, waaruit blijkt dat de eerstvolgende 14 dagen nog getn bijeenroeping van de algemeene commissie te verwachten, nog meer worden ingekrompen. Intusschen zal in ieder geval de aanwezigheid te Génève nog noodig blijven van prof. Francois en het kamerlid Vliegen. De beraadslaging in de technische commissie voor vermindering der budgeteire militaire uitgaven maakt het noodzakelijk, dat prof. Francois, die rapporten dier commissie is, hier blijft, terwijl de heer Vliegen niet kan worden gemist in de luchtcommissie, waar de quaestie van de internationalisatie der burgerlijke luchtvaart (waarbij groote Nederlandsehe belangen betrokken zijn) besproken wordt. Of nog enkele andere leden der Nederlandsehe delegatie te Génève zullen blijven, maakt nog een onderwerp van overleg uit tusschen minister Bee laerts van Blokland in Den Haag en de Nederlandsche ddcenfie te Génève. --- UITVALLEN DUITEN. *** De teleurstelling over den val van Dr. Bruening uit zich in verstandige rustige kringen nog steeds. Dat wil niet zeggen, dat er voortdurend geklaagd en gekankerd wordt en men er niets als ontevreden gezichten ziet. Het volk kan nog altijd lachen. Ook het goede Duitsche volk. Vooral de vroolijke Beierschen en Rijnlanders. Zij houden hun humor. In hun witzen teekenen ze den toestand trouwens raker, dan vele venijnige ,sjagrijnige polemieken. Zoo hoorden wij nu van een gezellige Rijnlander de volgende mop, die een scherp politiek en economisch inzicht en oordeel geeft. Het was voor de Keulsche rechtbank. Bij al de malaise, die er is, bloeit de berechtende stiel juist buitengewoon fleurig. De rechters worden echter, tiog steeds schraal betaald. Het zijn ook slechts intellectueele proletaren. En er is te veel getuigen-geld noodig. Hier zou mogelijk wel wat op te bezuinigen zijn. En Weiter wil het nog erger maken. Bij een van de veel geruchtmakende processen, die we tegenwoordig beleven als een heerlijke sensatie — een dubbel getuigenis der rotheid van ons wereldje — werd de verschillende getuigen gevraagd, wat ze per dag verdienden. Een kunstschilder moest 't het eerst zeggen. Hij durfde niet goed, want, hoewel niet als zoodanig geregistreerd, behoorde hij toch tot de allerergste crisisslachtoffers. Op waarachtige kunst wordt helaas wel bezuinigd. Hij verdiende geen pfenning. Met den moed der wanhoop en het hart bonzend van angst, gaf hij toch brutaal op: drie mark. De rechterlijke penningmeester vond het goed. Een musicus volgde. Op den heerlijken klank dezer goedbevonden marken, componeerde hij een zang ook van drie. En het lukte. Dat was meer dan voor al z"n edele composities samen. Er was zelfs geen drukker te vinden voor één geestelijk lied.. Toen kwam een auteur. Die had al zooveel in zijn beroep gefantaseerd: hij zei, aangemoedigd door al die hooge honoraria, heel astrant, ofschoon geen enkele uitgever iets van 'm aannam, dat hij vijf mark per dag maakte. Ook deze leugen werd geloofd en geprezen. Na verschillende andere lieden —' we zullen ze niet noemen, om ons te vrijwaren tegen eventueele protesten, die eenigszins makkelijker neer regenen dan loftuigingen — was een lid van het nuttige en noodige gilde der veelgesmade putjesscheppers aan de beurt. De man 'verdiende 10 mark per dag. De schrijver slikte het en verslikte zich. Ten slotte een duiker. Die antwoordde heel nuchter: 150 mark. De rechter sprong op: „Ma-ar man, dat verdient Dr. Bruening niet eens". De Taucher antwoordde: Abcr der daugt auch nicht". Er werd gelachen. Maar niet, omdat hij toch heeft moeten duiken. Zal hij nog boven komen? ---