BINNENLAND DE TOEPASSING DER CRISIS-INVOERWET. Geen principieele wijziging der tot nu toe beleden handelspolitieke beginselen. de minister wil met beperking niet verder gaan, dan strikt noodzakelijk is. Aan de Memorie van Antwoord aan de Eerste Kamer in zake de wetsontwerpen tot: le. regeling van den invoer van schoeisel; 2e. regeling van den invoer van tricot-goederen; 3e. regeling van den invoer van wollen en halfwollen 6toffen; 4e. regeling van den invoer van bovenkleeding, is het het volgende ontleend: Toepassing der crisis-invoerwet, In de Algemeene Beschouwingen, waarrjiede de Minister de Memorie aanvangt, zegt hij, dat hij zich vereenigen kan met hen, die de Crisis-invoerwet ook zouden willen aangewend zien ten behoeve van bedrijfstakken, die evengoed in crisismoeilijkheden verkeeren, ofschoon te hunnen op zichte abnormale invoer niet kan worden aangetoond. In dergelijke gevallen is óf Overheidssteun niet mogelijk, of dient deze op andere wijze te worden verleend. Bij de beoordeeling, of overmatige invoer plaats heeft, moeten meer factoren in aanmerking worden genomen dan het invoercijfer alleen en dat met name tevens gelet moet worden op de veranderingen in de verhouding tusschen in- en uitvoer en tusschen productievermogen en afzetmogelijkheid. In dit verband verdient de opmerking bestrijding, dat de Regeering bij de toepassing der wet naast den oorspronkelijken maatstaf voor contingenteering, te weten wering van overmatigen invoer, nog twee andere richtlijnen heeft aanvaard, nl. de vermindering van den uitvoer van bepaalde artikelen en de daling van de koopkracht van het publiek. Naar de meening van den Minister komt aan deze factoren geen zelfstandige beteekenis toe; alleen kunnen zij nooit den grondslag vormen voor een contingenteering. Maar wel moeten zij tot de omstandigheden worden gerekend, die tot de aanwezigheid van overmatigen invoer kunnen doen besluiten en zeker moeten zij bij de vaststelling van de percentages in aanmerking worden genomen. Nu de Minister bij de getroffen maatregelen zoo duidelijk heeft blijk gegeven met de beperking van den invoer niet verder te willen gaan dan strikt noodzakelijk is, om aan de. scherpst getroffen bedrijfstakken althans eenige soulaas te verschaffen, meent hij, dat men er gerust op kan zijn, dat de radeelige gevolgen, die mogelijk voor enkele andere takken van nationaal bedrijf hieruit zouden kunnen voortvloeien, tot eèn minimum zijn beperkt. Verminderde koopkracht voor nietbeschermde producten. Dat de contingenteering van sommige goederen noodzakelijk ten gevolge heeft, dat aan het product van andere, niet-beschermde bedrijven minder koopkracht kan worden besteed, behoeft niet te worden erkend. Zooals de contingenteering wordt toegepast, heeft zij geen prijsstijgende gevolgen maar wel bestaat de mogelijkheid, dat zij een dieperen prijsval voorkomt, terwijl zij tevens een deel van de koopkracht, die anders aan het buitenland ten goede zou komen, voor den binnenlandschen producent reserveert. Inderdaad zouden onze exportbedrijven, voorzoover zij in het buitenland nog een afzetmarkt vinden, daardoor nadeelig kunnen worden getroffen, doch de beschikbaarheid van deviezen wordt in de meeste landen door zooveel andere, belangrijker factoren beheerscht, dat de geringe beperking van den invoer, waartoe ons land is overgegaan, daarbij weinig gewicht in de schaal legt. Alles komt hier aan op de vraag, hoe ver men met de beperking gaat en of men de maatregelen zoo weet te treffen, 'dat de verstarring wordt tegengegaan. Het schijnt na het bovenstaande onnoodig te zeggen, dat hiervoor wordt gewaakt. Ook de noodzaak tot rationalisatie en verlaging van de productiekosten komt door de contingenteering stellig niet op den achtergrond. De Minister verklaart nogmaals, dat de genomen contingenteeringsbesluiten geen principieele wijziging beteekenen van de tot dusver aanvaarde handelspolitiek, en dat hij de wet niet anders heeft toegepast dan in denzelfden geest, waarin hij het ontwerp heeft verdedigd. Welke maatregelen in de toekomst nog noodig zullen blijken, is thans niet te voorzien, maar van een ding kan men zeker zijn, nl. dat aan de Crisis invoerwet geen uitvoering zal worden gegeven in strijd met de bedoeling, waarmede indertijd de Staten-Generaal unaniem haar totstandkoming hebben bevorderd. Hoewel de regeering aan het sluiten van bilaterale handelsovereenkomsten tusschen Nederland en de bevriende mogendheden, — zooals onlangs is gebleken — groote waarde hecht en ook zelf daaraan de voorkeur zou geven boven een regeling van den import op grond van de Crisis-invoerwet, acht zij het laatstgenoemde middel vooralsnog onmisbaar. De Minister komt vervolgens op den invloed der Volksvertegenwoordiging op de toepassing der Crisis-invoerwet. Dat het systeem, volgens hetwelk voor eiken maatregel, strekkende tot beperking van den invoer van een bepaald artikel, de toestemming der Volksvertegenwoordiging is vereiscbt, niet zonder bedenking is, dient te worden erkend. De minister moge er echter aan herinneren, dat deze methode in het oorspronkelijk ontwerp Crisisinvoerwet niet was voorgeschreven, doch in de wet bij amendement is opgenomen. Nu dit eenmaal is geschied, moeten de aan het bestaande stelsel noodzakelijkerwijze verbonden bezwaren ook door alle betrokkenen worden aanvaard. Het ligt vooralsnog niet in het voornemen van den minister tot het voorstellen van een wijziging in den door dr. Colijn gewenschten zin het initiatief te nemen; een wijziging, welke hem, indien voldoende instemming in de Staten-Generaal bleek ook uit een oogpunt van besparing van arbeid aan de beide Kamers wel zou aanlokken. Gebrek aan vertrouwen in de Regeering? Indien handhaving van het bestaande stelsel van wettelijke bekrachtiging thans weikelijk nog moeten bepleit op grond van argwaan, dat de Regeering de bevoegdheden, haar bij de Crisis-invoerwet verstrekt, wel eens zou kunnen aanwenden om een algeheelen ommekeer in onze handelspolitiek te bevorderen, ware het wellicht beter geweest, wanneer de minister zich met meer zorg had afgevraagd, of hij zich tegen aanneming van het amendement-Oud niet had moeten blijven verzetten. Juist toch het feit, dat zoovelen zich aan deze van gebrek aan vertrouwen in de Regeering getuigende motiveering hadden losgemaakt, is voor hem aanleiding geweest, om zijn aanvankelijke bezwaren terzijde te stellen, ten behoeve van het voordeel van gemeen overleg met de Staten-Genera'al, waar het zoo belangrijke onderwerpen gold. Ook de minister kan niet verhelen, dat hij zich van de wijze, waarop dit gemeen overleg in voorkomende gevallen zou worden gevoerd, een andere voorstelling had gemaakt dan hetgeen thans practijk zou kunnen worden. Hij mag erop wijzen dat men bij de totstandkoming van de Crisis-invoerwet heeft kunnen vernemen, hoe er vergelijkingen zijn gemaakt tusschen de toekomstige contingenteeringswetten en onteigenings- en naturalisatiewetten, waaromtrent men opmerkte, dat zij evenmin tot moeilijkheden aanleiding plegen te geven. De Kamer moest daarbij tot uitdrukking brengen, of zij in het algemeen accoord kon gaan met de wijze, waarop de Regeering van haar bevoegdheid gebruikt maakt. HET RAPPORT - WELTER. TALRIJKE BEZWAREN IN DE PERS GEOPPERD. Het product van een liberalen geest. Enkele bladen gaven omtrent het rapport-Welter reeds voorloopige beschouwingen. „Het Vaderland" (lib.) merkt in een artikel: Het mes erin, o.a. op: „We moeten minstens 100 millioen met die uitgaven naar beneden. Als eerste stap. Want wel niemand zal het met de commissie oneens durven zijn, dat in de thans mogelijke ramingen lang niet alle ongunstige factoren die de toekomst zal op leveren, verdisconteerd zijn. Niemand, behalve de blinde leidslieden der blinden, die nog altijd prediken, dat er geld genoeg is. „Bezuinigen is een ondankbaar werk en allen, die in meerdere of mindere mate door dit rapport gedupeerd dreigen te worden, zullen der commissie hun critiek niet sparen. Het is echter zooals het rapport zegt: andere bezuinigingen dan de commissie voorstelt, zullen velen aantrekkelijker '.ijken. Maar zoodra de bezuinigingen dan weder ter tafel werden gebracht, zouden ze aanstonds hun aantrekkelijkheid inboeten. Bezuinigingswaanzin. „Het Volk" (s.-d.) noemt het rapport „een frontaanval" en karakteriseert het als „Bezuinigingswaanzin". Het schrijft o.a.: De werkloozen, het overheidspersoneel, zij zijn het slachtoffer van de bezuinigingswoede, die de bourgeoisie aangegrepen heeft. In inkomsten worden zij belaagd of zij worden met werkloosheid bedreigd. Het schoolkind moet het loodje leggen. Groote werken worden uitgesteld. Maar op het vervloekte militarisme wordt maar 7'/2 millioen bezuinigd. En de commissie kondigt een tweede schrede van liet minder verre strekking, dus nogmaals een tweede ICO millioen-bezuiniging aan. Deze waanzin valt maar op eene wijze af te weren: door het meest vastberaden verzet van de arbeidersklasse. ■De „Residentiebode" (r.-k.) wijdt een lange beschouwing aan het rapport, waarin zij ernstige bezwaren tegen de voornaamste maatregelen, die de commissie voorstelt, te berde brengt. Het blad besluit: : „Hier is een harde gevoellooze economie aan het woord, waarin we niets terugvinden van de Christelijke eischen van rechtvaardigheid en maatschappelijke orde. Het gemeenschapsleven, het algemeen welzijn is hier absoluut ondergeschikt gemaakt aan een eenzijdig staatsbelang. „En het wil ons dan ook voorkomen, dat deze bezuinigingspolitiek, althans voor de Kath. Kamerfractie, heel weinig bekoring moet hebben. Wreekt zich in dit rapport ook niet de wel zeer eenzijdige samenstelling van de Bezuinigingscommiissie, waar de liberale oeconomie, bijna uitsluitend aan het woord was en het Christeljik sociaal beginsel, dat toch een zoo belangrijk woord in het crisisherstel moet meespreken, zoo goed al6 niet werd gehoord? In dit opzicht heeft deze regeering thans geoogst wat ze gezaaid heeft. Wij weten natuurlijk nog niet in hoeverre de regeering de voorstellen in dit rapport tot de hare gemaakt heeft. Maar wanneer we lezen hoe daar op de departementen de 12 pet. afvloeiing reeds in vollen gang is, dan vreezen wij het ergste! „Maar wij zouden toch niet gaarne zien, dat de Kath. Kamerfractie, onder welke pressie of dwang dan ook, voor dergelijke bezuinigingen, de verantwoordelijkheid ging dragen. „Al gaan wij er volkomen accoord mee, dat de Kath. Staatspartij in deze ernstige tijden, de geweldige moeilijkheden der regeeringsverantwoordelijkheid aanvaardend ook meewerkt om zeer onaangename en pijnlijk treffende maatregelen te sanctioneern, omdat de harde noodzaak dit tot plicht maakt. „Maar in dit rapport wordt o.i. meer gevraagd, dan door de Kath. Staatspartij, ook krachtens haar sociale beginselen zelfs in deze tijden kan en mag gegeven worden. Door een liberale geest aangeblazen. De Tijd (r.-k.) heeft overigens bezwaren: „Er zal de komende weken en maanden nog heel wat over het rapport-Weiter te doen zijn. Met name bij de behandeling der staatsbegroeting in de Kamer zal er een groot parlementair gerucht over opgaan. Of de voorgestelde maatregelen in alle bijzonderheden goed zijn gekozen, betwijfelen wij ten aanzien van sommige voorloopig zeer ernstig. Op het eerste gezicht maakt 't geheele rapport sterk den indruk door een liberalen geest te zijn aangeblazen. „Intusschen zijn de voorgestelde maatregelen nog niet door de regeering overgenomen. De vrije discussie zal er nog heel wat uitziften. Ongetwijfeld werkt het rapport-Weiter intusschen als een ijsbreker in de openbare meening, die moet wennen aan de regeeringsmaatregelen, welke onvermijdelijk zijn. De (a.-r.) Rotterdammer schrijft over het rapport: „Inkrimping personeel, salarisverlaging, vermindering werkloozensteun; stopzetting onderwijsuitbreiding; het is allemaal heel erg. Doch wie het afkeurt, wijze niet alleen op het sociaal-onwenschelijke van deze dingen, maar ook op het oeconomisch-mogelijke om het anders te doen. „Met een schreeuw en een leus komen we niet door de crisis heen. „Zeer terecht heeft de commissie zich niet alken tot de rijksuitgaven bepaald: ook de gemeenten krijgen een goede beurt. Dat moet. Want de rechtvaardigheid eischt het, zoowel ten aanzien van het personeel in publieke diensten als tegenover de burgerij, die alle publieke kassen met haar belastinggeld moet vullen. --- Advertentie gekarnd --- FEUILLETON. DE BEKER VAN KONINGIN ELISABETH. Naar het Engelsch van FERGUS HUME. Nadruk verboden. 22. Zoo had hij zich omtrent den moord Oft den koster een theorie gevormd, die hierop neerkwam, dat de oude man geworgd was door een landlooper, die van het bestaan van den wijd-en-zijd in den omtrek beroemden beker wist en ook op de hoogte was van het eveneens algemeen-bekende feit, dat de waakzaamheid van den hoeder van het kleinood aanmerkelijk verminderd was door diens verslaafdheid aan opium. Waarschijnlijk was Tollhurst niet in zulk een diepe verdooving .geweest als de indringer had gehoopt of verwacht en toen de koster alarm geslagen had, was hij met zijn eigen zakdoek geworgd. Daarop had de dief zich met den beker uit de voeten gemaakt. Aan deze voorstelling van het gebeurde klemde de plattelands-politieman zich met taaie kracht en volharding vast en alle kopstukken van Scotiand Yard zouden hem niet hebben kunnen overtuigen, dat er ook maar de geringste kans bestond, dat zijn theorie welke leemte dan ook vertoonde. Alles zoo kla?r als een klontje — ziedaar, kort samengevat, de som van inspecteur Arnold's wijsheid. „Hebt u al een sleutel tot het raadsel gevonden?" vroeg Fanshaw, zoodra hij had plaats genomen. Inspecteur ArnoV.'s ongecompliceerde beschouwing van de zaak bevredigde hem namelijk allerminst. „Neen" was het weinig-belovende antwoord. „We hebben niet kunnen ontdekken, of er dien avond ook zwervers in de buurt van Hurton geweest zijn, want niemand anders dan een zwerver kan naar mijn meening de dader zijn; dat heb ik u al herhaaldelijk gezegd. Zooals de dokter bij 't inquest verfdaarde, moet de koster omstreeks elf uur vermoord zijn; dat leidde hij af uit den toestand van het lichaam. Op dat uur was iedereen in Hurton naar bed. In een dergelijk dorp gaan de menschen altijd vroeg ter ruste, dat weet u zelf ook wel, meneer Fanshaw. Bovendien ligt het huisje daar in de zandsteenvallei achter de kerk buitengewoon eenzaam en iedereen, die zich op dat uur daar bevond, zou zelfs niet gezien zijn, wanneer nog een van de dorpsbewoners buiten was geweest." „Hebt u geinformeerd in het dorp, wie er nog op was op dat uur, inspecteur?' „Natuurlijk. Ik heb alle inlichtingen over de zaak verzameld, die ik maar krijgen kon, maar zonder resultaat. Ik hoorde onder meer, dat de neef van den verslagene, Thomas Tollhurst, twist met hem heeft gehad en heb direct een onderzoek ingesteld naar wat Thomas dien avond gedaan heeft. Zijn zuster en haar man, bij wie hij inwoont, vertelden, dat hij om negen uur thuis was en om tit uur naar bed is gegaan. Dus hij heeft niets met de zaak te maken." „Ik heb Thomas nooit een moment verdacht" merkte Fanshaw, 'n tikje verontwaardigd, op. „Dat is de braafste kerel, die er op het dorp rondloopt." m „De braafste kerel kan onder bepaalde omstandigheden een misdadiger worden" verklaarde de inspecteur met een gewichtig vertoon van deskundigheid. „Op dergelijke persoonlijke indrukken gaan wij vakmenschen niet af. Maar hij had een afdoend alibi, dat was voor mij het voornaamste. Toen bedacht ik, dat er misschien een vreemdeling in het dorp geweest kon zijn. Ik ontdekte, dat een zekere kolonel Baxter in „Het Vergulde Hert" gelogeerd had." „Dien verdacht u toch niet?" vroeg Lionel met nauwelijks verholen zenuwachtigheid. „Een oogenblik wel" was het antwoord. „Een goed speurder laat geen enkele mogelijkheid buiten beschouwing." Weer sprak inspecteur Arnold op den opgeblazen toon van meerderheid, dien hij straks ook had aangeslagen. „Maar kolonel Baxter, die zijn Londensch adres bij juffrouw Maynard had achtergelaten en dien ik opzocht, vertelde mij, dat hij om 'n uur of tien in de rust was geweest. Hij verwees mij naar juffrouw Maynard om zijn mededeeling te staven. Zij bleek bijna den geheelen nacht op te zijn geweest, omdat haar dochtertje ziek was en zij verklaarde, dat kolonel Baxter vóór tienen naar zijn kamer was gegaan, direct nadat zijn dochter hem verlaten had." „Zijn dochter?" „Juffrouw Baxter, de gouvernante van meneer Dawson." „Is juffrouw Baxter dien avond bij haar vader in het logement geweest?" „Ja. Tegen negen uur kwam ze bij hem. Haar vader is naar Hurton gekomen om afscheid van haar te nemen; hij stond op het punt naar Guatemala terug te keeren, waar hij een rang in het leger bekleedt. Juffrouw Baxter ging naar „Het Vergulde Hert'" om het zieke meisje van juffrouw Maynard te bezoeken en nam de gelegenheid waar om nog een poosje met haar vader te praten. Ze ging kort vóór tienen weg; juffrouw Maynard liet haar uit en sloot de deur achter haar. Dus u ziet, meneer Fanshaw, dat noch kolonel Baxter, noch zijn dochter als verdachten in aanmerking komen. U zoudt evengoed uw neef, meneer Gould, .oor den schuldige kunnen houden" vervolgde de inspecteur met een kwaiijk-gelukte poging om grappig te zijn. „Hij dineerde en kaartte dien avond inet meneer Baxter." „Ik verdenk mijn neef niet méér, dan kolonel Baxter of diens dochter" antwoordde de jonker. „Meneer Gould kwam — hij woont bij mij op de Hall, zooals u weet — tegen tien uur thuis en ging vrijwel direct naar bed. Nu?" „Nu?" echode de inspecteur. En toen, met een luchtig-wuivend handgebaar, dut beteekenen moest dat hij het opgaf: „Dat is alles!' „Wat moeten we doen om achter de waarheid te komen?" Een ongeduldig schouderophalen. „De eenige kans die we hebben, i6 een wakend oog te houden op de pandjeshuizen en de beroepshelers. Daar kan de Londensche politie ons bij helpen. Als iemand probeert den beker te beleenen of te verkoopen, zal het een klein kunstje zijn de hand te leggen op den moordenaar." „Maar verondersteld, dat de dader de robijnen uit den beker breekt en ze in het buitenland verkoopt en het zilver smelt?" opperde Fanshaw. „in dat geval vrees ik dat er niet veel kans op ontdekking is", stemde de inspecteur toe. „Maar iets dergelijks doet alleen een door de-wolgeverfde grootestadsdief en met zoo een hebben we hier niet te doen, zooals ik u al herhaaldelijk heb uiteengezet. Een landiooper is niet zoo snugger en zal trachten zijn buit in een lommerd of bij een heler kwijt te raken. En probeert hij dat, dan is hij er meteen bij!" Fanshaw stond op; hij zag in, dat hij van den ingebeelden, zelfverzekerden inspecteur toch niets gewaar zou worden, waar hij wat aan had. „Dus u bent niet van plan verdere stappen te doen?" vroeg hij. „Kunt u mij misschien advies geven wat voor stappen dat moeten zijn?" was de wedervraag. „Hebt zelf een theorie gevormd?" „Neen" antwoordde Fanshaw, op hetzelfde oogenblik denkend aan een turkoois, dien hij in zijn portefeuille had. Toen: „Als u het een of ander ontdekt, laat u het mij wel weten, nietwaar?" „Daar kunt u op rekenen, meneer Fanshaw. „Meneer Dawson en ik stellen een belooning van honderd pond beschikbaar voor de ontdekking van den moordenaar en het terugvinden van den beker", ging de jonker voort. „Ik hoop dat u in 6taat zult zijn, dat bedrag te verdienen, inspecteurl" „Ik hoop het ook," betuigde inspecteur Arnold gretig. „Ik heb een groot gezin en dan is honderd pond niet te versmaden. Maar ik ben bang, meneer Fanshaw, dat nooit iemand op die belooning aanspraak zal kunnen maken. We moeten er intusschen maar het beste van hopen." Lionel iknikte, drukte den politiebeambte de hand en fietste naar Hurton terug in de stellige overtuiging, dat wanneer de opsporing van den misdadiger van inspecteur Arnold afhing, de onverlaat volmaakt veilig was en de beker wel nimmer zou worden teruggevonden. Maar aan den anderen kant gaf het hem een gevoel van groote verlichting dat de inspecteur van plan was zich te vergenoegen met een afwachtende houding. Hij was speciaal naar Tarhaven gegaan om zich te vergewissen van Arnold's voornemens. Zijn ontdekking van den turkoois in het vertrek waar de beker bewaard was, lag hem zwaar op het hart. Er was geen twijfel aan of de steen behoorde tot den .armband, dien hij aan Julia cadeau had gegeven; de gouden Arabische letters, die het diepe blauw versierden, bewezen dat voldoende. (1 Het was en dunne gouden ketting met turkooisen op regelmatige afstanden en gegraveerd met Arabische letters in goud" bepeinsde hij, terwijl hij voortreed. „En drie turkooisen, ook met gouden letterversieringen, hingen met enkele dunne gouden schakeltjes van den armband af. Iemand die het sieraad aan had en haastig den beker uit de kast wilde nemen, liep kans dat een van de afhangende steenen werd losgerukt. (Wordt vervolgd.) --- Provinciaal Nieuws LOTTUM. Burgerlijke Stand. — Geboren: Fr. M. van DijkVermazeren, vr.; P. J. H. Gommans-Kersten, m.; G. Th. Renkens-Vousten, v. Overleden: L. Peeten, oud 78 j. vr.; G. H. Uiselmann, oud 59 j. m.; M. M. J. Breukers, oud 9 j. m. BERGEN. Middenstand. — Verleden Vrijdagavond is de Middenstandsbond definitief opgericht. Als bestuursleden zijn gekozen de heeren A. Koppel, voorzitter, G. Reijntjes en E. Niesten als gewone bestuursleden. Naar Kevelaer. — Onze parochianen zullen hunne jaarlijksche bedevaart houden op 31 Juli a.s. De pelgrims, die de reis per autobus wenschen te doen, moeten hiervan spoedig aan de eerw. geestelijken kennis geven. Kiesvereeniging. — Op Zondag 3 Juli hield onze R. K. Kiesvereeniging een algemeene vergadering. Wegens gebrek aan belangstelling werd besloten tot opheffing van deze vereeniging over te gaan, zoodat dus onze afdeeling R. K. Kiesvereeniging vervallen is. TIENRAY. Tijdelijk stopgezet. — Naar wij vernemen zullen binnen enkele dagen de werkzaamheden aan de N.V. Steenfabriek Tienraij worden stopgezet voor den duur van 6 weken. De directie gaat van de veronderstelling uit dat nu onder de hand de drukke werkzaamheden van het oogsten beginnen de werklieden van de steenfabriek beter voor een 6-tal weken werk zullen kunnen vinden dan later in het 6eizoen, als de drukte op den akker is afgêloopen en het beter is om de menschen later weer aan het werk te stellen in de fabriek. Konijnenteelt. — Woensdagavond 13 Juli om 9 uur n.m. zal in Hotel Janssen alhier eene bijeenkomst van konijnenliefhebbers worden gehouden ten einde te komen tot eene vereeniging. SWOLGEN. Mgr. Arts-beker. — Op Zondag 24 Juli zal op het terrein van Wilhelmina om den Mgr. Artswisselbeker worden gespeeld. De beker is thans in het bezit van T.O.P. te Tienraij. --- DE LOTGEVALLEN VAN DRIE VRIENDEN 77. En ook de leeuw was uit zijn humeur en toonde dit door Mauwtje te vervolgen. De leeuw brulde zoo woest, dat alle mensehen in de kermistenten van schrik opsprongen en luid begonnen te schreeuwen. Ook Mauwtje, die tot zijn geluk zijn vriend Bollebuisje zag, schreeuwde van angst, als bezeten, toen hij op de aap toeliep, achtervolgd door den leeuw. 78. Maar de aap wist zijn vriend te redden. Hij begon op zijn toover-saxophone te 6pelen. Wie die saxophone hoorde, moest tegen wil en dank dansen, al kende hij er niets van. En terwijl de leeuw zijn klauw naar Mauwtje wilde uitsteken, begon Bollebuisje te blazen en opeens veranderde de leeuw van houding. Hij begon zoo waar te dansen, alsof hij de grootste pret van de wereld had. ---