De Duitsche contingenteeringen. Braun erger dan Schiele. - Een bedenkelijke politiek. OOK DRUIVEN, SPEK EN KAAS GECONTINGEERD. De buitenlanders moeten zichzelf maar redden. Bij lezing van de volledige rede van minister von Braun, blijkt, dat niet alleen de door Wolff geseinde producten (kool, tomaten, irnit, hout, slaclitrunderen, reuzel, boter, erwten en rijstafvalien) aan een coningenteering van den invoer zullen worden onderworpen, doch óók: uien, snijbloemen, tafeldruiven, spek en kaas (en karper). Ten aanzien van de producten, waarvan dc invoer zal worden gecontingenteerd, verklaarde minister Braun volgens het Handelsblad net volgende: , „De meegedeelde lijst bedoelt geen leemtenloo'ze contingenteering, zooals die van verschillende zijden uit landbouwkringen is geëischt. De rijksregeering gelooft niettemin, hiermede een handelspolitiek in te luiden, die met alle consideratie (Rücksicht) voor de werkloosheid in de exportindustrie,, ook aan den Duitschen landbouw weer zijn plaatsje onder de zon zal teruggeven. Een begin in die richting is reds gemaakt door de opzegging van de handelsverdragen met Zweden en Joegoslavië. Minister Braun besprak daarna de gevoelens, waarmede het buitenland deze maatregelen zal begroeten en waarbij hij een klaarblijkelijke toespeling maakte op de actie in Nederlandsche tuinbouwkringen, om tot een breedopgezette anti-Duitsche boycot-actie te geraken. (Nicht mit gemischten, sondern mit ganz ungemischten gefühlen der Ablelmung gegeniiberstehen.) Hij liet daarop volgen: „Ik geef bij deze gelegenheid uiting aan de hoop, dat het aan de naburige landen moge gelukken, om door beperking hunner productie het evenwicht in hunne huishouding weer terug te vinden". „De rijksregeering hoopt, het bewijs te hebben geleverd, dat zij weliswaar streeft naar vreedzame samenwerking met de volkeren en daarvoor zelfs zware offers brengt, maar dat zij niet bereid is het Duitsche volk in een „kosmopolitische Urbrei zu verwandein" (in een cosmopolitische pap), die alle nationale kracht en elk innerlijk zelfvertrouwen verstikt. Men spreekt in de groote stedeen zooveel van beurs, rente, disconto en pandbrieven, men calculeert en voert tactiek, maar men denkt er te weinig aan, dat er in het leven van eiken mensch ei. van ieder volk dingen zijn, die niet in cijfers kunnen worden uitgedrukt. Daartoe behoort de verknochtheid van den mensch met den grond en met zijn vaderland, daartoe behoort ook het gevoel voor vrijheid en eer'. De Berlijnsche N. R. C.-correspondent seinde aan zijn blad o.m. het volgende: De ontwikkeling van den Duitschen haade) met het buitenland heeft er toe geleid, dat tegenwoordig de belangen van de industrie meer dan ooit van de belangen van den landbouw verschillen, er ten deele tegen indruischen. Het nitvoeroverschot bedroeg in Augustus 96 miltioen, terwijl het in Juli slechts 66 millioen bedragen had. Dit uitvoeroverschot is van belang voor de betaling van de rente van buitenlandsche leeningen. Het is ondanks de gunstige uitkomsten voor Augustus in het algemeen dalend en zal volgens het Instituut voor conjunctuuronderzoe* nog verder dalen. Evenwel is het stellig een gunstig verschijnsel voor de deviezenbalans van de rijksbank dat er nog steeds een uitvoeroverschot is. Vergeefsche waarschuwingen. Onder deze omstandigheden waarschuwt de heer Wagemann, de directeur van het Instituut, de regeering ernstig voor de gevolgen van de voorgenomen contingenteeringen en speciaal wijst hij er op, dat waren als runderen, fruit, groenten en vetten, die in de eerste plaats voor contingenteering in aanmerking komen, in hoofdzaak worden betrokken uit landen, die als de beste buitenlandsche klanten van de Duitsche industrie kunnen gelden. Nog maar een paar dagen geleden ontving de regeering een nieuwe ernstige waarschuwing van het Rijksverbond van de Duitsche industrie, dat, naar men zich zal herinneren, voorspelde, dat de landbouw meer schade zou ondervinden van den achteruitgang van de koopkracht als gevolg van de contingenteeringsmaatregelen, dan dat hij zou profiteeren van de daardoor verkregen beperking van den invoer. Deze waarschuwingen zijn ongetwijfeld voor Dr. Warmbold, den rijksminister van economische zaken, een ruggesteun geweest bij zijn oppositie tegen de aanvankelijke plannen van den heer von Braun, den rijksminister van landbouw. Dr. Warmbold moet zelfs met ontslag hebben gedreigd en men mag aannemen, dat het aan zijn invloed te danken is, dat ten minste de couponbelasting achterwege is gebleven en ten opzichte van het gewelddadige ingrijpen op het gebied van de rentevermindering nog een zekere reserve in acht is genomen. Een mislukt compromis. Wij leven echter in een tijd, waarin Duitschland evenals in andere landen de macht van den landbouw grooter is dan die van de industrie en van andere groepen der bevolking en dat komt dan ook in het compromis, als hoedanig de aankondigingen van von Braun zijn op te vatten, duidelijk tot uiting. Zeer zeker heeft de regeering getracht de eischen van den landbouw eenigszins met de belangen van het algemeen in overeenstemming te brengen, maar haar pogingen zijn slechts gedeeltelijk geslaagd. Soepelheid of onzekerheid? De contingenteering zou in zijn werk gaan op dezelfde wijze als thans de toewijzing van de exportdeviezen, d.w.z. dat de afzonderlijke Duitsche importfirma's een zekere hoeveelheid van gecontingenteerde waar toegewezen krijgen, welke echter voor iedere maand varieert. Of daardoor de moeilijkheden op het gebied van de handelspolitiek zullen worden verminderd, gelijk de regeering hoopt, dan we! de daarmede verwekte onzekerheid de bezwaren voor de organisaties van Duitsche importeurs juist zal verhoogen, moet worden afgewacht. Alles bijeen genomen is het programma van von Braun een nieuwe schrede op het pad van de protectie en de economische isoleering. Het eenige goede, dat men er van zeggen kan, is het nog erger had kunnen worden, maar dat is een zwakke troost. GEEN VERRASSING. De W-correspondent van het Hbld. telefoneerde uit Berlijn: Het stond voor ieder, die het milieu kent waaruit het kabinet-von Papen is voorgekomen en die weet welke krachten dit babinet steunen en stuwen, reeds van den aanvang af vast, dat Nederland op handelspolitiek gebied weinig goeds van deze regeering had te verwachten. Het programma tot saneering van den Duitschen landbouw, dat de Rijksminister voor Voedselvoorziening von Braun te München heeft ontvouwd, heeft ons dan ook allerminst verrast. Verbaasd heeft ons alleen de verbijsterende oppervlakkigheid, waarmede de minister de noodzakelijkheid van invoercontingenteering trachtte motiveeren. EEN DROODEDEN. De landbouw is voor een groot deel in de knel geraakt, aldus betoogde de minister ongeveer, door de eenzijdige bevordering van de exportindustrie door de vorige regeeringen. De export heeft echter tegenwoordig niet veel meer om het lijf, getuige den achteruitgang van de waarde van den export van 14/■> miHiard in 1929 tot 6>/ 2 milliard in 1932. Ergo behoeven wij het met de"exportindustrie niet meer zoo nauw te nemen en gaan nu eerst den landbouw eens op de been helpen. - Van de zijde van de industrie wordt er terecht op gewezen, dat dit een drogreden is. De minister verwisselt oorzaak en gevolg. De landbouw is niet achterop geraakt als gevolg van een eenzijdige bevordering van de export-industrie, maar de achteruitgang van den uitvoer is integendeel niet in de laatste plaats een gevolg van de ontstemming die de hand over hand toenemende bescherming van den Duitschen landbouw in het buitenland heeft gewekt. Het lijdt geen twijfel, dat de nieuwe maatregelen, die het agrarisch protectionisme van de vorige regeeringen de kroon opzetten, den Duitschen industrie-export opnieuw ernstige schade zullen berokkenen. De beste klanten worden het zwaarst getroffen. Door de contingenteering worden immers juist die landen het zwaarst getroffen, die ook thans nog de beste afnemers van den Duitschen export zijn. Alle waarschuwingen, alle protesten en alle vertogen van de industrie en van den in- en uitvoerhandel ten spijt, acht de regeering zich verantwoord, ten behoeve van een zeer problematieke saneering van den landbouw, desnoods nieuwe handelspolitieke conflicten op den koop toe te nemen. En troostend roept zij het volk toe: „Van den export alleen kan het volk toch niet leven. Neen, van den export alleen niet, maar van den landbouw alleen evenmin". Een bakerpraatje. Minister Braun verzekert weliswaar: „De landbouw heeft het bewijs geleverd dat hij, beschermd tegen buitenlandsche overstrooming, Je levensmiddelenvoorziening van het Duitsche volk uit eigen bodem kan dekken", maar dat is een bakerpraatje. Gedurende den oorlog is Duitschland noodgedwongen „autark" geweest. Wat was het gevolg? Gebrek aan de noodzakelijkste levensmiddelen. Honger, ontbering en ondervoeding van het geheele volk. En blijkt niet uit de statistiek, dat ook thans nog altijd een groot gedeelte van het Duitsche levensmiddelengebruik geimporteerd moet worden? Zijn de verbruikscijfers voor boter, kaas, groente en tal van andere landbouwproducten niet aanzienlijk grooter dan de Duitsche 'productie dezer artikelen? Stijgende prijzen het eenige gevolg. Het eenige gevolg van de contingenteeringen zal dan ook — alweer in lijnrechte tegenspraak met de verzekering van den minister — zijn, dat het aanbod kleiner wordt dan de vraag en dat dus — waarom het per saldo den boeren te doen i s — de prijzen gaan stijgen. Dit kan tweeërlei uitwerking hebben: gezien de geringe koopkracht van de breede massa des volks, ligt het voor de hand, dat de groote massa zijn behoefte tot het dringendst noodzakelijke zal gaan beperken, waardoor dus de vraag weer zou verminderen óf de stijgende kosten van levensonderhoud zullen den stoot geven tot een loonbeweging, die het concurrentie-vermogen van de Duitsche industrie op de wereldmarkt teniet zou doen, althans aanzienlijk zou verzwakken. Het kabinet-von Papen, dat de industrie met de éene hand belastingbons, alsmede de mogelijkheid van loonsverlagingen schenkt, juist om haar concurrentievermogen op de wereldmarkt te herstellen, maakt met de andere handt een herleving van de industrieele bedrijvigheid weer illusoir door eenerzijds de buitenlandsche afnemers van de industrie in het harnas te jagen en anderzijds de voorwaarden ie scheppen voor een stijging van de kosten van levensonderhoud en daarmede van het loonpeil! Een zonderling beleid. Inderdaad een zonderling regeeringsbeleid! Een beleid, dat slechts zijn verklaring kan vinden in het streven, den natiónaal-socialisten den wind uit de zeilen te nemen door ieder alvast een gedeelte te geven, van wat de nationaal-socialistische propaganda htm heeft beloofd. In liet agrarische programma komt dit streven wel heel duidelijk tot uiting. Is b.v. de gedwongen verlaging der hypotheekrenten iets anders dan de door Hitier gepredikte „Brechung der Zinnsknechtschaft"? Ook het thans aangekondigd? verbod van executies alsmede de contingenteering van den invoer zijn eischen, die sinds jaar en dag door de Nazi's worden gesteld en waarmede zij een groot gedeelte van den Duitschen boerenstand onder hun vaandel hebben gelokt. Het is zeer de vraag of het economische programma der nationaal-socialisten in de harde practijk der staatshuishouding met haar vele tegenstrijdige groepsbelangen te verwezenlijken zou zijn. Met een paar brokstukken van dit program, te hooi en te gras er uitgepikt en toegepast, kan men den Nazi's wellicht eenige honderdduizenden kiezers afhandig maken, maar het bedrijfsleven van een land als Duitschland kan men er niet mee redden. De heer von Papen zal het, naar wij vreezen, het al te spoedig ervaren. Tegenmaatregelen ? Of en eventueel in welken omvang tegenmaatregelen kunnen worden genomen, wordt thans in de betrokken landen tot een actueele vraag, die op verschillende wijzen wordt beantwoord. Eener zijds plaats men zich op het standpunt, dat door represaillemaatregelen de Duitsche industrie moet worden gedwongen, deze richting der Duitsche handelspolitiek te bestrijden, zoo schrijft de Tel. Andet zijds hoort men echter ook de meening verdedigen, dat door een dergelijke methode op den duur niets anders zal worden bereikt, dan dat de Duitsche industrie het nuttelooze van haai actie inziet en zich tegen wil en dank gaat toeleggen op de verovering van nieuwe markten en de vervaardiging van zoodanige artikelen, waarvan Duitschland zoowel wat kwaliteit als wat prijs aangaat, een ongeschreven monopolie bezit. Daarbij wordt o.a. gedacht aan de productie van fotografische en optische artikelen, van speelgoederen en chemische producten. Uit dat oogpunt vraagt men zich af, of het niet verstandiger zou zijn, om de markten voor de Duitsche industrie open te houden, waardoor haar belangen bij een uitbreiding van den export, en dus haar tegenstand tegen het contingenteeringssysteem, zou blijven bestaan. Eieren ontspringen den dans. In Nederlandsche handelskringen te Berlijn is men met het maken van veronderstellingen ten aanzien van de eventueele ontwikkeling van hei jongste program der rijksregeering uiterst voorzichitg. Men constateert, dat op de contingenteeringslijst enkele niet-onbelangrijke producten ontbreken, o.a. eieren, pluimvee, bloembollen en levende panten. Niettemin zijn de wel gecontingenteerde producten voldoende talrijk, om tot groote bezorgdheid aanleiding te geven. Een definitief oordeel wordt opgeschort, totdat de aangekondigde politieke besprekingen der betrokken landen, welke reeds telegrafisch zijn ingeleid, zullen hebben plaats gehad. Men neemt aan, dat deze besprekingen tusschen den rijksregeering en de regeeringen der betrokken landen, welke reeds telegrafisch zijn ingeleid, zullen hebben plaats gehad. Men neemt 'aan, dat deze besprekingen, die speciaal moeten worden gevoerd met Nederland, België, Frankrijk en Italië, binnen veertien dagen haar beslag zullen krijgen. OP WELK JAAR GEBASEERD. In het bijzonder voor Nederland zal er veel van afhangen, hoe de omvang der contingenteering uitvalt, dus op grond van welken invoer de contingenteeringscijfers zullen worden bepaald. Wordt de contingenteering gebaseerd op den invoer van 1931, welke door de deviezen-maatregelen reeds zeer sterk was beperkt, dan zou van 'n exportmogelijkheid voor de Nederlandsche producenten maar heel weinig overblijven. Intusschen wordt van de zijde van den Duitschen landbouw verklaard, dat de rijksregeering voornemens is, haar contingenteerings-maatregelen eventueel nog uit te breiden en den invoer van n ie t-ge^ont in gen teerde producten door een eventueele verhooging der invoerrechten te beperken. --- Provinciaal Nieuws De deurwaarders-verduisteringen. Naar we vernemen bedragen de door den inmiddels gearresteerden deurwaarden R. te Roermond ten nadeele van zijn cliëntelen gepleegde verduisteringen enkele duizende guldens. Als gekozen verdediger zal in deze zaak optreden Mr. F. J. M. Nederveen, advocaat en procureur te Roermond. Vechtpartij in het woonwagenkamp. Zaterdagavond ontstond in het woonwagenkamp aan de Pelinusbrug te Echt een ruzie tusschen de daar verblijvende families L. en S. De twist liep zóó hoog, dat de 41-jarige koopman F. S. zijn schoonvader W. L. met een bijl te lijf ging. Een op het hoofd van dezen laatsten gerichten bijlslag wist L. door bijtijds terzijde te springen, te ontwijken. De Marechaussees waren spoedig ter plaatse en wisten door S. te arresteeren, ten minste voorloopig de rust te doen terugkeeren. Na opgemaakt proces-verbaal is de aangehoudene wegens poging tot doodslag naar 't Huis van Bewaring te Roermond overgebraoht. Een groote bijl, welke door L. werd aangewezen als liet voorwerp, waarmede zijn schoonzoon hem naar het leven had gestaan, werd in besla>g genomen. Kapelaan J. Franck. De W.E. Heer J. Franck, Kapelaan te Speloholzerheide, werd Vrijdag in ernstigen toestand naar liet Ziekenhuis overgebracht. Vermoedelijk is hij lijdende aan vleeschvergiftiging. In zijn toestand is eenige verbetering ingetreden. --- DE LOTGEVALLEN VAN DRIE VRIENDEN 209. Bollebuisje zag het. Snarkey dreef de zee in en hij wist geen raad. Eindelijk viel het hem in. Laat eenige ballons schieten riep hij den zeeman toe, dan daal ie langzaam. En Snarkey Cook vond die raad zoo goed, dat hij dadelijk eenige ballons losliet, zoodat hij begon te dalen. 210. Maar Snarkey had in de haast en in het verlangen naar beneden te komen, te veel ballons afgesneden. De overgebleven ballons aan den stok, konden hem niet dragen en hij viel plotseling op zijn vrienden niet een harde smak. Vooral de beer voelde het. Sarkey was precies op zijn rug terecht gekomen tot grooten schrik en ontsteltenis van allen. --- FEUILLETON HET PAD LANGS DE KLIP. Uit het Engeisch van J. S. FLETCHER. o 39. „Nu, het lijkt mij ook nog niet den tijd om er nu al over te spreken, nietwaar?" merkte Getherfield op. „Maar dat neemt niet weg — als ik wist dat iemand me honderdduizend pond had nagelaten en het betreffende testament zou op een onverklaarbare manier zoek geraakt zijn — nou, dan zou ik toch wel min of meer overstuur zijn, dat wil ik wel eerlijk verklaren." „Overstuur — ja, dat is ze wel!" gaf de kolonel ti,.. „Ja — dat arme kind! Vraag of het een wonder is! Weet je, Getherfield, ik geloof beslist dat ze oprecht van Stanbury hield, ondanks het verse:.:! in leeftijd! Dien indruk heb ik zeker!" „Hm" antwoordde Getherfield ,,'t kan zijn! Maar onder ons gezegd en gezwegen, ik geloof dat ze meer hield van Stanbury's positie en geld." „Och, ik geloof beslist niet, dat ze van dat hout gesneden is!" protesteerde de kolonel. „Ze j,s een braaf meisje en we hebben altijd het grootste vertrouwen in haar gehad. Ik heb altijd gehoord dat de Franschen wuft en oppervlakkig zijn en het leven van den vroolijken kant opnemen, maar ik moet zeggen dat Ml|e. de Coulanges wat dat betreft wel een Engelsche kon zijn!" „In ieder geval spreekt ze uitstekend Engeisch zei Getherfield. „Ik zou nooit gedacht hebben dat ze een Francaise was. Ze hallo, wat zul,en we nu hebben?" De taxi met dc beide politie-beambten kwam juist den hoek bij den tuin om en stopte bij het hek, v'.ak tegenover het prieel. De kolonel sprong op en keek vol spanning naar het tweetal. „Commissaris Marrows, van Hallithwaite" riep hij uit. „En onze inspecteur, Calvert, is bij.hem! Getherfield — nu zullen we wat hooren!" Getherfield gaf geen antwoord, maar knikte t de kolonel liep naar het hek zijn bezoekers tegemoet; een oogenblik later nam hij ze mee naar het prieel. „Hier kunnen we praten" zei hij en wees hun stoelen aan bij de tafel, waaraan hij en zijn gast gezet i hadden. Marrows boog zich naar voren. „Ik kom voor een zeer belangrijke zaak, meneer Barwick!" begon hij. „In de eerste plaats: is meneer Holworth Birch hier?" „Holworth Bircli is niet hier!" antwoordde de kolonel hoogst verbaasd, „Verwachtte u dat dan?" „We hadden gehoord, dat hij hierheen was gegaan" hernam Marrows. „Is hij soms hier geweest, meneer Barwick?" „Vandaag niet," zei de kolonel. „Maar laat in den middag heeft onze gouvernante, Mlle. de Coulanges, een telegram van hem ontvangen, waarin hij haar verzocht dadelijk naar Hallithwaite te komen, daar hij een zeer belangrijk zaak met haar te bespreken had.' De politiemannen keken elkaar veelbeteekenend aan. „Hoe laat was dat?" vroeg Marrows. „Ik meen om half zes" antwoordde de kolonel. „En ging ze?" „Ja, onmiddellijk — ik liet een auto voor haar. komen uit het „Wapen van Stanbury . Marrows keek Calvert aan. „Dan is ze langs den-hoofdweg gereden, toen wij in de laan bij het huisje van Garrett waren", mompelde Calvert. „Daarom hebben we haar niet gezien." „Weet u, hoe laat ze thuis komt?" vroeg Marrows. „O, ik denk zoo gauw ze uitgepraat is met me. neer Birch" was het antwoord van den kolonel. Zijn verbazing nam toe, toen hij van den een naar den ander keek. „Is er... is er iets waarmee ik u van dienst kan zijn?" vroeg hij met duidelijke nieuwsgierigheid. Marrows keek van den kolonel naar Getherfield en schudde zijn hoofd. „De zaak is, heeren" zei hij, „dat we dezen middag eenige zeer belangrijke onthullingen kregen over die Zwarte Klip-zaak. We ontvingen zekere inlichtingen — en daarna werden die nog door bewijzen versterkt — zoodat wij daaraan veel waarde hechten. En omdat Mlle. de Coulanges bij u in betrekking is, kolonel, kan ik u beiden de waarheid wel vertellen; wij ontvingen inlichtingen, die er op wijzen dat Ml|e. de Coulanges en meneer Birch er bij betrokken waren." Calvert keek aandachtig naar de beide heeren, toen zijn superieur aan het woord was. De kolonel schrok alsof hij een slag in het gelaat ontvangen had; hij werd vuurrood; een toornige trek verscheen om zijn mond en hij keek Marrows verontwaardigd aan. Maar het gerimpelde gezicht van Getherfield bleef onbewogen — hij rookte rustig door. „Bespottelijk!" riep de kolonel. „In een woord bespottelijk! Meneer Birch en Mlle. de Coulanges Mijn gouvernante! Waarbij betrokken?" „Bij den dood van Sir Cheville Stanbury" antwoordde Marrows grimmig. „En wat het bespottelijke daarvan betreft, meneer Barwick — ik ben er de man niet naar, me met bespottelijke dingen op te houden en zeker niet waar het deze zaak betreft en dat zult u begrijpen, als ik u alles verteld heb. Maar eerst moet ik u een paar vragen doen. Wat weet u van Mlle. de Coulanges? Wie is ze? Waar komt ze vandaan? Hoe bent u aan haar gekomen?" De kolonel was purper van verontwaardiging. Hij zat stijf-rechtop en hij staarde Marrows aan, alsof elke vraag, die deze hem deed, een persoonlijke beleediging was. Maar Getherfield legde rustig een hand op zijn arm. „Geef Marrows de inlichtingen die hij wenscht zei hij. „Hij zal er wel gegronde redenen voor hebben." „Het spijt me, meer dan ik u zeggen kan, meneer Getherfield," hernam de commissaris. „Ik wou dat ik hier niet had hoeven te komen." De kolonel schraapte zijn keel; het scheen hem veel moeite te kosten te beginnen. „Mlle. de Coulanges kwam in ons gezin op aanbeveling van mevrouw Birch, de moeder van dien Birch, wiens naam u gelijk met de hare noemt" verklaarde hij. „Daarvoor had ze een gelijksoortige betrekking in Londen gehad, waar mevrouw Birch haar had ontmoet. Ze is een hoogstaande jonge vrouw en „Kende Holworth Birch haar, voordat ze hier kwam?" vroeg Marrows. „Weet u daar iets van?" „Ik weet het niet, maar ik vermoed van wel" zei de kolonel koel. „De familie Birch kende haar heel goed — ik meen, dat ze zelfs van moederszijde nog familie zijn, — mevrouw Birch is van Fransche afkomst. Maar..." „Nu, meneer Barwick" viel Marrows hem in rede, „ik zal er maar niet om heen draaien. We weten allen, dat Mlle. de Coulanges zou trouwen met wijlen Sir Cheville, de verloving zou juist bekend worden. Maar wat ik van u wensch te weten — is of was er daarvoor misschien een liefdesverhouding tusschen meneer Birch en Müe. de Coulanges geweest?" „Geen kwestie van, meneer!" riep de kolonel verontwaardigd. „Geen kwestie van! Birch kwam hier hoogst zelden en dan alleen als mijn gast. Hij zag Mlle. de Coulanges zeer weinig. U heeft het wat dat betreft, bij het verkeerde eind, commissaris!" „Ik geloof het niet, meneer" weerlegde Marrows kalm. „En nu zal ik u maar iets vertellen, dat u een andere kijk op Mlle. de Coulanges zal geven. Sinds eenigen tijd hebben uw gouver. nante en Birch elkander in het geheim ontmoet op de heide, 's avonds laat — om middernacht — om precies te zijn. Houd u kalm, meneer Barwick!" voegde hij er aan toe, toen de kolonel opsprong en heftig wilde protesteeren. „We weten alles! We hebben de bewijzen ervan! Ze werden gezien. En ze waren op de heide en bij de Zwarte Klip, op Maandagnacht, op het uur, dat Sir Cheville Stanbury vermoord werd." De kolonel keek van den commissaris naar den inspecteur en deze, die geen oog van hem had afgehouden, knikte ernstig als om de woorden van zijn chef te staven. „Marrows" zei Getherfield, „u zegt, dat u bewijzen hebt. Wat voor bewijzen?" „Ik kan u niet alles vertellen, meneer Getherfield" antwoordde Marrows. „Te gelegenertijd zult u alle details wel hooren. Maar ik kan meneer Barwick wel zeggen, dat we de bewijzen kregen van twee geheel verschillende personen, van wie geen van beide weet, dat de ander het vertelde. Vanaf het begin van dit voorjaar hebben Birch en Mlle. de Coulanges elkaar geregeld ontmoet, 's avonds heel laat op de heide. Blijkbaar fietste hij uit de stad, liet zijn fiets ergens staan en liep de heuvels op naar de afgesproken plaats en zij ging zachtjes hier uit huis, als iedereen sliep en alles stil was en ontmoette hem dan. Zij kwamen dikwijls samen bij het boschje van Swales. U kunt het van hier af zien" vervolgde hij, door den tuin wijzend naar een donkere plek op de heide. „En nu begrijpt u ook, hoe gemakkelijk het voor hen was, die geheime ontmoetingen te hebben. In ieder geval, wat ik u vertel is een feit, waarvan we voldoende bewijs hebben." „Maandagnacht?" zei Getherfield, wiens gezicht zeer ernstig stond. „Dat zei u toch?" (Wordt vervolgd.) ---