ONTAARDE MILLIONAIRS. Zwelgpartijen van de Upper-ten. New-York, Jan. 1931. Twee vrachtauto s, volgeladen met kisten champagne, houden stil aan den dienstingang van een groot hotel in Mahatton. De mannen laden den opwekkenden drank met onverschillige gezichten uit. Tientallen echte bloeiende appelboomen. alle precies 12 M. hoog, worden voorzichtig door de deuren van de balzaal gedragen, gevolgd door sinaasappelboomen en pere fooomen met rijpe vruchten. Dan komt er een ir;an met een groote kooi, waarin honderd zangvogels. Die zullen straks in de zaal worden losgelaten en zich neerzetten op de takken der boomen. Er is een bar van 6 M. lengte in de zaa! en een nagemaakte blokhut, de bloemen hebben S000 dollar gekost, de zaal wordt verlicht door duizenden lampions. De Jasz-Band bestaat uit zestig nian en de koormeisjes uit de laatste revue zullen eenige nummers ten beste geven. Dit alles teteekent, dat een van de vooraanstaande New-Yorkers een partij geeft. Deze maand worden tnillioenen dollars uitgegeven voor groote, overdadige feesten, waarvan verscheidene schitterender en meer verzorgd zijn, dan alles wat men tot nu toe op dit gebied heeft gezien. Want de „nouveaux pauvres" en de „kleine elite" ontvangen weliswaar zeer eenvoudig of in geheel niet, doch de rijke en rijk gebleven menschen geven meer geld uit dan ooit. Op hun feesten komt het spook der malaise niet en men zou meenen, dat Amerika nog in dc beroemde periode der ..prosperity" verkeerde. Avond aan avond gaat de élite van New-York naar de een of andere partij, want daarvoor is het nu het seizoen. Daarvoor hebben de Amerikanen als altijd ook een inoreele reden, echt of voorgewend, daar moet men niet naar vragen. Zij bezitten zoo bijzonder veel geld en dan moeten zij toch met hunne doen, om de crisis te verzachten, door het geld te laten rollen. Onder de millionairs voert men zelfs een georganiseerde campagne oin zooveel mogelijk geld uit te geven. En daarom houdt men in de onmetelijk groote flats, in de aantrekkelijke balzalen, in oude patriciërshuizen aan de Fifth Avenue en in nieuwgebouwde moderne millionairswoningen eiken avond diners er: bals. recepties en soirees, amusante bijeenkomsten en „surprise porties" en in dien maalstroom vermaakt zich oud en jong van de upperten. De hotels, die in dan smaak vallen, zijn.gedurende het geheele seizoen avond aan avond afgehuurd, terwijl enkele data reeds twee en zelfs vier jaar vooruit besproken zijn. Hetzelfde kan men zeggen van alle goede orkesten en bekende artisten; die menschen zijn letterlijk geen enkelen avond vrij. De ontwerpers van zaalversieringen zijn overwerkt; obers koopen auto's en arrangeeren voor den komenden zomer lange reizen naar het buitenland. De arme, rijke dames en heeren, die van de eene fuif naar de andere gaan, ontdekken een volgenden dag. als zij doodmoe en met hoofdpijn thuiskomen, dat zij bij vier of vijf families te gast zijn geweest. En zij beseffen niet eens, dat ontvangen nergens ter wereld zooveel •geld kosi als in New-YoikDe tijd is voorbij, dat men slechts enkele bijzondere groote fortuinen aantrof en dat er ulü i r,k maar een paar menschen waren, die werkelijk grootsche feesten konden geven. Nu zijn er in New-York meer millionairs bij elkaar dan waar ook en de groote debacle in Wall-street heeit dat feit niet kunnen veranderen. In de siad of in de naaste omgeving ervan wonen vier duizend niillicnairs en in een groot flatgebouw aan de Park Avenue wonen er zeifs zestig bij elkaar onder één dak. Al die menschen geven .toch minstens één feest en de meesten geven er meer dan één; sommigen geven zelfs drie of vier pai tijen per week of wel, zij geven ten kleiner aantal feesten en behalen succes door ze buitengewoon luxueus te maken. De „kleine'' feesten worden niet eens geteld, alleen die met 40U of meer bezoekers. In het afgekopen jaar werden er a'.leen in de groote hotels 1500 van die feesten gegeven. De kosten ervan varittren tusschen de 10 en 60 duizend dollars, zoadat men zelf wel ongeveer kan nagaan, hoeveel millioeien hier verkwist worden. En daar zijn dan nog niet eens bij gerekend: de ontelbare partijen met minder dan 400 gasten, oio eveneens zeer kostbaar zijn, de jacht- en polóritten, de pleziertcchtjes met de zeiljachten in de schitterende tuinfeesten op de landgoederen op Long lsland, waarbij men er altijd naar 4ireeft. zijn voorganger te overtreffen. Hier wordt eigenlijk nog veei meer geid uitgegeven dan in de stad, omdat men daar allicht aanstoot zou geven door zooveel verkwisting in eeen tijd van malaise. Hier komt het ouderwetsche ontvangen in eigen huis weer in de mode. Op Long Island worden voornamelijk in September tuinfeesten gegeven. Het laatste jaar meer dan dertig, die elk ongeveer duizend menschen werden beezocht en gemiddeld 35.000 dollars kostten. Zoo'n partij op een buitengoed is altijd overdadig en moet zorgvuldig worden voorbereid. In de parkachtige tuinen worden soms groote tenten en meer duurzame gebouwen opgetrokken, terwijl het enkele malen is voorgekomen, dat men weken bezig was met het bouwen van een \olledig huis — en dat alles voor één avond. Er worden groote dansvloeren aangelegd en omringd door tafeltjes, net als 'n een cabaret. Het omringende park wordt verlicht door duizenden electrische gloeilampjes, terwijl in de boomen op 15 M. hoogte honderden lampions zijn opgehangen met kaarsen, die 16 uur kunnen branden. Geroutineerde decorateurs van de revues op Broadway zorgen voor bijzondere effecten. Een groot aantal vrachtauto's voert serviezen, eten, tafels en stoelen aan. Soms komt er eene heele keuken aanzetten mes 6 gasovens. Verkeersagenten, lakeien, portiers, koks en kellners moeten eveneer.s naar het feestterrein vervoerd worden. De versiering met bloemen neemt dagen in beslag. Het orkest is zoo groot, dat het den geheelen avond onafgebroken kan spelen. Ook het st.uper gaat den geheelen avond en nacht door en als men tegen den ochtend aan tafel gaat zitten, kan men zelfs een ontbijt krijgen met roereieren, worst, spek. en koffie. Wanneer de fuif afgeloopen is, wordt alles weer afgebroken. AI het geld wordt dus uitgegeven voor enkele uren. Het summum in dit opzicht is een tuinfeest, dat mrs. Graham Fair Vanderbilt in September j-1. gegeven heeft op haar buiten- Er was een gebouw in Perzischen stijl opgetrokken en een volledig revue-gezelschap hield het duizendtal gasten bezig. Dit kostte 60.000 dollar. De meeste groote feesten worden echter in hotels gegeven, voornamelijk omdat de flatgebouwen der milloinairs wel groot zijn. maar niet de onmisbare groote balzalen bevatten. Waar men ook in de hotels er voortdurend naar streeft, de effecten van alle voorafgaande partijen te overtreffen, ziet men ook .daar een wedloop in de verkwisting. Soms wordt de balzaal veranderd in een bloementuin, terwijl men er ook gaarne het uiterlijk aan geeft van een huis in de koloniën of van een sprookjespalers. Het komt even dikwijls voor, dat de zaal een bloe'enden boomgaard of een lentetafereel voorstelt en soms wordi de balzaal versieid n et vruchtboomen, waarin rijpe vruchten. Hierop volgen, wat de populariteit betreft, gemaskerde bals, b.v. een imitatie-circus. Dit wordt dan prachtig nagemaakt met dieren, clowns en andere cireus-artisten. Alleen de gevaarlijke roofdieren ontbreken. De laatste partij, waarop een circus geïmiteerd was, kostte 30.000 dollar Wat een plezier 1 Nu spreek ik nog n et eens van speciale feesten. Zoo werd er een paar maanden geleden een feest gegeven ter eere van een spoorvvegmagnaat; de beroemde ovale zaa! van het Ritz-Carlton Hotel was veranderd in een landschap, waardoorheen rondom de zaai een spoorweg liep, compleet met stations, signalen en waterpompen, terwijl electrische treintjes onafgebróken heen en weer liepen- En onlangs werd in een huis aan de Park Lane een suite veranderd in een dek van een schip met dekstoelen, patrijspoorten, enz. alleen voor een theevisite 1 Op een feest met 500 gasten ter eere van een vriend uit Canada liet een millionair de balzaal versieren met rotsblokken, echt mos en honderden echte boomen, om de bosschen van de Canadecsche Rocky Mountains te iiniteeren. In de boomen zongen tweehonderd vogels en elke tafel was een miniatuur rotstuintje. In de oude patriciërshuizen en in de groote, moderne flats wordt men ook vorstelijk ontvangen. Sommige appartementen tellen dertig of veertig kamers en behoeven dus voor geen enkel woonhuis onder te doen. De partijen, diein en daar geest, zijn even schitterend a.'s die 'n de hotels en buitenhuizen. Zoo zal Clarence Maekay een diner dansant geven ter eere van Grave Roosevelt, de dochter van zijn vriend Theoüore Roosevelt; dit feest belooft een van de kostbaarste van liet jaar te worden. Alleen „het in de wereld brengen" van 250 meisjes uit de hooge kringen, die uit jaar hun opvoeding voltooid hebben, zal hun trotsche ouders 4 mil« lioen dollar kosten. Daarna moeten dan voor het meisje ontelbare lunch- en theepartijtjes gegeven worden, om niet tt spreken van de bals. Het is waar, dat de goede vrienden enkele van deze feestelijkheden op zich nemen, doch daarvoor moet inen natuurlijk weer wat terug doen ook. De feesten ter eere van de jonge meisjes, die hun intrée in de wereld doen, zijn altijd bijzonder kostbaar en uitgebreid; het aantal gasten varieert tusschen de 700 en 1500 en zij komen zelfs uit het buitenland. Een partij, die genoemd wordt, moet hier ook extra veel geld kosten, zoo tusschen de 40 en 60 duizend dollar. Van tevoren worden er dozijnen groote diners gegeven, en dan volgen de groote partijen in de Kerstvacantie. De kinderen — want veel ouder zijn zij niet — loopen over en Weer de feesten af tot 's moigens vroeg. De uitgaande dochters zijn dus de aanleiding tot heel wat groote feesten, maar ook zonder zoe n voor de hand liggende reden weet men wel seld uit te geven- Op het oogenbiik schijnen de gecostumeerde bals weer meer populait te worden, waarbij de gastvrouwen elkaar trachten te overtreffen. Zoo is het bekendste bal van c!- ii htasten tijd het „come as s me-tie elichdai,'' waarbij tren zoo g.-d ;t • fc c l> ii vjn zijn k mnissen moest nactaan. Een nog m et bespro* en gecostumeerd • > was i'*' ba! ''er tegeur. ellingen''. Er komen dit seizoen nog wel ten dozijn van die groote gecostumeerde bals. Er zijn nog wel meer gelegenheden, om geld uit te geven: wij denken slechts aan de buitensporige feesten voor jongere, oudere en bijna volwassen kinderen, de ongehoord kostbare trouw-recepties, de kaartavondjes en tennis-wed: trijJen, d'e op allerlei manieren toch nog dur| worden gemaakt. Het is te veel om allemaal op e noemen; ik vermeld alleen een lentefeest met ten bloeienden haag van 10.000 dollar. In deze slechte tijden wordt er op al die verkwisting onbarmhartig kritiek uitgeoefend, ondanks het feit, dat al dat geld toch door den een of ander verdiend wordt. Men kan geen feest voor 500 asten geven, of men moet minstens 150 menschen in dienst nemen voor den avond en soms zelfs voor meerdere dagen. Er moeten kellners, bordenwasschers, particuliere rechercheurs, koks lakeien, kamermeisjes en beheerders van de provisiekassen zijn en ook de modezaken, juweliers en schoonheidsinstituten, de winkels alleen voor cadeaux en de drukkers, die de uitnoodigingen verzorgen, profiteeren indirect van het groote aantal partijen. De aitisten. die in trek zijn, verdienen geld als water. De nachtkroegen, waar men na het t'fioopen van dc diverse feestelijkheden geregeld heengaat, beleven een ongekende bloei en de gecostumeerde bals hóuden de pruikenmakers en costumières op de been. Voor een groot bal heeft men 80 musici noodig en dc bloemist verdient wel eens 15.C00 dollars met één enkelen avond. Een van de groote New-Yorksche bloemisten heeft in een magazijn decors ter waarde van een half millioen, die hij tezamen met zijn bloemen verwerkt tot kasteden, Italiaansche tuinen enz- Ook de dranksmokkelaars behouden door deze feesten een ruim afzetgebied; men rekent op 11 kisten per 100 gasten. Voornamelijk drinkt inen champagne, waarvan de prijs 125 tot 200 dollar per kist bedraagt --- Advertentie Grcssicr voor Noord-Limburg: GERARD KL'SIERS, VENLO, Parade 68, Telefoon 581. --- TAAL, LETTERKUNDE EN MAATSCHAPPIJ. Door H. H. J. MAAS. Was de Tachtiger Beweging een „richting" in de Letterkunde? Oeh, niet dat woord „richting" laat zich zoo quasi-knap en met gewichtigdoenerij schermen. De schoolboekjes worden er mee gevuld: zoowat om het jaar een andere „riciiting". Zooiets doet men in Nederland graag. De waarde van indeelingen is boven allen twijfel verheven, maar daaruit volgt niet, dat alle indeelingen waarde hebben. De reeds meermalen genoemde Italiaansche philosoof Croce zegt bijvoorbeeld over een indeeling in comedie, tragedie, roman, novelle, enz., dat het geen zin heeft de abstracte uitdrukkingsmiddelen te onderscheiden. De individualiteit van de intuïtie beteekent de individualiteit van den uitdrukkingsvorm. Maar de litteratuur is waardevol alleen door datgene, wat zij tot den geest en het gevoel te zeggen heeft. Die classificaties vormen den inhoud van vele boeken voor schoolgebruik, waardoor echter dat soort litteratuur-onderwijs langs de litteratuur en haar waarde heengaat. Zooals men vaak zegt, leiden vele wegen naar Rome. Geeft men daardoor niet reeds te kennen, dat die wegen toch dezeifde richting hebben, al mocht het den voorbarigen beoordeelaar anders toeschijnen? Natuurlijk bestaan er richtingen in de letterkunde. Maar om die met recht te kunnen onderscheiden, moet men op principes weten terug te gaan. En dan is er ook nog deze kwestie, dat vaak de richting van de wereld- en levensbeschouwing verward wordt met litteraire richting. Een roman, die aan een bepaalde wereld- en levensbeschouwing uiting geeft, verschilt litterair-principieel daarom nog volstrekt niet van den roman, die aan een heel andere wereld- en levensbeschouwing van een anderen tijd vorm verleent. Men onderscheidt Karelromans en Arthurromans in de Middeleeuwen, maar die onderscheiding heeft betrekking op de stof, op de verschillende levensopvattingen. Willem Kloos heeft gezegd als zijn meening, dat er altijd maar één goede richting is geweest in de litteratuur, namelijk de richting, die goed letterkundig werk voortbrengt. Nu zijn er echter ook altijd allerlei partijen en partijtjes geweest, die wat anders van de litteratuur verlangen. Die willen er een of ander doel mee bevorderen, bijvoorbeeld hun partijbelang. Maar dan — aldus Willem Kloos verder — dan raakt de letterkunde van den rechten weg af. Zooals alle kunst moet ook de litteratuur alleen denken aan zichzelf; dat wil zeggen: zij moeten trachten naar zuivere weergave van het leven, hetzij in den mensch, hetzij daarbuiten. Zoodra de schrijver gehoorzaamt aan de bijgedachte, dat hij het leven zóó moet laten zien, dat de lezers op ideeën komen, waarvoor hij opzettelijk propaganda wil gaan maken, dan ontstaat een valsch beeld. Zulk werk is niet objectief en tengevolge daarvan in den regel litterair slecht. Objectief is alleen de zeer goede letterkunde. Een schrijver, die bij voorbaat een bepaalden indruk wil maken, geeft zijn artistieke onafhankelijkheid prijs door het zuiver litterair beginsel te verlaten. Dit kan men beschouwen als „de kunst om de kunst', indien men wil. Maar dan wordt die theorie aanvaard door alle philosofen, die zich m.et de litteratuurstudie hebben bezig gehouden: door Miiller-Freienfels, door Croce, door den katholieken professor Maritain, door pater Froberger, enz. Eenvoudig, omdat het uit het wezen van de kunst vootvloeit. Het principieel-katholieke standpunt in een van de eerstvolgende hoofdstukken. En dan is dat heel wat anders dan de leuze „1'art pour 1'art" van een groepje Franschen, waarover later. Daarmee wordt ook de tendenz in de litteratuur als valsch veroordeeld. Wie socialist is bijvoorbeeld, met hart en ziel, zoodat het socialisme met zijn wezen is vergroeid en dus wel meer voor hem is geworden dan een stelsel, dat hij met zijn verstand aanvaardt""om het een of andere motief, wie zóó socialist is en dan ook nog het talent bezit om letterkunde te schrijven, ja die geeft het leven onbewust en zonder propagandistische bedoelingen weer volgens zijn visie, die dus anders zal zijn dan de visie van een nietsocialist, terwijl toch goed litterair werk ontstaat. Aldus Willem Kloos. Vele jaren na hem zei de philosoof prof. Jacques Maritain hetzelfde: Ga niet probeeren christelijke kunst te maken, maar wees christen en maak dan kunst. (Art et Seolastique). Dat is in een paar woorden precies wat Kioos uitvoeriger uiteenzette. Letterkundig werk moet beoordeeld worden naar letterkundige beginselen, schreef pater Froberger in 1910. Uit het wezen van den oorlog moet afgeleid worden, wat het wezen van een goed soldaat is, en niet omgekeerd, aldus Emil Utitz, „Grundlegung der Allgemeinen Kunstwissenschaft", Band II, 1920. En zoo ook moet uit het wezen van de litteratuur afgeleid worden, wat het wezen van den letterkundigen schrijver is. De kunstleer van Willem Kloos is nog niet vervat in een boek. De onderdeelen daarvan liggen verspreid over zijn vele geschriften. Maar uit de samenvatting blijkt, met welk geniaal leiderschap hij de Nederlandsche letterkunde vanaf de Tachtiger Beweging heeft weten te sturen. Meestal gaf hij zijn beschouwingen occasioneel, in verband met een concreet geval, een roman, een verzenbundel, enz. En het heeft mij zeer getroffen, zijn uitspraken slag» op slag terug te vinden in werken van beroemde geleerden, die jaren na hem zijn gekomen. Wat deze geleerden hadden gevonden door diepe studie en nauwgezet onderzoek, wist hij door zijn talent. Zeer zeker waren ook lang vóór hem theoriën ontstaan, die volkomen overeenstemmen met de zijne. Dat ligt in den aard van de zaak, want „Europa" keilt al een paar duizend jaren letterkunde. (Hier of daar namelijk). Maar omstreeks 1880 was men in Nederland het spoor totaal kwijt. En of Kloos en de andere Tachtigers op hun leeftijd van een goede twintig jaren door lectuur en studie die voorafgegane theorieën konden kennen? Men was in Nederland omstreeks 1880 de weg totaal bijster. Potgieter, de grootste schrijver van de generatie 1840, was wanhopend aan de toekomst van de Nederlandsche letterkunde gestorven, en zijn beste trouwe vriend, de talentvolle Busken Huet, had zich, eveneens wanhopend, teruggetrokken. Er bleef niets anders over dan een stel dominees, die zich verbeeldden letterkundigen te zijn, door hun preeken in rijmende regels of in proza te laten drukken. Op een enkele uitzondering na, zooals Jozef Albertingk Thijm, was het met de katholieke schrijvers al even treurig gesteld. Zij keken naar het Noorden, in plaats van zichzelf een opvatting te vormen en zich daarmee aannle spits te stellen! Toen hadden zij het veld toch kunnen veroveren. Hoe letterkundig werk in dien tijd beoordeeld werd? Een criticus, in die dagen naam en gezag hebbend, keurde een roman af, omdat hij de personen niet belangrijk vond; en hij vond ze niet belangrijk, omdat ze hem niet sympathiek waren. Dat gaf Willem Kloos aanleiding tot de volgende beschouwing: Daarbij wordt de gewichtige letterkundige waarheid vergeten, dat niet het sympathieke of onsympathieke, het meer of minder belangrijke der beschreven figuren een letterkundig product ooit kan maken tot kunst. Niet de betrekkelijke belangrijkheid, die het onderwerp voor den criticus persoonlijk heeft, bepaalt de waarde van een kunstwerk. Deze hangt alleen af van de vraag, of de schrijver inderdaad heeft weergegeven en uitgedrukt, wat hij uitdrukken en weergeven wilde; of alles echt en waarachtig lééft. Of we die vrouwen (van een roman) als het model voor onze zusters of onze verloofden, die mannen als onze vrienden zouden wenschen, dal is een heel andere zaak. Het is de vraag maar, of wij die figuren in het leven terugkennen. En in de plaats van boos te worden op beschrijvingen van zeden of toestanden, zouden dergelijke critici, die van letterkunde geen verstand blijken te hebben, wijzer doen te trachten die zeden of toestanden dan maar te verbeteren! In den roman hebben we te beoordeelen, of hij waar is ,of hij de werkelijkheid geeft, of de omgangstoon en de gebeurtenissen in bepaalde kringen zoo zijn, als ze in den roman worden geschilderd. Laten die menschen en die gevallen zich denken in de werkelijkheid? Zijn die menschen of die gevallen zóó gegeven door de woorden, dat wij er een levend beeld van voor oogen krijgen? Tot zoover Willem Kloos. Dat was zeker niets nieuws. Wij weten, dat Kant reeds schreef: „Kunst ist nicht Darstellung des Schonen, sondern schone Darstellung". Denken we hierbij ook maar aan de schilderijen van Breughel, Jan Steen, enz. En de katholieke priester Newman schreef omstreeks 1850 in zijn boek „The idee of a University" het volgende: Literatuur is de geschiedenis, de zelfuitdrukking, de autobiographie van den natuurlijken mensch. Een bovennatuurlijk, godsdienstig karakter heeft de Litteratuur niet, tenzij bij uitzondering als bij de Hebreeën. Overigens maken omstandigheden van plaats, tijd of taal weinig of geen verschil in het karakter der Litteratuur als zoodanig. Over het geheel zijn alle litteraturen één; het zijn de stemmen van den natuurlijken mensch, van den zondigen mensch. En daarom kan men ook geen zondelooze Litteratuur verwachten. Pas wanneer het geheele menschdom herboren is, zal er ook een andere Litteratuur te verwachten zijn. Als gij een Litteratuur van heiligen verlangt, zorgt dan eerst, dat gij een volk van heiligen hebt. De zondige Litetratuur kunnen en mogen we niet uitsluiten van onze Universiteit, die immers een voorbereiding is voor de wereld. Dat was dus lang vóór de Tachtiger Beweging. Maar wel splinternieuw voor Nederland van dien tijd! (Wordt vervolgd.) o --- Zwakke nieren veroorzaken noodlottige gevolgen Eiken dag van uw leven staat gij bloct aan inwendige vergiftiging — uw eenige bescherming tegen overtollig urinezuur en andere schadelijke onzuiverheden wordt gevormd door gezonde, kiacht'ge werking der nieren. Als gij uw gezondheid op prijs stelt, dient gij de eerste verschijnselen van nierzwakte te kennen. Rugpijn, hoofdpijn, aanvallen van duizeligheid en urinc-stoori.issen zijn op zichzelf reeds ellendig genoeg, zij werden bovendien dikwijls gevolgd door rheuinatiek, nierwaterzucht, blaaszwakie, graveel eti niersteen. Grijp de kwaal krachtig in haar wortels ann. De versterkende, heelende en opwekkende hoedanigheden van Foster's Rugpijn Nieren Pil'en worden sinds jaren door velen geroemd om hun uitstekende werking bij vei zwakte nieren, waardoor deze organen weder in staat gesteld worden om het bloed zwiver en rein te honden. --- Advertentie pOSTER'CJ J[ Rugpijn Nieren Pillen Bij aile tl'.cgisten ti.z. y 1.75 p. flacon. --- Volksjustitie. EEN JONGEMAN GELYNCHT. Een tierende menigte te Shaferze (N.-Dakota) bond den sheriff en sleepte vervolgens een jongeman, die had bekend een man en de leden va iiziju gezin te hebben vermoord, uit de gevangenis. Zij bracht den gevangene in een optocht van automobielen tot aan een naburige brug, waar zij hem ophing. --- EEN BEZOEDELDE NAGEDACHTENIS Naar het Engelsch. „Die arme Gervase had geen cent; dus kon hij er immers geen rechtsgeding van maken! Mijn man bood hem een toeiage aan, — maar dit was zulk een onbeduidend sommetje, dat hij geen lust had dit aan te nemen 'In dus naar Amerika ging. Daar liep liet hem nog al mee en dus kwam hij, met geld, in Engeland terug." „Stelde hij dan toen geen vervolging in?" „Hij had te weinig bewijsgronden, hij kou niet bewijzen, dat de oude man gestoord was in zijn geestvermogens; hij werd voor zeer toerekenbaar gehouden. Aiaar Uervase verwachtte, dat ei valsch opzet in liet spel was.'' „Van wien dan?" „Maar, Cuthbert; van wien kon dit nu anders verwacht worden dan van je vader — den eenige, die er belang bij had!" „En u liet hem toespelingen maken in dien geest tot u?" „Maar, beste Cuthbert", sprak mrs. Iredell met waardigheid. „Ik mocht mijn liefde mij toch niet laten verblinden. Als mijn man kwaad had bedreven, dan zou het zonde zijn, als ik hem, door alles heen, maar verdedigen wilde! En, als hij onschuldig was, dan zou dit immers bij het onzoek, dat^ Gervase zich voorstelde te doen, wel aan den dag treden!" ,,Onderzoek?" vroeg Cutiibert. ,,L bedoelt toch niét, dat u dien schurk nog aanzette, om uw man te bespionneeren?" Mrs. Iredell trilde; zij had een kleur en barstte in tranen uit. . . Cuthbert ergerde zich onbepaald. Hij liet zijn moeder stil uitsnikken en toen die, na enkele minuten, haar tranen dan ook gedroogd had, begon zij weer: „Wij zaten, op een dag in de bibliotheek. Dat was zoo n gezellige kamer; Gervase was er graag. Daar stond de oude cassette, waar het testament in was gevonden. Nadat wij er een tijd hadden zitten praten, kwam Thomson binnen, de bediende van Gervase en die vroeg zijn heer om wat kladpapier, daar hij enkele recepten wilde overschrijven uit het kookboek van onze keukenmeid, die gerechten wist klaar te maken, waar Uervase dol op was. Ik herinnerde mij ineens, dat Cuthbert heel wat kladpapier in de cassette bewaarde; en, daar mijn man toch nooit iets op slot deed, zei ik Gervase, dat hij in de lade van de cassette zeker het verlangde vinden zou. Eén velletje viel op den grond, aan Thomson's voelen en de man raapte het op. Het was een vel met allemaal handteekeningen er op; alsof iemand zich geoefend had in dit handteekeningen zetten. Dan was er nog een ander velletje, waarop stond: Cuthbert lredeil; mijn neef, Cuthbert Iredell; kolonel bij de artillerie. Uervase kreeg een erge kleur. Hij greep Thompson de vellen uit de handen; gaf hem een paar blanke vellen en zei hem, dat hij de kamer zou verlaten. Toen keerde hij zich tot mij en zei: „Wij schijnen hier particuliere correspondentie te zijn tegengekomen, Uracy! Zal ik de lade maar sluiten?" Dit zeggende, sloot hij de lade en viel in een stoel. Wij zeiden een oogenbiik geen van beiden wat; en, terwijl ik zoo stil zat, werd ik een stuk papier gewaar, dat aan zijn voeten op het haardkleed lag. Ik raapte het op. Het was een. velletje perkament en in den aanhef leek het wel een testament; maar halverwege was er inkt over gemorst en dus was het, blijkbaar, niet verder gebruikt. Toen ik eens opkeek, nadat ik gelezen had, wat er te lezen viel, zag ik de oogen van Uervase op mij gericht met een uitdrukking van verschrikking. „Neem mij niet kwalijk", zei hij, nam het velletje van mij over en wierp het in de cassette. „Wat beteekent dat?" riep ik. „Wel, wat zou het anders beteekenen, dan dat de kolonel in zijn vrije uren denkbeeldige documenten opstelt?", antwoordde hij, luchtig. „Laten wij er hem liet over spreken, of hij zou ons vreeseiijke bemoeials vinden! Maar vergeet ook niet Urace, dat jij mij verzocht hebt, de lade open te doen". — „Gei vace", riep ik, „je bent het toonbeeld van een man van eer. Maar hoe kan ik nu toelaten, dat je zoo benadeeld wordt, — en dit nog al door mijn man!" „Ik kan dit best dragen, terwijl hij mij toestaat, om hier te zitten en tranen van meelijden in je oogen te zien, Gracel" sprak hij, op zijn overredend -vriendelijke wijze en hij liet mij uu ook beloven, dat ik geen woord tot Cuthbert zou zeggen van deze toevallige ontdekking. Dien avond trad hij mijn echtgenoot dan ook tegemoet, even gewoon en vriendelijk, of hij mets wist van dat Hatelijk verraad. Maar ik, — ik kon niet zoo makkelijk dat bewustzijn daarvan van mij afschudden. „Gerechte Hemel!" riep Cuthbert. „Wat zei je?" vroeg mrs. Iredell. „Och, neen, het was maar zoo een onwillekeurige uitroep. Maar gaat u voort. Ik ben zeer verlangend om het eind van uw belangwekkende geschiedenis te hooreu . „Dien avond", ging zij voort, „kwam het gesprek op geesten. Wij zaten in de bibliotheek; — mijn man, Gervase, een paar andere heeren, sir Hugh VValrond en zijn vrouw, en ik. Gervase merkte op, hoe hij gehoord had, dat het op Carolside spookte; en mijn man lachte en zei, dat hij dit ook had gedacht, op een avond, dat hij nog heel laat, alleen in diezelfde kamer, opzat. „Wat was dat voor een avond?" vroeg Gervase. Je vader scheen wat verlegen: ,.Het was vóór mijn huwelijk", zei hij; „den laatsten keer, dat ik mijn oom levend zag. Ik logeerde hier voor een paar dagen en dien avond had ik wat te schrijven, waardoor ik laat moest opzitten." Onwillekeurig keek ik eens even naar Gervase en hij naar mij. ,,'t Is niets voor jou, Cuthbert, om zoo laat op te zitten", zei ik. „Neen", antwoordde hij, „maar ik had toen een .heel interessant werk onder handen", en daarmede veranderde hij van onderwerp. Je kunt je niet begrijpen hoe mij dit, als een last, op het gemoed drukte en het leek wel, of de bewijzen zien maar steeds opstapelden. Op een avond bijvoorbeeld, waren wij aan het spreken over handschriften en Cuthbert zei lachend: „O, als het noodig was geweest, had ik, met gemak, een vervalseher van geschriften kunnen worden! Kijk, wil je eens zien, hoe ik Gracy's handteekening nadoe? —" Daarna maakte hij nog de handieekening van Gervase en van een paar anderen na. „Mijn vader had al een heel merkwaardige hand", zei hij. En onmiddellijk maakte hij nu weer het handschrift na van den ouden lieer Cumnor. Dit bewijs van schuld trof mij zóó zeer, dat ik in tranen uitbarstte en dat Gervase maar gauw het een of ander excuusje verzon, omdat ik zoo zenuwachtig was. O, Cutnbert — en dien avond kwam er een eind aan mijn geluk." „Hoe had dit dan plaats?" „Dien volgenden dag was mij het gemoed zóó vol, dat ik voelde, hoe ik mijn belofte moest breken en eens met je vader moest spreken, ik dacht, dat ik misschien op zijn gevoel kon werken; — een beroep kon doen op zijn beter ik. Ik ging naar de bibliotheek, Hij zat met jou op zijn knie, huisjes te bouwen. Ik zond je weg en zei, dat ik hem eens alleen moest spreken. Onder tranen vertelde ik hem toen, wat ik wist. Ik deed de lade open en liet hem de noodlottige papieren zien. Hij had geen woord te zijner verdediging aan te voeren." „Wat deed hij?" vroeg Cuthbert. „Hij luisterde kalm toe, met een vreemde uitdrukking in de oogen en eindigde, met te zeggen: „Dus zóó hebben Cumnor en jij tegen me samen gezworen, Gracy?" „Natuurlijk zei ik: „Neen". — Maar de feiten, daar kon hij toch niet tegenop. Toen zei hij: „Verwacht je misschien, dat ik mij verdedigen zal? Met Cumnor zal ik wel afrekenen. Daarmee stond hij op en liep naar de deur. „Zal je Gervase leed toebrengen. Je gaat hem toch niet dooden?" —- Hij schudde mij af, met een vreeselijken lach. „Dan zou ik nog eerder'mij zeiven voor den kop schieten!" in het eerst was ik te ontzet, om mij te bewegen. Ik zat in den grooten armstoel, koud en huiverend en mij afvragend, wat er wel gebeuren kon! Maar toen ineens, dacht ik, dat ik liever eens zou gaan kijken, en, in den hall, ontmoette ik Gervase, en riep hem toe of hij Cuthbert ook had gezien. „Ja", zei hij, „hij is mij daar zoo even vooroij gerend, ik vroeg nog wat, maar hij antwoordde niet; maar ijlde veraer en sprong op zijn paard, dat klaar stond. Toen merkte Gervase, lijte verschrikt ik er uitzag en hij wilde weten wat er gebeurd was. Ik verleide het hem; en, in het eerst leek hij vreeselijk boos; hij zei, dat je toch nooit een vrouw vertrouwen kunt en toen, dat hij Cuthbert achterna zou gaan en zou zien, wat er gedaan kou worden. Dus kleedde hij zich aan en ging; een paar uur later keerde hij eerst terug en zei, dat hij hem niet gevonden had. Nog verliepen er enkele uren en Cuthbert kwam niet thuis! — Wij begonnen ons onge• rust te maken en zonden de bedienden uit; en ze vonden hun heer op den grond liggen, met een gat van een kogel in zijn slaap en zijn revolver, naast zich op het gras. „O, Cuthbert, het was een verschrikkelijke avond, toen ze hem thuisbrachten en hem — dood — neerlegden in den hall. Op dat oogenbiik", — en mrs. Iredell maakte een druk gebruik van haar zakdoek — „vergat ik al zijn fouten, in de gedachte, dat hij toch mijn echtgenoot was!" Gedurende een paar minuten heerschte er stilte in het vertrek. Toen sprak Cuthbert: „Moeder, ik denk, dat het goed voor u zal zijn, als u eens de waarheid hoort; — al is het dan ook van de lippen van uw zoon! Mijn vader, weet u, heeft zich over u ontfermd, omdat hij meelij met u had; — hij gaf u al, wat hij had te geven; — niet enkel rijkdom en kleeren, maar bovenal, een trouw, liefhebbend hart; en daartegenover heeft u hem, — dit zeg ik volkomen kalm en met nadruk — eigenhandig vermoord. Ja, waarlijk, net zoo goed, of u het met uw blank handje had gedaan." „Cuthbert! — Hoe durf je je moeder zoo zeer te beleedigen! Hoe durf je zoo te spreken tot haar, die zich, jarenlang, de grootste ontberingen voor je heeft opgelegd. Is dat nu de belooning, die ik krijg van den zoon —" „— Die voortaan zijn leven zal wijden aan de taak om den naam van zijn vader van smet te bevrijden!" viel hij in. „Het verraad van den schurk, die zich noemt: Gervas«k.Cumnor zal ik onthullen! — En wat u betreft; — misschien ben ik wat hard voor u geweest. UJs zwak, moeder! Uw schoonheid heeft mijn vader verblind! Wat zult ti nu zeggen, als ik u bewijzen kan, dat mijn vader het grofste onrecht werd aangedaan; — dat Cumnor een schurk is en dat Carolside aan mij hoort —?" „Wat zal ik anders zeggen, Cuthbert, dan dat ik nooit meer een gelukkige dag zal hebben! En dit werd mij dan aangedaan door jou, Bertie!" HOOFDSTUK XI. Een knappe dame van middelbaren leeftijd zat te werken in een vertrek, dat dan al hoogsteigenaardig was ingericht. Dikke Perzische tapijten hingen aan den wand; vreemdsoortige kasten, met kostbaar Oostersch porselein, stonden overal in het vertrek en een groot vuur brandde er in den open haard, zoodat de temperatuur ook Oostersch kon heeten. Er bevond zich nog een jonge dante ook in het vertrek, die op het oogenblik lag te slapen op een sofa, dicht bij het vuur. Zij had licht-rood haar en was gekleed in een los, wit gewaad. Het eenige geluid, dat in het vertrek vernomen werd, was het tikken van de klok en het zware zuchten van een spaniel, die op het haardkleed lag te doezelen. Ineens werd de stilte verbroken door een doordringenden kreet van drift. Onmiddellijk was nu nog het jonge meisje wakker, en richtte zich, halverwege, overeind. „Ik wil! Ik wil!" riep een kinderstem. „O, nicht Agnes, het is Roy!" zei het jonge meisje, wanhopig. „Hij heeft zeker weer zoo'n driftbui!" Terwijl zij dit zei, werd de deur woest opengegooid, en een jongen van een jaar ot acht, negen, kwam onmiddellijk op zijn zuster toegetreden. „O, Ivy, ik wil — ik zal opblijven aan het diner! Toe, zeg jij het nurse eens!" „Roy," zei nicht Agnes streng, „hoe kan je nu zoo wezen, — je beweert, dat je zoo veel van Ivy houdt en nu weet je toch, hoe ziek ze is geweest en hoe slecht ze al dat lawaai verdragen kan; en nu kom jij binnen met zoo'n opstandje! Foei, je moest je schamen!" De kleine jongen had de armen om zijn zusters hals geslagen en keek, met berouw vollen blik, naar de spreekster. Nurse was nu binnengetreden en stond midden in het vertrek, met diep-verontwaardigd air. „Neem mij niet kwalijk, miss Ivy! Maar ik zie waarlijk geen kans, om mr. Roy in bedwang te houden! Hij is mij de baas; — daar wil ik wel eerlijk voor uitkomen. Maar hij moest naar school gaan; dat is de zaak! Hij moet een man boven zich hebben staan. Dat ik uitgescholden en zelfs gekrabd werd, dat was ik wel gewoon; maar dat hij mij nu nog in den arm gaat bijten ook; dat wordt toch wel wat te erg!" „O, arme nursie!," ; riep Ivy. „Ik houd heusch veel van nursie, maar ze was nu ook zoo vervelend! Ze zei, dat ik niet eens aan tafel mocht zitten en het is de eerste avond, dat jij beneden komt!" „Maar vindt je dan zelf, dat je het verdiend, Roy, na zoo n uitbarsting van drift?" begon Ivy zaciit-verwijtend. Een luide stem werd nu vernomen: „Wat is dat toch allemaal? Waarom is de deur open en wat beteekent dat lawaai, dat ik daar zoo even hoorde? Nurse, kan je dat eene kind nu nóg niet regeeren?" Mr. Cumnor trad het vertrek binnen, reeds gekleed voor het diner. Hij werd gevolgd door zijn neei: Grantley Cumnor, een fiinken man van middelbaren leeftijd, met een vriendelijk gezicht. Roy drukte zich dichter tegen zijn zuster aan, want hij was er niet zeker van, of zijn vader nu zou zeggen dat hij wel mocht opblijven, ot dat hij hem misschien zou slaan! Het onoerekenbare van zijn vaders humeur bedierf den kleinen jongen totaal. Maar het gezicht van mr. Cumnor had vandaag geen gunstige uitdrukking; hij was niet bepaald goed-gemutst. „Het is mij een raadsel!" barstte hij los, „dat jullie toch geen van allen dien dreumes er onder kunt houden. Waarvoor heb ik dan anders mijn bedienden, als zij toch niet kunnen doen, waarvoor ik ze betaal? —• Een goed leventje leidt jullie er maar van, maar te lui ben je om te kijken! Is m^t dat een lawaai en terwijl we het zwakke schepseltje hier juist zoo ontzien moeten!" Roy, die nu zag, dat de storm tegen nurse was gericht, maakte van die gelegenheid gebruik en zeide: „O, papa, zij is zoo onvriendelijk tegen mij. Toe, mag ik nu vanmiddag mee beneden dineeren?" „Ga onmiddellijk uit mijn oogen, jongen, of je krijgt een geduchte aframmeling. Hoe durf je nu nog zoo iets vragen! Dat komt er van, Ivy, van dat vertroetel-systeem! Maar ik beloof je dat ik er een eind aan maak; ik zal hem naar school sturen!" „O, papa! Maar dat meent u toch niet!" smeekte Ivy. „Agnes, toe help mij! Ik zou het verschrikkelijk vinden om Roy den heelen dag te moeten missen." Up dit oogenblik viel Grantley Cumnor in, met zijn vriendelijk stemgeluid: „Waarom gooi jullie het niet op een accoordje. Ik kan mij wel in jouw geval verplaatsen, Ivy. Maar ik ben het ook eens met je vader, dat Roy een flinke, krachtige hand moet voelen. Hij is verschrikkelijk verwend! En hij weet ook nog verbazend weinig voor een kind van zijn leeftijd. Toen ik hem laatst naar de bibliotheek zond, om „the l inies" te halen, kwam hij terug met „the Standard", want hij kon niet lezen, wat er op stond!" „Lezen kan hij, geloof ik, wel", zei mr. Cumnor; „maar met schrijven is het nog min! En, wat veei erger is: hij weet zich niet te gedragen. Dus moet hij echt naar school!" Zijn vader stuurde Roy nu naar bed en de kleine dwingeland durfde niet langer tegenstribbelen. Nu heerschte er weer eenige stilte, die verbroken werd door Grantley Cumnor. „Ik zou je raden, dat je een gouverneur nam voor Roy." „Wat, — iemand in huis?" „Ja, zeker. Hij is veel te verwend, om hem ineens naar school te sturen. Daar zou hij zich doodongelukkig voelen en misschien zou hij er wel wegloopen. Laat hem eerst een paar jaar thuis les geven; dan is het nog tijd genoeg, om hem naar school te sturen!" „Dat is misschien geen verkeerd idée. Alleen, waar moet ik den geschikten man vandaan halen!" meende Gervase". „O, ik zou wel iemand voor je weten". „Een van je tallooze protégé's, Grantley?" vroeg Ivy, lachende. „Ja; een heel knap mensch! Ik heb hem ontmoet op mijn terugreis uit Canada en ik vond het een verbazend geschikte kerel! Hij had in Oxford gestudeerd, was een jaar in Manitoba op een boerderij geweest, maar had daar alles verloren. Hij moet nu maar ieder baantje aan pakken, dat zich voor hem opdoet, want ik geloof, dat hij zijn moeder nog ondersteunt". „Hoe heet hij?" „Walrond is zijn naam". En hoe oud zal hij zijn?" „Even dertig schat ik hem". „Nu: we konden hem, in ieder geval, eens schrijven". Op dat oogenblik word er aan de huisdeur ; gebeld. „Wie kan dat zijn?" vroeg Agnes Cumnor, die zich volstrekt onzijdig had gehouden, wat betreft Roy. „O, dat heb ik vergeten te zeggen!" sprak nu de heer des huizes. „Het spijt mij, dat we, nu al den eersten avond, dat je mee aan tafel bent, Ivy, een vreemden gast zullen hebben. Maar het is lord: Hoe heet hij ook weer van Town Hall?" „Wat? — De nieuwe ergenaam van Dallitiiwarte?" vroeg Ivy. Op datzelfde oogenblik werd de zware portière terugeslagen en kondigde de butler aan: „Lord Raiinsleigh!" HOOFDSTUK XII. Ivy richtte zich op in een halfzittende houding, toen lord Raunsleigh binnentrad, en zat, met de handen op de bank rustende en de kleine ronde slofjes in het kleed geborgen, terwijl haar wit gewaad in losse plooien langs haar heen viel. Zijn lordschap * zag nu een etherisch wezentje, met violet-blauwe oogen, een leliewitte gelaatskleur en rood haar. Zoo zeer getroffen was hij door deze engelachtige verschijning, dat hij haast niet hoorde naar de voorstellingen van den gastheer^ (Wordt vervolgd). --- Advertentie ICHrt FRIESCHE HEEREN-BAAI uiiimmii'iuiuitmiiiÊ 20-50ct. per ons ---